< Pytanie biblijne z 1 Kronik
Pytanie: Czym są w 1 Kron. „1 i 2 Paraleipomenon”?
Odp.: W greckim tłumaczeniu Septuaginty 1 i 2 Kronik nazywano „1 i 2 Paraleipomenon”. Biblie katolickie również używały tej nazwy, ale treść pozostaje taka sama.
P: Dlaczego w 1 Kron. jest tak wiele genealogii?
Odp.: Księgi Kronik zostały prawdopodobnie napisane później niż Księgi Królów, po wygnaniu Judy. Dla Żydów ważne stało się zapamiętanie swoich przodków, a tym samym tego, kim byli jako naród. Niektóre z tych rodowodów pokazują nam również część linii rodowej Marii i Józefa.
P: Jaka jest różnica w nacisku między Księgami Kronik a Księgami Królów w 1 Kronikach?
O: Istnieje szereg różnic między tymi dwoma pismami.
Czas: Księga Kronik powstała później, po wygnaniu. Kładzie ona nacisk na genealogie, co miało duże znaczenie dla powracających Żydów.
Liczby: Księga Kronik jest najbardziej zorientowaną na liczby księgą w Biblii, podając liczebność armii oraz liczbę kapłanów i potomków.
Odniesienia: Księga Królów wspomina o Księdze/Kronikach Królów Izraela, Księdze/Kronikach Królów Judy oraz Księdze/Kronikach Królów Izraela i Judy w 32 wersetach. Księga Kronik wspomina o księgach różnych królów tylko 12 razy i nigdy nie wspomina o „Księdze/Kronikach Królów Judy” bez odwołania się również do Izraela.
Królestwo a Świątynia: Księga Nehemiasza, a także 1 i 2 Księga Królów kładą nacisk na królestwa Izraela i Judy. Księga Kronik i Księga Ezdrasza również o nich wspominają, ale większy nacisk kładą na Świątynię.
Sprawy międzynarodowe: Księgi Królów skupiają się na bitwach i sojuszach z Aramem, Edomem, Moabem oraz sąsiednimi królestwami, w tym z Egiptem. Księgi Kronik skupiają się na sojuszach handlowych z Hiramem z Tyru, królową Saby i Egiptem.
Konsekwencje niegodziwości a pokuta: Księgi Królewskie skupiają się bardziej na skutkach grzechów królów, podczas gdy Księgi Kronik opowiadają o ich osobistej relacji z Bogiem.
Dawid: Księgi Kronik nie mówią nam zbyt wiele o Dawidzie, poza tym, że chciał zbudować Świątynię. Księgi Królewskie prawie nic nie mówią o Dawidzie, ponieważ jego historia została omówiona w 1 i 2 Księdze Samuela.
Salomon: Księgi Kronik mówią niewiele o Salomonie, poza tym, co dotyczyło budowy świątyni i jego bogactwa. Z wyjątkiem córki faraona, tylko Księgi Królów opowiadają o poważnych moralnych kompromisach, na które poszedł Salomon.
Skrucha Manassesa, która nie miała żadnego wpływu politycznego, jest wspomniana wyłącznie w Księdze Kronik. Manasses usunął wiele ołtarzy bożków, ale jego skrucha nie miała prawie żadnego wpływu na królestwo.
Jojakimowi poświęcono więcej uwagi w 2 Księdze Kronik 36 niż w 2 Księdze Królów 24.
Geografia: W okresie od podziału królestwa do czasów Ezechiasza Księga Kronik, skupiająca się na Świątyni, kładzie nacisk na południową część królestwa – Judę, podczas gdy Księga Królów obszernie omawia oba królestwa. W związku z tym Księga Kronik nie podaje dat ani długości panowania królów Izraela, podczas gdy Księga Królów zawiera informacje zarówno o Judzie, jak i o Izraelu. Księga Królów zawiera również więcej materiałów dotyczących Eliasza i Elizeusza.
Czas powstania: Księga Kronik powstała później i prawdopodobnie zakładała, że czytelnik zna już treść Księgi Królów. To właśnie Księga Kronik, a nie Księga Królów, opowiada o powrocie Żydów za panowania Cyrusa z Persji.
Wnioski: Kronikarz pokazuje, że sprawiedliwe postępowanie wiąże się z korzyściami materialnymi. Jednak Księgi Królewskie ukazują również konsekwencje posłuszeństwa lub nieposłuszeństwa wobec Boga.
Należy zauważyć, że żadne fakty nie zostały ukryte, ponieważ 1 i 2 Księga Królów zostały napisane przed 1 i 2 Księgą Kronik.
Pytanie: Jakie są rozbieżności liczbowe w 1 Kron. i 2 Kron. w porównaniu z Księgami Samuela i Królów?
Odp.: Doktryna nieomylności głosi, że rękopisy biblijne w oryginałach były wolne od błędów, ale do kopii, które mamy dzisiaj, wkradły się pewne błędy, które nie mają wpływu na wiarę ani praktykę. Osoby wyznające doktrynę nieomylności otwarcie uznają poniższe przypadki za błędy kopistów w Księdze Samuela, Księdze Królów i Księdze Kronik. Spośród 18–20 błędów kopistów około dwie trzecie dotyczy większej liczby w Księdze Samuela i Księdze Królów niż w Księdze Kronik. Błędy kopistów to:
1 Sam 16:10 (ośmiu synów) w porównaniu z 1 Krn 2:13-15 (siedmiu synów)
2 Sam 8:4 (1 700 jeźdźców) w porównaniu z 1 Krn 18:4 (7 000 jeźdźców)
2 Sam 10:18 (700 woźniców) w porównaniu z 1 Krn 19:18 (7 000 woźniców)
2 Sam 23:8 (800 zabitych wrogów) a 1 Krn 11:11 (300 zabitych wrogów)
2 Sam 24:9 (800 000 + 500 000) w porównaniu z 1 Krn 21:5 (1 100 000, w tym 470 000) (być może błąd kopisty, a może nie)
2 Sam 24:13 (7 lat) w porównaniu z 1 Krn 21:12 (3 lata)
1 Krl 4:26 (40 000 stanowisk) a 2 Krn 9:25 (4 000 stanowisk)
1 Krl 5:11 (20 korów oliwy z oliwek, tekst masorecki, 20 000 korów w Septuagincie) a 2 Krn 2:10 (20 000 korów oliwy z oliwek)
1 Krl 5:16 (3 300 nadzorców) w porównaniu z 2 Krn 2:18 (3 600 nadzorców)
1 Krl 7:20b (200 granatów) w porównaniu z 2 Krn 3:16b (100 granatów)
1 Krl 7:26 (2 000 batów) w porównaniu z 2 Krn 4:5 (3 000 batów)
1 Krl 9:23 (550 dowódców) w porównaniu z 2 Krn 8:10 (250 dowódców)
2 Krl 8:26 (22 lata) w porównaniu z 2 Krn 22:2 (42 lata w tekście masoreckim. Musiało być 22 lata, bo inaczej byłby starszy od swojego ojca)
2 Krl 24:8 (18 lat) w porównaniu z 2 Krn 36:9 (8 lat)
Ps 60:1 (12 000) w porównaniu z 1 Krn 18:12 (18 000)
(Najwyraźniej brakuje mi od trzech do pięciu błędów kopistów.)
Pytanie: Czy w 1 Krn 1:32 fakt, że Ketura była konkubiną Abrahama, stanowi sprzeczność z tym, że w Rdz 25:1 Ketura jest żoną Abrahama, chyba że terminy „konkubina” i „żona” są synonimami, jak twierdzi muzułmanin Ahmed Deedat?
Odp.: Nie, nie są to terminy synonimiczne i nie, nie jest to sprzeczność. Konkubina jest rodzajem żony. Zazwyczaj dzieci konkubiny nie miałyby takiego samego prawa do dziedziczenia jak dzieci żony, która nie była konkubiną. Uczciwy muzułmanin nie powinien mieć z tym problemu, ponieważ Mahomet miał konkubinę o imieniu Maria/Miriam Koptyjka. Ich związek był zgodny z prawem, ponieważ była ona konkubiną, ale nie miała ona takich samych praw jak żony Mahometa, które nie były konkubinami.
Pytanie: Jakie były najważniejsze wojny na świecie w tamtych czasach, o których mowa w 1 Kronikach, 2 Kronikach, 1 Księdze Królewskiej i 2 Księdze Królewskiej?
Odp.: Oto znane wojny, które miały miejsce na świecie w tamtych czasach.
1003 r. p.n.e. Dawid zdobywa Jerozolimę
1000 r. p.n.e. W Chinach dynastia Zhou pokonuje dynastię Shang
ok. 998 r. p.n.e. Izrael pod wodzą Dawida przeciwko Moabowi – 10 tys. zabitych
ok. 997 r. p.n.e. Wojna domowa w Izraelu: Absalom – 2 Sam. 18:7, 20 tys. zabitych
969 r. p.n.e. Egipt plądruje miasto Gezer jako prezent ślubny dla Salomona
950 r. p.n.e. Libijczyk Sziszak obejmuje tron egipski
926 r. p.n.e. Egipcjanin Sziszak najeżdża Judę
>926 r. p.n.e. Walka między Jeroboamem a Abijaszem, Izrael a Juda; 500 tys. zabitych
918 r. p.n.e. Sziszak niszczy Taanach
911–894 r. p.n.e. Pochody wojenne asyryjskiego króla Adada Nirariego II
909 r. p.n.e. W Gibbetonie Izraelici oblegają Filistynów
900 r. p.n.e. San Lorenzo w Meksyku zniszczone w wyniku buntu
897 r. p.n.e. Ethbaal obala króla Phellesa w Tyru
889–886 r. p.n.e. Pochody wojenne asyryjskiego króla Tukulti-Ninurty II
884/3–878 p.n.e. Pochody wojenne asyryjskiego króla Aszurnasirpala II
866 r. p.n.e. Pochody asyryjskiego króla Aszurnasirpala II
859–824 p.n.e. Asyryjczyk Salmanasar III przeprowadza 32 kampanie wojenne
858 r. p.n.e. Pochody asyryjskiego króla Aszurnasirpala II
858 r. p.n.e. Asyria walczy z ludem Urartu
857 r. p.n.e. Asyryjczycy atakują Bit-Adini (Eden)
857 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Karkemisz
856 r. p.n.e. Asyria walczy z Urartu
ok. 855 r. p.n.e. Izrael przeciwko Aramejczykom – 1 Król. 20:29, 127 tys. zabitych
853 r. p.n.e. W Qarqar remis między Asyryjczykami a koalicją
850–841 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Aramejczykami
850 r. p.n.e. Asyria oblega Gannanatu
IX wiek Spalenie Hasanlu w Urartu
843 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Allabrię, Parsuę, Abdadani, Khaban i Namri
841 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Hazaelem, ale nie udaje im się zdobyć Damaszku
841 r. p.n.e. Jehu buntuje się i zabija królów Izraela i Judy
841 r. p.n.e. Asyryjczycy pokonują Paraskę
839 r. p.n.e. Asyria prowadzi kampanię wojenną w Cylicji
836 r. p.n.e. W pobliżu Hamadanu Salmanasar III walczy z Medami
835 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują miasto Shalmnas
832 r. p.n.e. W Arsanies Asyryjczycy pokonują lud Urartu
831 r. p.n.e. Patinu buntuje się przeciwko Asyrii
830–827 r. p.n.e. Asyria walczy z Urartu
828 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Urartu i plądrują Musasin
826–820 p.n.e. Powstanie asyryjskie
824–805 r. p.n.e. Imperium Urartu rozszerza swoje granice
809 r. p.n.e. Asyria walczy z Mediami
808 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Guzanu
807–806 p.n.e. Asyryjczycy walczą z Mannajczykami
ok. 806–804 r. p.n.e. Zakir z Hamatu i Luash walczą przeciwko miastu Damaszku
804–733 p.n.e. Dalsze podboje Urartu
804–802 r. p.n.e. Asyryjczycy atakują Damaszek i zajmują go
801 r. p.n.e. Asyria atakuje Khubbushkię
800 r. p.n.e. Spartanie podbijają Lakonię
800–799 p.n.e. Asyria walczy z Mediami
800–700 r. p.n.e. Nubia (Sudan) buntuje się przeciwko Egiptowi
798 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Lushią
797 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Namrim
793–792 p.n.e. Asyria walczy z Mediami
791 r. p.n.e. Asyria atakuje Khubbushkię
789–787 p.n.e. Asyria walczy z Mediami
786 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Kisku
785–784 p.n.e. Asyria atakuje Khubbushkię
771 r. p.n.e. W Hao w Chinach barbarzyńcy z plemienia Rong zabijają króla Zhou You
770 r. p.n.e. Powstanie przeciwko dynastii Zhou; dynastia Zhou przenosi stolicę
745 r. p.n.e. Król asyryjski Tiglat-Pileser III zdobywa miasto Damaszek
743 r. p.n.e. Wojna domowa w Asyrii
743 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają miasto Kashpuna, położone w pobliżu Tyru i Sydonu
743–740 r. p.n.e. Asyryjczycy oblegają Arpad
740 r. p.n.e. Spartanie podbijają Mesenii
740–710 p.n.e. Scytowie pokonują Cymmerów
738 r. p.n.e. Yaudi w Syrii buntują się przeciwko Asyryjczykom
736 r. p.n.e. Grecy zajmują fenicką Maltę
735–715 r. p.n.e. Edomici pojmują Żydów za panowania Achaza (2 Krn 28:17)
735–715 p.n.e. Filistyni najeżdżają Judę za panowania Achaza (2 Krn 28:18)
734 r. p.n.e. Korynt przejmuje Korfu z rąk Eretrian
734 r. p.n.e. Tiglat-Pileser plądruje miasto Hazor w Izraelu
ok. 733 r. p.n.e. Izrael pokonuje Judę (2 Krn 28:6), 120 tys. zabitych
732 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Damaszek
731–724 r. p.n.e. Król Piye i Napatańczycy podbijają Egipt
724–722 r. p.n.e. Asyryjczycy oblegają miasto Tyru
722 r. p.n.e. Asyryjczycy stłumili bunt w południowej Chaldei
722 r. p.n.e. Sargon II z Asyrii zdobywa Samarię
721 r. p.n.e. Asyryjczycy podbijają Urartu
720 r. p.n.e. Asyria pokonuje Arpada, Simirusa, Damaszek i Samarię
720 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Arpad i Qarqar
717 r. p.n.e. Asyryjczycy pokonują Karkemisz
715 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują filistyńskie miasta Aszdod i Gat
714 r. p.n.e. Sargon II dokonuje najazdu na jezioro Van i lud Mannai w Armenii
713–679 p.n.e. Asyryjczycy i Cymmeryjczycy atakują Urartu
712 r. p.n.e. Asyryjczycy podbijają Ekron w Filistii
708 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Samsat w Anatolii
701 r. p.n.e. Król Sennacheryb i Asyryjczycy zajmują miasto Usse w pobliżu Tyru
701 r. p.n.e. Asyryjczycy oblegają Sydon w Fenicji
701 r. p.n.e. W Eltekah Asyryjczycy staczają walkę z Egipcjanami
701 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Megiddo, Samarię i Gibeę
701 r. p.n.e. Asyryjczycy podbijają Ekron
701 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Lachisz, ginie 1,5 tys. osób
701 r. p.n.e. Armia asyryjska poniosła klęskę pod Jerozolimą, zginęło 185 tys. osób
700 r. p.n.e. Walki między Chalkis a Eretrią
700 r. p.n.e. Asyria niszczy Karatepe
700 r. p.n.e. Asyria walczy z Kashku
698 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Tars
689 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Babilon
686 r. p.n.e. Asyryjczycy walczą z Arabami
680 r. p.n.e. Cimmeryjczycy podbijają Frygię
678 r. p.n.e. Asyryjczycy pokonują babilońskich buntowników
678 r. p.n.e. Scyci atakują Asyryjczyków
676–673 r. p.n.e. Asyryjczycy oblegają Sydon przez 3 lata
675/671 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Memfis
674 r. p.n.e. W Sile Egipcjanie pokonują Asyryjczyków
672 r. p.n.e. Asyryjczycy pokonują Egipcjan
671 r. p.n.e. Król asyryjski Esarhaddon zdobywa miasto Memfis w Egipcie
670 r. p.n.e. Egipcjanie buntują się przeciwko Asyryjczykom
ok. 670 r. p.n.e. Scytowie wkraczają do królestwa Mannai
669 r. p.n.e. Umiera król asyryjski Esarhaddon podczas wyprawy przeciwko Egipcjanom
668 r. p.n.e. Król Pheidon z Argos rozgromił Spartan
667 r. p.n.e. Aszurbanipal podbija Egipt
665 r. p.n.e. Aszurbanipal atakuje Fenicję, a później Egipt
664 r. p.n.e. Tantamani wyzwala Egipt
664–657 r. p.n.e. Faraon Psammetych I jednoczy Egipt
663 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Teby w Egipcie
653 r. p.n.e. Scytowie dominują nad Medami
653 r. p.n.e. Asyryjczycy pokonują naród elamicki
653 r. p.n.e. Egipt uwalnia się spod panowania Asyrii
652–643 r. p.n.e. Shamash-shum-ukin buntuje się przeciwko asyryjskiemu królowi Aszurbanipalowi
ok. 650 r. p.n.e. Mesenijczycy buntują się przeciwko Spartanom
650 r. p.n.e. Scytowie i Cymmeryjczycy najeżdżają Palestynę
648 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Babilon
646 r. p.n.e. Asyryjczycy wygnali lud Elamitów
642–639 p.n.e. Asyryjczycy atakują Elam i plądrują Susę
638 r. p.n.e. Nad rzeką Hong w Chinach Chu pokonuje księcia Xianga z Song
ok. 631/627 r. p.n.e. Medowie pod wodzą Kyaksaresa oblegają Niniwę, stolicę Asyrii
630 r. p.n.e. Lud Di atakuje północne Chiny
626/625 r. p.n.e. Babilończycy uzyskują niepodległość
625 r. p.n.e. Medejczyk Kyaksares zrzuca jarzmo Scytów
623 r. p.n.e. Lud Di atakuje północne Chiny
620 r. p.n.e. Lud Di atakuje północne Chiny
616–612 r. p.n.e. Koniec imperium asyryjskiego
615 r. p.n.e. Zdobycie asyryjskiego miasta Arrapkha
614 r. p.n.e. Zdobycie Aszuru
614 r. p.n.e. Medowie próbują zdobyć miasto Niniwę
ok. 613-7-8/612 Medowie plądrują Niniwę (Babilończycy spóźnili się, by pomóc Medom)
612 r. p.n.e. Medowie podbijają Armenię
612–609 p.n.e. Zniszczenie ostatnich Asyryjczyków
609–606 p.n.e. Babilończycy najeżdżają północną część Izraela
609/608 p.n.e. Egipcjanie niszczą Megiddo i atakują Gazę
606–605 p.n.e. Di atakuje północne Chiny
604 r. p.n.e. W Karkemisz Babilon pokonuje Egipt
11–12/605/604 Babilończycy plądrują miasto Aszkelon w Filistii
603 r. p.n.e. Babilończycy plądrują Ekron
601 r. p.n.e. Babilończycy i Egipcjanie remisują, ponosząc ciężkie straty
599–598 p.n.e. Babilończycy walczą z Arabami
16 marca 597 r. p.n.e. Babilończycy zdobywają Jerozolimę
596 r. p.n.e. Babilończycy walczą z Elamem
593 r. p.n.e. Egipcjanin Psamtyk II wraz z greckimi, fenickimi i żydowskimi najemnikami pokonują Kusz
591 r. p.n.e. Egipt najeżdża Nubię
589–587/586 r. p.n.e. Żydzi buntują się przeciwko Babilończykom
586/5–573/2 p.n.e. Nabuchodonozor II z Babilonu oblega Tyru i zdobywa miasto
581 r. p.n.e. Babilończycy deportują kolejnych mieszkańców Judy
568–567 p.n.e. Wódz Apries wraz z Babilończykami najeżdża Egipt
559 r. p.n.e. Medowie i Babilończycy łączą siły przeciwko Persom
Pytanie: Jakie wydarzenia miały miejsce w tym czasie na Bliskim Wschodzie, o których mowa w 1 Kron. i 2 Kron., 1 Krl. i 2 Krl.?
Odp.: Oto wiele z nich.
969 r. p.n.e. Egipt plądruje Gezer w celu zdobycia prezentu ślubnego dla Salomona
950/945 r. p.n.e. Libijczyk Sziszak zostaje faraonem Egiptu
926 r. p.n.e. Shishak z Egiptu najeżdża Judę
>926 r. p.n.e. Jeroboam z Izraela walczy z Abijaszem z Judy; 500 tys. zabitych (2 Kronik 13:17)
ok. 613-7-8/612 Medowie plądrują Niniwę (Babilończycy spóźnili się, by pomóc Medom)
604 r. p.n.e. W Karkemisz Babilon pokonuje Egipt
970 r. p.n.e. Poświęcenie Świątyni Salomona
ok. 870 r. p.n.e. Głód za czasów Eliasza w Izraelu
765 r. p.n.e. Zaraza w Niniwie
15 czerwca 763 r. Całkowite zaćmienie Słońca
759 r. p.n.e. Epidemia w Niniwie w czasach Jonasza
16 marca 597 r. p.n.e. Pierwsze wielkie wygnanie do Babilonu
587/586 r. p.n.e. Juda uprowadzona do Babilonu
538 r. p.n.e. Powrót wygnańców do Jerozolimy
540–10 grudnia 539 r. Persowie podbijają imperium babilońskie
336–6/323 p.n.e. Imperium Aleksandra Wielkiego
Pytanie: Czy lud „Diphath” z 1 Krn 1:6 to ten sam lud, co „Riphath” z Rdz 10:3?
Odp.: Prawdopodobnie tak. Była to najprawdopodobniej pomyłka skryby, a nie mamy żadnych innych wzmianek o ludzie Riphath.
Pytanie: Jak w 1 Krn 1:10 Nimrod stał się potężnym łowcą na ziemi?
Odp.: Hebrajskie słowo w 1 Kronik 1:10 (wymawiane jako gib-BOR) oznacza po prostu „potężny”, co może odnosić się do utalentowanego myśliwego, wprawnego wojownika, mistrza, olbrzyma lub kogoś potężnego w innym sensie. W tłumaczeniu Septuaginty autorstwa Lancelota Brentona wyrażenie to oddano jako „potężny myśliwy”, a przypis wyjaśnia, że w języku greckim oznacza to olbrzyma lub myśliwego. W pewnym sensie Nimrod był „olbrzymem” wśród ludzi, czy to ze względu na swój wzrost, czy też na swoje umiejętności wojskowe. Wielu chrześcijan uważa, że Nimrod polował na ludzi jako wojownik i budowniczy imperium. Niektórzy dostrzegają w sumeryjskich opowieściach o Gilgameszu tradycję pierwszego budowniczego imperium i być może Biblia odnosi się do tego człowieka jako do Nimroda.
Odzwierciedla to to, co Księga Rodzaju 10:9 mówi o Nimrodzie. Hebrajski rzeczownik w tym miejscu (wymawiany jako TSAH-yid) oznacza myśliwego. W tłumaczeniu Septuaginty autorstwa Lancelota Brentona w Księdze Rodzaju 10:9 pojawia się sformułowanie „olbrzymi myśliwy”.
Dzisiaj niektórzy mogą być „gigantami” na polu bitwy lub w biznesie, ale po śmierci nic im to nie daje.
Pytanie: Czy w 1 Krn 1:42 powinno być „Jakan”, czy „Akan/Waqan”?
Odp.: Tekst masorecki podaje imię Jakan (wymawiane jako Yakan), ale w konstrukcji zdania wydaje się brakować niezbędnego spójnika we (i), więc być może powinno to być Akan/Waqan.
Pytanie: Dlaczego w 1 Krn 2:3 Juda poślubił Kananejkę?
O: Zakaz zawierania małżeństw z kananejskimi wrogami Izraela został wprowadzony dopiero za czasów Mojżesza, 400 lat później.
P: Kim był w 1 Krn 2:7 Achan/Achar, sprawca kłopotów w Izraelu?
Odp.: To Achan, który potajemnie zabrał część łupów z miasta Jerycho, o czym mowa w Księdze Jozuego 7.
P: Czy w 1 Krn 3:5 imię ojca Batszeby brzmiało Ammiel, czy też Eliam, jak podaje 2 Sm 11:3?
Odp.: Najprawdopodobniej jest to błąd kopisty wynikający z zamiany liter „l” i „m” w języku hebrajskim. „Eliam” oznacza „Bóg/bóg jest krewnym”, a „Ammiel” oznacza „Krewny jest Bogiem/bogiem”. Ponieważ Księga Kronik została napisana później niż 2 Księga Samuela, bardziej prawdopodobne jest, że imię podane w 2 Księdze Samuela zostało zachowane poprawnie. Imię „Ammiel” występuje w 1 Kronikach 3:5 zarówno w Tekście Masoreckim, jak i w Septuagincie, więc ta zamiana miała miejsce przed powstaniem greckiego tłumaczenia Septuaginty. Odnaleziono starożytną hebrajską pieczęć z imieniem „Eliam”.
Pytanie: Kim dokładnie byli synowie Dawida, o których mowa w 1 Kron. 3:5-8, 14:4-7 oraz 2 Sam. 5:14-16?
Odp.: Zarówno 2 Samuela 5:14-16, 1 Kronik 3:5-8, jak i 1 Kronik 14:4-7 wymieniają następujące imiona: Szammua, Szobab, Natan, Salomon, Ibhar, Eliszua (Eliszama w 1 Kronik 3:5-8), Nefeg, Jafia, Eliszama, Eliada i Elifelet. W 1 Kronikach 3:5-8 dwukrotnie pojawia się imię Eliszama, podczas gdy w pozostałych fragmentach występują imiona Eliszua i Eliszama. Ponadto w 1 Kronikach 3:5-8 po raz drugi wspomniano o Elifeletcie oraz o Nogah. Być może w 1 Kronikach 3:5-8 po raz drugi pojawiła się literówka „ ” zamiast „Elifelet”, ale Dawid mógł mieć więcej synów poza wymienionymi.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 3:9 mogło być dziewięciu synów poprzedzających Salomona w kolejności do tronu, jak przypuszczają niektórzy?
Odp.: Byłoby to możliwe, gdyby synowie Dawida zostali wymienieni w kolejności urodzenia. Z pewnością Amnon, Absalom i Adoniasz byli starsi od Salomona, a Salomon urodził się, gdy Dawid był już w podeszłym wieku. Nic jednak nie wskazuje na to, że lista ta jest uporządkowana według kolejności urodzenia.
Pytanie: Czy w 1 Krn 3:15 Szallum/Jochaz był czwartym synem Jozjasza?
Odp.: Nie, ponieważ Sedekiasz, wymieniony jako trzeci syn, miał zaledwie dziesięć lat w 609 r. p.n.e., kiedy to Joachaz został królem w wieku 23 lat.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na pewną zasadę interpretacji Biblii. Za każdym razem, gdy widzisz listę dzieci, nie oznacza to koniecznie, że dzieci urodziły się w kolejności zgodnej z listą.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 3:15 imię Szallum było imieniem własnym króla, którego imieniem panowania było Joachaz, jak sugerują niektórzy sceptycy?
Odp.: Chrześcijańscy komentatorzy są zgodni, że Szallum było innym imieniem Jojachaza. Nie wiadomo jednak, czy Szallum było imieniem nadanym mu przy urodzeniu, czy też pseudonimem, który przyjął później.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 3:19 ojcem Zorobabela był Pedaiah, czy też Shealtiel, jak podają: Ezdr. 3:2, 8; 5:2; Neh. 12:1; Ag. 1:1, 12, 14; 2:2, 23 oraz Mt 1:12?
Odp.: Niektóre dzieci mają zarówno ojca biologicznego, jak i przybranego. Według 1 Kronik 3:17-18 Szaltiel i Pedaiah byli braćmi. Szaltiel był najstarszy, ale zdarzają się sytuacje, w których najstarszy męski spadkobierca nie ma syna, który mógłby przejąć sukcesję królewską. Chrześcijańscy uczeni podają dwie różne odpowiedzi.
Pedaiah zmarł, a Shealtiel adoptował Zerubbabel. Był to zarówno akt dobroczynności, jak i sposób na zapewnienie Shealtielowi następcy tronu.
Shealtiel zmarł, a najstarszy syn Pedaiah miał kontynuować linię Shealtiela i sukcesję królewską.
Pytanie: Kim są Hagryci, o których mowa w 1 Krn 5:10, 19, 20, 22?
Odp.: Nie mieliśmy żadnych zapisów archeologicznych dotyczących Hagrytów, dopóki nie odkryto asyryjskich inskrypcji z czasów Sennacheryba i Tiglat-Pilesera III, w których wspomniano o Hagrytach jako o plemieniu aramejskim. Hagryci nie są jedynie potomkami Hagar, ponieważ Psalm 83:6 wymienia zarówno Hagrytów, jak i Izmaelitów wraz z innymi ludami wschodnimi.
Chociaż późniejsi pisarze, Strabon i Ptolemeusz (5.19.2), wspominają o Agraioch zamieszkujących północną Arabię, prawdopodobnie nie są to te same ludy.
Pliniusz w „Historia naturalis” 6.159–161 również wspomina o Agraeach, a są to prawdopodobnie mieszkańcy Hofuf-thaj w oazie al-Hasa we wschodniej Arabii, położonej na zachód od Bahrajnu, i nie mają oni żadnego związku z Hagrytami pomimo podobieństwa nazw.
Pytanie: Skoro w 1 Krn 5:22 ta wojna pochodziła od Boga, to w jaki sposób Bóg mógłby być Bogiem pokoju?
Odp.: Bóg ostatecznie położy kres wszystkim wojnom (Psalm 46:9). Zanim jednak nadejdzie ten czas, czasami prowadzenie wojny służy sprawie pokoju, a Izraelici toczyli tu wojnę w imię Bożego pokoju i w obronie plemion zza Jordanu.
Należy poddać w wątpliwość leżące u podstaw pacyfizmu założenie. Gleason Archer w „Encyklopedii trudności biblijnych” (s. 219–220) pisze: „Czy brak oporu wobec zła jest naprawdę przejawem dobroci? Czy możemy powiedzieć, że prawdziwie dobry chirurg nie powinien nic robić, aby wyciąć tkankę nowotworową u swojego pacjenta, a po prostu pozwolić mu dalej cierpieć, aż w końcu umrze? Czy możemy chwalić siły policyjne, które stoją bezczynnie i nie stawiają najmniejszego oporu uzbrojonemu rabusowi, gwałcicielowi, podpalaczowi ani żadnemu innemu przestępcy, który żeruje na społeczeństwie? Jak można by nazwać Boga «dobrym», gdyby zabronił On swojemu ludowi chronić swoje żony przed zgwałceniem i uduszeniem przez pijanych bandytów lub stawiać opór najeźdźcom, którzy przybyli, by porwać ich dzieci i roztrzaskać im głowy o ścianę?
Żadna polityka nie dałaby większej swobody niegodziwości i przestępczości niż całkowite zrzeczenie się prawa do samoobrony przez przestrzegających prawa członków społeczeństwa”.
Pytanie: Czy w 1 Krn 6:16, 26–28 ojciec Samuela pochodził z plemienia Lewiego, czy też Samuel był Efraimitą, jak podaje 1 Sm 1:1?
Odp.: Lewici nie mieli własnego terytorium, lecz byli rozproszeni po całym Izraelu. Ojciec Samuela był Lewitą, ale mieszkali na terytorium Efraimczyków.
Pytanie: Czy w 1 Krn 6:28 (tekst masorecki) najstarszym synem Samuela był Vashni, czy też Joel, jak podaje 1 Sm 8:2?
Odp.: Najstarszy syn Samuela nazywał się Joel. W tekście masoreckim znajduje się błąd kopisty: pominięto imię Joela, a zamiast tego napisano „pierworodny Vashni i Abija”, traktując hebrajskie słowo oznaczające „drugi” (vashni) jako imię własne. Zarówno Septuaginta, jak i tekst syryjski wymieniają synów jako Joela i Abiję.
P: Czy w 1 Krn 8:33 Ner był dziadkiem Saula, czy też jego wujem?
Odp.: Prawdopodobnie istniało dwóch mężczyzn o imieniu Ner, a drugi z nich został nazwany na cześć swojego dziadka.
P: Czy w 1 Krn 8:33 Esz-Baal to ta sama osoba, co Isz-Boszet z 2 Sm 2:8?
Odp.: Prawdopodobnie tak. Baal może oznaczać pana, Pana lub kananejskiego bożka. Saul nazwał swojego syna Ish (człowiek) Baala, najprawdopodobniej z zamiarem nadania mu imienia oznaczającego pana lub Pana. Autorzy lub kopisty prawdopodobnie zmienili to imię na „boszet”, co oznacza hańbę.
P: Czym była „Księga Królów”, o której mowa w 1 Krn 9:1?
Odp.: Nie były to księgi 1 i 2 Królów zawarte w Biblii. Były to raczej świeckie zapisy dotyczące królów. W książce „When Critics Ask” (str. 204) wspomniano, że nie było rzadkością, iż natchnione księgi biblijne cytowały dzieła świeckie, a nawet Paweł cytował pogańskich poetów, gdy mówili oni prawdę na jakiś temat.
Pytanie: Jak w 1 Krn 10:6 wygasł cały ród Saula, skoro według 2 Sm 2:8 Ishboszet nadal żył?
Odp.: W 1 Kronik 10:6 wyrażenie „cały jego ród” odnosi się do jego trzech synów, którzy zginęli wraz z nim. Nie obejmowało to niemowlęcego wnuka Saula, Mefiboszeta. Chociaż Pismo Święte nie wyjaśnia, dlaczego Isz-Boszet nie był z Saulem ani dlaczego Isz-Boszet (który miał wówczas prawie 40 lat) nie został tutaj zaliczony do „rodu Saula”, być może wynika to z faktu, że Isz-Boszet był synem Saula z konkubiny.
Pytanie: Dlaczego w 1 Krn 10:8-10 zwycięska armia ograbiała poległych?
Odp.: Zbierali miecze, włócznie, inną broń, a nawet kosztowności, które żołnierze mogli mieć przy sobie, ale przede wszystkim zbierali zbroje. Służyły one ich własnym oddziałom, a także mogły być wystawiane jako trofea wojenne.
P: Czy w 1 Krn 10:13-14 Saul nie zapytał Pana, czy też zapytał Go w 1 Sm 28:6?
(Jest to powtórzenie dyskusji dotyczącej 1 Samuela 28:6)
Odp.: Chociaż mogłaby to być pomyłka kopisty, zarówno hebrajski tekst masorecki, jak i grecka Septuaginta mówią to samo, a istnieje prostsze wyjaśnienie niż błąd kopisty.
Istnieje ogromna różnica między samym wykonaniem czynności a wykonaniem jej z pełną szczerością.
Hebrajskie słowo sha’al w 1 Księdze Samuela 28:6 oznacza pytać, prosić, żądać, błagać lub pożyczać. Niekoniecznie oznacza ono pytanie bez szczerości. Jest to raczej ogólne słowo oznaczające „pytać”, które może odnosić się zarówno do sytuacji szczerej, jak i nieszczerej.
Hebrajskie słowo „darash” w 1 Kronikach 10:14 oznacza przede wszystkim „podążać”, a w szerszym znaczeniu – „szukać”, „prosić” lub „oddawać cześć”. W ponad 41 innych miejscach Starego Testamentu, gdzie użyto tego słowa, odnosi się ono do tego, o co ludzie błagają albo Boga, albo bożki, ale nie obu jednocześnie.
W przeciwieństwie do użycia słowa „sha’al” w 1 Księdze Samuela 28:6, kiedy Saul zwracał się do Boga, w 1 Księdze Samuela 28:7 użyto słowa „darash”, gdy Saul udał się do czarownicy z Endoru.
Chociaż Saul mógł zapytać mimochodem, z pewnością nie zwracał się do Boga, korzystając z ustalonych procedur kapłańskich. Należy pamiętać, że Saul zabił wszystkich kapłanów z Nob, z wyjątkiem Abiatara. Abiatar zabrał ze sobą efod, gdy uciekał (1 Księga Samuela 23:6).
Saul mógł zwracać się do Pana, ale bez skruchy trudno uznać jego prośbę za szczerą, zwłaszcza że zabił większość kapłanów Bożych, którzy mogli przeprowadzić takie zapytanie.
Pytanie: Jakie niezwykłe postacie są wymienione w 1 Kron. 11:10–12:40?
Odp.: Oto niektórzy z nich.
Zelek z 11:39 był Ammonitą.
Uriasz był Hetytem, a Izmaj był Gibeonitą.
W 1 Kronik 12:29 pojawiają się Beniamici, a zarówno Beniamici, jak i Gibeonici zazwyczaj sprzymierzali się z Saulem.
W armii Dawida służyli Peletici i Keretici, którzy byli Filistynami.
Było tam 4 600 Lewitów i 3 700 Aaronitów.
Dzięki temu Dawid potrafił przekonać do siebie nawet tych, którzy w normalnych okolicznościach byliby jego wrogami.
Pytanie: Jak, zgodnie z 1 Kron. 11:10–12:40, możemy kształtować swój charakter i osobowość tak, by nawet nasi dawni wrogowie pragnęli żyć z nami w pokoju?
Odp.: Dawid był człowiekiem pełnym pasji; głęboko kochał swoich przyjaciół, a nienawidził tych, którzy byli źli lub zdradzieccy. Jednocześnie potrafił szanować niektórych swoich przeciwników, takich jak Abner, który był człowiekiem honorowym. Dawid był człowiekiem lojalnym. Był lojalny wobec swoich żołnierzy i nagradzał tych, którzy byli lojalni. Dawid był człowiekiem biegłym w sztuce wojennej, który z upływem czasu wydawał się skazany na zwycięstwo. Za kimś, kto wydaje się skazany na sukces, podążą różni ludzie. Najważniejsze jednak było to, że Dawid był człowiekiem Bożym, jako przywódca był posłuszny Bogu, a pobożni Izraelici zdawali sobie sprawę, że powinni podążać za Dawidem.
Ciekawe jest porównanie lojalności, jaką wykazywali wobec Dawida jego ludzie, Izraelici i jego rodzina na początku jego panowania, z licznymi problemami, jakie Dawid miał z nielojalnymi osobami w późniejszym okresie swojego panowania. Punktem zwrotnym była utrata szacunku, jakim wielu darzyło Dawida po romansie z Batszebą i zabójstwie jego lojalnego żołnierza Uriasza. Wystarczy odrobina zdrady, by wymazać z pamięci innych ludzi wspomnienia o twojej lojalności.
Pytanie: Co jest istotnego w liczbie przedstawicieli każdego plemienia podanej w 1 Krn 11:10–12:40?
Odp.: Najpierw przyjrzyjmy się liczbom.
Juda 6 800 – najwyraźniej kiedy Saul ścigał Dawida, niewielu z Judy publicznie udzieliło mu poparcia.
Simeon 7 100 – Simeon był małym plemieniem, więc taka niewielka liczba nie jest zaskoczeniem.
Beniamin 3 000
Efraim 20 800
Manasses 18 000
Issachar 200 przywódców
Zabulon 50 000
Neftali 38 000
Dan 28 600
Aszer 40 000
Plemiona zza Jordanu 120 000
Lewici 4 600
Aaronici 3 700
Gdyby Dawid dysponował tak liczną stałą armią, nie musiałby uciekać przed Saulem, a nawet przed Filistynami. Byli to raczej ludzie, którzy zadeklarowali wierność Dawidowi. Najwyraźniej wszyscy mężczyźni z plemion z Transjordanii zadeklarowali wierność Dawidowi, choć nie jest jasne, ilu z nich faktycznie służyło jako jego żołnierze. Pierwotni żołnierze Dawida byli wyrzutkami i uchodźcami z różnych plemion. Plemieniu Issachara brakowało ziemi na północy, więc najwyraźniej wielu z nich przybyło, by dołączyć do Dawida.
Kiedy dziś ktoś organizuje nowe przedsięwzięcie, wiele osób dołącza do niego z różnych powodów. Niektórzy dołączają wyłącznie z najlepszych powodów, inni z powodów niedopuszczalnych, ale wielu dołącza z powodów mniej szlachetnych lub pragmatycznych, takich jak niedobór ziemi w czasach Dawida. Dzisiaj wiele osób działa z nadziei na nagrodę lub ze strachu przed złymi konsekwencjami, jeśli nie udzielą pomocy. Te motywy są w porządku, a Biblia ich nie krytykuje. Jednak najlepszą motywacją jest bezwarunkowa miłość agape – zarówno do Boga, jak i do innych ludzi.
Pytanie: Czy w 1 Krn 11,11 Hachmonita zabił 300 mężczyzn, czy też Tachmonita zabił 800 mężczyzn, jak podaje 2 Sm 23,8?
Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Samuela 23:8.
P: Jak w 1 Krn 11:19 Dawid mógłby wypić krew swoich ludzi, którzy przynieśli wodę?
Odp.: Dawid tego nie zrobił; jest to jedynie figura retoryczna. Dawid mówi, że gdyby wypił wodę, którą ci ludzie ryzykowali życie, by mu dostarczyć, nie okazałby wystarczającego szacunku dla krwi swoich żołnierzy, którzy przynieśli mu wodę.
P: Kim byli w 1 Kron. 11:22 „dwaj bohaterowie Moabu” (w KJV „ludzie podobni do lwów”)?
Odp.: Byli to mężczyźni, których odwaga, siła i zdolności bojowe były tak wielkie, że porównywano ich do lwów. Hebrajskie słowo „ariel” występujące w tym miejscu jest spokrewnione ze słowem „ari”, oznaczającym lwa.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 21:7 Bóg był niezadowolony z tego, że przeprowadzili spis ludności, czy z tego, że Joab nie policzył Lewitów i Beniamitów?
Odp.: Bóg był niezadowolony z samego przeprowadzenia spisu ludności.
P: Dlaczego w 1 Krn 21:7 Bóg był niezadowolony z przeprowadzenia spisu ludności?
Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Samuela 24:1.
P: Dlaczego w 1 Krn 13:9-10 Bóg zabił Uzzę?
Odp.: Uzza i inni byli prawdopodobnie zaskoczeni jego śmiercią. W końcu Uzza po prostu próbował pomóc, gdy potknęły się woły. Jednak Uzza i wszyscy inni zapomnieli o jednej ważnej rzeczy: święte rzeczy Boże należy traktować z należytym szacunkiem. Bóg już wcześniej poinformował ich, w jaki sposób należy nieść Arkę. Nie byli posłuszni, a gdyby byli, woły nie potknęłyby się. Wskazuje to na dwa rodzaje posłuszeństwa: posłuszeństwo na swój sposób i posłuszeństwo na Boży sposób.
W swoim własnym sposobie służenia Bogu służysz Mu tak, jak ci się podoba, i uważasz, że Bóg powinien doceniać wszystko, co robisz, a nie ma tu żadnego standardu. Nie da się być nieposłusznym, można być jedynie mniej lub bardziej posłusznym.
W Bożym sposobie służenia Bogu służysz Mu tak, jak On nakazał. Jednak w ramach tego, co Bóg powiedział, Bóg docenia dobrowolne ofiary i dobre uczynki z własnej inicjatywy (2 Koryntian 8:10-12; 9:7). Bóg ma standardy i zasady (2 List do Tymoteusza 2:5). Jeśli jesteś nieposłuszny w niektórych sprawach, to jesteś nieposłuszny (List Jakuba 2:9-11). Jeśli chcesz być narzędziem Boga do szlachetnych celów, nie możesz nim być, dopóki nie oczyścisz się z rzeczy niegodnych (2 List do Tymoteusza 2:20-21).
Pytanie: Dlaczego w 1 Kron. 14:1 Hiram był tak przyjazny wobec Dawida?
Odp.: Oprócz osobistej przyjaźni Fenicjanie i Izraelici mieli wspólnego wroga w postaci Filistynów.
P: Czy w 1 Krn 14:14-15 w Palestynie było wiele drzew morwy?
Odp.: Hebrajskie słowo w tym miejscu jest niejednoznaczne. Jeśli chodzi o „morwę”, istnieje 12 gatunków morwy. Morwa czarna pochodzi z Azji Zachodniej, ale uprawiali ją również Grecy i Rzymianie. Hebrajskie słowa mogą również oznaczać „drzewa balsamowe”.
P: Czym są psalteria i alamot, o których mowa w 1 Krn 15:20,28?
Odp.: Były to instrumenty muzyczne, ale dziś nie wiemy, jak wyglądały.
P: Dlaczego w 1 Krn 15:29 ludzie, a nawet niektórzy wierzący, czasami gardzą innymi?
Odp.: Istnieją co najmniej dwa powody.
1. Niektórzy oczekują od innych przestrzegania określonych standardów. Jeśli ludzie naruszają te standardy, mogą okazać się bezlitośni i nigdy więcej nie okazać im szacunku. Michal straciła szacunek dla swojego męża.
2. Niektórzy gardzą innymi, jeśli ci ich skrzywdzili, i nie chcą im wybaczyć.
My, chrześcijanie, nie powinniśmy nikogo pogardzać.
Pytanie: Jak w 1 Kron. 16:13 zostali wybrani przez Boga?
O: Jako zbiorowość byli oni ludem wybranym przez Boga i narodem wybranym. To jest tutaj główne znaczenie. Jednak indywidualnie wielu z nich było wybranymi przez Boga. Wybrani to ci, których Bóg wybrał przed założeniem świata, aby poszli do nieba.
Pytanie: Czy w 1 Krn 16:25-26 i Ps 97:7 Biblia naucza, że istnieje wielu bogów?
O: Oczywiście. Biblia naucza, że istnieje wiele bożków, ale tylko jeden prawdziwy Bóg. Mormoni na próżno powołują się na ten werset, aby poprzeć swoje twierdzenie, że istnieje wielu [prawowitych] bogów.
P: Dlaczego w 1 Krn 17:2-15 Natan zaprzeczył sam sobie?
O: Natan początkowo wypowiedział się nieprawidłowo, ponieważ nie przemawiał jako prorok. Byłby fałszywym prorokiem, gdyby powiedział: „Tak mówi Pan”, lub nawet gdyby po prostu stwierdził, że Bóg przekazał mu tę błędną informację. Natan przemówił raczej spontanicznie, z własnej inicjatywy. Należy również zauważyć, że nawet gdy przemawiał w ten sposób, Bóg natychmiast go skorygował.
Świadkowie Jehowy czasami powołują się na ten fragment, próbując wykazać, że prawdziwi prorocy (jakimi, jak twierdzą, jest organizacja Strażnica) mogą nadal być prawdziwymi prorokami, nawet jeśli wygłosili fałszywe proroctwa. Twierdzą oni jednak, że są prorokami, a Towarzystwo Strażnica ogłosiło oficjalne proroctwa dotyczące powrotu Chrystusa, które okazały się fałszywe.
Kościół katolicki również twierdzi, że papież przemawia nieomylnie, ale tylko wtedy, gdy przemawia „ex cathedra”. Jest to jednak kwestia niemal bez znaczenia, ponieważ w całej historii papieże przemawiali „ex cathedra” zaledwie siedem lub osiem razy.
Kościół mormonów również twierdzi, że ma proroków, którzy są nieomylni, gdy przemawiają jako prorocy. Zarówno Joseph Smith, jak i Brigham Young wygłosili fałszywe proroctwa.
Pytanie: Dlaczego w 1 Krn 17:16-27 i 1 Krn 28:2-4 postawa Dawida zasługuje na uznanie?
Odp.: Dawid z pewnością był rozczarowany, że jego długoletnie pragnienie, które było dobre, zostało odrzucone przez Boga. Niemniej jednak Dawid pokornie przyjął tę wiadomość i nadal pracował nad zgromadzeniem materiałów dla swojego syna Salomona, aby ten mógł zbudować świątynię.
P: Czy w 1 Krn 18:3 Dawid pokonał Hadarezer, czy też Hadadezer, o którym mowa w 2 Sm 8:3?
Odp.: Ta różnica w tekście hebrajskim jest najprawdopodobniej błędem kopisty. Hebrajskie litery odpowiadające „d” i „r” są do siebie podobne.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 18:4 Dawid postąpił słusznie, utrzymując 100 rydwanów?
Odp.: Nie. Księga Powtórzonego Prawa 17:16-17 mówi, że król nie powinien był mnożyć rydwanów i koni. Dawid najwyraźniej uważał, że 100 rydwanów to nie za dużo, ale to stworzyło podstawę do tego, by Salomon posiadał wiele rydwanów i koni, jak pokazują 2 Kronik 9:28 i 1 Królów 10:26-29.
P: Czy w 1 Kron. 18:12 zginęło 18 000 Edomitów, czy też 12 000, jak podaje nagłówek Ps. 60:1?
Odp.: Najprawdopodobniej jest to błąd kopisty.
P: Czy w 1 Krn 19:2 ten Nahasz, Ammonita, to ten sam Nahasz, który uciskał Izraelitów w 1 Sm 11:1?
Odp.: Nie, ponieważ starszy Nahasz żył 50 lat wcześniej. Często zdarza się, że syn otrzymuje imię po ojcu lub dziadku.
P: Dlaczego w 1 Krn 19:3-4 król Hanun, Ammonita, postąpił tak nierozsądnie, poniżając posłów Dawida?
Odp.: Być może wynikało to z nieznajomości siły Izraelitów, z jego wychowania i dumy, albo z przekonania, że armia Dawida mogła być wyczerpana po walce z Syryjczykami. Hanun nie próbował walczyć z Dawidem, a jedynie go obrazić, co było wielką głupotą.
P: Dlaczego w 1 Krn 19:10-11 Joab wysłał elitę armii przeciwko Syryjczykom, a resztę wojska przeciwko Ammonitom?
Odp.: Syryjczycy walczyli przy użyciu rydwanów (1 Krl 22:30-33), a rydwany były bardzo skuteczne przeciwko niedoświadczonym żołnierzom lub żołnierzom uzbrojonym jedynie w miecze i tarcze. Elitarni żołnierze, prawdopodobnie wyposażeni w łuki i długie włócznie, wiedzieli, jak radzić sobie z rydwanami. Oddział rydwanów strzelający z łuków nie byłby w stanie pokonać większego oddziału piechoty również strzelającego z łuków. Szarże rydwanów często zmuszały oddziały piechoty do ucieczki, ale jeśli piechota dysponowała długimi włóczniami i nie wpadła w panikę, szarża rydwanów zostawała powstrzymana. Aleksander Macedoński zdawał sobie z tego sprawę wiele lat później, kiedy jego niewielka, doskonale wyszkolona armia, składająca się głównie z piechoty, raz po raz pokonywała większe armie jeźdźców i rydwanów Imperium Perskiego.
Pytanie: Jak pogodzić 1 Krn 19:18 z 2 Sm 10:18?
Odp.: Najprawdopodobniej jest to błąd kopisty. Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Sam 10:18.
P: Czy w 1 Krn 21:1 to Bóg nakazał Dawidowi przeprowadzić spis ludności Izraelitów, czy też szatan?
Odp.: Bezpośrednio był to Szatan, a pośrednio – Bóg. Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Samuela 24:1.
Hebrajskie słowo „satan” może oznaczać zarówno przeciwnika, jak i Szatana. Jednak Asimov nie przedstawia żadnej hipotezy co do tego, kim byłby ten przeciwnik, gdyby nie był to Szatan.
Pytanie: Czy w 1 Kron. 21:1 hebrajska koncepcja Szatana pochodzi od Persów, jak twierdzą niektórzy sceptycy?
Odp.: Nie. Z pewnością wąż, który przemówił do Ewy i ją skusił w Księdze Rodzaju 3, posiadał nadprzyrodzone zdolności, w tym mowę i inteligencję.
Księga Hioba, którą niektórzy uważają za jedną z najwcześniejszych ksiąg Biblii, szczegółowo omawia postać Szatana, podobnie jak Księga Izajasza. Twierdzenie, że omówienie Szatana w tych księgach wskazuje na to, że powstały one po wygnaniu, jest błędnym rozumowaniem.
P: Dlaczego w 1 Krn 21:1 Dawid chciał przeprowadzić spis ludności Izraela?
Odp.: Ostatecznie Bóg pozwolił Szatanowi skusić Dawida, by to uczynił. Bezpośrednimi powodami, dla których Dawid mógł chcieć policzyć Izrael, były: duma z narodu, lepsze pobieranie podatków, przyszła praca przymusowa oraz rekrutacja lub pobór mężczyzn do wojny.
P: Czy w 1 Krn 21:4 Joab postąpił słusznie, wykonując polecenie Dawida, skoro wiedział, że było to sprzeczne z wolą Bożą?
Odp.: Joab znalazł się w trudnej sytuacji. Powinien był być posłuszny królowi, chyba że król nakazałby mu coś, co byłoby sprzeczne z tym, co powiedział Bóg.
Nie było rozkazu zakazującego spisu ludności, ale Joab (słusznie) czuł, że nie tego chciał Bóg.
Nie było bezpośredniego rozkazu, więc Joab postąpił najlepiej, jak mógł. Wyraził swój sprzeciw, ale mimo to był posłuszny królowi. W rozkazie Dawida istniała pewna niejasność co do tego, czy należy policzyć Lewitów, czy nie, a Joab zinterpretował go tak, jak uznał to za najlepsze.
Jest to sytuacja odmienna od tej, w jakiej znaleźli się pastorzy w Niemczech podczas II wojny światowej. Hitler powiedział im, że skoro jest przywódcą Niemiec, nie powinni krytykować niczego, co robi. W granicach rozsądku chrześcijanie mają szanować przywódców rządowych i być im posłuszni. Jednak gdy Hitler zaczął usuwać Żydów, Biblia wyraźnie nakazuje dążyć do sprawiedliwości i korygować działania ciemiężcy (Izajasz 1:17), a bezpośredni rozkaz Boga był sprzeczny z tym, co mówił Hitler.
Pytanie: Czy w 1 Krn 21:5 mowa jest o łącznej liczbie 1 100 000 żołnierzy, czy też o 1 300 000, jak wskazuje 2 Sm 24:9?
Odp.: Dwie możliwe odpowiedzi można znaleźć w omówieniu 2 Samuela 24:9.
P: Czy w 1 Krn 21:12 grożono trzyletnim głodem, czy też siedmioletnim, jak podaje 2 Sm 24:13?
Odp.: Nie możemy mieć pewności, która liczba jest pierwotna, ponieważ głód nie nastąpił, a była to pomyłka kopisty.
P: Jak potężni są aniołowie Boży, o których mowa w 1 Krn 21:15?
Odp.: Nie są wszechmocni, ale aby zniszczyć całą Jerozolimę, wystarczyłby tylko jeden anioł. Kiedy Jezus zmierzał na krzyż, powiedział w Ewangelii Mateusza 26:53, że gdyby poprosił, Ojciec dałby Mu 12 legionów (być może 60 000) aniołów.
P: W 1 Krn 21:15, w jaki sposób Pan okazał tutaj skruchę za zło?
Odp.: Hebrajskie słowo użyte w tym miejscu oznacza zarówno fizyczną krzywdę, jak i zło moralne. Bóg wysłał tam anioła, widocznego dla Dawida, aby ten ostrzegł, co stanie się z Jerozolimą.
Jedną z lekcji, jaką możemy z tego wyciągnąć, jest to, że objawione przez Boga plany dotyczące danej osoby mogą ulec zmianie, gdy osoba ta pokutuje lub się zmienia.
Pytanie: Dlaczego w 1 Kron. 21:17 Bóg sprawił, że lud cierpiał z powodu grzesznego rozkazu Dawida?
Odp.: Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.
W tym życiu ludzie często cierpią z powodu grzechów innych. Niemowlęta urodzone przez matki uzależnione od kokainy również rodzą się uzależnione od kokainy i mają obniżone zdolności umysłowe. Dość często zdarzało się, że całe narody bardzo cierpiały z powodu wielkich ambicji jednego przywódcy. Życie na ziemi nie jest sprawiedliwe i nie będzie sprawiedliwe w tym upadłym świecie, dopóki Bóg nie naprawi wszystkiego w Dniu Sądu Ostatecznego.
Chociaż powyższe jest prawdą, nie jest to odpowiedź na tę konkretną sytuację. Tutaj to sam Bóg aktywnie zabija wielu Izraelitów z powodu grzechu Dawida, jednego człowieka.
Dawid był dumny ze swojej ziemskiej potęgi, zwłaszcza ze swojej armii, a Bóg zmniejszył liczbę ludzi, z których Dawid był dumny. Nie wiemy też dokładnie, kim byli wszyscy wojownicy Dawida. Jedna z hipotez głosi, że Bóg wysłał aniołów, by wzmocnili armię Dawida, a szatan to zauważył i zażądał wyjaśnień co do tego, co się tutaj dzieje.
Można by błędnie zdefiniować cierpienie jako to, że Bóg nie przedłuża zdrowego życia tak bardzo, jak to możliwe, lub nie sprawia, by naród rozrastał się tak bardzo, jak to możliwe. Bóg nie ma obowiązku automatycznie nas błogosławić. Kiedy otrzymujemy błogosławieństwa od Boga, powinniśmy być wdzięczni, a nie domagać się więcej. Bóg bardzo nas kocha i pragnie nas błogosławić, ale nie zapominajmy, że znaczna część tego życia jest przygotowaniem do życia przyszłego, a Bóg nie chce nas błogosławić tak bardzo, byśmy o tym zapomnieli.
Pytanie: Jak możemy zastosować zasadę Dawida z 1 Krn 21:24, by nie składać Bogu ofiary, która nic go nie kosztuje?
Odp.: Istnieje wiele sposobów zastosowania tej zasady, ale jednym z prostych jest nauczanie dzieci. Gdy tylko dzieci osiągną wiek, w którym mogą zarobić trochę pieniędzy, wykonując prace domowe, niech ich ofiary na rzecz kościoła pochodzą z ich własnych środków, a nie z pieniędzy, które dajecie im na ten cel.
P: Czy w 1 Krn 22:2 przymusowa praca rozpoczęła się za czasów Dawida, czy za czasów Salomona?
Odp.: Salomon stosował przymusową pracę nie-Izraelitów na dużą skalę, ale to Dawid ją zapoczątkował. Zarówno to, jak i utrzymywanie pewnej liczby rydwanów, były przykładami tego, jak Dawid nieposłuszeństwa wobec Boga w stosunkowo „ ” niewielkich sprawach, a Salomon te rzeczy spotęgował. Czy jako rodzic masz w swoim życiu „małe” grzechy, które twoje dzieci mogłyby spotęgować? Dawid przeprowadził również spis ludności, a Salomon również przeprowadził spis ludności.
P: Czy w 1 Krn 22:14 Dawid przeznaczył 100 000 talentów złota na przyszłą świątynię, czy tylko 3 000 talentów, jak podaje 1 Krn 29:3-4?
Odp.: Odpowiedź na to pytanie znajduje się w 1 Kronik 29:3. Dawid przeznaczył 100 000 talentów łupów zdobytych podczas podbojów Syrii, Moabu i Edomu. W 1 Kronik 29:3 czytamy, że Dawid ofiarował ze swoich osobistych skarbów „ponad wszystko, co już przygotowałem”.
P: Jak Dawid zdobył całe to złoto, o którym mowa w 1 Krn 22:14?
Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Księgi Samuela 8:11.
P: Dlaczego w 1 Krn 24:31 i 26:13 losowano właśnie w tych miejscach?
O: Był to prosty, bezstronny sposób przydzielania obowiązków, gdy kolejność nie miała żadnego znaczenia. Dzisiaj ludzie postępują tak samo, gdy „losują słomki”, aby ustalić, kto obejmie dane stanowisko. Chociaż Bóg może kierować losowaniem, nie oznacza to, że to On wpłynął na wyniki w większym stopniu niż w przypadku głosowania, ustalania kolejności według dat urodzin czy stosowania innych metod.
P: Dlaczego w 1 Krn 25:1,3 ludzie prorokowali przy akompaniamencie harf?
O: Nie było żadnych ograniczeń co do tego, by prorocy podczas prorokowania korzystali z dowolnych, niegrzesznych przedmiotów, jakie tylko zechcieli. Również Dawid prorokował przy akompaniamencie harfy.
Jeśli jednak mormon twierdzi, że Józef Smith wykorzystał okultystyczną księgę fałszywej [egipskiej] religii jedynie jako inspirację do napisania mormońskiego pisma świętego zwanego Księgą Abrahama, byłby to niemal przypadek użycia bałwochwalczej, złej księgi w celu uzyskania tego, co rzekomo jest słowem Bożym. Jest to „prawie” taki przypadek, ponieważ mormon, który to powiedział, nie oddał dokładnie tego, co sam Józef Smith stwierdził. Smith powiedział, że „przetłumaczył” tę księgę, a nawet umieścił egipskie hieroglify obok rzekomego angielskiego tłumaczenia, aby to wykazać. Co więcej, Józef Smith napisał nawet absurdalną książkę pt. „Alfabet i gramatyka egipska”, która dowodzi, że Józef naprawdę twierdził, iż w nadprzyrodzony sposób tłumaczył egipskie hieroglify.
Nawiasem mówiąc, Kościół mormonów do dziś posiada kopie oryginalnych angielskich rękopisów mormońskiej „Księgi Abrahama” oraz „Alfabetu i gramatyki egipskiej”, a w jednym z muzeów znaleziono egipski papirus, który zarówno pod względem znaków, jak i ilustracji, odpowiada temu, czego Joseph Smith używał do „tłumaczenia”.
Pytanie: Co jest pozytywnego w postawie Dawida opisanej w 1 Krn 28:2-4?
Odp.: Dawid bez wątpieni ł rozczarowany, że to nie jemu przypadło w udziale zbudowanie świątyni Bożej. Był jednak nie tylko wdzięczny za wiele rzeczy, które Bóg mu dał; skupiał się również na Bogu, a nie na sobie samym. Świątynia była pomnikiem Boga, a nie „ nego Dawida”, a Dawid nie miał powodu do gniewu, ponieważ nie postrzegał świątyni jako pomnika samego siebie.
P: Jak to możliwe, że wszystkie poniższe fragmenty: 1 Krn 28:9, 10, 20; 2 Krn 6:2; 8:11; 1 Krl 3:3-13; 8:23; 9:8-9; 11:9-14; 2 Sm 12:24-25 odnoszą się do tej samej osoby? (pytanie zadał ateista)
Odp.: Wszystkie one odnoszą się do Salomona. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę sześć punktów.
Pewna spójność: Salomon był niezmiennie człowiekiem inteligentnym i budowniczym świątyni. Salomon wykorzystywał swoją mądrość i umiejętności budowlane dla Boga, zwłaszcza we wczesnym okresie życia. W późniejszym okresie życia wykorzystywał swoje umiejętności również do budowania świątyń dla bożków. Niektórzy ludzie mają wrodzoną potrzebę budowania i osiągania sukcesów; pytanie brzmi: w jakim stopniu będzie to służyć Bogu?
Szokujące: Jeśli nie wydaje ci się zaskakujące i szokujące, że Salomon, który został wybrany do budowy Świątyni, modlił się do Boga tak piękną modlitwą i napisał księgi Biblii, a mimo to popadł w grzech, to być może nie przeczytałeś jeszcze tych fragmentów wystarczająco uważnie. To jest szokujące, a ateistę, który zadał to pytanie, można usprawiedliwić, że zastanawia się, czy to ta sama osoba.
A jednak tak się dzieje: to zdecydowanie ta sama osoba. Tak jak Judasz mógł porzucić wszystko, by pójść za Jezusem, a potem Go zdradzić; tak jak Demas mógł poświęcić się, by towarzyszyć Pawłowi w jego podróżach, a potem odejść, ponieważ kochał świat (2 Tymoteusza 4:10) – tak i ludzie mogą się zmieniać. Bóg czuwa nad nami i nas strzeże, ale wierzący mają wybór, czy odejść od wiary, czy nie. Niektórzy uciekają od zepsucia świata dzięki poznaniu naszego Pana, a potem dają się w to wplątać (2 List Piotra 2:17-22). Inni nigdy nie wyrzekają się wiary, ale idą na kompromis, próbując służyć zarówno Bogu, jak i bożkom, albo Bogu i pieniądzom.
Dlaczego Salomon się zmienił? W przypadku Salomona Pismo Święte daje jasną odpowiedź w 1 Królów 11:1-4. Salomon poszedł na kompromis, poślubiając obce żony – czy to z miłości, czy dla sojuszy politycznych. Ten kompromis jeszcze bardziej sprowadził go na manowce, ponieważ jego żony skierowały jego serce ku innym bogom.
Możemy z tego wyciągnąć wniosek, że ludzie, którzy cię otaczają, mogą wywierać na ciebie potężny wpływ, jeśli im na to pozwolisz. Konsekwencją drobnych kompromisów jest to, że bez szybkiej pokuty mogą one prowadzić do coraz większych ustępstw.
Biblia poważnie traktuje odpowiedzialność każdego wierzącego za to, by być pilnym (List do Hebrajczyków 6:11), badać siebie (2 List do Koryntian 13:5) i czuwać (Ewangelia Mateusza 10:16-17). W przeciwnym razie człowiek Boży może upaść w wielkim stylu, o czym przekonali się zszokowani czciciele Jahwe i zachwyceni czciciele Chemosza.
Pytanie: Jaka jest różnica między budowaniem czegoś dla ludzi a budowaniem tego dla Boga, o czym mowa w 1 Kron. 29:2?
Odp.: Jeśli budujesz coś dla człowieka, powinieneś budować to tak, jak on tego chce, i nie musi to trwać dłużej, niż on tego potrzebuje. Jeśli budujesz dla Boga, budujesz dla Jego chwały, a nie dla własnej, i powinieneś budować to tak, jak chce Bóg, a nie po swojemu. Jeśli budujesz coś dla Boga, powinieneś budować to tak, by przetrwało na wieczność. Kolejną różnicą jest to, że dla Boga nie buduje się fizycznych budynków, nie gromadzi się pieniędzy ani rzeczy, lecz kształtuje się życie i charakter – zarówno swój, jak i innych.
Pytanie: Skoro w 1 Krn 29:19 Dawid prosił Boga o coś dobrego – o to, by dał Salomonowi serce do przestrzegania Bożych przykazań – dlaczego Salomon później odwrócił się od Boga?
Odp.: Bóg był z Salomonem i obficie go błogosławił, ale nigdy nie obiecał, że odbierze Salomonowi zdolność wyboru między posłuszeństwem a nieposłuszeństwem, niezależnie od tego, o co modlił się Dawid. Salomon otrzymał całą potrzebną mu mądrość, ale Bóg postanowił dać mu (i nam) wolną wolę.
Nawiasem mówiąc, stwierdzenie, że „Bóg nigdy nie wpływa na naszą wolną wolę”, nie jest prawdziwe. Bóg raczej aktywnie ingerował w życie Saula z Tarsu na drodze do Damaszku. Jednak niezależnie od tego, jak silne bodźce zewnętrzne zastosował Bóg, to nadal od Saula zależało, jak na nie zareaguje.
Pytanie: Jakie są najwcześniejsze rękopisy z 1 Kronik i 2 Kronik, które zachowały się do dziś?
Odp.: Zwoje znad Morza Martwego: (ok. 1 r. p.n.e.) 1 egzemplarz. Według badacza zwojów znad Morza Martwego, Nathana Jastrama, ten niewielki fragment, oznaczony jako 4Q522 frag 9, zawiera 1 Kronik 7:24 i 2 Kronik 28:18.
Chrześcijańskie rękopisy Biblii, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym 1 i 2 Księgę Kronik.
Papirus Egerton 4 (III w. n.e.) zachował część 2 Kronik.
Manuskrypt Watykański (325–350 r. n.e.) zachował całość 1 i 2 Księgi Kronik.
Rękopis Alexandrinus (ok. 450 r. n.e.) zachował całość 1 i 2 Księgi Kronik.
W manuskrypcie Sinaiticus (340–350 r. n.e.) zachowały się fragmenty 1 Księgi Kronik 9:27–19:17.
P: Którzy z wczesnych pisarzy odwoływali się do 1 Księgi Kronik?
Odp.: Pisarze z okresu przed nicejskiego, którzy odwoływali się lub nawiązywali do wersetów z 1 Księgi Kronik, to:
Filon z Aleksandrii (15/20 p.n.e.–50 n.e.) odwołuje się do 1 Kronik 7:14. „Preliminary Studies”, rozdz. 8 (43), str. 307
Melito/Meleto z Sardes (170–177/180 n.e.) wymienia wszystkie księgi Starego Testamentu i uwzględnia w tym zestawieniu każdą znaną nam księgę z wyjątkiem Księgi Nehemiasza i Księgi Estery. Fragment 4 z „Księgi wyciązków”, str. 759.
Hipolit (222–235/6 n.e.) nawiązuje do 1 Kronik 3:15, wspominając, że Jozjasz miał pięciu synów: Joachaza, Eliakima, Jochanana, Sedekiasza (lub Jekoniasza) oraz Saduma [Szalluma]. Fragment z Komentarza do Księgi Daniela, rozdz. 1, s. 177
Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje 1 Kronik 16:8 jako „Ponownie, w Pierwszej Księdze Kronik”.
Orygenes (240 r. n.e.) wspomina o „Pierwszej Księdze Paralipomenon”, co jest inną nazwą 1 Księgi Kronik. Komentarz do Pieśni nad Pieśniami, prolog, str. 49
Laktancjusz (315–325/330 r. n.e.) cytuje 1 Królów 9:6–9, co odpowiada również 2 Kronik 7:19–22, w dziele „Instytucje boskie”, księga 4, rozdział 18, str. 121.
Po soborze nicejskim
Euzebiusz z Cezarei (318–339/340 r. n.e.)
Atanazy (367, 325–373 n.e.)
Efraim/Efrem (350–378 r. n.e.)
Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) (domniemany)
Rufinus (374–406 r. n.e.)
Hieronim (373–420 r. n.e.)
Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.)
Sulpicius/Sulpitius Severus (363–420 r. n.e.)
Sobór Kartagiński (218 biskupów) (393–419 n.e.)
Pytanie: Jakie fragmenty z 1 i 2 Księgi Kronik znajdują się w zwojach znad Morza Martwego?
Odp.: 2 Kronik 28:27; 29:1-3 zachowały się w 4Q118 (=4QChr)
Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu 1 Księgi Kronik między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?
Odp.: Oto kilka różnic w tłumaczeniu. Pierwsze zdanie pochodzi z tekstu hebrajskiego, a drugie z greckiego tłumaczenia Septuaginty. Aby przedstawić przykład, w tej części skupiono się szczególnie na rozdziale 1.
1 Krn 1:11-23 W tekście masoreckim i Septuagincie aleksandryjskiej, ale nie w innych wersjach Septuaginty
W 1 Krn 1-9 występuje wiele różnic ortograficznych między różnymi tekstami hebrajskimi a tekstami Septuaginty. Przykład można znaleźć w 1 Krn 1:29-31.
1 Krn 1:4 „Sem” a „synowie Noego: Sem”
1 Krn 1:5 „Jawan i Tubal” a „Jowan, Helisa, Thobal”
1 Krn 1:6 „Diphath” (większość tekstów hebrajskich) a „Riphath” (wiele tekstów hebrajskich, Septuaginta, Wulgata)
1 Krn 1:7 „Eliszah i Tarsisz, Kittim i Dodanim” a „Helisa i Tarsis, Kittim i Rodos”
1 Krn 1:7 „Dodanim” a „Rhodans/Rhodanim” (Septuaginta, syryjski, Wulgata)
1 Krn 1:9 „Raama” a „Regma”
1 Krn 1:10 „Nimrod” a „Nebrod”
1 Krn 1:17 „Aram i Uz” (teksty masoreckie) a „Aram. Synowie Arama: Uz” (jeden tekst masorecki i niektóre wersje Septuaginty)
1 Krn 1:17-23 „oraz Arfaksad i Lud (itd. aż do wersetu 24) Sem, Arfaksad, Sela, Eber” (teksty masoreckie) a „oraz Arfaksad, Sala, Eber” (większość Septuaginty)
1 Krn 1:22 „Obal” (większość tekstów masoreckich) w porównaniu z „Ebal” (niektóre teksty masoreckie i syryjskie) w porównaniu z (brak) (Septuaginta)
1 Krn 1:24 „Arfaksad” w porównaniu z „Arfaksad, Kainan” (niektóre wersje Septuaginty)
1 Krn 1:29-31 „Nabajot, potem Kedar, Adbeel, Mibsam, Miszma, Dumah, Massa, Hadad, Tema, Jetur, Nafisz i Kedema” w porównaniu z „Nabaeoth, Kedar, Nabdeel, Massam, Masma, Iduma, Masse, Chondan, Thaeman, Jettur, Naphes, Kedma” (To przykład różnic w nazwach w języku hebrajskim i greckim).
1 Krn 1:32 „Saba i Dedan” w porównaniu z „Daedan i Sabai”
1 Krn 1:34 „Ezaw i Izrael” a „Jakub i Ezaw”. (Jakub został później przemianowany na Izraela)
1 Krn 1:36 „Zefi” (większość tekstów masoreckich) a „Zefo” (wiele tekstów masoreckich, niektóre wersje Septuaginty oraz tekst syryjski. Również w Księdze Rodzaju 36:11 pojawia się imię „Zefo”).
1 Krn 1:36 „Kenaz, Timna i Amalek” (tekst masorecki i większość Septuaginty) a „Kenaz przy Timnie i Amalek” (niektóre wersje Septuaginty oraz Księga Rodzaju 36:12)
1 Krn 1:40 „Alian” (większość tekstów masoreckich) kontra „Alvan” (wiele tekstów masoreckich i niektóre wersje Septuaginty; również Księga Rodzaju 36:23) kontra „Alon” (większość tekstów Septuaginty)
1 Krn 1:43 „królowie, którzy panowali w ziemi Edomu, zanim jakikolwiek król panował nad Izraelitami: Bela, syn Beora” w porównaniu z „królowie, Balak, syn Beora”
1 Krn 1:44 „z Bozry” a „z Bosorry”
1 Krn 1:50 „Pai” (większość rękopisów hebrajskich) a „Pau” (wiele rękopisów hebrajskich, niektóre wersje Septuaginty, Wulgaty i syryjskie. Również Księga Rodzaju 36:39 podaje „Pau”) a „Phogor” (większość Septuaginty)
1 Krn 1:50 „Pai, a imię jego żony: Mehetabel, córka Mezahaba” w porównaniu z „Phogor”.
1 Krn 1:51 „I umarł Hadad; a przywódcami Edomu byli: przywódca Timna; przywódca Alia; przywódca Jetheth; przywódca Aholibama; przywódca Ela; przywódca Pinon, przywódca Kenaz, przywódca Teman, przywódca Mibzar, przywódca Magdiel i przywódca Iram” vs. „Książęta Edomu: książę Tamna, książę Golada, książę Jeter, książę Elibamas, książę Elas, książę Finon, książę Kenez, książę Thaeman, książę Babsar, książę Magediel, książę Zaphoin”.
1 Krn 2:6 „Dara” w porównaniu z „Darda” (niektóre wersje Septuaginty, niektóre syryjskie targumy. Zob. 1 Krl 4:31) w porównaniu z „Darad” (większość Septuaginty)
1 Krn 2:42 „Mesha” a „Mareshah”
1 Krn 2:50 „Syn” a „Synowie” (Septuaginta, Wulgata)
1 Krn 3:5 „Batszua” (większość rękopisów hebrajskich) a „Batszeba” (jeden rękopis hebrajski i Wulgata; 2 Samuela 11:3 również podaje „Batszeba”) a „Bersabee” (Septuaginta)
1 Krn 4:3 „ojciec Etama” a „synowie Etama”
1 Krn 4:13 „Hathath” a „Hathath i Meonothai”
1 Krn 5:24 „i Efer” a „Efer”
1 Krn 6:28 (brak) a „Joel” (Septuaginta, syryjski, arabski, 1 Samuela 8:2).
1 Krn 6:28 „Vashni i Abijah” a „drugi Abijah”
1 Krn 7:28 „Ayyah” (niektóre teksty masoreckie) a „Gaza/Gazza” (wiele tekstów masoreckich, Septuaginta, Targum, Wulgata)
1 Krn 8:30 „Baal” a „Baal, Ner”
1 Krn 9:41 „Tahrea” (tekst masorecki, Septuaginta) a „Tahrea i Achaz” (tekst masorecki, syryjski, arabski, Targum, Wulgata)
1 Krn 11:11 „trzydziestu” (tekst masorecki oraz niektóre wersje Septuaginty i Wulgaty) a „trzech” (niektóre wersje Septuaginty)
1 Krn 11:20 „Abshai” a „Abishai” (Septuaginta, Wulgata, Targum, 2 Samuela 23:18)
1 Krn 11:20 „trzech” (tekst masorecki, Septuaginta, Wulgata) a „trzydziestu” (tekst syryjski)
1 Krn 11:21 „z Trzech” a „z Trzydziestu”
1 Krn 12:33 „aby pomagać” a „aby pomagać Dawidowi”
1 Krn 15:18 „Zachariasz, syn” (tekst masorecki, Wulgata) a „Zachariasz” (Septuaginta)
1 Krn 17:5 „ale ja przemieszczałem się z namiotu do namiotu i z mieszkania do mieszkania” vs. „ale przebywałem w przybytku i w namiocie”
1 Krn 18:6 „Dawid rozmieścił ludzi” a „Dawid ustawił garnizony”. Garnizon to grupa żołnierzy wyznaczonych do pilnowania fortu lub innego miejsca. (Septuaginta, Wulgata i 2 Samuela 8:6)
1 Krn 18:16 „Abimelech” (większość tekstów masoreckich) w porównaniu z „Ahimelech” (niektóre rękopisy hebrajskie, Wulgata i syryjski. Również 2 Samuela 8:17).
1 Krn 20:2 „korona ich króla” a „korona Milkom” (Septuaginta, Wulgata oraz 1 Królów 11:5,33)
1 Krn 20:3 „[pracować z] piłami” a „ciąć je piłami”
1 Krn 23:7 „z mężów Gerszona” (masoretycki) a „Gerszonitowi” (masoretycki według NRSV) a „A dla rodu Gedzona” a „Synowie Gerszona” (Wulgata)
1 Krn 23:10 „Zina” a „Zizah” (Septuaginta, Wulgata)
1 Krn 24:15 „Happizzez” a „Aphses” (Septuaginta, Wulgata)
1 Krn 25:3 „Jeshaiah” a „Jeshaiah, Shimei” (jeden tekst masorecki, Septuaginta) a „Iseas” (Septuaginta)
1 Krn 26:17 „było sześciu Lewitów” a „było sześciu Lewitów każdego dnia”
1 Krn 26:20 „Jeśli chodzi o Lewitów, to dowodził nimi Achija” kontra „dowodzili nimi ich współbracia Lewici”
1 Krn 27:6 „Ammizabad był jego oddziałem” a „Ammizabad sprawował nadzór nad swoim oddziałem”
1 Krn 27:24 „liczba kronik” a „księga kronik”