< Pytanie biblijne dotyczące Księgi Obadiasza
Pytanie: Dlaczego w Księdze Obadiasza poświęcono całą księgę na temat sądu nad narodem Edomu?
Odp.: Oto jeden z możliwych powodów, składający się z ośmiu części.
1. Edomici konsekwentnie wybierali bycie wrogami ludu Bożego.
2. Kiedy Edomici wykazywali wrogość wobec swoich izraelskich braci (Lb 20,14-21), otrzymali kolejną szansę ze względu na ich bliskie pokrewieństwo.
3. Kiedy upadła Jerozolima, aktywnie uczestniczyli w ściganiu Izraelitów i wydawaniu ich Babilończykom, zgodnie z wersetami 11–13 oraz Księgi Amosa 1:11–12.
4. Wśród konkretnych grzechów Edomu wymieniono pychę (wersety 3–4) oraz przemoc wobec Izraelitów.
5. To prawda, że Edomici nie byli tak źli jak Kananejczycy i nie wyrządzili Izraelitom tak wielkiej krzywdy jak Asyryjczycy i Babilończycy.
6. Niemniej jednak znali prawdziwego Boga, a większe możliwości zdobycia wiedzy wiążą się z większą odpowiedzialnością.
7. Edomici są dla nas przykładem, byśmy nie byli dumni ani nie cieszyli się z zniszczenia ludzi pobożnych.
8. Edomici są przykładem tego, jak Bóg osądza naród zbiorowo.
Pytanie: Czy Księga Obadiasza była jedynie wyrazem żydowskiego nacjonalizmu?
Odp.: Nie. Można przypisać niemal każdemu tekstowi najróżniejsze ludzkie motywacje. Księga Obadiasza przedstawia się jako przesłanie od Boga dotyczące ochrony Izraela i sądu nad Edomem, a nie ma żadnych dowodów, by sądzić inaczej.
P: Jakie są główne tezy Księgi Obadiasza?
Odp.: Księgę Obadiasza można interpretować na trzech różnych poziomach.
1. Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że jest to jedynie proroctwo dotyczące zniszczenia Edomu.
2. Na głębszym poziomie jest to ostrzeżenie dla wszystkich przed pychą i czerpaniem radości z upadku ludzi pobożnych.
3. Na jeszcze głębszym poziomie można zgłębiać koncepcję zbiorowych grzechów narodu, tego, jak są one przekazywane poprzez kulturę i zachowaną historię, oraz tego, jak Bóg je karze.
Pytanie: Jaki jest zarys treści Księgi Obadiasza?
Odp.: Oto ogólny zarys.
1–9 Pycha Ezawa i nadchodzące zniszczenie
10–16 Dlaczego Ezaw zostanie ukarany
17–21 Rola Jakuba w ukaraniu Ezawa
P: Kiedy powstała Księga Obadiasza (Obad 1)?
A: Istnieje niewiele wskazówek dotyczących daty powstania Księgi Obadiasza.
Istnieją trzy główne teorie:
1. Za panowania króla Jehorama (848–841 r. p.n.e.)
2. Za panowania króla Achaza (731–715 p.n.e.)
3. Wkrótce po upadku Jerozolimy, około 585 r. p.n.e.
P: Czy Obadiasz, o którym mowa w 1 rozdziale Księgi Obadiasza, to ten sam Obadiasz, który ukrył 100 proroków, o czym mowa w 1 Krl 18:3-4?
Odp.: Józef Flawiusz (w dziele „Starożytności żydowskie”, księga 8, rozdz. 13, ust. 1–7) oraz Talmud (Sanhedrin 39b) błędnie tak sądzili. Jeśli jednak w 1 rozdziale Księgi Obadiasza mowa jest o zdobyciu Jerozolimy przez Babilończyków, to Obadiasz z 1 Królów 18:3–4 żył prawie 300 lat wcześniej. Podsumowując, poza Biblią nie mamy żadnych wzmianek o tym Obadiaszu.
P: W 1 rozdziale Księgi Obadiasza, w jaki sposób wysłano posłańca między narody, aby wystąpił przeciwko Edomowi?
Odp.: Był to duch pobudzający narody do walki. W tym przypadku nie jest sprecyzowane, czy byli to aniołowie Boży, którym nakazano to uczynić, czy też demony, którym Bóg na to pozwolił. Istnieje jednak podobna sytuacja w Apokalipsie 16:12-14, gdzie trzy złe duchy przypominające żaby wyszły z ust smoka, bestii i fałszywego proroka, aby pobudzić królów świata do walki.
P: Dlaczego w Księdze Obadiasza 3 Edom był tak dumny?
Odp.: Grzech pychy nie jest wyłączną domeną potężnych, bogatych i pięknych. Edomici byli dumni ze swoich (pozornie) nie do zdobycia górskich umocnień. Posiadanie dobrych umocnień nie jest złe, ale kiedy polegasz na nich i odwracasz się od Boga, to już jest złe. Jednak Edom posunął się dalej. Kiedy upadła Jerozolima, sami napadli na bezbronnych Izraelitów (Księga Obadiasza 10–11). Czasami ludzie uważają, że zasady przyzwoitości i uprzejmości nie mają już do nich zastosowania, gdy są dumni i sądzą, że mogą polegać na własnych zabezpieczeniach.
P: Czego uczy nas Obadiasza 5 na temat kary?
Odp.: Istnieją różne stopnie kary od Boga. Czasami, jak w Księdze Aggeusza 1, jest to po prostu mniejszy dobrobyt finansowy, niż ten, który naturalnie byś miał. Innym razem może to przypominać złodziei, którzy zabrali wszystko, czego zapragnęli. Jednak jest to trzeci, surowszy rodzaj kary, w którym – podobnie jak w przypadku plagi szarańczy z Księgi Joela 1 – nie pozostanie nic. Jednak podczas gdy plaga szarańczy była dotkliwa na bardzo ograniczonym obszarze, to zniszczenie dotknęłoby cały Edom. Historycznie rzecz biorąc, w czasach Jezusa w Edomie nie pozostało już żadnych Edomitów. Ziemię tę przejęli arabskie plemiona Nabatejczyków. Pierwotni Edomici przenieśli się na zachód, do południowej Judy, i nazywano ich Idumejczykami.
Pytanie: Kim byli mędrcy z Edomu, o których mowa w Księdze Obadiasza 8–9?
Odp.: Edom słynął z mędrców. Jednym z nich był najwyraźniej Elifaz z Temanu, o którym mowa w Księdze Hioba 2:11.
P: Czy w Księdze Obadiasza 20 mowa jest o fałszywej przepowiedni, skoro Izraelici nigdy nie powrócili?
Odp.: Nie. Powracający z wygnania, zwani Żydami, rzeczywiście objęli tę ziemię w posiadanie. Chociaż prawdą jest, że większość powracających z wygnania pochodziła z Judy, to Księga Ezdrasza 2:3-63, Księga Nehemiasza 7:6-63 oraz Księga Nehemiasza 11 pokazują, że powrócili również ludzie z innych plemion. Jeśli w Nehemiasza 11:7-9 wybrano grupę Beniamitów do zamieszkania w Jerozolimie, to musieli istnieć Beniamici, spośród których można było dokonać wyboru.
P: Jakie są najwcześniejsze zachowane do dziś rękopisy Księgi Obadiasza?
Odp.: Wśród zwojów znad Morza Martwego znajduje się jeden egzemplarz fragmentów Księgi Obadiasza (4Q82/4QXIIg), a także jeden egzemplarz znaleziony w Wadi Murabba’at (MurXII).
Chrześcijańskie rękopisy Biblii, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym Księgę Obadiasza. Dwa z nich to Vaticanus (325–350 r. n.e.) i Alexandrinus (ok. 450 r. n.e.), w których księgi dwunastu proroków mniejszych umieszczono przed Księgą Izajasza. Księga Obadiasza jest kompletna zarówno w Vaticanusie, jak i w Alexandrinusie.
Rękopis Sinaiticus (340–350 r. n.e.) również zawiera całą Księgę Obadiasza. Rozpoczyna się ona na tej samej stronie, na której kończy się Księga Joela, a kończy na tej samej stronie, na której rozpoczyna się Księga Jonasza.
Żaden z pisarzy sprzed soboru nicejskiego nie odnosił się do tej niewielkiej księgi Obadiasza.
Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o „Starym Testamencie” i wymienia jego księgi. Nie wymienia on dwunastu proroków mniejszych z imienia, lecz nazywa ich „Dwunastką”. Fragment 4 z Księgi Wyciągów, tom 8, str. 759.
Po soborze nicejskim (325 r. n.e.):
Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) (domniemanie, ponieważ wspomina o dwunastu prorokach): „W Starym Testamencie znajduje się zatem dwadzieścia dwie księgi; … następnie Prorocy, przy czym dwunastu z nich liczy się jako jedną księgę…”. List wielkanocny Atanazego nr 39, rozdz. 4, s. 552.
Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Starego Testamentu. W szczególności omawia Księgę Rodzaju, Księgę Wyjścia, Księgę Kapłańską, Księgę Liczb, Księgę Powtórzonego Prawa, Pięcioksiąg, Księgę Hioba, Księgę Jozuego, Księgę Sędziów, Księgę Rut, Księgi Samuela, Księgi Królów (2 księgi), dwunastu proroków: Ozeasza, Joela, Amosa, Obadiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery, Ezdrasza, Nehemiasza. List 53, rozdz. 7–8, s. 99–101.
Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu Księgi Obadiasza między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?
Odp.: Księga Obadiasza zawiera 21 wersetów i około 272 słów w hebrajskim tekście masoreckim. Greckie tłumaczenie Księgi Obadiasza w Septuagincie liczy około 460 słów. Oto kilka różnic w tłumaczeniu; pierwsza wersja to tekst hebrajski, a druga – grecki.
Obad 1 „wysłano posłańca” vs. „wysłał poselstwo”
Obad 1 „wśród narodów” vs. „do narodów”
Obad 2 „pogardzani” vs. „zhańbieni”
Obad 3 „zwiodł was” vs. „podniósł was na duchu”
Obad 6 „poszukuje się rzeczy ukrytych” vs. „rzeczy ukryte zostały wykryte”
Obad 7 „Wszyscy mężowie twojego przymierza odesłali cię na granicę. Ludzie, którzy żyli z tobą w pokoju, oszukali cię i zwyciężyli nad tobą. Kładą ci pod nogami twój chleb jako sidło; nie ma w nim rozumu.” vs. „Wysłali cię na twoje wybrzeża: wszyscy mężowie twojego przymierza sprzeciwili się tobie; twoi sojusznicy zwyciężyli nad tobą, zastawili na ciebie sidła: nie mają rozumu.”
Obad 8 „Czyż nie w owym dniu” vs. „W owym dniu”
Obad 9 „potężni” kontra „wojownicy”
Obad 9 „przez rzeź” kontra „z góry Ezawa”
Obad 10 „z” kontra „z powodu”
Obad 12 „rozszerzyliście usta” (idiom oznaczający przechwalanie się) kontra „przechwalali się”
Obad 16 „nieustannie pić” kontra „pić wino”
Obad 16 „będą pić i połykać” kontra „będą pić i upadać”
Obad 17 „Ale ci, którzy uciekli, będą na górze Syjon, i będzie ona święta” kontra „Ale na górze Syjon będzie wybawienie i będzie tam sanktuarium”
Obad 17 „będą posiadać swoje dobra” vs. „wezmą w dziedzictwo tych, którzy wzięli je w dziedzictwo”.
Obad 18 „słoma” a „ściernisko”
Obad 18 „nie będzie ocalałych” vs. „nie pozostanie żadne pole uprawne”
Obad 19 „i będą posiadać pola Efraima i pola Samarii; a Benjamin [będzie posiadał] Gilead”. w porównaniu z: „i odziedziczą górę Efraima, równinę Samarii, Benjamina i ziemię Gilead”.
Obad 20 „wygnani z tej armii” vs. „niewola”
Obad 20 „wygnani” kontra „jeńcy”
Obad 20 „Sefarad” w porównaniu z „Efrata” (Efrata była dawną nazwą Betlejem w Judei, zgodnie z Księgą Rodzaju 35:19; 48:7).
Obad 21 „Wybawiciele/Zbawiciele” a „Ci, którzy uciekną”
Obad 21 „sędzia” a „zemścić się”
Tłumaczenie hebrajskie pochodzi z „Literal Translation” Jaya P. Greena. Tłumaczenie Septuaginty pochodzi z przekładu Sir Lancelota C.L. Brentona pt. „The Septuagint: Greek and English”.
O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty z Pisma Świętego pochodzą z Biblii „The Holy Bible, Berean Standard Bible” (BSB), która została udostępniona w domenie publicznej: https://berean.bible