< Pytanie biblijne dotyczące 2 Listu do Tymoteusza

Pytanie: Dlaczego, Paweł, w 2 Tm 1,1; 1 Kor 1,1; 2 Kor 1,1; Ef 1,1 i Kol 1,1 podkreślał, że to z woli Bożej został apostołem?

Odp.: Paweł nie wybrał ani nie wypromował siebie na apostoła. Nikt inny go też nie mianował ani nie wybrał. Tylko Bóg mianował Pawła apostołem.

Pytanie: W 2 Tm 1,4 Paweł nie tylko darzył Tymoteusza bezinteresowną miłością; cieszył się jego towarzystwem i tęsknił za ponownym spotkaniem z nim. Jak możemy pielęgnować taką samą miłość w stosunku do naszych chrześcijańskich braci i sióstr?

Odp.: Powinniśmy modlić się za nich i razem z nimi. Powinniśmy dzielić ich (i nasze) radości i smutki. Powinniśmy zwolnić tempo i świadomie poświęcać im czas. Jezus powiedział, że po naszej miłości poznają, że jesteśmy chrześcijanami, więc częścią naszego świadectwa jest miłość, jaką darzymy innych ludzi i siebie nawzajem. J.H. Jowett napisał: „Serca pozbawione łez nigdy nie mogą być zwiastunami męki. Kiedy nasze współczucie traci swoją bolesność, nie możemy już być sługami męki”.

(Believer’s Bible Commentary, str. 2109)

Pytanie: W 2 Tm 1,5, z perspektywy Lois, wiara w Boga nie gwarantuje, że twoje dziecko ją będzie miało, a tym bardziej twoje wnuki. W jaki sposób pobożni rodzice wpływają na swoje dzieci, by podążały za Bogiem?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy aspekty.

Jak żyjesz: Co widzą twoje dzieci, gdy patrzą na ciebie? Czy z jednej strony widzą pijaństwo, narkotyki, wulgarny język, niemoralność, kłamstwa, piractwo mediów i kradzieże itp.? Czy z drugiej strony widzą kogoś, kto raduje się w Bogu i pragnie żyć tak, by Mu się podobać? W 2 List do Tymoteusza 1:5 słowo „szczery” oznacza „nieobłudny” lub dosłownie „nie noszący maski”.

To, czego uczysz: Mamy wychowywać nasze dzieci słowami, a nie tylko naszym życiem. Czy uczysz je, by karmiły się czytaniem Biblii i modlitwą? Czy uczysz je troski o innych i dzielenia się ewangelią z innymi?

Ich otoczenie: Czy, na miarę swoich możliwości, mieszkasz w miejscu, które stanowi dobre środowisko dla twoich dzieci? Czy masz dobrą wspólnotę chrześcijan, z którą zarówno one, jak i ty utrzymujecie kontakty?

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 1,5 Paweł nie wspomniał o wierze ojca Tymoteusza, tak jak o wierze jego matki?

Odp.: W Dziejach Apostolskich 16:1 czytamy, że matka Tymoteusza była Żydówką i wierzącą, a jego ojciec był Grekiem. Nawiasem mówiąc, Lois była prawdopodobnie Żydówką, kiedy wychowywała matkę Tymoteusza, Eunice, a nie chrześcijanką.

P: Jeśli w 2 Tm 1,6 Bóg obdarza nas jednym lub kilkoma darami duchowymi, dlaczego musimy „rozpalać” nasz dar?

Odp.: Co się dzieje, gdy Bóg obdarza nas darem duchowym? Być może nic, ponieważ jesteśmy niedbali i nie korzystamy z niego. Tymoteuszowi nakazano, by był pilny oraz by wykorzystywał i umacniał dary, które otrzymał od Boga. Mamy zajmować się wszystkimi aspektami służby, ale podobnie jak Tymoteusz możemy posiadać szczególny dar, którym obdarzył nas Bóg, i mamy obowiązek go rozwijać.

P: Czy w 2 Tm 1,7 „samokontrola” („zdrowy umysł” w niektórych tłumaczeniach) oznacza, że prawdziwy chrześcijanin nigdy nie może mieć niezrównoważonego umysłu, w tym cierpieć na chorobę psychiczną?

Odp.: Wcale nie. Niektórzy tak twierdzą, ale jest to nakaz, by strzec w naszym umyśle zdrowej nauki, a nie stwierdzenie, że chrześcijanin jest bardziej odporny na choroby psychiczne niż na choroby fizyczne. Często nie rozumiemy, dlaczego Bóg pozwala na to, na co pozwala, ale wiemy, że Bóg może przeprowadzić nas przez burzę, nawet jeśli nie prowadzi nas wokół niej.

Pytanie: Skoro w 2 Tm 1,9 czytamy, że Bóg zbawił nas wyłącznie zgodnie ze swoim zamysłem i łaską przed początkiem czasów, dlaczego mielibyśmy próbować przekonywać ludzi, jak mówi 1 Kor 9,20-23? Albo są oni przeznaczeni do zbawienia, albo nie.

Odp.: List do Efezjan 2:8 mówi, że są zbawieni z łaski przez wiarę. Bóg rzeczywiście zbawił wybranych przed początkiem czasów, ale nie w sposób, który umniejsza naszą odpowiedzialność lub nasz wybór. Nie należy mylić celu ze środkami. Nasze głoszenie i przekonywanie, a także ich reakcja, są częścią środków prowadzących do ich zbawienia.

P: Skoro w 2 Tm 1,10 Chrystus zniweczył śmierć, dlaczego wierzący wciąż umierają?

Odp.: Odpowiedź ma dwa aspekty.

1. Jezus zniweczył śmierć wieczną dla wierzących.

2. Chociaż Jezus oficjalnie pokonał śmierć na krzyżu, to ostatecznie zlikwiduje śmierć fizyczną po swoim powtórnym przyjściu.

P: Co w 2 Tm 1,13 oznacza tutaj „zdrowa nauka”?

Odp.: Oznacza to coś więcej niż tylko nauczanie nieheretyckie; niektóre fałszywe nauki nie są herezjami prowadzącymi do zguby duszy, ale nadal są fałszywe i odwracają uwagę. Czasami ludzie mogą być tak pochłonięci spekulacjami, że tracą skupienie na Chrystusie.

Pytanie: Skoro w 2 Tm 1,13 mamy trzymać się „wzoru zdrowej nauki”, dlaczego w 2 Tm 3,5 Paweł gani tych, którzy „mają pozory pobożności, ale zaprzeczają jej mocy”?

Odp.: Mamy zachowywać pozory pobożności, a także wierzyć w jej moc. Powinniśmy przejawiać pobożność zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, jak nauczał Jezus w Ewangelii Mateusza 23:15-26.

Pytanie: Kto pełni straż w 2 Tm 1,14 i dlaczego Tymoteusz otrzymał tę odpowiedzialność/polecenie?

Odp.: Z jednej strony to Duch Święty strzeże tego, co zostało nam powierzone, zgodnie z Listem do Efezjan 1:14. Z drugiej strony Paweł powiedział Tymoteuszowi, że ma do wykonania zadanie: nie tylko strzec prawdy wiary dla siebie samego, ale także strzec jej dla innych wierzących. Duch Święty może posługiwać się innymi wierzącymi jako narzędziami do strzeżenia wiary.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 1,16-18 chrześcijanie, nawet tacy jak Paweł, wciąż potrzebują odświeżenia przez innych świętych?

Odp.: Zostaliśmy stworzeni, aby być razem, w jednym ciele, jako jedna świątynia Boża. Musimy się nawzajem ożywiać przynajmniej na trzy sposoby.

1) Potrzebujemy siebie nawzajem, by udzielać sobie zachęty, pocieszenia, napomnienia, a czasem nawet upomnienia (1 Tes 5,11-12.14; 2 Tes 2,15-17).

2) Oprócz wzajemnej pomocy duchowej powinniśmy wspierać się również materialnie i finansowo.

3) Wreszcie, możemy dodawać otuchy innym wierzącym po prostu poprzez naszą obecność i spędzanie z nimi czasu.

A co z innymi wierzącymi, którzy są odizolowani z powodu odległości, stanu zdrowia lub pobytu w więzieniu? Musimy pamiętać o nich w naszych modlitwach, a Bóg może uzupełnić nasze braki.

W pewnym sensie ten list był dla Tymoteusza źródłem otuchy. Pokazał, że Paweł, choć skuty łańcuchami w lochu, wciąż myślał o Tymoteuszu. Mamy tu skazanego na śmierć więźnia w kajdanach, który poucza Tymoteusza, że nie musi się niczego obawiać. Mamy też bez grosza przestępcę, który mówi Tymoteuszowi, że nie powinien się niczego wstydzić. Jedną rzeczą jest, gdy ja wam to mówię, a zupełnie inną – gdy mówi wam to Paweł, więzień.

Pytanie: Jak, zgodnie z 2 Tm 1,16-18, powinniśmy dodawać otuchy innym chrześcijanom?

Odp.: Oprócz tego, co zostało powiedziane wcześniej, powinniśmy okazywać im miłość, robiąc dla nich miłe rzeczy, takie jak zrobienie im szalika, upieczenie ciasteczek lub przygotowanie posiłku, zaproszenie ich do siebie itp.

Czasami zdarzają się sprawy, które tobie wydają się nieistotne, ale dla kogoś innego są o wiele ważniejsze, trudniejsze lub kłopotliwsze. Zwracaj uwagę na takie sprawy, aby móc pomóc.

Wreszcie, są pewne sprawy, które są ważne zarówno dla ciebie, jak i dla innych; bądź gotów poświęcić się dla nich. Traktuj innych jako ważniejszych od siebie, jak mówi List do Filipian 2:3.

Pytanie: Skoro w 2 Tm 2,1 łaska jest niezasłużoną łaską udzieloną przez Boga, to w jaki sposób możemy działać, aby być silnymi w łasce?

Odp.: Łaska Boża ma wiele aspektów. Łaska Boża została obiecana przed początkiem czasów (Tytus 1:2), podobnie jak odkupienie przez Jezusa (Rzymian3:24 ). Łaska podtrzymuje nas również na co dzień.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 2,7 Paweł nie wyjaśnił Tymoteuszowi swojej myśli tak jasno, jak to tylko możliwe?

Odp.: Dlaczego grecki filozof Sokrates zadawał pytania? Prawdopodobnie Paweł pytał z tych samych powodów. Paweł wyrażał się jasno, ale przedstawiał te przykłady w ogólny sposób, aby Tymoteusz mógł nad nimi zastanowić się. Czasami, gdy uczymy innych, dobrą metodą jest posługiwanie się ogólnymi przykładami i pytaniami oraz zachęcanie uczniów do samodzielnego dochodzenia do konkretnych odpowiedzi. Oczywiście Tymoteusz mógł napisać do Pawła lub spotkać się z nim później, aby zapytać o wszystko, czego nie zdołał zrozumieć.

Podobnie Bóg często posługuje się ogólnymi przykładami, aby nas uczyć. On również nie pozostawia nas w niewiedzy, ponieważ dał nam Ducha Świętego oraz siebie nawzajem, aby nas prowadzili.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 2,8 Paweł nakazuje Tymoteuszowi, by pamiętał o zmartwychwstaniu Jezusa, [rzekomo] jakby była to kwestia drugorzędna, o której łatwo zapomnieć?

Odp.: Nie była to bynajmniej drobna wzmianka. Paweł w 2 Liście do Tymoteusza 2:8 mówi, aby pamiętać o podkreślaniu tego jako jednej z zasadniczych i podstawowych części Ewangelii, jak napisał w 1 Liście do Koryntian 15:1-8. Zaledwie rozdział wcześniej, w 2 Liście do Tymoteusza 1:10, Paweł stwierdza, że Chrystus Jezus „zniesił śmierć”.

Można by błędnie pomyśleć, że Paweł w ogóle nie musiałby o tym wspominać, skoro pisał do swojego zaufanego współpracownika Tymoteusza. Jednak skoro Paweł przypominał nawet Tymoteuszowi o zmartwychwstaniu, my również musimy przypominać o tym sobie nawzajem.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 2,10 Paweł znosi cierpienia ze względu na wybranych, a nie na wszystkich innych?

Odp.: Paweł głosił Ewangelię i znosił prześladowania bez wyjątku dla wszystkich. Jednak choć cała działalność Pawła oddawała chwałę Bogu, Paweł wiedział, że jego wysiłki okażą się daremne dla tych, którzy nie wybrali Pana (Jozue 24:21-22) i nie połączyli usłyszanej Ewangelii z wiarą (List do Hebrajczyków 4:2).

Pytanie: Jak wyjaśniłbyś stwierdzenie z 2 Tm 2,11, że trzeba umrzeć, aby żyć?

Odp.: Niektórzy bogaci ludzie, którzy pozornie mają wszystko, czego mogliby zapragnąć, popełniają samobójstwo (w sposób natychmiastowy) lub też sięgają po narkotyki, co jest powolnym samobójstwem. Jeśli wszystko, dla czego warto żyć, znajduje się w tobie samym, życie staje się pustą, bezsensowną skorupą. Tylko kochając innych i troszcząc się o coś większego niż ty sam, możesz uciec od przygnębiającej pustki, w której wszystko traci sens, jeśli nie masz innego celu. 1 List do Tymoteusza 5:6 mówi, że osoba, która żyje dla przyjemności, jest martwa, nawet gdy żyje.

Pytanie: Czy 2 List do Tymoteusza 2:12 wskazuje, że możemy utracić zbawienie poprzez wyrzeczenie się Chrystusa?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni. Wielu wczesnych chrześcijan, a także współcześni chrześcijanie, tacy jak wielu metodystów biblijnych, nazarejczyków, baptystów wierzących w wolną wolę, większość charyzmatyków i luteranów, odpowiedzieliby twierdząco. Inni baptyści, członkowie Kościoła Biblijnego i reformowani zazwyczaj odpowiadają przecząco. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Hebrajczyków 6:4-12.

P: W 2 Tm 2,10; Kol 3,12; Tt 1,1 – w jakim sensie czynimy coś dla wybranych?

Odp.: Wybrani to nie tylko ci, którzy zwrócili się ku Chrystusowi. Wybrani to również ci, którzy jeszcze nie zwrócili się ku Chrystusowi, ale to zrobią. Nie wiemy, kim są wybrani. W przypadku niektórych możemy mieć ogólne pojęcie, ale inni, jak Saul z Tarsu, zaskakują nas całkowicie. Kochamy wszystkich bez wyjątku, troszczymy się o nich i dzielimy się z nimi ewangelią, modląc się o ich zbawienie, czyli o to, by stali się wybranymi.

P: Skoro w 2 Tm 2,14 czytamy, że powinniśmy unikać kłótni o słowa, czy to oznacza, że nigdy nie powinniśmy dyskutować z tymi, którzy się z nami nie zgadzają?

Odp.: Nie. Po pierwsze, w 2 Tymoteusza2:14 mowa jest o „kłótniach”, a nie o debatach, sporach, poprawianiu czy upominaniu. Po drugie, mowa jest o kłótniach „o słowa”, a nie o sprawach bardziej merytorycznych.

P: Czy zgodnie z 2 Tm 2,15 każdy powinien być uczniem, aby uzyskać uznanie Boga?

Odp.: Tak. Każdy chrześcijanin powinien studiować Pismo Święte, jak sugerują Dzieje Apostolskie2:42 , Psalm 119 oraz 2 List do Tymoteusza 3:15-16. Tylko niektórzy mają dar nauczania i powinni być nauczycielami (1 List do Koryntian 12:29; List Jakuba 3:1). Najbliższym tłumaczeniem jest „bądź gorliwy”, „pośpiesz się”, „daj z siebie wszystko” lub „dołóż wszelkich starań”, a nie tylko „studiuj”, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 11, str. 402.

Pytanie: W 2 Tm 2:17, w jaki sposób rozprzestrzenia się złe nauczanie?

Odp.: Greckie słowo użyte w tym miejscu, gangraina, może oznaczać gangrenę (NIV, NRSV) lub raka/owrzodzenie (NKJV, KJV, Wuest). Zgodnie z „Believer’s Bible Commentary”, str. 2117, może chodzić o którekolwiek z tych znaczeń. Niezależnie od tego odnosi się ono do choroby, która – jeśli nie zostanie szybko i zdecydowanie wyleczona – zainfekuje i opanuje całe ciało. Wyobraź sobie, że lekarz mówi ci, iż wystarczy po prostu prowadzić zdrowy tryb życia i uwolnić moc uzdrawiania, którą już posiadasz w swoim ciele, podczas gdy cierpisz na gangrenę. Nie, lekarz musi natychmiast podjąć działania, aby uratować ci życie. Podobnie, gdy osoba lub grupa zostaje sprowadzona na manowce przez fałszywe nauki, musimy natychmiast ostrzec i upomnieć, aby problem nie stał się poważniejszy.

Mimo że Paweł wciąż żył, odstępcy i fałszywi nauczyciele, tacy jak Hymenaeus (1 List do Tymoteusza 1:20; 2 List do Tymoteusza 2:17), Aleksander (1 List do Tymoteusza 1:20) i Filetus (2 List do Tymoteusza 2:17), musieli zostać natychmiast zdemaskowani i publicznie upomniani. Nie mamy autorytetu apostoła Pawła, dlatego musimy wykazać się jeszcze większą starannością w przeciwstawianiu się fałszywym nauczycielom.

Pytanie: Jak w 2 Tm 2:20-21 możemy wybrać, jakim naczyniem jesteśmy, skoro Rzym 9:21-23 mówi, że to Bóg stworzył niektóre naczynia na cześć, a inne na niechwałę?

Odp.: Bóg ukształtował nas jak glinę, ale relacja między Bogiem a nami wykracza poza zwykłą relację między garncarzem a gliną. W przeciwieństwie do martwej gliny, mamy pewną zdolność do tego, by albo się zatwardzić (Wj8:15 , Hbr3:15 ), albo pozostać miękkimi. Przynajmniej w pewnym stopniu wszyscy ludzie mogą zdecydować, czy zignorować, czy dostrzec własną grzeszność, swoją potrzebę Boga i wołać o pomoc.

P: Do czego odnosi się wyrażenie „to, co nie nadaje się” w 2 Tm 2:21?

Odp.: Z gramatycznego punktu widzenia „to, co nie nadaje się do użytku” może tu oznaczać naczynia z drewna i gliny, fałszywe nauki, złych ludzi lub wszystkie te rzeczy łącznie. Nie ma jednak sensu, aby odnosiło się to wyłącznie do drewna i gliny, ponieważ Paweł nie mówi, że powinniśmy dosłownie unikać tych materiałów. Oznacza to raczej, że powinniśmy unikać fałszywych nauk i złych ludzi, których symbolizują drewno i glina, ponieważ nie chcemy stać się tacy jak oni.

P: Skoro w 2 Tm 2,22 Bóg już uznał nas za sprawiedliwych, a my kochamy Boga i wierzymy w Niego, to w jaki sposób mamy dążyć do sprawiedliwości, wiary, miłości i pokoju?

Odp.: 2 List do Tymoteusza 2:22 mówi: „Dąż do sprawiedliwości, wiary, miłości i pokoju wraz z tymi, którzy z czystego serca wzywają Pana”. Kiedy przyszliśmy do Chrystusa, nasza walka o to, by podobać się Bogu i upodabniać się do Chrystusa, nie zakończyła się; wręcz przeciwnie – dopiero się rozpoczęła.

Pytanie: Jak, zgodnie z 2 Tm 2,14; 22–24, należy przeciwstawiać się herezjom bez wdawania się w kłótnie?

Odp.: Mamy przeciwstawiać się błędowi, a nie nienawidzić osoby. Mamy energicznie bronić wiary, ale jednocześnie upewnić się, że ludzie wiedzą, iż kochamy tę osobę, a nie jej nienawidzimy. Chcemy, aby naszym ludzkim przeciwnikom przydarzyło się to, co najlepsze, co tylko może się wydarzyć. Chcemy, aby dostrzegli prawdę, oddali swoje życie Chrystusowi i abyśmy mogli być z nimi na wieki w niebie.

P: Jak w 2 Tm 2,24-25 radzić sobie z głupimi pytaniami?

Odp.: Przede wszystkim uświadom sobie, że coś, co tobie może wydawać się głupie, dla osoby, która o to pyta, może być poważnym pytaniem. Czasami jednak ludzie zadają pytania, nie traktując ich poważnie, albo po prostu próbują cię zastawić pułapkę. Jeśli masz wątpliwości, okaż tej osobie szacunek, załóż, że chodzi o ten pierwszy przypadek, i zaspokój jej potrzebę uzyskania odpowiedzi. W przypadku drugiej kategorii zdaj sobie sprawę, że osoba ta może po prostu chcieć zmarnować twój czas i że nie powiesz jej nic pomocnego, co by do niej dotarło. Usłyszy cię tylko wtedy, gdy popełnisz błąd. Jednak inni ludzie mogą usłyszeć twoją odpowiedź, więc odpowiadaj mądrze, niezależnie od tego, czy pytający jest szczery, czy nie.

P: Czy w 2 Tm 2,25 i Dz 5,31 pokuta jest darem od Boga, czy też jest to coś, co mamy nakazane, jak pokazują Dz 17,30 i Mk 1,15?

Odp.: I to, i to. Bóg daje nam możliwość pokuty, ale nie pokutuje za nas. Pokuta jest darem od Boga, ale musimy ten dar przyjąć.

Pytanie: Jak w 2 Tm 2,15; 20–21; 24–26 różnią się od siebie robotnik, naczynie i sługa?

Odp.: Robotnik, o którym mowa w 2 Tm 2,15, powinien starać się doskonalić swoje rzemiosło.

W przypadku naczynia, o którym mowa w 2 Liście do Tymoteusza 2:20, Paweł skupia się na jego składzie, przeznaczeniu i losie. W Księdze Izajasza 52:11 nakazano nam być czystymi naczyniami.

Sługa, o którym mowa w 2 Liście do Tymoteusza 2:24-26, nie jest tylko pokornym, niewykształconym niewolnikiem, ale sługą, któremu powierzono odpowiedzialność za ustalenie, jak wypełnić wolę swojego pana. Sługa powinien starać się dobrze służyć.

Pytanie: Dlaczego w 2 Liście do Tymoteusza 3:1-8, zamiast po prostu powiedzieć nam, że wie o nadchodzących strasznych czasach, Bóg nie zrobił czegoś, aby temu zapobiec?

Odp.: Ważnym elementem zdrowej teologii jest zrozumienie dwóch słów: „Bóg dopuszcza”. Wszystko współdziała zgodnie z Bożym zamysłem (Efezjan 1:11, Przysłów 16:4), ale jak pokazują fragmenty z Ewangelii Mateusza 23:37-39, Listu do Efezjan 4:30 i Listu do Hebrajczyków 3:10, Bóg dopuszcza rzeczy, które łamią Mu serce, wzbudzają Jego gniew i zasmucają Jego Ducha Świętego (Izajasz 63:10). Biblia nigdy nie mówi, że jest to najlepszy z możliwych światów, ale wielu wierzy, że jest to najlepszy z możliwych procesów, jaki Bóg stosuje, aby stworzyć najlepszy z możliwych światów w Niebie.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 2 Listem do Tymoteusza 3:2, niektórzy ludzie są dziś miłośnikami samych siebie?

Odp.: Kiedy uważasz, że najważniejszą rzeczą we wszechświecie jesteś ty sam, wtedy twój wszechświat wydaje się rzeczywiście bardzo mały. Wszystko traci sens, jeśli poza twoim małym, ulotnym życiem nie ma żadnego celu. Ludzie mogą stopniowo stawać się coraz bardziej zakochani w sobie, gdy postrzegają innych jako nieistotnych i dążą wyłącznie do własnego awansu. Czasami są niecierpliwi, gdy inni ich spowalniają, ponieważ uważają, że inni ludzie nie są ważni; liczy się tylko oni sami. Jeśli jednak nie żyjesz dla kogoś lub czegoś, to żyjesz dla niczego.

Być może antidotum dla wierzących na to polega na zastanowieniu się, jak długie jest twoje życie, a jednocześnie jak krótkie jest twoje życie na ziemi. Twój czas na ziemi jest mniejszy niż pyłek w porównaniu z czasem spędzonym w niebie z Bogiem, aniołami i innymi wierzącymi. Mając to na uwadze, troszcz się o rzeczy wieczne, które są ważne, a nie o rzeczy błahostkowe, które przemijają.

Pytanie: Skoro w 2 Tm 3,2 napisano, że źle jest, gdy ludzie są „miłośnikami samych siebie”, to dlaczego w Mt 22,39 mamy kochać bliźniego jak siebie samego?

Odp.: W 2 Liście do Tymoteusza 3:2 mowa jest o ludziach, którzy kochają siebie bardziej niż innych, w tym o tych, którzy kochają wyłącznie siebie, a nie innych. Wszyscy powinniśmy charakteryzować się tym, że kochamy Boga bardziej niż siebie samych. Powinniśmy również kochać naszych bliźnich jak siebie samych i uważać innych za ważniejszych od siebie, jak mówi List do Filipian 2:3. Zobacz „When Critics Ask”, str. 355–356 oraz „Encyclopedia of Bible Difficulties”, str. 335–337, gdzie znajdziesz uzupełniające odpowiedzi.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 3,2 ludzie kochają pieniądze i jaki to ma związek z zwodniczością bogactwa, o której mowa w Mt 13,22?

Odp.: Ludzie kochają pieniądze z powodu chciwości, strachu i niepewności lub z powodu statusu i prestiżu. Wszyscy wiedzą, że pieniądze można wykorzystać zarówno na zło, jak i na dobro, ale wiele osób zapomina, że Jezus powiedział również, iż samo bogactwo jest „zwodnicze”. Zbyt łatwo potrafimy sobie wmówić, że gromadzimy pieniądze w szczytnym celu, na przykład po to, by po śmierci przekazać je na cele charytatywne, podczas gdy w rzeczywistości robimy to przede wszystkim dla siebie.

Robin Hood okradał bogatych, by dawać ubogim. Jestem jednak pewien, że Robin Hood i jego „ubodzy” również zatrzymywali dla siebie znaczną część łupów. Ponadto, choć dawanie ubogim jest rzeczą dobrą, Bóg nie chce, by ludzie grzeszyli przeciwko Niemu i innym ludziom, okradając ich. Lepiej jest nie dawać ubogim, niż kraść lub rabować, by im dać.

Pytanie: Kim są Jannes i Jambres z 2 Listu do Tymoteusza 3:8 i w jaki sposób ich imiona znalazły się w Nowym Testamencie?

Odp.: Są to greckie formy imion dwóch egipskich czarowników, którzy sprzeciwiali się Mojżeszowi w Księdze Wyjścia 7:11-12,22; 8:7,18-19. Ich imiona nie są wymienione w Starym Testamencie, ale zostały zachowane w tradycji żydowskiej oraz u historyka Pliniusza.

W „Anchor Bible Dictionary”, tom 3, str. 638, czytamy: „Ci dwaj bracia-magowie pojawiają się często w źródłach żydowskich, chrześcijańskich i pogańskich zachowanych w językach arabskim, aramejskim, greckim, hebrajskim, łacińskim, staroangielskim i średnioangielskim oraz syryjskim. Literatura hebrajska i aramejska podaje imiona jako y(2)hny// i mmr/, a także w bardziej zhellenizowanej postaci z końcowym samekiem: ynys i ym(b)rys”.

Oto kilka przykładów:

Menahoth 85a: „Yohane i Mambres”

Dzieło zadokitów z Qumran7:19 „Yohaneh i jego brat”

Targum Jonatana do Księgi Wyjścia 7:11.

W Qumran 6Q15 (Dokument Damasceński) 5 17b-19, I wiek p.n.e. (Yohanah/Yhnh i jego brat) Najwyraźniej są oni tu przedstawieni jako izraelscy wrogowie Mojżesza i Aarona, a nie jako Egipcjanie.

Yalqut Reu.

Nieżydowski historyk Pliniusz (77 r. n.e.) wspomina o Mojżeszu, Jannesie i „Lotapesie” jako o magach wśród Żydów tysiące lat po Zoroastrze.

Neoplatonik Numeniusz z Apamei (II w. n.e.) wspomina, że Jannes i Jambres byli w stanie odwrócić nawet największe z klęsk, jakie Mojżesz sprowadził na Egipt. (z „Praeparatio Evangelica” Euzebiusza 9:8). Orygenes również wspomina o tym w odniesieniu do Numeniusza z Apamei.

Istniała książka zatytułowana „Jannes i Jambres” (prawdopodobnie napisana przez Żyda), do której nawiązuje Orygenes w swoim „Komentarzu do Ewangelii według św. Mateusza”.

Przed soborem nicejskim pisarzami chrześcijańskimi, którzy odwoływali się do Jannesa i Jambresa, byli Orygenes i Cyprian z Kartaginy. Istnieją również dodatkowe chrześcijańskie wzmianki po soborze nicejskim.

Pytanie: Czy w 2 Tm 3,12, jeśli ktoś nie był prześladowany, oznacza to, że nie jest chrześcijaninem?

Odp.: Nie i tak. Podczas gdy pobożni ludzie, tacy jak Paweł, znosili surowe prześladowania ze strony innych ludzi, inni pobożni ludzie, tacy jak Hiob, doświadczali niewielkich prześladowań ze strony ludzi lub nie doświadczali ich wcale. Jednak wszyscy pobożni ludzie muszą wytrwać w obliczu nieuniknionych prześladowań ze strony demonów. Prześladowania te, przybierające formę gróźb, czynów i pokus, często przychodzą również za pośrednictwem innych ludzi.

Pytanie: Czy w 2 Tm 3,16 chodzi o całe Pismo Święte, czy tylko o to, które zostało dane przez Boga?

Odp.: Zgodnie z zasadami gramatyki greckiej, gdy brakuje pierwszego czasownika głównego, zdanie brzmi: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga”. Błędem jest tłumaczenie tego jako „całe Pismo, które jest natchnione przez Boga”. Jak podano w książce „Bible Difficulties and Seeming Contradictions” (s. 13), Marcin Luter przetłumaczył to nieprawidłowo, choć sam wierzył, że całe Pismo jest natchnione przez Boga.

Pojęcie „Pisma Świętego”, które nie zostało dane przez Boga, było nieznane zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie, a także wczesnym świadkom Kościoła. Pierwsza znana wzmianka o wyznawcach innej religii wierzących w „prawdziwe” Pismo Święte, które nie zostało dane przez Boga, a nawet zostało dane przez Boga, a później „unieważnione”, nie pochodzi z chrześcijaństwa, lecz z islamu z czasów Mahometa.

Pytanie: Czy w 2 Tm 3,16 Paweł odnosi się wyłącznie do Starego Testamentu?

Odp.: Nie. Kiedy Paweł mówił o „całym Piśmie Świętym”, odnosił się do wszystkiego, co uważał za Pismo Święte. W książce „Trudności biblijne i pozorne sprzeczności” (str. 12–13) wspomniano, że Paweł w 1 Liście do Tymoteusza5:18 zacytował jako Pismo Święte fragmenty z Ewangelii (Mt10:10 i Łk 10:7).

P: Czy w 2 Liście do Tymoteusza 3:16-17 jest rzeczywiście prawdą, że Biblia zawiera wszystko, co jest potrzebne do nauczania chrześcijańskiego?

O: Tak. Oto niezwykła wypowiedź pochodząca z nieoczekiwanego źródła. W czasopiśmie Świadków Jehowy „Strażnica” pt. „8/15/1981 ” (str. 28–29) czytamy: „Twierdzą oni, że wystarczy czytać wyłącznie Biblię, samodzielnie lub w małych grupach w domu. Jednak, co dziwne, poprzez takie »czytanie Biblii« powrócili oni z powrotem do odstępczych doktryn, których nauczali 100 lat temu duchowni chrześcijaństwa w swoich komentarzach…” – rzeczywiście dziwne, że czytelnicy Biblii powróciliby do tych doktryn!

W książce „Jehovah’s Witnesses Answered Verse by Verse” (Odpowiedzi na pytania Świadków Jehowy – werset po wersecie), str. 98–100, wskazano, że Towarzystwo Strażnica przyznaje, iż Świadkowie Jehowy, którzy czytają Biblię samodzielnie, przestają wierzyć w nauki Strażnicy i powracają do nauk kościołów chrześcijańskich. Czyje więc doktryny są tymi, które naprawdę opierają się na Biblii?

Pytanie: Czy w 2 Tm 3:17 ludzie mogą stać się doskonali?

Odp.: W tym życiu nie, ale w Niebie wszyscy wierzący będą doskonali. Zobacz także omówienie Listu do Filipian 3:15.

Pytanie: Jak w 2 Tm 4:7 Paweł stoczył dobry bój i jak powinniśmy to robić dzisiaj?

Odp.: Zapominając o złych uczynkach, których dopuścił się w przeszłości, trwając blisko Chrystusa i energicznie wykorzystując dary, jakie otrzymał od Boga, Paweł pracował z całych sił, aby głosić ewangelię, uczyć innych, chronić i rozwijać Kościół oraz chwalić Boga. Jednak Paweł pragnął robić coraz więcej. Biorąc pod uwagę jego wskazówki dla Tymoteusza, że żołnierz „nie angażuje się w sprawy cywilne” (2 List do Tymoteusza 2:4), Paweł radził Tymoteuszowi, by ten poświęcał mniej czasu na sprawy niezwiązane z królestwem Bożym.

Pytanie: Czy w 2 Tm 4,8 Paweł działał wyłącznie po to, by zdobyć niebiańską koronę?

Odp.: Nie, to przede wszystkim „miłość Boża go przynaglała” (2 Kor5:14 ). Jednak Paweł również gorąco pragnął swojej niebiańskiej korony (2 Tym. 4:8). Korona Pawła nie była jedynie złotym ciężarkiem, ale radością i wspólnotą z ludźmi, którym Paweł głosił Ewangelię, jak stwierdza List do Filipian 4:1.

P: Jak to się stało, że w 2 Tm 4:10 Demas opuścił Pawła, skoro Paweł wyrażał się o nim pozytywnie w Liście do Filemona 24?

Odp.: 2 List do Tymoteusza i List do Tytusa były ostatnimi listami napisanymi przez Pawła. Paweł wcześniej wyrażał się o Demasie w Liście do Filemona 24, a także przebywał z nim, jak wspomina w Liście do Kolosan4:14 . Jednak Demas odwrócił się i opuścił Pawła, ponieważ kochał ten świat. Nawet dzisiaj niektórzy mogą służyć Chrystusowi, a później się od Niego odwrócić, ponieważ kochają ten świat.

P: Dlaczego w 2 Tm 4,10 Demas i inni przez pewien czas służą Bogu, ale potem odchodzą, ponieważ kochają ten świat?

Odp.: Nie jest tam wyraźnie powiedziane, że Demas odwrócił się od Boga. Chociaż mógł to zrobić, możliwe jest, że Demas nadal pragnął kochać zarówno Boga, jak i świat. Jednak gdy kocha się również świat, ta miłość może narastać coraz bardziej, aż w końcu człowiek nieświadomie odwraca się od Boga i Jego woli.

P: Co jest interesującego w tym, że Tytus udał się do Dalmacji, o czym mowa w 2 Tm 4,10 i Tt 3,12?

O: W Liście do Tytusa 3:12 Paweł poprosił Tytusa, aby spotkał się z nim tam, w Nikopolis. Skoro Paweł powiedział „tam”, oznacza to, że zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 11, str. 448, Paweł nie dotarł jeszcze do Nikopolis. W „New International Bible Commentary” (str. 1491) wskazano, że Nikopolis było miastem o strategicznym znaczeniu dla przemarszu z do Dalmacji. W 2 Liście do Tymoteusza4:10 Paweł wspomina, że Tytus udał się do Dalmacji. To wskazuje, że Paweł napisał List do Tytusa przed 2 Listem do Tymoteusza.

Pytanie: Dlaczego w 2 Liście do Tymoteusza 4:11 Marek był pożyteczny dla Pawła, skoro Paweł nie chciał zabrać Marka ze sobą w Dziejach Apostolskich 15:37-40?

Odp.: Wcześniej Marek opuścił Pawła w trakcie jego podróży misyjnej. Kiedy Barnaba chciał dać mu kolejną szansę, Paweł odmówił, więc rozstali się. Historia Kościoła mówi nam, że Barnaba i Marek byli w znacznym stopniu wykorzystywani przez Boga do ewangelizacji Egiptu. Paweł popełnił błąd w ocenie sytuacji, nie zabierając Marka, ale Bóg jest tak wspaniały, że potrafi wykorzystać nawet nasze błędy dla swojej chwały jako część swojego planu.

Później Paweł uznał, że Marek jest cenny, i aby podkreślić ten fakt, nie zwracając uwagi na wcześniejsze zachowanie Marka, poprosił o niego z imienia.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 4,13 Paweł zatrzymał swoje rzeczy osobiste, takie jak zwoje i płaszcz? W Dz 4,32-35 uczniowie mieli wszystko wspólne.

Odp.: Dzieje Apostolskie 4:32-35 to przykład, a nie nakaz, że pierwsi uczniowie mieli wszystko wspólne. 2 List do Tymoteusza4:13 pokazuje, że posiadanie rzeczy osobistych też jest w porządku. Jednak Ananiasz i Safira z Dziejów Apostolskich 5:1-11 pokazują, że cokolwiek zdecydujesz się ofiarować Bogu, bądź szczery co do tego, co ofiarowujesz. Więcej informacji na temat posiadania majątku można znaleźć w „New Dictionary of Christian Ethics and Pastoral Theology” (Nowy słownik etyki chrześcijańskiej i teologii pastoralnej), str. 697–699.

Pytanie: Dlaczego w 2 Tm 4,13 Paweł prosi o osobistą przysługę w imieniu Boga?

Odp.: Pismo Święte pokazuje nam to nie tylko poprzez bezpośrednie nauczanie, ale także poprzez przykład. Ten werset pomaga zrozumieć, w jaki sposób Paweł odnosił się do ludzi, oraz że posiadanie majątku osobistego jest dopuszczalne.

Pytanie: Czy Aleksander, o którym mowa w 2 Tm 4,14, to ten sam Aleksander, o którym mowa w 1 Tm1:20 ?

Odp.: W obu przypadkach Paweł zwraca się do Tymoteusza i nic nie stoi na przeszkodzie, by był to ten sam Aleksander. Z drugiej strony Aleksander był dość popularnym imieniem greckim.

Pytanie: Czy w 2 Tm 4,14 Paweł przeklina Aleksandra?

Odp.: Paweł nigdy nie powiedział, że przeklął Aleksandra, ale przypomniał swoim czytelnikom, że chrześcijanie nie muszą szukać zemsty, ponieważ Bóg odpłaci ludziom zgodnie z ich uczynkami.

P: W 2 Tm 4,17 – w jaki sposób Pan stanął u boku Pawła i go wzmocnił, i jak to rozumieć?

O: Paweł czytał Pismo Święte i znał prawdę, ale nie o tym tutaj mówi. Paweł powiedział, że Chrystus żył w nim, a Duch Święty działał poprzez Pawła. My, podobnie jak Paweł, musimy trwać w Bogu i blisko z Nim kroczyć.

P: Skąd wiemy, że to właśnie Paweł napisał 2 List do Tymoteusza?

Odp.: 2 List do Tymoteusza podaje, że jego autorem był Paweł, często nazywany po prostu „apostołem”, a wczesny Kościół nigdy nie znalazł powodu, by podważać to twierdzenie.

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:10,11 jako dzieło Pawła w swoich listach. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 3, 14.1, s. 438

Kanony Muratoriusza (190–217 r. n.e.), rozdz. 3, s. 603, wspominają, że Paweł w swoich listach pisał do siedmiu kościołów: do Koryntian (2 listy), Efezjan, Filipian, Kolosan, Galatów, Tesaloniczan (2 listy) oraz Rzymian. Napisał również List do Filemona, List do Tytusa oraz dwa listy do Tymoteusza.

Klemens Aleksandryjski (202 r. n.e.) cytuje 1 List do Tymoteusza 6:20,21 w odniesieniu do Tymoteusza. Następnie mówi: „Przekonani tym stwierdzeniem, heretycy odrzucają Listy do Tymoteusza”. Stromata, księga 2, rozdz. 11, str. 359

Tertulian (207/208 r. n.e.) (częściowo) pyta Marciona, dlaczego odrzuca jako Pismo Święte dwa listy apostoła do Tymoteusza i jeden do Tytusa. „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, księga 5, rozdz. 21, s. 473.

Orygenes (225–253/254 r. n.e.) (domyślnie) cytuje 2 List do Tymoteusza 3:6–7 jako słowa Pawła. Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, księga 6, rozdz. 24, s. 584

Orygenes (239–242 r. n.e.) (częściowo) cytuje fragment 2 Listu do Tymoteusza 3:4 jako dzieło apostoła. „Homilie na Ezechiela”, homilia 3, rozdz. 5.2, s. 59

Orygenes (233/234 r. n.e.) (1 List do Tymoteusza sugeruje istnienie 2 Listu do Tymoteusza) cytuje 1 List do Tymoteusza 2:8 jako słowa Pawła zawarte w 1 Liście do Tymoteusza. „Modlitwa”, rozdz. 9.1, str. 38

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „O tej samej rzeczy Paweł w Drugim Liście do Tymoteusza pisze: «Teraz jestem ofiarowany, a czas mojego odejścia jest bliski. Dobry bój stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Teraz pozostaje mi tylko korona sprawiedliwości, którą Pan, sprawiedliwy Sędzia, da mi w owym dniu; i nie tylko mnie, ale także wszystkim, którzy miłują Jego pojawienie się” [2 List do Tymoteusza 4:6-8]. Traktaty Cypriana, Traktat 12, część trzecia, rozdz. 16, str. 539. Zob. również Traktat 12, część trzecia, rozdz. 67, str. 551.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „W oczekiwaniu na to błogosławiony apostoł Paweł pisze do Tymoteusza i ostrzega go, że biskup nie może być «kłótliwy ani sporny, lecz łagodny i podatny na nauczanie»” [2 List do Tymoteusza 2:24]. Listy Cypriana, List 73, rozdz. 10, s. 389

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) (domyślnie: jeśli pierwszy, to drugi) „Apostoł w swoim Pierwszym Liście do Tymoteusza: «Jeśli zaś ktoś nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, ten zaprzecza wierze i jest gorszy od niewiernego»”. Traktaty Cypriana, traktat 12, część 3, rozdz. 75, s. 552

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje połowę 2 Listu do Tymoteusza 3:4. Znajduje się to na końcu długiej łańcuchowej cytacji trzech wersetów, wprowadzonej słowami „według błogosławionego Pawła”. Listy o herezji ariańskiej, List 1, rozdz. 13, s. 296

Po soborze nicejskim Hegemoniusz (IV w.) „jak daje nam również do zrozumienia Paweł, pisząc w następujących słowach w swoim drugim Liście do Tymoteusza: «Jak Jamnes i Mambres sprzeciwiali się Mojżeszowi, tak i ci sprzeciwiają się prawdzie: ludzie o zepsutym umyśle, odrzuceni w kwestii wiary»” (mówi ortodoksyjny Diodor). „Spór z Manesem”, rozdz. 45, s. 221

Archelausz (262–278 r. n.e.) (fragment) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:7–8 jako słowa „błogosławionego apostoła” w „Spór z Manesem”, rozdz. 35, s. 209. W rozdz. 36, s. 210, nawiązuje również do 2 Listu do Tymoteusza 3:8,9.

Po soborze nicejskim Jan Chryzostom (ok. 396 r. n.e.) stwierdził w Homilii 1 nad 2 Listem do Tymoteusza, że słowa te pochodzą od apostoła Pawła.

Jednym z nietypowych sformułowań w 2 Liście do Tymoteusza 2:8 jest stwierdzenie, że Jezus jest „potomkiem Dawida”, co dosłownie w języku greckim brzmi „z nasienia Dawida”. Takie sformułowanie pojawia się gdzie indziej jedynie w Liście do Rzymian 1:3 („potomek Dawida”). W innych miejscach nie używa się tego sformułowania, na przykład w Apokalipsie św. Jana 5:5, gdzie zamiast tego czytamy: „Korzeń Dawida”.

Pytanie: Skąd wiemy, czy tekst 2 Listu do Tymoteusza, który mamy dzisiaj, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Pisarze wczesnego Kościoła aż do I Soboru Nicejskiego (325 r. n.e.) cytowali 2 List do Tymoteusza około 47 razy, nie licząc aluzji. Zacytowali 34% treści 2 Listu do Tymoteusza, licząc ułamkowe wersety jako ułamki. To 28,0 z łącznej liczby 83 wersetów.

Oto 8 pisarzy sprzed soboru nicejskiego, którzy odwoływali się do wersetów z 2 Listu do Tymoteusza.

Polikarp (100–155 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 2:12: „On [Pan] obiecał nam, że wskrzesi nas z martwych i że jeśli będziemy żyć godnie przed Nim, «będziemy również królować razem z Nim», pod warunkiem tylko, że wierzymy”. List Polikarpa do Filipian, rozdz. 5, str. 34

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:10,11 jako autorstwa Pawła w listach. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 3, 14.1, s. 438

Kanon Muratoriego (170–210 r. n.e.), ANF, tom 5, str. 603, wspomina o dwóch listach Pawła do Tymoteusza, a także o pozostałych 11 listach Pawła.

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) stwierdza, że „błogosławiony apostoł” napisał 2 List do Tymoteusza 2:14, 16, 17, i cytuje te wersety. „Stromata”, księga 1, rozdz. 10, s. 311

Tertulian (207/208 r. n.e.) pyta Marciona, dlaczego odrzuca on jako Pismo Święte dwa listy apostoła do Tymoteusza i jeden do Tytusa. „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, księga 5, rozdz. 21, s. 473.

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Tymoteusza 4:8a. „Traktat o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 31, s. 210

Orygenes (ok. 240 r. n.e.) cytuje Księgę Izajasza 11:2-3, a następnie 2 List do Tymoteusza 1:7. „A ty sam możesz zebrać te fragmenty z Pisma Świętego”. „Homilie na Księgę Jeremiasza”, homilia 8, rozdz. 5, s. 81

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 2:4,5 jako „do Tymoteusza”. Traktaty Cypriana, Traktat 3, Księga trzecia, Świadectwa, rozdz. 11, s. 536

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) wspomina o Pawle w liście do Tymoteusza i cytuje 2 List do Tymoteusza2:24 , List 73.9, s. 389

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje połowę 2 Listu do Tymoteusza 3:4. Znajduje się to na końcu długiej łańcuchowej cytacji trzech wersetów, wprowadzonej słowami „według błogosławionego Pawła”. Listy o herezji ariańskiej, List 1, rozdz. 13, s. 296

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) wspomina o Hymenaeusie i Filetusa, nawiązując do 2 Listu do Tymoteusza 2:17. Listy o herezji ariańskiej, List 2, rozdz. 5, s. 298

Ponad 34 autorów po soborze nicejskim

„Historia Kościoła” Euzebiusza (323–326 r. n.e.)

Afrahata Syryjski (337–345 r. n.e.) parafrazuje 2 List do Tymoteusza 2:11,12 w dziele „Wybrane wykłady”, wykład 6, rozdz. 1, s. 363

Hegemoniusz (IV w.) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:7-8 jako słowa „błogosławionego apostoła” w „Spore z Manesem”, rozdz. 35, str. 209. Nawiązuje również do 2 Listu do Tymoteusza 3:8,9 w rozdz. 36, str. 210.

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) cytuje połowę 2 Listu do Tymoteusza 2:17 jako pochodzącą od Apostoła, zaraz po tym, jak w tym samym rozdziale wspomniał o błogosławionym apostołowi Pawle. W dziele „O Trójcy Świętej”, tom 8, rozdz. 1, s. 137

W dziele „Synopsis Scripturae Sacrae” (ok. 350–370 r. n.e. lub V wiek) wspomniane są dwa listy Pawła do Tymoteusza jako część Nowego Testamentu. Cytowany jest tam 2 List do Tymoteusza 1:1–2a.

Kanon z Cheltenham (ok. 360–370 r. n.e.)

Efraim Syryjczyk (373 r. n.e.)

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.), kanon 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stwierdza, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 2:2 jako dzieło Pawła. O Duchu, rozdz. 13.29, str. 19

Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.)

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:7,8 jako dzieło Pawła. „Obowiązki duchowieństwa”, tom 1, rozdz. 15.58, str. 11.

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.)

Pacian z Barcelony (342–379/392 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 1:4 jako słowa Pawła skierowane do Tymoteusza. List 3, rozdz. 15.1, str. 55

Amfilochiusz (przed 394 r. n.e.) „Iambi ad Seleucum”

Jan Chryzostom (396 r. n.e.) spisał dziesięć kazań na temat 2 Listu do Tymoteusza, które zachowały się do dziś. W homilii 1 na temat 2 Listu do Tymoteusza stwierdził, że autorem jest apostoł Paweł.

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) cytuje ¼ fragmentu 2 Listu do Tymoteusza 3:16 jako słowa apostoła w dziele „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 7, rozdz. 1, s. 192

Syryjska „Księga stopni” (Liber Graduum) (350–400 r. n.e.)

Syryjski katalog św. Katarzyny (ok. 400 r. n.e.)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Papież Innocenty I z Rzymu (ok. 405 r. n.e.)

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Severian (po 408 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.) cytuje 2 List do Tymoteusza 4:7,8 jako słowa apostoła Pawła.

Sobór w Kartaginie (393–419 r. n.e.)

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) twierdzi, że Paweł napisał 1 List do Tymoteusza i 2 List do Tymoteusza w dziele „O przebaczeniu grzechów i chrzcie”, rozdz. 48, s. 33

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje 1 List do Tymoteusza 4:14 i 2 List do Tymoteusza 1:6 jako „Do Tymoteusza” w dziele Trzecia konferencja opata Chaeremona, rozdz. 12, str. 429

Wincenty z Lerins (ok. 434 r. n.e.)

Sokrates (ok. 400–439 r. n.e.) „Historia Kościoła”

Euchariusz (ok. 424–455 r. n.e.) „Instructiones”

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Eutaliusz z Sulca (ok. 450 r. n.e.)

Prosper z Akwitanii (425–465 r. n.e.) odnosi się do 2 Listu do Tymoteusza 1:8 i nast. jako do „Do Tymoteusza”

i inni.

Wśród heretyków i fałszywych pism

Ariański heretyk Eunomiusz (ok. 360–ok. 394 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Tymoteusza 2:25 jako do słów „błogosławionego Pawła” – List apologetyczny, rozdz. 19, s. 57

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)

Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.) cytuje fragment 2 Listu do Tymoteusza 2:19: „Pan wie, kto należy do Niego”. Komentarz do Księgi Zachariasza, rozdz. 14, str. 393

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 2 Listu do Tymoteusza wykazują niewielkie różnice w treści, ale nie zawierają żadnych błędów o znaczeniu teologicznym.

Manuskrypt Synajski [Si] z lat 340–350 n.e.

2 List do Tymoteusza nie zachował się w manuskrypcie Vaticanus [B]

Aleksandryjski [A] ok. 450 r. n.e.

Ephraemi Rescriptus [C] V wiek

Claromontanus [D] V/VI wiek

I Washington, D.C., V wiek

Italic [Ital] IV–XIII w.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Łacina Wulgata [Vg] IV i V wiek

Ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Peshitta syryjska [Syr P] 400–450 r. n.e.

Syryjski harclejski [Syr H] 616 r. n.e.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 2 Listu do Tymoteusza można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/2 Timothy Manuscripts.html.