< Pytanie biblijne dotyczące 2 Listu do Tesaloniczan
Pytanie: Jaki jest zarys treści 2 Listu do Tesaloniczan?
Odp.: Oto jeden z nich.
1 My i Bóg pamiętamy
1:1-4 Paweł chwalił Boga za ich wytrwałość i wiarę
1:5 Bóg pamięta o ich wierze i cierpieniach
1:6-9 Bóg zapamięta również tych, którzy was prześladują
1:10-12 Żyjcie więc godnie, oddając chwałę Bogu
2 Będziemy musieli trwać niezachwianie – zachowajcie spokój w burzy
2:1-12 Chrystus nie przyjdzie, dopóki najpierw nie nadejdzie człowiek bezprawia i czasy niegodziwości
2:13-16 Trwajcie więc mocno w swoim życiu, wierze i nadziei
3 Teraz wszyscy powinniśmy zabrać się do pracy
3:1-5 Módlcie się za Pawła i tych, którzy głoszą Ewangelię
3:6-15 Nie wykorzystujcie innych, nie bądźcie leniwi i przestrzegajcie poleceń Pawła.
3:16-18 Na koniec cieszcie się Bożym pokojem.
Pytanie: Jak to się stało, że Paweł zawsze dziękował Bogu za nich, o czym mowa w 2 Tes 1:3 i 1 Tes 1:2?
Odp.: Paweł niemal codziennie dziękował Bogu za nich w modlitwie. Powinniśmy robić to samo dla naszych braci i sióstr w Chrystusie, a mamy wiele powodów do modlitwy.
Pytanie: Jak w 2 Tes 1:4 powinniśmy się radować lub chlubić innymi?
Odp.: Greckie słowo przetłumaczone w Biblii Króla Jakuba jako „chwalić się” może również oznaczać „szczycić się” lub „radować się”. Tak, powinniśmy dzielić radości innych. Człowiek może czuć się szczęśliwy, gdy jego dzieci, rodzice lub inni krewni odnoszą sukcesy. Podobnie powinniśmy czuć się szczęśliwi, gdy nasi bracia i siostry, z którymi łączy nas krew Chrystusa, odnoszą sukcesy.
P: W 2 Tes 1:5b, 11; 1 Tes 2:12; Mt 10:37-38; Ef 4:1; Flp 1:27; Kol 1:10 – skoro jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę – w jaki sposób jesteśmy uznawani za godnych królestwa Bożego?
Odp.: Uznaje się nas za godnych w naszym dążeniu, pozycji i wysiłkach.
Z punktu widzenia doświadczenia: 1 Tes2:12 mówi, że naszym celem jest postępowanie godne, tak jak w 2 Kor 13:9,11 mamy dążyć do doskonałości.
Pozycyjne: 2 Tesaloniczan 1:5 wyraźnie stwierdza, że przejawy ich wiary są dowodem sprawiedliwego sądu Bożego, który uznaje ich za godnych. To Boże oświadczenie uznaje ich za godnych, a wyrażana przez nich wiara jest dowodem, a nie przyczyną.
Dążenie: Chrześcijańskie życie na ziemi wiąże się z dążeniem do celu, jakim jest dostosowanie naszego doświadczenia w Bogu do naszej pozycji w Bogu.
Pytanie: W 2 Tes 1:6,8; Pwt 32:35,4; 1 Sam 24:12; 2 Krl 9:7; Iz 1:24; 65:6; 66:6; Jr 5:9,29; 9:9; 15:15; 51:6b,35; Rz 12:18; Hbr 10:30; oraz Ap 6:10, w jaki sposób Bóg mści się i odpłaca ludziom za ich złe uczynki?
Odp.: Tak. Czasami Bóg karci ludzi w tym życiu. Karze ich również w życiu przyszłym. Chociaż niektórym może się wydawać, że w tym życiu uchodzi im to na sucho (Habakuk 1; Psalm 73; 37:1; Job 21:7), kara Boża jest sprawiedliwa, gdyż On jest bezstronnym sędzią, jak mówi 1 List Piotra 1:17.
P: Czy w 2 Tes 1:7 ogień odnosi się do chwały Bożej (Szekina), czy też do ognistego sądu?
Odp.: Chociaż uczeni mogą nie być co do tego zgodni, biorąc pod uwagę kontekst, chodzi albo o ognisty sąd Boży, albo o jedno i drugie.
Pytanie: Czy w 2 Tes 1:8 Paweł odnosi się do jednej czy dwóch grup ludzi?
Odp.: Język grecki wskazuje na dwie. Pierwsza grupa nie posiada ani nie zachowuje wiedzy o Bogu. Druga to ci, którzy posiadają wiedzę o Bogu, tacy jak Żydzi, ale decydują się nie być posłuszni. O tej drugiej grupie mowa jest również w Liście do Rzymian 10:3,16 oraz w Ewangelii Jana 3:36.
P: Czy w 2 Tes 1:9 bezbożni będą cierpieć wiecznie, czy też zostaną zniszczeni?
Odp.: I to, i to.
1. Piekło to wieczna kara, o której mowa w Ewangelii Mateusza 25:41,46. Szatan i inni będą dręczeni na wieki, jak opisano w Apokalipsie 20:10.
2. W Ewangelii Łukasza 13:3; Ewangelii Jana3:15 , 16,10:28 i innych miejscach mowa jest o zagładzie. W 2 Liście do Tesaloniczan 1:9 jest mowa o wiecznym zniszczeniu, a niewierzący zostaną zniszczeni, jak wynika z 1 Listu do Koryntian 6:13; 2 Listu do Tesaloniczan 2:8; Apokalipsy św. Jana 11:18 oraz innych wersetów.
3. Żaden werset w Biblii nie mówi, że ludzie zostaną unicestwieni. To samo słowo oznaczające zniszczenie jest użyte w Ewangelii Łukasza 5:37, gdzie bukłaki są „zniszczone”, gdy pękają. Innym słowem, którego można użyć, jest „zrujnowane”.
Pytanie: Jak w 2 Tes 1:9 bezbożni mogą zarówno cierpieć na wieki, jak i zostać zniszczeni?
Odp.: Po pierwsze, zapoznaj się z odpowiedzią na poprzednie pytanie. Możliwe są dwa warianty, a może nawet oba.
1. Ruiny: Wiele rzeczy doczesnych może ulec zniszczeniu, a mimo to nadal istnieć. Stanowią one przybliżone przykłady tego, jak ludzie mogą zostać zniszczeni, a mimo to istnieć na wieki. Samochody mogą ulec zniszczeniu, a następnie trafić na złomowisko. Dom może zostać zniszczony przez pożar, a jego zwęglone pozostałości zrównane z ziemią i wywiezione. Wreszcie, bezbożni nadal istnieją, nawet po zniszczeniu ich ciał.
2. Asymptoty: Coś może znajdować się w trakcie procesu, w wyniku którego przestaje istnieć, a mimo to może być wieczne, ponieważ proces ten trwa w nieskończoność. Załóżmy na przykład, że co roku rozmiar danej rzeczy zmniejsza się o połowę. Ile lat minie, zanim jej rozmiar wyniesie dokładnie zero? Odpowiedź brzmi: nieskończona liczba lat. Nie znalazłem w Biblii niczego, co potwierdzałoby lub zaprzeczało tej spekulacji dotyczącej asymptot.
Niektórzy, którzy nauczają poglądu opartego zasadniczo na asymptotach, przedstawiają go jako alternatywę dla tradycyjnego poglądu (ruiny). Jednak poglądy te wzajemnie się uzupełniają, a wykazanie zasadności poglądu o asymptotach w żaden sposób nie umniejsza znaczenia poglądu tradycyjnego.
Pytanie: Do czego odnosi się słowo „to” w 2 Tes 1:11?
Odp.: Może to odnosić się do wersetów 1:5–10, 1:10; 1:3–10 lub 1:5.
Pytanie: Jak powinniśmy się modlić nieustannie, o czym mowa w 2 Tes 1,11; 1 Tes 5,17; Hbr 13,15; Ps 86,3b; Dz 1,14; 16,25; Rz 1,10; Ef 6,18; Kol 1,9; 4,12; 2 Tm 1,3?
Odp.: Istnieją dwa różne sposoby i powinniśmy stosować je oba.
Modlitwa oddana: Powinniśmy poświęcić czas, odrywając się od tego, co robimy, i modlić się do Boga. Wielu chrześcijan ma codzienny czas ciszy, podczas którego poświęcamy się modlitwie, czytaniu Słowa Bożego i rozważaniu go.
„Duchowe oddychanie” to termin, który chrześcijanie ukuli na określenie drugiego sposobu. W każdej minucie każdego dnia, kiedy nie śpimy, powinniśmy być świadomi obecności Chrystusa w nas, rozmawiać z Nim i zbliżać się do Niego.
Pytanie: Czy w 2 Tes 2:2 inni pisali fałszywe listy w imieniu Pawła? Skąd wiemy, że listy Pawła zawarte w naszej Biblii są autentyczne?
Odp.: Ufamy, że listy te są autentyczne z dwóch głównych powodów.
1. Bóg obiecał zachować swoje Słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25; Ewangelii Mateusza 24:35.
2. Potwierdzenie ze strony pisarzy wczesnego Kościoła, w tym Polikarpa, który był uczniem apostoła Jana.
Pytanie: Co sądzisz o fałszywych listach rzekomo napisanych przez Pawła lub fałszywych księgach Biblii, o których mowa w 2 Tes 2:2?
Odp.: Istnieje ponad 70 ksiąg, które podają się za ewangelie; większość z nich ma charakter gnostycki. Chociaż większość z nich została napisana po 325 r. n.e., w przypadku wielu z nich nie mamy pewności, kiedy dokładnie powstały. Jednak wszystkie te fałszywe księgi pozwalają nam stwierdzić, że szatan nie jest leniwy i że jest bardzo aktywny.
P: Kto, zgodnie z 2 Tes 2,2, był fałszywie przedstawiany jako powracający Chrystus?
Odp.: Zgodnie z 1 Listem Jana 2:18, 22 oraz 2 Listem Jana 7 pojawi się wielu antychrystów. Poniższe osoby albo same wysuwały takie twierdzenia, albo inni wysuwali je w odniesieniu do nich.
Chrystus, który powrócił
Grigorij Rasputin (przynajmniej niektórzy tak twierdzili)
Wielebny Jim Jones z Jonestown (zmarł 18 listopada 1978 r.)
Wielebny Moon z Kościoła Zjednoczenia
Jacob Katzan (ur. 1977)
Guru Maharaj Ji z Misji Boskiego Światła
wielu guru hinduskich i ruchu New Age
Żydowski Mesjasz, który przyszedł po raz pierwszy
Sabbatai Sebi/Zvi. We wrześniu 1666 r. został zmuszony do przejścia na islam
Rabin Schneerson z Nowego Jorku (obecnie nieżyjący)
prawdopodobnie Teudas z Dziejów Apostolskich 5:36. Twierdził, że jest kimś wielkim
Mahdi w religiach szyickich
Pierwszy kalif z dynastii Fatymidów ‘Obaidallah/‘Ubaydullah (909–933/934 r. n.e.)
Imam al-Husajn bin al-Kasim al-‘Iyani (1010–1013 n.e.) (sekta husajniyya zaydicka)
Mirza Ghulam Ahmad (1879 r. n.e., ruch ahmadijski)
Bahá’u’lláh (bahaiści) (1817–1892)
Husajn ‘Ali Nuri Baha’, Bahá’ulláh wyznawców bahaizmu
Sliman Murshad z Syrii (1900–1946)
Ruch mahdystowski w Sudanie
wielu innych
Zoroastryjscy mesjasze, czyli Saoszyanci
Widzialny Bóg
Mahmed był czczony jako widzialny Bóg przez wyznawców Muhammidiyya
Według ‘Ulyaniyya/’Alaya’iyya ‘Ali jest boski
Ali ibn Abi Talib i Salman al-Farisi. Nie twierdzili oni, że są Bogiem, ale długo po ich śmierci niektóre sekty alawitów czciły ich w ramach swego rodzaju muzułmańskiego triteizmu.
Lord Hakim (druz) (996–1021 n.e.)
Według szyickiej sekty Rizamijja / Muslimijja Bóg istniał w postaci wszystkich proroków
Pytanie: Czym jest „bunt” (ho apostasia w języku greckim) w 2 Tes 2:3?
Odp.: Jest to to samo słowo oznaczające bunt, które występuje w greckiej Septuagincie w Księdze Jozuego 22:2 i Księdze Jeremiasza 2:19. W świeckich tekstach greckich używano go w odniesieniu do buntu politycznego. Nie chodzi tu o ludzi, którzy od początku nie podążali za Bogiem, ale o masowe odejście ludzi podążających za Bogiem z wnętrza Kościoła. Masowy bunt miał miejsce począwszy od XIX wieku wraz z pojawieniem się liberalnej krytyki.
P: Kim jest człowiek bezprawia, o którym mowa w 2 Tes 2:3?
Odp.: Większość chrześcijan uważa, że jest to Antychryst. Niektórzy jednak sądzą, że nie jest to jasne; mogło to odnosić się do kogoś z tamtych czasów, na przykład do cesarza Kaliguli, który postawił posąg, aby czcić siebie samego jako boga.
Oto kilka osób, które oskarżano o bycie Antychrystem.
Cesarz Neron lub reinkarnacja cesarza Nerona, reinkarnacja Judasza (Judas został również nazwany „skazanym na zagładę” w Ewangelii św. Jana 17:12), król Jerzy III (wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych), Mahomet, różni papieże, Marcin Luter, Kościół katolicki jako całość, Napoleon, Adolf Hitler, Benito Mussolini, Józef Stalin, John F. Kennedy, Henry Kissinger. Ponieważ istnieje co najwyżej jeden ostateczny Antychryst, wszystkie te poglądy są błędne.
Pytanie: Czy fragment z 2 Tes 2:3 dowodzi, że prawdziwe chrześcijaństwo zniknęło z powierzchni ziemi?
Odp.: Nie, z dwóch powodów. Nie jest tam powiedziane, że wszyscy zostali zwiedzeni, a Antychryst, człowiek bezprawia, jeszcze się nie pojawił.
Pytanie: Kto w 2 Tes 2,7 powstrzymuje tajemniczą siłę bezprawia?
Odp.: 2 Tesaloniczan 2:7-8 podaje nam cztery wskazówki.
1. Obecnie powstrzymuje on moc bezprawia i będzie to robił, dopóki nie zostanie usunięty.
2. W końcu zostanie usunięty.
3. Wtedy pojawi się ten bezprawny.
4. Wtedy przyjdzie Jezus i go pokona.
Prawdopodobnie jest to anioł, który powstrzymuje nadejście Antychrysta.
Pytanie: Jak w 2 Tes 2,8 Jezus pokona go tchnieniem swoich ust?
Odp.: Ponieważ wszechświat powstał dzięki Słowu Bożemu, Jezusowi wystarczy tylko wypowiedzieć te słowa, a to się stanie. Kiedy Jezus rozkazał: „Łazarzu, wyjdź!”, dobrze się stało, że użył imienia Łazarza. W przeciwnym razie wszyscy mogliby wyjść.
Pytanie: Dlaczego w 2 Tes2:11 –12 oraz 1 Królów 22:13–24 Bóg prawdy zsyła ludziom złudzenia? (Wspomniał o tym muzułmański apologeta Ahmad Deedat).
Odp.: Można z tego wyciągnąć ważną lekcję.
1. Bóg nie kłamie i nie może kłamać (List do Hebrajczyków6:18 ; Księga Liczb23:19 ; 1 Księga Samuela15:29 ; List do Tytusa 1:2).
2. Tym, którzy już odmówili uwierzenia w prawdę, Bóg pozwala wierzyć w to, w co chcą.
3. Bóg nie okłamał ich, ale pozwala duchom kłamstwa zsyłać silne złudzenia, aby uwierzyli w wybrane przez siebie kłamstwa.
4. Co równie ważne, List do Rzymian 1:18-32 pokazuje, że ci, którzy decydują się zamienić Bożą prawdę na grzech, są wydawani na pastwę coraz większej deprawacji.
5. Nawet pośród złudzeń Bóg nadal dba o to, by istniał sposób, dzięki któremu ludzie ci wiedzą, że sami zdecydowali się wierzyć w złudzenia. Na przykład Achabowi powiedziano, że słyszy kłamstwo (1 Król. 22:13-24).
Pytanie: W 2 Tes 2:13, w jaki sposób Bóg nas uświęca?
Odp.: Chociaż Bóg uczyni nas duchowo doskonałymi w niebie, nie jest to tutaj głównym punktem. Na ziemi, właśnie teraz, Bóg jest w trakcie upodabniania wierzących do Chrystusa. Powinniśmy być w stanie spojrzeć wstecz na nasze życie i dostrzec obszary, w których kiedyś zmagaliśmy się z jakimś rodzajem grzechu, a od tamtej pory w większości go pokonaliśmy.
Pytanie: Czy w 2 Tes 2:15 powinniśmy trzymać się tradycji, których nas nauczono? Czyż nie tak postępowali faryzeusze?
Odp.: Paweł mówi o tym, co widzieli, że czynili apostołowie. Nie mówi on o zwykłych tradycjach ludzkich, przeciwko którym Paweł wypowiadał się w Liście do Kolosan 2:8.
Pytanie: Jak powinniśmy trwać niezachwianie (greckie słowo „stekete”) zgodnie z 2 Tes 2,15-17; 1 Tes 3,8 i 1 Kor 16,13?
Odp.: Mamy trwać niezachwianie bez względu na okoliczności. Kiedy sprawy idą dobrze, nie powinniśmy popadać w lenistwo ani samozadowolenie. Kiedy czujemy się samotni lub ogarnia nas strach, tak jak to czasem bywało w przypadku Dawida, powinniśmy odpoczywać w Bożym pokoju. Kiedy panuje chaos, powinniśmy pozostać niezachwiani. Kiedy sprawy nie układają się dobrze lub ponieśliśmy wielką stratę, powinniśmy zbliżyć się do Boga i Jego pocieszenia.
P: Jak w 2 Tes 3,1 powinniśmy modlić się za misjonarzy? Co jeszcze powinniśmy dla nich robić?
Odp.: Powinniśmy modlić się zarówno o ich zdrowie duchowe, jak i fizyczne. Niektórzy misjonarze opuszczają pole misyjne, ponieważ są wyczerpani. Powinniśmy modlić się, aby samo ich życie było promiennym przesłaniem. Powinniśmy modlić się, aby ich słowa były jasnym przesłaniem, bez kompromisów i strachu. Powinniśmy modlić się o ich finanse oraz o to, by mądrze wykorzystywali swój czas i inne zasoby. Powinniśmy modlić się, aby przesłanie Pana szybko się rozprzestrzeniało. Powinniśmy modlić się o ich skuteczność oraz o osłabienie skuteczności przeciwników.
Oprócz modlitwy za misjonarzy powinniśmy regularnie wspierać ich finansowo. Możemy również wysyłać im e-maile, kartki lub proste upominki, albo w inny sposób dać im znać, że nam na nich zależy i że o nich myślimy.
Pytanie: 2 Tes 3,1 mówi, że powinniśmy modlić się, aby przesłanie Ewangelii było czczone. Jak mamy się o to modlić i jak powinniśmy czcić przesłanie Ewangelii?
Odp.: W Modlitwie Pańskiej modlimy się, aby „będzie wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”. Módlcie się, aby wielu usłyszało ewangelię i potraktowało ją poważnie. Powinniśmy głosić ewangelię, ale nie opowiadajmy też żartów, które umniejszają cześć Bożego przesłania.
Pytanie: Skoro w 2 Tes 3,2-4 Bóg nas chroni, to dlaczego Paweł modlił się o wybawienie od ludzi niegodziwych (przewrotnych) i złych (aktywnie szkodliwych)?
Odp.: Można rozszerzyć to pytanie i zapytać: skoro Bóg wie wszystko i nic się nie dzieje bez Jego zgody, po co w ogóle prosić o cokolwiek w modlitwie? Jednak nasze modlitwy z prośbami mogą być częścią środków, które Bóg wybiera, aby osiągnąć swoje cele. Oprócz przykładu Pawła, Bóg nakazuje nam prosić Go, a my powinniśmy być posłuszni temu, co Bóg nakazuje.
P: Czy w 2 Tes 3,3 Bóg chroni chrześcijan przed złem?
Odp.: W wielu przypadkach tak. Jednak ani 2 List do Tesaloniczan 3:3, ani żaden inny werset nie mówi, że Bóg chroni nas przed każdym nieszczęściem i każdą pokusą. (Wystarczy zapytać Hioba.) Zamiast tego 1 List Piotra 1:5-6 mówi, że będziemy przechodzić próby, ale Bóg nas ochroni. 1 List do Koryntian 10:12-13 mówi, że będziemy poddawani pokusom, ale nie ponad to, co jesteśmy w stanie znieść.
P: Jak w 2 Tes 3,4 możemy jednocześnie mieć ufność, a jednocześnie potrzebować modlitwy?
Odp.: Możemy mieć pewność, że Bóg wypełni swoją misję. Może to oznaczać, że ktoś taki jak Piotr zostanie uwolniony z więzienia, ktoś taki jak Jan dożyje sędziwego wieku, albo ktoś taki jak Jakub, brat Jana, który szybko poniósł śmierć męczeńską za wiarę.
Pytanie: W 2 Tes 3,5 – w jaki sposób Pan kieruje naszymi sercami i jak czasami opieramy się Jego wskazówkom?
Odp.: Bóg kieruje swoimi dziećmi na co najmniej cztery sposoby.
Bóg przemawia do nas poprzez swoje Pismo Święte.
Bóg może przemawiać do nas poprzez sny, wizje i swój cichy, delikatny głos.
Bóg może przemawiać do nas poprzez innych, w tym innych wierzących, naszych rodziców, a nawet niewierzących.
Bóg może wykorzystywać okoliczności, by nas kierować.
Jednak niezależnie od tego, w jaki sposób Bóg nas prowadzi, powinniśmy być posłuszni. W Liście św. Jakuba 4:17 czytamy: „Każdy więc, kto wie, co powinien czynić, a tego nie czyni, grzeszy”.
Pytanie: Dlaczego w 2 Tes 3,6 najlepszym podejściem do leniwych chrześcijan jest trzymanie się od nich z daleka?
Odp.: Są to wierzący, którzy muszą zmienić swoje życie. Nie bądź wobec nich szorstki ani nieprzyjazny, ale nie powinieneś utrzymywać z nimi kontaktów ani zachęcać ich do lenistwa. Kibicujesz im w zwycięstwie nad tym grzechem, ale czasami swoją nieobecnością możesz pomóc bardziej niż swoją obecnością.
Pytanie: Dlaczego w 2 Tes 3,6-10 niektórzy chrześcijanie są leniwi?
Odp.: Greckie słowo, którego używa tu Paweł – ataktos – dosłownie oznacza „nieuporządkowany”. Każdy ma rzeczy do zrobienia, których niekoniecznie lubi wykonywać. Musimy wykazać się samodyscypliną, by robić to, co wiemy, że jest słuszne, jak mówi List Jakuba 4:17, i nie zwlekać. Ale o ileż lepiej jest czerpać radość z tego, co się robi! Czasami nawet gdy samo działanie nie sprawia przyjemności, staje się ono przyjemne, ponieważ oczekujesz rezultatu. Oprócz nadziei na niebo, na co jeszcze masz nadzieję? Czy masz nadzieję, że niektórzy ludzie zostaną zbawieni i że ludzie będą wzrastać w wierze? Czy wiążesz wielkie nadzieje z tymi, którzy prowadzą innych w wierze? Czy ucieszy cię widok, gdy wola Boża spełni się na ziemi?
Pewnego razu ktoś zapytał trzech murarzy, czym się zajmują. Pierwszy odpowiedział: „Po prostu układam cegły”. Drugi powiedział: „Buduję mur”. Trzeci stwierdził: „Wznoszę katedrę”. Wszyscy trzej robili dokładnie to samo. Mieli jednak trzy zupełnie różne podejścia.
Pytanie: W 2 Tes 3,6-10 w jaki sposób niektórzy robią karierę, żyjąc z hojności innych?
Odp.: To dość dziwny obraz. Niektórzy ludzie nic nie robili, oczekując, że Kościół będzie ich utrzymywał, podczas gdy Paweł pracował dzień i noc, aby samemu się utrzymać i móc głosić Ewangelię.
Pytanie: Co powinniśmy zrobić, gdy kusi nas lenistwo, jak opisano w 2 Tes 3,6-10?
Odp.: Módl się do Boga, aby napełnił cię swoją miłością i motywacją, a potem wstań i zabierz się do działania. Spróbuj rozpoznać, co jest najważniejsze, czego Bóg od ciebie oczekuje w tej właśnie chwili, i zacznij to robić.
Pytanie: Czy uważasz, że w 2 Tes 3,7-9 Paweł byłby bardziej skuteczny i mniej zmęczony, gdyby poświęcał więcej czasu na głoszenie, a mniej na pracę?
O: Naturalnie można by tak pomyśleć. Jednak Paweł nie tylko głosił swoje słowa, ale także dzielił się swoim życiem, będąc wzorem dla innych, jak sam powiedział w 2 Tesaloniczan 3:9. Dzięki temu ludzie mogli nie tylko go słuchać, ale także obserwować jego przykład. Podobnie nasze słowa mogą być bardziej (lub mniej) skuteczne, gdy ludzie widzą również nasz przykład.
P: Czy w świetle 2 Tes3:12 a i Prz 30:24-25 powinniśmy oszczędzać pieniądze na przyszłość, czy też nie troszczyć się o przyszłość, jak sugerują Mt6:31 ,34 i Flp 4:6?
Odp.: Chrześcijanie powinni zachowywać równowagę, a w tej kwestii również istnieje równowaga. Ponieważ Księga Przysłów podaje jako przykład zachowanie mrówki, która gromadzi pożywienie na zimę, powinniśmy planować i oszczędzać na przyszłość. Jednak, jak pokazuje Księga Przysłów 31:21, szlachetna żona nie obawia się o swoją rodzinę, gdy pada śnieg, ponieważ pracowała wytrwale, aby zapewnić im odzież. Dlatego powinniśmy przygotowywać się na przyszłość, nie martwiąc się ani nie niepokojąc się o nią.
P: Jakie są dwie różne formy wykluczenia społecznego, o których mowa w 2 Tes 3:14-15 i 1 Kor 5:11-13?
Odp.: Jedną z form jest upomnienie danej osoby i unikanie jej z powodu jej lenistwa. Drugą formą jest wykluczenie jej ze zboru i całkowite unikanie jej z powodu rażącego, uporczywego i nieokazanego skruchy grzechu. W 2 Liście do Tesaloniczan 3:14-15 mieli unikać kontaktów towarzyskich, ale niekoniecznie wszelkich kontaktów; mieli go upomnieć.
P: Jak myślisz, co w 2 Tes 3:17 skłania ludzi do pisania fałszywych rzeczy w imieniu Boga lub Jego apostołów?
Odp.: Oczywiście odpowiedzią jest to, że szatan wykorzystuje ich grzeszną naturę, ale poza tą odpowiedzią mogą istnieć pewne typowe sposoby ataku, z których korzysta szatan.
1) Dla niektórych pokusa zarobienia pieniędzy lub zapewnienia sobie środków do życia może skłonić kogoś do zmyślenia czegoś, a także przekonać innych do opublikowania tego przed całym światem.
2) Jednak dla innych pieniądze mogą nie być głównym czynnikiem motywującym. Może to być raczej dążenie do zdobycia znaczenia w oczach rówieśników lub otaczających ich osób.
3) Z kolei trzecia grupa może być tak zwiedziona, że naprawdę wierzy, iż zmienia społeczeństwo na lepsze lub że jakieś bóstwo naprawdę tego od nich oczekuje.
4) Dla jeszcze innych motywacją byłaby chęć „pomocy Bogu”. Nieświadomie czują, że Bóg nie przekazał wszystkiego, co istotne, więc sądzą, że świat będzie lepszy, jeśli skłamią i twierdzą, że Bóg powiedział coś, co ich zdaniem powinien był powiedzieć.
Niezależnie od tego, główna motywacja osoby wymyślającej to wszystko oraz motywacja wydawnictwa lub firmy medialnej, która chętnie to upublicznia, mogą być różne.
P: Jakie dowody mamy w 1 i 2 Liście do Tesaloniczan, że księgi te powinny znaleźć się w Biblii?
Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.
1. Napisał to Paweł, a był on apostołem. Piotr potwierdził w 2 Liście Piotra 3:15–16, że słowa Pawła stanowią Pismo Święte.
2. Sam Paweł stwierdził, że jest apostołem w 1 Liście do Tymoteusza 1:1; 2:7, Liście do Rzymian 1:1; 1 Liście do Koryntian 1:1; 9:1, 2 Liście do Koryntian 1:1, 11:5; List do Galatów 1:1; List do Efezjan 1:1; List do Kolosan 1:1; 1 List do Tymoteusza 1:1; 2 List do Tymoteusza 1:1; List do Tytusa 1:1.
3. Świadectwa wczesnego Kościoła. W następnym pytaniu wymieniono kilku autorów, którzy odwoływali się do wersetów z 2 Listu do Tesaloniczan.
Pytanie: Skąd wiemy, że to, co mamy dzisiaj w 2 Liście do Tesaloniczan, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?
Odp.: Istnieją co najmniej trzy dobre powody.
1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.
2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Pisarze wczesnego Kościoła aż do I Soboru Nicejskiego (325 r. n.e.) cytowali 2 List do Tesaloniczan około 44 razy, nie licząc aluzji. Zacytowali 50% treści 2 Listu do Tesaloniczan, traktując ułamkowe wersety jako ułamki. To 23,4 z 47 wszystkich wersetów.
Oto pisarze, którzy odwoływali się do wersetów z 1. i 2. Listu do Tesaloniczan.
Polikarp (110–155 r. n.e.) cytuje połowę 2 Listu do Tesaloniczan 3:15a (5 z 9 greckich słów). List Polikarpa do Filipian, rozdział 11, str. 35, 110–155 r. n.e.
Niektórzy uważają, że Polikarp (110–155 r. n.e.) mógł nawiązywać do 2 Listu do Tesaloniczan 1:8b–9a: „On [nasz Pan Jezus Chrystus] przyjdzie jako Sędzia żywych i umarłych. Bóg zażąda od tych, którzy w Niego nie wierzą, rozliczenia za Jego krew”.
Justyn Męczennik (pisał ok. 138–165 r. n.e.) odnosi się do doktryny zawartej w 2 Liście do Tesaloniczan 2:3 w „Dialog z Tryfonem”, rozdz. 11, str. 253. Nie jest to jednak cytat ani parafraza.
Kanon Muratoriego (170–210 r. n.e.), ANF, tom 5, str. 603, wspomina o dwóch listach Pawła do Tesaloniczan, a także o pozostałych 11 listach Pawła.
Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 2:11 jako fragment z Drugiego Listu do Tesaloniczan. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdz. 29.1, s. 502. Cytuje on również 2 Tes 2,4 jako słowa Pawła „w Drugim Liście do Tesaloniczan”, tamże, księga 3, rozdz. 7.2, s. 420.
Klemens Aleksandryjski cytuje 2 List do Tesaloniczan 3:1,2 jako słowa „apostoła” w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), księga 5, rozdz. 3, s. 448
Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 1:4 jako słowa Pawła skierowane do Tesaloniczan w dziele „Scorpiace”, rozdz. 13, s. 646
Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 2:4b w „Traktacie o duszy”, rozdz. 57, s. 234. Cytuje również 2 Tes 1:6–8 oraz 1:8–9 jako słowa apostoła w „Pięciu księgach przeciwko Marcionowi”, księga 5, rozdz. 16, s. 464
Hipolit (222–235/6 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 2:1–11 jako słowa Pawła w „Traktacie o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 63, s. 218
Orygenes (225–253/254 r. n.e.) cytuje 2 Tes 2,1–12 jako słowa Pawła. Następnie cytuje Księgę Daniela 9,27. „Uznałem za słuszne przytoczyć tak wiele fragmentów spośród większej liczby, aby słuchacz mógł w niewielkim stopniu zrozumieć znaczenie Pisma Świętego, które dostarcza nam informacji dotyczących diabła i Antychrysta”; Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, księga 6, rozdz. 47, s. 595
Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) List Pawła do Tesaloniczan: „Ale nakazaliśmy wam w imieniu Jezusa Chrystusa, abyście odseparowali się od wszystkich braci, którzy postępują nieporządnie i nie zgodnie z tradycją, którą od nas otrzymali”. [2 Tesaloniczan 3:6] Traktaty Cypriana, traktat 12, część 3, rozdz. 68, s. 551
Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 1:6–7 jako słowa „tego samego apostoła”. „Dialog o prawdziwej wierze”, część druga, rozdz. 824B, s. 81–82. (Mówi Adamantiusz)
Wiktorin z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 2:8 jako słowa Pawła skierowane do Tesaloniczan. Komentarz do Apokalipsy, rozdział pierwszy, rozdz. 16, s. 345. Cytuje on również fragmenty 2 Listu do Tesaloniczan 2:7, 8, 9, 10, 11 w Komentarzu do Apokalipsy, rozdział jedenasty, rozdz. 7, s. 354
Wiktorin z Petau (zm. 304 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 1:2 zgodnie z „Greckim Nowym Testamentem” (4. wydanie poprawione) autorstwa Alanda i in. Nie udało mi się jednak potwierdzić tego w posiadanych przeze mnie pismach Wiktorina z Petau.
Po soborze nicejskim
Bazyli z Ancyry (ok. 364 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 2:4
Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552
Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.)
W dziele „Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V wiek) wspomniane są dwa listy Pawła do Tesaloniczan jako część Nowego Testamentu. Cytowany jest tam cały fragment 2 Listu do Tesaloniczan 1:1.
Schizmatyk Lucyfer z Cagliari (370/371 r. n.e. lub ok. 399 r. n.e.)
Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 2 List do Tesaloniczan 1:7 jako dzieło Pawła. W dziele „O Duchu Świętym”, rozdz. 13.29, str. 19
Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.), kanon 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.
Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)
Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.)
Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)
Jan Chryzostom (396 r. n.e.) spisał pięć kazań na temat 2 Listu do Tesaloniczan, które zachowały się do dziś. W homilii trzeciej stwierdził, że list ten został napisany przez Pawła.
Didymus Ślepy (398 r. n.e.)
Makar/Symeon (IV lub V wiek)
Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 1:3
Rufinus (374–406 r. n.e.)
Jan Chryzostom (392–407 r. n.e.)
Severian (po 408 r. n.e.)
Niketa z Remesianus (366–ok. 415 r. n.e.)
Hieronim (373–420 n.e.)
Augustyn z Hippony (388–28 sierpnia 430 r. n.e.)
Hesychiusz z Jerozolimy (–450 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 2:3
Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)
Speculum (V wiek)
Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.)
Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)
Varimadum (445/480 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 1:3; 2:8
Wśród heretyków i fałszywych pism
Heretyk Marcion, według Tertuliana, odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan
Konstytucje Apostolskie (data niepewna, ok. 380 r. n.e.) odwołują się do 2 Listu do Tesaloniczan 2:8
Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)
Donatysta Tyconius (po 390 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 2:3,8
Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu do Tesaloniczan 2:3
3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 2 Listu do Tesaloniczan wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają żadnych błędów o znaczeniu teologicznym.
str. 30 1 Tes 4:12–13, 16–17; 5:3, 8–10, 12–18, 25–28; 2 Tes 1:1–2; 2:1, 9–11 (początek III wieku)
str. 92 Ef 1:11-13,19-21; 2 Tes 1:4-5,11-12 (ok. 300 r. n.e.) W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 614 znajduje się fotografia fragmentu str. 92.
Alexandrinus [A] ok. 450 r. n.e.
Vaticanus [B] 325–350 r. n.e.
Staro-syryjski (ok. 400 r. n.e.)
Sinaiticus [Si] ok. 340–350 r. n.e.
Claromontanus [D] V/VI wiek
Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.
koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV w.
I Waszyngton, D.C., V w.
gotycki 493–555 r. n.e.
Pismo italskie [Ital] IV–XIII w.
Łacina Wulgata [Vg] IV i V wiek
Peshitta syryjska [Syr P] 400–450 r. n.e.
Ormiański [Arm] od V wieku
gruziński [Geo] od V wieku
Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.
Syryjski harclejski [Syr H] 616 r. n.e.
Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 2 Listu do Tesaloniczan można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/2ThessaloniansManuscripts.html.