< Pytanie biblijne dotyczące Księgi Ezechiela

Pytanie: Jakie znaczenie ma obecność Księgi Ezechiela w Biblii?

Odp.: Księga Ezechiela to nie tylko proroctwo, poezja, historia czy nauczanie; to wszystko razem, obejmujące większość gatunków biblijnych. Ezechiel używa terminu „Wszechwładny Pan” (adonai YHWH) ponad 200 razy, a ta księga pokazuje, jak może działać Boża suwerenność – zarówno w dobrych, jak i złych czasach.

Bóg nie zapomniał o Żydach i nie skończył jeszcze z nimi. Zarówno Ezechiel, jak i Jeremiasz nieustannie mówili ludowi, że Bóg nie zapomniał o nich nawet podczas wygnania. Tak, wielu Żydów zapomniało o Bogu i zasymilowało się z otaczającymi ich narodami, ale resztka powróciła do Boga i wróciła do ziemi. Dzisiaj, jeśli chrześcijanin lub grupa chrześcijan popełniła błąd i odwróciła się od Boga, Bóg również o nich nie zapomniał. Chociaż dla nieposłusznych chrześcijan może istnieć „droga, którą należy podążać”, Bóg nadal może ich ponownie wykorzystać dla swojej chwały.

Ponadto Ezechiel daje nam pewien wgląd w niebiańską chwałę, przyszłą Świątynię i serce Boga. W Księdze Ezechiela możemy dowiedzieć się czegoś o prawdziwej sprawiedliwości, tak jak opisuje ją Bóg, i dostrzec, że nie wszystko, co dzieje się na ziemi, jest koniecznie sprawiedliwe.

P: Jaki jest zarys Księgi Ezechiela?

O: Oto jeden z planów.

1–3 Misja Ezechiela

1. Wizja Boga

2–3:3. Zwoje zawierające przesłanie Ezechiela skierowane do zbuntowanego domu

3:4-27. Motywacje strażnika

4–24 Boże ostrzeżenie dla Izraela

4-7 Przykłady ostrzeżeń

8-11 Znikająca wizja odchodzącej chwały Bożej

12-17 Brak nadziei dla niegodziwych

18 Nadzieja dla skruszonych, ale dusza, która grzeszy, umrze

19–24 Lament, gniew i zerwanie relacji z tymi, którzy nie okazali skruchy

25–32 Boże ostrzeżenie skierowane do innych narodów

25 Wschód i południe: Ammon, Moab, Edom i Filistyni

26–28 Tyru, jego królowi i Sydonowi

29–32 Egipt i faraon

33–39 Strażnik przekazuje sześć posłań o chwale i błogosławieństwie dla Izraela

40-48 Chwała świątyni Tysiąclecia

Pytanie: Skoro w Księdze Ezechiela 1, 8 oraz w Apokalipsie 4 Bóg nie podlega ograniczeniom fizycznego ciała, to co widział Ezechiel?

Odp.: Fragment ten obfituje w wyrażenia takie jak „podobizna”, „przypominał”, „wyglądał jak” i „wygląd”. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. W wizji Bóg może objawiać się tak, jak tylko zechce.

2. Jednak Bóg ma fizyczny obraz – Jezusa Chrystusa, jak pokazuje List do Kolosan 1:15.

3. Ponadto niektórzy chrześcijanie interpretują postać zasiadającą na tronie w Apokalipsie 4 jako Boga Ojca, co prawdopodobnie oznaczałoby, że wizja Ezechiela również dotyczyła Boga Ojca.

Pytanie: Jak w Księdze Ezechiela 1 powinna wyglądać nasza wizja Boga?

Odp.: Bóg pełni różne role, więc nie ma jednej, właściwej odpowiedzi. Niektórzy postrzegają Boga jako przyjaciela, tak jak Abraham. Niektórzy widzą w Nim przede wszystkim Ojca, tak jak zaczyna się Modlitwa Pańska. Niektórzy postrzegają Boga jako budzącego podziw i bardzo różnego od nas, tak jak widzi Go tutaj Ezechiel i Izajasz w 6 rozdziale Księgi Izajasza. Wiele atrybutów Boga można podzielić na dwie kategorie: transcendencję i immanencję. Bóg jest transcendentny, ponieważ wypełnia cały wszechświat, wie wszystko, jest wszechmocny i jest nie tylko większy, niż sobie wyobrażamy, ale większy, niż jesteśmy w stanie sobie w ogóle wyobrazić. Bez względu na to, jak daleko coś od ciebie jest, Bóg tam jest. Ale Bóg jest również immanentny, ponieważ nikt nie jest nam bliższy niż Bóg. On nas kocha i zna nawet liczbę włosów na naszej głowie.

Czasami chrześcijanie mogą błędnie skupiać się tak bardzo na jednej z cech Boga, że nie poświęcają należytej uwagi pozostałym cechom. Księga Ezechiela 1 przypomina nam, że choć dobrze jest skupiać się na pełnych miłości, immanentnych cechach Boga, powinniśmy również zawsze pamiętać o Jego transcendentnych aspektach.

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „w trzydziestym roku” w Księdze Ezechiela 1:1?

Odp.: Prawdopodobnie odnosi się to do wieku Ezechiela; trzydzieści lat to wiek, w którym kapłan rozpoczynał służbę dla Pana.

Ezechiel pochodził z rodziny kapłańskiej. Chociaż nie było ustalonego wieku, w którym kapłani rozpoczynali swoją służbę, to zgodnie z Księgą Liczb 4:3, 23, 29 właśnie w trzydziestym roku Lewici rozpoczynali swoje obowiązki związane z opieką nad świątynią. Oczywiście w tamtym czasie nie było zapotrzebowania na posługę kapłanów i Lewitów. Być może Ezechiel był rozczarowany, że z powodu grzechu Izraela nie miał nic do roboty w ramach swojej dziedzicznej roli. Jednak Bóg miał dla Ezechiela bardziej szczególny plan.

Pytanie: Gdzie znajdowała się rzeka Kebar (lub Chebar) w Księdze Ezechiela 1:3 i 10:20?

Odp.: Był to kanał (rzeka sztuczna), który wpadał do Eufratu na południe od Babilonu. Był to jeden z większych kanałów, a jego pierwotna akadyjska nazwa brzmiała nar Kabari, co oznacza Wielki Kanał.

P: Co było istotnego w burzy wiatru nadchodzącej z północy, o której mowa w Ezechiela 1:4?

O: Ze względu na uwarunkowania pogodowe burze zwykle nadchodziły z północy lub północnego zachodu. Ze względu na położenie geograficzne najazdy imperiów innych niż Egipt zawsze nadchodziły z północy. Podobnie jak w przypadku burzy, był to kierunek, z którego można było spodziewać się Bożego sądu, ponieważ Asyryjczycy i Babilończycy najeżdżali właśnie z tej strony.

P: Czy Księga Ezechiela 1:5-28 przedstawia UFO?

O: Nie w powszechnie rozumianym sensie. Aniołowie Boży byli latającymi obiektami, a jedyny prawdziwy Bóg Biblii pozostaje dla wielu ludzi niezidentyfikowany. Jest oczywiste, że odnosi się to do Boga i cherubów.

Niemniej jednak z ludzkiego, psychologicznego punktu widzenia interesujące jest to, że wielu ludziom o wiele łatwiej jest przypisywać wszystko, co niezwykłe, istotom pozaziemskim, niż wierzyć w najważniejszą istotę pozaziemską: Stwórcę.

P: Jaki jest właściwy sposób interpretacji takich wizji, jak ta z Księgi Ezechiela 1:5-28?

Odp.: Wizja została spisana w sposób zrozumiały dla ludzkiego autora i jego bezpośrednich odbiorców. Najlepszym komentarzem do Pisma Świętego jest samo Pismo Święte. Gdy pojawia się podobny fragment lub pojęcie, podobieństwo to zazwyczaj nie jest tylko zbiegiem okoliczności. Należy je traktować jako prawdopodobnie to samo, chyba że istnieje kontekstowy powód (a nie tylko preferencja doktrynalna), by postrzegać je inaczej.

Chociaż nie rozumiemy wszystkiego na temat tej wizji, możemy sformułować spostrzeżenia, które są prawdopodobnie (ale nie na pewno) poprawne, odnosząc ją do tego, co zostało objawione w innych miejscach Pisma Świętego.

Pytanie: Jakie znaczenie ma ta wizja z Księgi Ezechiela 1:5-28?

Odp.: Ta wizja nie ma na celu przede wszystkim przekazania pojęć czy definicji, lecz raczej przedstawienia obrazu. Ezechiel ujrzał wizję Boga zasiadającego na tronie. Później bardzo podobna wizja ukazała chwałę Bożą opuszczającą Jego świątynię w Jerozolimie. Jeśli chodzi o interpretację szczegółów tej wizji, wystarczy porównać ją z Księgą Izajasza 6 oraz Apokalipsą św. Jana 4 i 5.

P: Czym jest w Księdze Ezechiela 1:22 ta przestrzeń lśniąca jak kryształ?

Odp.: Jest to prawdopodobnie morze szklane, przejrzyste jak kryształ, o którym mowa w Apokalipsie 4:6.

P: Czym jest w Ezechiela 1:26 lapis lazuli (tłumaczony również jako szafir)?

Odp.: Jest to twardy, niebieskawy kamień półszlachetny. Był on bardzo ceniony; ciekawe jest to, że około 800 r. n.e., kiedy irlandzcy mnisi tworzyli Księgę z Kells, ilustrowany egzemplarz Biblii, częścią materiału, z którego ją wykonano, był lapis lazuli wydobywany w Afganistanie.

P: Czym jest tutaj chwała Pańska, o której mowa w Księdze Ezechiela 1:28?

Odp.: Nazywa się ją również „chwałą Szekiny” i przejawiała się ona w olśniewającym wyglądzie oraz ogólnym podziwie, jaki otaczał tron Boży.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 2:1 i w innych miejscach Bóg często nazywa Ezechiela „synem człowieczym”?

O: Być może po to, by podkreślić „inność” Boga. Ezechiel był człowiekiem, służącym ludziom, niosącym przesłanie od istoty nie-ludzkiej, która była większa, niż ludzie mogliby sobie w ogóle wyobrazić.

P: Czy w Księdze Ezechiela 2:1 nasza postawa ciała ma znaczenie, gdy się modlimy lub słuchamy Boga?

Odp.: Nie jest wymagana żadna konkretna postawa, aby Bóg wysłuchał naszych modlitw; zarówno chory leżący w łóżku, jak i złoczyńca na krzyżu mogą wołać do Boga. Czasami jednak nasza postawa jest dla nas ważna. Niezależnie od tego, czy klękamy, czy leżymy twarzą do ziemi, możemy to robić, aby wyrazić nasz szacunek wobec Boga i naszą niegodność przebywania w Jego obecności bez Chrystusa. Kiedy podnosimy ręce do modlitwy i spoglądamy w górę, możemy to robić, aby prosić Boga, by się do nas zbliżył. Ludzie mogą komunikować się ze sobą za pomocą postawy ciała, poza formalnym językiem migowym, i my możemy komunikować się z Bogiem w podobny sposób.

P: W Ezechiela 2:2 i 3:24 – jaki duch zstąpił na Ezechiela?

Odp.: Jest to Duch Święty. Duch Święty nie jest ograniczony do przebywania w jednym miejscu w danym momencie.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 2:3-10 sześć razy pojawia się słowo związane z „buntem”. Jakie są co najmniej trzy różne sposoby, w jakie ludzie, nawet lud Boży, mogą zbuntować się przeciwko Bogu?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy sposoby postrzegania buntu.

Otwarte a subtelne: Ludzie mogą buntować się w sposób wyzywający, na przykład krzycząc: „Odmawiam tego”. Mogą też buntować się cicho i subtelnie, po prostu tego nie robiąc, wykonując to bez przekonania, zwlekając z wykonaniem lub robiąc to w sposób, który skazuje to na niepowodzenie.

Odwrócenie się a synkretyzm: Królestwo Północne zbuntowało się, okazując niewierność Bogu. Przestało czcić Boga i zaczęło oddawać cześć złotym cielcom, a także Baalom i Asztoretom. Juda zbuntowała się, okazując niewierność Bogu. Nadal czciła Prawdziwego Boga, ale nie chciała również zrezygnować z oddawania czci bożkom Baalom i Asztoretom.

Działanie na własną rękę a pociąganie innych za sobą: Po tym, jak szatan zbuntował się i jego los został przypieczętowany, chciał pociągnąć za sobą jak najwięcej innych.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 2:4 ludzie są ostatecznie uparci z powodu swojej upadłej natury. Jakie są jednak różne rodzaje uporu i co sprawia, że niektórzy ludzie są bardziej uparci i nieustępliwi niż inni?

Odp.: Jedną z form uporu jest powtarzanie w kółko tej samej rzeczy, uzyskiwanie tego samego rezultatu i nadzieja, że następnym razem wynik będzie inny.

Inną formą jest niezdolność do wyciągania wniosków z własnych błędów lub błędów innych.

Gorszą formą uporu jest sytuacja, w której nie dba się już nawet o wynik; zamierza się po prostu robić to, do czego czuje się zmuszonym, bez względu na wszystko. Czasami dyscyplina i nieprzyjemne konsekwencje mogą pomóc w wyleczeniu niektórych rodzajów uporu, ale czasami nawet one nie pomagają. Księga Przysłów 22:15 mówi, że głupota jest zakorzeniona w sercu dziecka, ale rózga dyscypliny odsuwa ją od niego.

Pytanie: Jaki był sens wysłania proroka do ludu o twardych karkach w Księdze Ezechiela 2:5, skoro Bóg już wiedział, że wielu nie przyjmie Jego słów przekazanych przez Ezechiela?

Odp.: Bóg nie był zobowiązany do dawania ludziom, którzy Go odrzucili, kolejnych okazji do pokuty. Jednak Bóg był na tyle miłosierny, że posyłał proroków do ludu o twardych karkach, nawet wiedząc, że tylko nieliczni z nich nawrócą się i okażą skruchę.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 2:6 zbuntowany lud porównano do skorpionów?

Odp.: Skorpiony to niezwykłe zwierzęta. Nie uciekają ani nie okazują strachu. Czekają w ukryciu na ofiarę, a ich ogony są bardzo skuteczne w walce z owadami. Nieustraszone poleganie na sile swoich ogonów wydaje się głupotą, gdy stają naprzeciw ludzkiego buta lub łopaty.

W Meksyku opowiada się pouczającą przypowieść, której korzenie sięgają bajki starożytnego greckiego pisarza Ezopa (http://www.aesopfables.com/cgi/aesop1.cgi?4&TheScorpionandtheFrog). Opowiada ona o skorpionie, żabie i wezbranej rzece. Gdy zbliżała się powódź, skorpion poprosił żabę, by przewiozła go na grzbiecie przez rzekę. Żaba początkowo odmówiła, bo bała się, że skorpion ją użądli i zginie. Skorpion obiecał, że tego nie zrobi, więc żaba się zgodziła. W połowie drogi przez rzekę skorpion użądlił żabę. Gdy nogi żaby stawały się zimne z powodu paraliżu, żaba zapytała, dlaczego skorpion to zrobił, skoro teraz oboje zginą. Skorpion odpowiedział, że nie mógł się powstrzymać; taka po prostu była jego natura. Tak właśnie postępują niektórzy ludzie. W rzeczywistości jednak wszyscy mamy złą naturę, a Bóg zajmuje się przemianą nas, abyśmy stali się dobrzy i święci na wzór Chrystusa.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 2:7 Ezechiel miałby nadal przemawiać do grupy ludzi, skoro nie przyniesie im to żadnej korzyści, ponieważ odmówili słuchania? Dlaczego my powinniśmy to robić?

O: Są dwa różne powody. Po pierwsze, choć większość ludzi nie chciała słuchać, niektórzy jednak to robili. Chociaż większość wygnańców i ich dzieci nie powróciła do Ziemi Obiecanej, mniejszość, licząca około 50 000 osób, powróciła. Ezechiel, podobnie jak my, nie mógł wiedzieć, kto go wysłucha, a kto nie; dlatego przemawiał do wszystkich. Każdy miał okazję wysłuchać Bożych ostrzeżeń przekazanych przez Ezechiela, ale każdy musiał ponieść odpowiedzialność za swój wybór.

Po drugie, Ezechiel został ustanowiony strażnikiem, a ich krew spadłaby na jego głowę, gdyby nie ostrzegł ich. Zostałby ukarany utratą nagrody, gdyby zaniedbał swój obowiązek, jak mówi Ezechiel 3:17-21.

Pytanie: Co dokładnie symbolizuje zwój w Ezechiela 2:9–3:3 i Objawieniu 10:8–11?

Odp.: Symbolizuje Słowo Boże, które ludzie mieli usłyszeć. Smakowało dobrze, ponieważ było prawdziwe, święte i pochodziło od Boga. Jednak zwój z wizji opisanej w Apokalipsie 10:8-11 spowodował u Jana niestrawność, ponieważ zawierał proroctwa o tak niszczycielskich wydarzeniach.

P: Dlaczego w wizjach z Księgi Ezechiela 2:9-3:3 i Apokalipsy św. Jana 10:8-11 Bóg kazał swoim sługom jeść i połykać księgę?

Odp.: W tych wizjach zarówno Ezechiel, jak i apostoł Jan musieli przekazać przesłanie, a ta metafora oznaczała, że przesłanie to pochodziło bezpośrednio od Boga. My również mamy „przetrawiać” Słowo Boże i głosić je. Prawda Słowa Bożego jest również porównywana do mleka i mięsa w Liście do Hebrajczyków 6.

P: Czy uważasz, że w Ezechiela 2:9–3:3 przesłanie Boże mogło być dla Ezechiela częściowo „nieprzyjemne”, tak jak spowodowało ból brzucha u Jana? Jak mamy głosić to, co musimy głosić, skoro nasze przesłanie, choć pod pewnymi względami słodkie, pod innymi może powodować niestrawność?

Odp.: Mogło to być nieprzyjemne z kilku różnych powodów. Po pierwsze, mogło być nieprzyjemne, ponieważ Ezechiel troszczył się o swój lud i o karę, jaka na nim ciążyła. Po drugie, Ezechiel przewidywał reakcję, jaką wielu z nich miało wykazać wobec jego słów i wobec niego samego, a to również mogło być dla niego nieprzyjemne. Czasami unikamy rzeczy, o których wiemy, że będą nieprzyjemne. Jeśli jednak Bóg chce, abyśmy to zrobili mimo wszystko, nie powinniśmy tego unikać tylko dlatego, że jest to nieprzyjemne.

Pytanie: Jakie są różne sposoby bycia posłańcem w 2 rozdziale Księgi Ezechiela i w jaki sposób Ezechiel był posłańcem? Jak powinniśmy być posłańcami?

Odp.: Jedna z definicji posłańca to po prostu przypadkowa osoba, która jednorazowo przekazuje wiadomość. Ezechiel nie był jednak takim posłańcem. Boże przesłanie było dla niego pokarmem. W sensie metaforycznym zjadł zwój, ponieważ jego życiem miało być głoszenie zawartych w nim słów. Ezechiel nie tylko raz przekazał wygnańcom swoje przesłanie, a potem powiedział: „Skończyłem z nimi”. Nie, wielokrotnie wydawał ostrzeżenia, ponieważ musieli je słyszeć wielokrotnie, zanim niektórzy z nich okazali skruchę i powrócili do Boga.

Podobnie i my mamy być posłańcami podobnymi do Ezechiela. Chociaż nie mamy tak wysokiego powołania, by być prorokami i głosić słowa Pisma Świętego po raz pierwszy, mamy być listem od Boga do innych (2 Koryntian 3:2-3), ambasadorami Chrystusa (2 Koryntian 5:20), głoszącymi słowa Boże (1 Piotra 4:11). Przesłanie Boże ma być naszym życiem. Mamy je przyswajać poprzez studiowanie Słowa Bożego i realizować je przed światem.

Pytanie: Czym jest w Księdze Ezechiela 3:9 „kamień nieugięty” (diament w tłumaczeniu BSB)? W jaki sposób niektórzy ludzie są do niego podobni?

Odp.: Nie ma pewności, o który twardy minerał chodzi. Wersja NIV tłumaczy to po prostu jako „najtwardszy kamień”, a BSB i NET podają „diament”. Hebrajskie słowo wskazuje zarówno na twardość, jak i na ostrość. Niektórzy ludzie mają serca bardzo zatwardziałe wobec Boga. Jednak zarówno Ezechiel w Księdze Ezechiela 3:9, jak i Jeremiasz w Księdze Jeremiasza 1:18 zostali przez Boga uczynieni twardymi w dobrym tego słowa znaczeniu. Musieli nie tylko mieć grubą skórę, by znosić pogardę, kpiny i celowo rzucane słowa zniechęcające, jakie ludzie kierowali przeciwko nim, ale także musieli pozostać wierni i wytrwali w obliczu fizycznych prześladowań.

Pytanie: Gdzie znajduje się Tel-Abib, o którym mowa w Księdze Ezechiela 3:15?

Odp.: Było to miasto położone na południe od Babilonu, nad rzeką Kebar (w rzeczywistości kanałem). Współczesne izraelskie miasto Tel Awiw zostało nazwane na cześć Tel-Abib w Babilonii.

P: Czy fragment z Księgi Ezechiela 3:17-21 wskazuje, że ludzie mogą utracić zbawienie?

Odp.: Chrześcijanie mają różne poglądy:

1. Prawdziwi wierzący, nawet w czasach Starego Testamentu, nie mogą utracić zbawienia.

2. Prawdziwi wierzący w czasach Nowego Testamentu nie mogą utracić zbawienia.

3. Prawdziwi wierzący mogą utracić zbawienie.

Odpowiedź znajdziesz w omówieniu fragmentów Listu do Hebrajczyków 3:6 i 3:14.

Niektórzy (ale nie wszyscy) członkowie Kościoła Chrystusowego wierzą, że chrześcijanie tracą zbawienie za każdym razem, gdy popełniają grzech, ale mogą je odzyskać równie często. Kościół katolicki naucza, że ludzie tracą zbawienie z powodu poważniejszych grzechów (które nazywają grzechami śmiertelnymi), ale nie z powodu mniej poważnych grzechów (które nazywają grzechami powszednimi).

Kościół rzymskokatolicki twierdzi, że grzechy śmiertelne to grzechy z listy potencjalnych grzechów śmiertelnych, popełnione ze świadomością ich powagi, po odpowiednim przemyśleniu i z własnej woli. Lista potencjalnych grzechów śmiertelnych obejmuje:

Czy opuściłeś niedzielną mszę św. lub święto nakazane bez ważnego powodu?

Czy nie przestrzegałeś postu od jedzenia i picia przez 1 godzinę przed Komunią Świętą? (Woda i lekarstwa są dozwolone)

Czy nie przystąpiłeś do Komunii Świętej w okresie wielkanocnym?

Czy celowo nie pościłeś w Środę Popielcową lub Wielki Piątek?

Czy celowo spożywałeś mięso w piątki Wielkiego Postu lub w Środę Popielcową?

Czy nie okazywałeś miłości, nie pomagałeś ani nie byłeś posłuszny swoim rodzicom?

Czy nie ochrzciłeś swoich dzieci w ciągu kilku miesięcy od ich narodzin?

Czy poważnie życzyłeś komuś zła?

Nadmierne bogactwo [w marcu 2008 r. papież Benedykt XVI dodał do listy grzechów głównych ósmy grzech główny: „nadmierne bogactwo”].

Informacje pochodzą ze strony http://www.followthissite.com/list-of-sins.php (30 sierpnia 2016 r.)

Pytanie: Jakie znaczenie ma postać strażnika w Księdze Ezechiela 3:17-21 i 33:2-7?

Odp.: Strażnik stał na murach miasta, wypatrując wroga. Gdyby wszyscy strażnicy zasnęli lub opuścili swoje stanowiska, miasto byłoby praktycznie bez ochrony, ponieważ strażnicy byliby uśpieni. Jeśli przynajmniej jeden strażnik czuwał i podniósł alarm, gdy nadchodził wróg, cała armia mogła się obudzić i odeprzeć atak.

Dzisiaj, gdyby wszyscy strażnicy w kościele spali, szatan miałby łatwe zadanie. Obecnie w niektórych kręgach obserwuje się, że strażnicy czuwają, ale niektórzy przywódcy zielonoświątkowi i charyzmatyczni gardzą nimi, nazywając ich „łowcami herezji”. Czujność wobec herezji to stara służba, sięgająca czasów apostołów Jana i Pawła. Gdyby ktoś nie chciał zwracać uwagi na księgi ostrzegające przed herezjami, musiałby odrzucić List do Galatów, List do Kolosan, 2 List Piotra, 1 List Jana i List Judy.

Pytanie: Jak mamy dzisiaj pełnić rolę strażników, o których mowa w Księdze Ezechiela 3:17-21?

Odp.: Jako ambasadorzy Chrystusa mamy obowiązek wykonywać nasze zadanie i głosić innym Słowo Boże. Bóg ocenia naszą posługę nie tylko na podstawie tego, ilu ludzi zostało zbawionych dzięki naszym słowom, ale także na podstawie tego, ilu osobom je przekazaliśmy.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 3:18,20 Ezechiel miałby ponosić odpowiedzialność za śmierć niegodziwych, których nie ostrzegł?

Odp.: Bóg powierzył Ezechielowi obowiązek ostrzegania innych, a Ezechiel ponosiłby odpowiedzialność za niewywiązanie się z tego obowiązku. Paweł najwyraźniej odczuwał podobny obowiązek w Liście do Rzymian 1:14.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 3:20, gdy sprawiedliwy odwraca się od Boga, Bóg nie pamięta o sprawiedliwych uczynkach tego człowieka?

Odp.: Gdyby ktoś wierzył w zbawienie przez uczynki, mógłby błędnie wywnioskować, że Bóg niejako „uśrednia” dobre i złe uczynki każdego człowieka. Jednak Ezechiela 3:20 zaprzecza tej fałszywej koncepcji. Prawidłowa relacja z Bogiem lub odwrócenie się od Niego jest ważniejsze niż liczba dobrych lub złych uczynków. Nawet największa liczba naszych najlepszych uczynków nie wystarczy, by zasłużyć na zbawienie.

P: Czy w Księdze Ezechiela 3:20 Bóg o czymś zapomina?

Odp.: To zależy od tego, jak definiujesz słowo „zapominać”.

Nie, Bóg nie zapomina w tym sensie, że traci informacje lub nie wie, co działo się w naszej przeszłości, teraźniejszości czy przyszłości. Bóg wie wszystko, a Psalm 139:16 mówi, że wszystkie nasze dni zostały zapisane w Jego księdze i przeznaczone dla nas.

Tak, Bóg zapomina – tutaj i w innych miejscach – w tym sensie, że nie osądza czegoś lub nie uznaje czegoś za fakt. Na przykład dzięki ofiarnej śmierci Chrystusa na krzyżu Bóg zapomina o naszych nieprawościach.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 3:20 Bóg stawia przeszkodę przed człowiekiem, który odwraca się od swojej sprawiedliwości?

Odp.: Możemy dostrzec co najmniej trzy powody.

Próba, aby sprawdzić, co dana osoba ma w sercu i co zamierza uczynić.

Kara, która pociąga za sobą bolesne i negatywne konsekwencje, ma na celu skłonienie człowieka do powrotu do Boga.

Wreszcie śmierć nieposłusznego wierzącego może powstrzymać go przed jeszcze większym zrujnowaniem swojego życia i życia innych.

Pytanie: W jaki sposób ostrzeżenie, jakie Ezechiel kieruje do człowieka w Księdze Ezechiela 3:21, oznacza, że Ezechiel „uratuje [siebie]”?

Odp.: Ten werset nie mówi o zbawieniu Ezechiela ani o pójściu do nieba, ale raczej o rozliczeniu, przed którym Ezechiel stanie, gdy znajdzie się przed Bogiem. Wierzący otrzymają w niebie większe lub mniejsze nagrody w zależności od swoich uczynków, zgodnie z 1 Listem do Koryntian 3:12-15.

P: W jaki sposób w Księdze Ezechiela 3:26 sam Bóg sprawił, że język Ezechiela nie mógł mówić?

Odp.: Ezechiel był pobożnym człowiekiem, ale oczywiście zdarzało mu się mówić rzeczy, których Bóg nie chciałby, by mówił – przynajmniej nie w tamtym momencie. Posłuszni wierzący również dzisiaj muszą uważać na to, co mówią, zwłaszcza gdy ogarnia ich gniew, jak pokazuje List Jakuba 1:19-20. Czasami można powiedzieć coś, co jest poprawne, ale nieprzydatne dla Boga. Czasami można chcieć powiedzieć coś dobrego, ale moment, w którym to robimy, nie jest zgodny z wolą Boga.

P: Dlaczego w Ezechiela 3:26 sam Bóg celowo stawiał przeszkodę przed posłusznym wierzącym, który głosił Słowo Boże?

Odp.: Odpowiedź można znaleźć w Księdze Ezechiela 3:27. Bóg nie chciał, aby Ezechiel wypowiadał po prostu „dobre” słowa, ale aby wypowiadał wyłącznie „najlepsze” słowa, to znaczy słowa pochodzące bezpośrednio od Boga. Chciał, aby Ezechiel przemawiał do ludzi, których Bóg wybrał, w czasie, który Bóg wyznaczył. Paweł znalazł się w podobnej sytuacji w Dziejach Apostolskich 16:6-7, gdzie Duch Święty zabronił Pawłowi głosić w tym czasie w rzymskich prowincjach Azji i Bitynii. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w poprzednim pytaniu.

P: Jak to się stało, że w Księdze Ezechiela 4:4-6 Ezechiel przez cały ten czas nie mógł się ruszyć?

Odp.: Ezechiel nie pozostawał w tej pozycji przez całą dobę, ponieważ zgodnie z Ezechiela 4:8-12 miał nadal gotować posiłki, jeść i pić.

P: Czy dni, o których mowa w Księdze Ezechiela 4:4-6, odnoszą się do lat minionych i teraźniejszych, czy też do przyszłości?

Odp.: Chociaż niektórzy uważali, że symbolizowały one lata przyszłe, muszą to być lata, które już minęły, aż do chwili obecnej, z następujących powodów.

1. Symbolizowały one lata ich grzechu, a nie lata ich kary.

2. Gdyby chodziło o przyszłość, byłoby dziwne, gdyby Bóg ganił ich za grzechy, których jeszcze nie popełnili, a nie wspominał o grzechach, które już popełnili.

P: Dlaczego w rozdziałach 4–5 Księgi Ezechiela prorok ten prorokował poprzez szczegółowe inscenizacje, a nie po prostu za pomocą słów?

Odp.: Bóg może posługiwać się dowolnymi środkami, jakie uzna za stosowne. Chociaż Pismo Święte tego nie wyjaśnia, dostrzegamy kilka ważnych powodów. Bóg wcześniej wysyłał do ludu innych proroków, a większość ludzi nadal nie nawróciła się do Boga. W tym momencie nie chodziło o to, że ludzie potrzebowali nowych informacji, ale raczej o to, że potrzebowali upomnienia za to, że nie postępowali zgodnie z prawdą, którą już znali. Oprócz tego, że po prostu jasno przemówił do ludu, Bóg wykorzystał te inscenizacje, aby obrazowo zilustrować ludziom nieuchronne konsekwencje ich dalszego grzeszenia.

Dzisiaj dobrze jest korzystać z różnorodnych środków przekazu w komunikacji z innymi.

Pytanie: Jakie znaczenie ma w Księdze Ezechiela 4:4-5,9 liczba 390 dni symbolizująca 390 lat grzechu Izraela?

Odp.: Chociaż Septuaginta podaje liczbę 190 dni, wszystkie hebrajskie manuskrypty mówią o 390 dniach. Biorąc pod uwagę, że rok liczył 360 dni, data ta sięgałaby 1106 r. p.n.e.

Oznacza to, że grzech, za który Bóg ich osądza, sięga czasów Saula. Nawet za panowania króla Dawida wielu mieszkańców Izraela i Judy nadal praktykowało bałwochwalstwo.

Bałwochwalstwo Izraelitów zostało osądzone w ciągu jednego pokolenia za czasów sędziów. Po ustanowieniu króla bałwochwalstwo nie zostało osądzone, lecz nadal się nasilało. Dzisiaj niektóre grzechy spotykają się z natychmiastowym sądem, a inne nie, ale sąd się kumuluje. Jedną z analogii jest nadmiar wody Bożego gniewu gromadzącej się za tamą Bożego miłosierdzia, aż w końcu tama pęka.

Pytanie: Jakie znaczenie ma w Księdze Ezechiela 4:6 rok leżenia, po jednym dniu na każdy rok, za grzechy Judy?

Odp.: Biorąc pod uwagę, że ich rok liczył 360 dni, a nasz 365,25 dnia, odpowiadałoby to 355 naszym latom. Albo:

a) Grzechy trwały aż do chwili obecnej, co oznaczałoby, że grzech Izraela rozpoczął się około 30 lat przed grzechem Judy;

b) Okres rażących grzechów Judy rozpoczął się znacznie później, a zatem sąd nastąpił później.

P: W Ezechiela 4:6, w jaki sposób Izraelici okradali Boga ze swojego czasu? W jaki sposób my okradamy Boga z naszego czasu?

Odp.: Niektóre rodzaje grzechów, takie jak morderstwo, kradzież czy cudzołóstwo, są często potępianymi grzechami, które mają wpływ na innych ludzi. Jednak łamanie szabatu było czymś innym, ponieważ stanowiło złamanie zobowiązania poświęcenia swojego czasu Bogu. Bóg zażądał zwrotu całego tego czasu poprzez wygnanie.

Dzisiaj również ważne jest, aby nie zabijać, nie kraść ani nie popełniać cudzołóstwa. Jednak choć nie musimy już przestrzegać szabatu i innych „cieni” rzeczywistości Chrystusa (Kol 2,16-17), nadal powinniśmy oddawać nasz czas Bogu. Czy poświęcasz dużo czasu na rzeczy, które nie przynoszą korzyści tobie samemu, ale służą wyłącznie Bogu i Jego dziełu?

Lenistwo nie oznacza jedynie nie robienia niczego zamiast tego, co powinieneś robić. Może ono również polegać na tym, że zajmujesz się wieloma sprawami, zamiast robić to, co powinieneś.

Pytanie: Po tym, co stało się w Księdze Ezechiela 4:9-13, prawdopodobnie nikt już nie poprosił Ezechiela, by został ich kucharzem! Gdyby Bóg poprosił cię o pełnienie służby, w której jedzenie byłoby monotonne, praca żmudna, a otoczenie mało ekscytujące, czy nadal byłbyś podekscytowany wypełnianiem woli Bożej? Dlaczego tak lub dlaczego nie?

Odp.: Nie byłbyś zbyt entuzjastyczny, gdybyś stracił z oczu cel. Celem nie jest to, co robimy na co dzień, ale raczej wykorzystanie tego, co robimy na co dzień, aby chwalić Boga i nieść innym przesłanie o życiu wiecznym. Opowiada się historię o trzech murarzach na placu budowy, których zapytano, co robią. Pierwszy odpowiedział: „Układam cegły”. Drugi powiedział: „Buduję mur”. Trzeci odpowiedział: „Tworzę katedrę”. W rzeczywistości wszyscy robili to samo, ale mieli bardzo różne poglądy na to, czym się zajmują.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 4:12 Ezechiel został poproszony o upieczenie placków jęczmiennych, używając ludzkich odchodów jako paliwa?

Odp.: Miało to na celu obrazowo pokazać, do jakiego upadku zostaną zepchnięci Żydzi, gotując swoje posiłki. Pszenica jest jednym z najlepszych zbóż, ale proso jest zazwyczaj spożywane przez zwierzęta i ubogich.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 4:12-15 Bóg zmienił swoje polecenie, gdy Ezechiel zgłosił sprzeciw?

Odp.: Bóg już wiedział, że Ezechiel zgłosi ten sprzeciw. Bóg mógł to przekazać na trzy sposoby.

1. Zmusić Ezechiela do użycia ludzkich odchodów. Inni mogliby krytykować Ezechiela za złamanie przepisów sanitarnych Tory.

2. Początkowo polecić Ezechielowi użycie odchodów zwierzęcych. Dałoby to mylne wrażenie, że będą używać wyłącznie odchodów zwierzęcych, i osłabiłoby powagę ostrzeżenia.

3. Najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby Bóg od początku polecił Ezechielowi użyć ludzkich odchodów. Kiedy Ezechiel zgłosił sprzeciw, jak zrobiłby to każdy Żyd, Bóg powiedział, że ustąpi i zezwoli zamiast tego na użycie odchodów zwierzęcych. Pokazuje to, że ludzkie odchody miały być używane, ale Ezechiel nie musiał ich używać. Tak właśnie postąpił Bóg, przewidując reakcję Ezechiela.

Pytanie: Jaki jest, według Ezechiela 5:1, harmonogram początku wygnania?

Oto ramy czasowe dotyczące Jerozolimy i początku wygnania.

Pytanie: Co w Ezechiela 5:1-2 było dla ciebie osobiście nie do przyjęcia w takim ogoleniu głowy?

Odp.: Było kilka powodów.

a) Jeśli izraelski kapłan ogoliłby głowę, zostałby zanieczyszczony zgodnie z Księgą Kapłańską 21:5.

b) Kiedy ludzie golili brodę lub włosy, mogli używać noża podobnego do dzisiejszej linijki. Miecz wykonywałby tę czynność w sposób nieprecyzyjny, co nie miałoby znaczenia, gdyby golono głowę niewolnika. Był to znak upokorzenia, jak wskazuje 2 Samuela 10:4.

Nie jest to odpowiedź: poganie czasami golili głowy w ramach pogańskiego kultu (Ezechiel 27:31; Izajasz 22:12; Jeremiasz 16:6; Amos 8:10), ale nie ma to tutaj znaczenia, ponieważ nakazał to Bóg.

Pytanie: Co symbolizowało ogolenie włosów przez Ezechiela i pozbycie się ich na trzy sposoby, o czym mowa w Księdze Ezechiela 5:1-4?

Odp.: Symbolizuje to los mieszkańców Jerozolimy. Jedna trzecia zginie w ogniu, jedna trzecia zostanie zabita mieczem, a jedna trzecia zostanie „rozproszona na wiatr” na wygnaniu. Tam niektórzy zostaną zabici; wielu zasymiluje się z otaczającymi ich ludami, a tylko nieliczni pozostaną Żydami. Zachowa się jedynie resztka, kilka pasm włosów.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 5:6, w jaki sposób lud Boży zmienił Bożą sprawiedliwość w coś bardziej niegodziwego niż u otaczających ich narodów?

Odp.: Sprawiedliwe orzekanie w sprawach cywilnych i karnych jest miłe Bogu. Jednak gdy niegodziwi pozostają bezkarni, a sprawiedliwi cierpią niesprawiedliwie, to zamienia „sprawiedliwość”, która powinna być miła Bogu, w coś niegodziwego.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 5:6-7 ludzie, którzy znali Boga, mieli być bardziej niegodziwi niż ci, którzy Go nie znali?

Odp.: Sama wiedza o Bogu nie zbliża nikogo do Niego. Wszystko zależy od tego, co z tą wiedzą się robi. Nawet demony wierzą w Boga i drżą (List św. Jakuba 2:19), ponieważ nic im to nie daje.

Z prawnego punktu widzenia ci, którzy znają prawdę i świadomie się od niej odwracają, ponoszą większą winę niż ci, którzy nie wiedzą tak wiele. Zobacz 2 List Piotra 2:20-22, List do Rzymian 4:15 i 5:13.

Z doświadczenia wynika, że ci, którzy nie darzą Boga szacunkiem i świadomie praktykują nieposłuszeństwo, stają się coraz lepsi w tym, co robią.

Pytanie: Czy wersety z Ezechiela 5:10, Jeremiasza 19:9 i Lamentacji 4:10 mówią o rzeczywistym kanibalizmie?

O: Tak, mówią. Nie jest to ani przykazanie Boże, ani coś, czego Bóg pragnie. Bóg raczej posługuje się Ezechielem, by ze smutkiem, ale trafnie, przewidzieć, co uczyni Jego nieposłuszny lud z powodu swojego grzechu i surowości wyroku.

Warto tu zapamiętać, że grzech często zmusza do popełniania kolejnych grzechów, zarówno bezpośrednio, jak i – jak w tym przypadku – pośrednio, poprzez próby jego ukrycia oraz wynikające z niego konsekwencje.

P: W Ezechiela 5:11, w jaki sposób zbezcześcili świątynię Bożą ohydnymi obrazami?

Odp.: Umieścili w świętym miejscu Boga obrazy, które nie powinny się tam znajdować. Boże oburzenie z powodu tego bałwochwalstwa w Jego świątyni było tak wielkie, że w Księdze Ezechiela 6:5 Bóg „obiecał” im, iż położy ich zwłoki przed ich martwymi bożkami. Ta dziwna metafora pokazuje, jak bardzo Bóg nienawidzi bożków.

A tak przy okazji, czy masz w domu jakieś wizerunki pogańskich bożków? Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Księgi Izajasza 30:22.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Księgą Ezechiela 5:12, 1/3 mieszkańców Jerozolimy zginie z powodu zarazy i głodu, 1/3 zginie od miecza, a 1/3 zostanie rozproszona?

Odp.: Stało się to, gdy Babilończycy zdobyli Jerozolimę po jej buncie w latach 587/586 p.n.e.

P: W Księdze Ezechiela 5:16 – kiedy Bóg strzela, by ostrzec i zranić, a kiedy strzela, by zniszczyć?

Odp.: Bóg może czynić, jak zechce. Często jednak, podobnie jak ludzki ojciec czy władca, Bóg może najpierw ostrzec, zanim sprowadzi nieprzyjemne konsekwencje. Następnie może zastosować karę, aby dana osoba lub lud zwrócił się ku Niemu. Jednak w tym przypadku, w odniesieniu do większości ludzi, Bóg nie był już zainteresowany ani jednym, ani drugim. Chcieli oni całkowicie odwrócić się od Boga, więc On na stałe usunął ich z tej ziemi.

P: Czym są „złe bestie” w Ezechiela 5:17?

Odp.: Chociaż niektórzy mogą uważać dzikie lwy i niedźwiedzie za „złe” ze względu na krzywdę, jaką mogą wyrządzić ludziom, to nie o tym mowa w tym wersecie. Są to bestie prawdziwie złe w sensie moralnym. Prawdopodobnie są to szarańcze z otchłani, o których mowa w Apokalipsie 9:3-11.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 6:1-4 i 36:1 Bóg nakazuje Ezechielowi prorokować przeciwko nieożywionym górom Izraela?

O: Góry same w sobie nie były złe. Można by błędnie tak sądzić, ponieważ znaczna część religii kananejskiej skupiała się na górskich sanktuariach. Góry są personifikacją ludu Judy, więc Bóg tak naprawdę przemawiał do tego ludu. Dwa powody, dla których Bóg mógł chcieć użyć właśnie tej personifikacji, to fakt, że lud często oddawał cześć Bogu na kananejskich wyżynach, które często znajdowały się na górach, oraz to, że ludzie ufali górskim fortyfikacjom jako ochronie przed najeźdźcami. Jednak Bóg obiecuje, że Izraelici powrócą i będą mieszkać na tych górach.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 6:1-4 oraz 5:1, 12 Bóg od razu porusza sedno ich problemu z bałwochwalstwem, zamiast stopniowo wymieniać mniejsze grzechy, a dopiero potem przechodzić do tego?

Odp.: Grzech się rozrasta, więc zajmowanie się jedynie zewnętrzną warstwą grzechu nie przynosi pożytku, jeśli nie dotrze się do sedna. Jeśli rdzeń jest zgniły, to całe jabłko jest zgniłe. Zajmowanie się jedynie sprawami pobocznymi byłoby trochę jak powiedzenie otyłemu złodziejowi i mordercy, że powinien zrezygnować z kilku deserów.

Czasami zajmowanie się mniejszymi sprawami nie przynosi żadnego pożytku, dopóki najpierw nie nastąpi decyzja o „zmianie kierunku”. Dopiero gdy ktoś pokutuje i stawia Boga na pierwszym miejscu, nadchodzi czas, by uporządkować również wiele innych spraw.

Pytanie: Skoro w Księdze Ezechiela 6:1-4 oraz 5:1,12 ludzie chcieli udawać się na wyżyny, by oddawać cześć Bogu, dlaczego po prostu nie zmienić przeznaczenia tych wyżyn, by czcić na nich prawdziwego Boga zamiast kananejskich bożków? W końcu poganie „zmienili przeznaczenie” świątyni w Jerozolimie na cześć pogańskich bożków?

Odp.: Koszt i wygoda miejsca nie są dla Boga najważniejsze; liczy się serce ludzi oddających cześć Bogu. Przede wszystkim Bóg nakazał im, by nie oddawali czci na wyżynach, a to samo w sobie jest wystarczającym powodem. Poza tym jednak zmiana przeznaczenia wyżyn doprowadziłaby do zamieszania co do tego, komu tam oddawano cześć. Mogłoby to prowadzić do synkretyzmu, czyli fałszywego przekonania, że bożki i prawdziwy Bóg są w gruncie rzeczy tym samym, a przynajmniej że są ze sobą zgodne. Bóg podchodził do tego bardzo poważnie. Powiedział, że ich zwłoki będą leżały przed ich bożkami, co w oczach pogan, a także żydowskich czcicieli Boga, zbezcześciłoby ołtarze. W czasach Stalina w ZSRR stanie przed Kremlem i głoszenie, że carowie są bestią, spotkałoby się z bardziej pozytywnym przyjęciem wśród ludzi niż stanie przed Bogiem w miejscu kultu i oddawanie czci bożkom.

P: Czy w Ezechiela 6:1-7, kiedy ludzie odwracają się od Boga, uważasz, że zazwyczaj wynika to głównie z jednej rzeczy, czy z wielu czynników?

Odp.: W przypadku niektórych osób może to wynikać z wielu czynników, ale często jest to jedna główna przyczyna. Może to być coś „aktywnego”, na przykład strach przed prześladowaniami, grzechy nękające, takie jak alkohol czy narkotyki, albo niespełnione oczekiwania wobec Boga. Może to być pokładanie zaufania w człowieku, a następnie rozczarowanie życiem tej osoby, zamiast pokładania zaufania w Bogu. Może to być oczekiwanie, że Bóg spełni pewne warunki, i rozczarowanie, gdy tego nie robi. Albo może to być coś „pasywnego”, na przykład oddanie się rzeczom materialnym lub po prostu lenistwo w chodzeniu z Bogiem. Jeśli jednak ktoś odszedł od Boga z tych powodów, może powrócić.

P: Co w Księdze Ezechiela 6:8-10 – czy to w czasach Starego Testamentu, czy dzisiaj – skłoniłoby buntownika do powrotu do pamięci o Bogu, do odrazy do samego siebie z powodu złego, które uczynił, i do pragnienia powrotu do Boga?

Odp.: Czasami może się obudzić i dostrzec owoce swojego dawnego nieposłuszeństwa, zdając sobie sprawę, że mogło być inaczej. Grzech danej osoby może wpływać również na ludzi wokół niej, więc może to nie być tylko kwestia złych konsekwencji, które dostrzega we własnym życiu, ale także tego, jak wpłynął on na innych. Albo może to być świadomość zbliżającej się zagłady, która sprawia, że otwierają się jej oczy. W Księdze Przysłów 22:15 czytamy, że głupota jest zakorzeniona w sercu dziecka, ale rózga karząca ją z niego usuwa. W Księdze Zachariasza 12:10-14 lud Izraela będzie opłakiwał Tego, którego przebił.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 6:9, w jaki sposób ludzie oddający cześć bożkom mogli „pożądliwie pragnąć” swoich bożków?

O: Nie podążali za swoimi bożkami wyłącznie z poczucia obowiązku czy strachu, ale raczej z własnej woli, szukając przyjemności w obcowaniu z nimi. Być może pokładali w nich swoją wiarę, wyobrażając sobie bezpieczeństwo, szacunek czy nawet miłość ze strony tych bożków, nie dostrzegając, że to wszystko jest kłamstwem. Tak jak ludzie mogą pożądliwie pragnąć seksu, pieniędzy czy dóbr materialnych, tak samo oni pożądliwie pragnęli religijnych przeżyć związanych ze swoimi bożkami. Łukasz 6:45 mówi, że z obfitości serca mówią usta.

Pytanie: Czy w Ezechiela 6:9 jest mowa o tym, że „wstręt” do samego siebie może być czymś dobrym? A co z znaczeniem pozytywnego obrazu samego siebie?

Odp.: W przeciwieństwie do niektórych współczesnych kultur, odraza do złych uczynków, których się dopuściliśmy, może być czymś dobrym. Brzydzić się oznacza nienawidzić tego, kim się jest lub tego, co się uczyniło. Pamiętając, że zostaliśmy stworzeni na obraz Boży, a wybrani są cenni dla Boga, czasami dobrze jest, aby człowiek brzydził się tego, co uczynił.

P: Czy w Księdze Ezechiela 6:10 Bóg czyni zło?

Odp.: Zło może oznaczać krzywdę fizyczną, a także zło moralne. Bóg wielokrotnie wyrządza krzywdę fizyczną, ale nie popełnia zła moralnego.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 6:11 Ezechiel został wezwany, by klaskać w dłonie i wołać „Biada!”, skoro w Księdze Ezechiela 25:6 potępiono wrogów Izraela za to, że robili niemal to samo?

Odp.: Dobrze jest chwalić Boga za Jego sprawiedliwość, ale powinniśmy też mieć serce dla zagubionych. Nie powinniśmy cieszyć się z naszego zysku wynikającego z nieszczęścia innych.

Krążyła kiedyś opowieść o kimś, kto zapytał baptystę o ich pastora, a baptysta odpowiedział, że go zwolnili, ponieważ twierdził, że zagubieni pójdą do piekła. Osoba ta była zszokowana i zapytała, czego nauczał nowy pastor. Odpowiedział, że nowy pastor również nauczał, iż zagubieni pójdą do piekła. „Jaka była różnica?” – zapytał rozmówca. Baptysta odpowiedział, że pierwszy pastor mówił to z radością w głosie, a drugi – ze łzami w oczach.

W Apokalipsie 19:1-4 wierzący w niebie będą się radować z upadku nierządnicy zwanej Babilonem.

Pytanie: Gdzie w Księdze Ezechiela 6:14 znajduje się Dibla/Ribla i dlaczego Bóg miałby sprowadzić spustoszenie z pustyni właśnie tam?

Odp.: „Pustkowie” odnosi się do Negewu w najbardziej wysuniętej na południe części Judy. Większość hebrajskich rękopisów zawiera słowo „Diblah”, ale w kilku z nich pojawia się „Riblah”. Prawidłowym odczytem jest niemal na pewno Riblah z kilku powodów.

W Judzie nie ma żadnego znanego miasta o nazwie Diblah. W Księdze Jeremiasza 48:22 wspomniane jest miasto w Moabie o nazwie „Bet-Diblathaim”, ale nie widzimy powodu, dla którego miałoby ono być tutaj uwzględnione. Wreszcie Riblah, miasto położone na północ od Damaszku nad rzeką Orontes, odgrywało bardzo istotną rolę.

W Riblah nad rzeką Orontes król Egiptu skazał Joachaza w 608 r. p.n.e. Również w Riblah król babiloński wydał wyrok na Sedekiasza. Różnica polega na tym, czy pozioma kreska styka się z pionową (r), czy też przechodzi obok niej (d).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 6 i 7:9 Bóg przemawia do swojego ludu w tak bezpośredni i negatywny sposób?

Odp.: Z jednej strony Bóg jest jak cheerleaderka, która „kibicuje” im, by zdecydowali się uniknąć Jego sądu. Jednak w tym przypadku Bóg surowo ostrzega ich przed tym, co się stanie, gdy nadejdzie Jego sąd. To coś więcej niż tylko matka krzycząca na swoje dziecko, by nie wbiegało na ruchliwą ulicę. Księga Ezechiela 7:9 wyraźnie mówi, że to Bóg zada cios.

Bóg ma zarówno miłość, jak i gniew. Aby podać niedoskonały przykład: podczas rewolucji amerykańskiej osobisty przyjaciel George’a Washingtona został skazany za szpiegostwo na rzecz Brytyjczyków. Washington prawdopodobnie mógłby wykorzystać swoje wpływy, aby ocalić swojego bliskiego przyjaciela. Jednak mężczyzna ten był winny, więc Washington nie podjął żadnych działań, a mężczyzna został stracony.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 7:1-4 istnieje granica Bożej cierpliwości?

Odp.: Pismo Święte potwierdza to w 1 Liście do Tesaloniczan 2:16. W Księdze Rodzaju 15:16b czytamy, że Amoryci byli źli, ale „nieprawość Amorytów nie jest jeszcze pełna”. Księga Ezechiela 7 mówi o zagładzie, nieodwracalnym, katastrofalnym końcu. Tak jak północne królestwo Izraela nigdy więcej nie miało istnieć, tak samo życie, jakie znali, miało na zawsze zakończyć się również w królestwie południowym. W Ewangelii Mateusza 22:1-14 Jezus opowiada przypowieść o uczcie weselnej. Wielu jest zaproszonych, ale niewielu wybranych.

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „nadszedł koniec” w Księdze Ezechiela 7:2 (dwukrotnie), 7:3; 7:6 (dwukrotnie) oraz w Księdze Amosa 8:2?

Odp.: Oznacza to, że nadeszła ich zagłada. Być może przed tym momentem sytuacja wydawała się niepewna i Bóg dał im czas na pokutę, ale ten okres minął, a ich zagłada nadeszła i nie ma już dla nich czasu. Jest to koniec ich dobrobytu, bezpieczeństwa i znacznej części ich niegodziwości. Będzie to koniec życia, jakie znali.

P: Dlaczego w Ezechiela 7:4 Bóg nie okazuje tutaj litości?

Odp.: Bóg ma współczucie dla wszystkiego, co stworzył, zgodnie z Psalmem 145:9; zob. także 145:17. Bóg zwleka zgodnie z 2 Listem Piotra 3:9, ponieważ nie chce, aby zginął ktokolwiek, kto zamierza pokutować. Nadchodzi jednak czas, kiedy człowiek już nigdy nie pokutuje. Podobnie cierpliwość Boga ma swoje granice (1 List do Tesaloniczan 2:16; Księga Rodzaju 15:16; Apokalipsa św. Jana 10:6; Psalm 2:5,12; List do Rzymian 2:5).

Pytanie: Co oznacza w Księdze Ezechiela 7:10-11 stwierdzenie, że „zguba wyszła”, „rózga wypuściła pędy”, „pycha zakwitła”, a „przemoc wyrosła na rózgę”?

Odp.: Bóg opóźnia nadejście zagłady, aby dać ludziom czas na pokutę. Jednak wraz z upływem czasu sytuacja może się pogorszyć. Tak jak rośnie roślina, tak samo rośnie grzech. Kiedy grzech „kwitnie”, niczym chwast mniszek lekarski, wtedy Bóg się nim zajmuje. Grzech, podobnie jak złośliwy nowotwór, nie pozostaje w stagnacji; on rośnie. Grzech rodzi kolejny grzech i nigdy nie jest nasycony. W Liście św. Jakuba 1:15 czytamy, że gdy pożądanie poczęło, rodzi grzech; a grzech, gdy dojrzeje, rodzi śmierć.

Pytanie: Jakie są współczesne przykłady sytuacji opisanej w Księdze Ezechiela 7:14, gdzie trąbka wojenna zabrzmiała, a nikt nie przybył?

Odp.: Podczas II wojny światowej Amerykanie wiedzieli, że Japończycy wysyłają potężne siły okrętów i żołnierzy, by zaatakować Filipiny. Amerykańskie samoloty były jednak na nich przygotowane, uzbrojone w torpedy do zatapiania statków. Problem polegał na tym, że nie było czasu na przetestowanie tych torped i okazało się, że nie działały. Gdyby torpedy zadziałały, cała japońska okupacja Filipin, w tym osławione obozy jenieckie, mogłaby w ogóle nie mieć miejsca. Same amerykańskie siły powietrzne wykonały swoje zadanie dobrze; jednak jeśli nie wszyscy wywiązali się ze swoich obowiązków, w tym firmy, które zaprojektowały i wyprodukowały torpedy, to nawet czujność niektórych okazała się daremna. Zobacz także artykuł w Wikipedii na temat Pearl Harbor. http://en.wikipedia.org/wiki/SCR-270_radar 28.11.2014.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 7:15 mowa jest o zarazie i głodzie panujących wewnątrz miasta. W jaki sposób mury miejskie, zbudowane w celu ochrony przed zagrożeniami z zewnątrz, mogą służyć jako więzienie zatrzymujące ludzi w środku i stać się przyczyną ich zguby?

Odp.: Miecz był na zewnątrz; głód i zaraza panowały wewnątrz. Mury miejskie zbudowano w celu ochrony przed najeźdźcą. Jednak ludzie mogą nie zdołać uciec przed pokusą i grzechem, ponieważ sądzą, że mury są wystarczająco grube, by nie dać się wykryć, lub – co częściej ma miejsce – wystarczająco grube, by uchronić ich przed większością konsekwencji. W ten sposób mury stały się sposobem na zatrzymanie ich w środku i uniemożliwienie ucieczki. Kiedy grzeszymy i budujemy mury, by chronić się przed konsekwencjami naszego grzechu, czasami te mury mogą stać się dla nas również więzieniem. Kiedy ludzie ustanawiają prawa lub inne bariery, by chronić swój grzeszny styl życia, mogą one stać się kajdanami.

W podobny sposób mechanizmy obronne danej osoby przed chrześcijaństwem mogą uniemożliwić jej ucieczkę przed planami szatana. Również jej fortyfikacje – czy to finansowe, emocjonalne, czy intelektualne – mogą powstrzymywać ją przed uświadomieniem sobie, że musi uciec przed katastrofą.

P: Co oznacza w Księdze Ezechiela 7:17 stwierdzenie, że „każde kolano zamieni się w wodę”?

Odp.: Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że ludzie ledwo stoją na nogach z powodu przerażenia. Jednak Ezechiel nie był osobą, która używała delikatnych słów. Tłumacze Septuaginty zinterpretowali to jako przerażenie tak wielkie, że tracą kontrolę nad pęcherzem.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 7:19-22 Bóg nie byłby już zainteresowany pięknymi rzeczami świątyni?

Odp.: Czasami Armia Zbawienia otrzymuje niezwykłe darowizny, w tym drogie pierścionki z brylantami. Jeśli mężczyzna podaruje kobiecie drogi pierścionek zaręczynowy, a ona później zerwie zaręczyny i zwróci pierścionek, co powinien z nim zrobić mężczyzna? Niektórzy zatrzymają go dla kolejnej dziewczyny, ale inni, widząc, że został odrzucony, nie pragną go już i przekazują go Armii Zbawienia, aby ta go sprzedała, a pieniądze przeznaczyła na pomoc ubogim. Bóg może patrzeć na piękne budynki sakralne w podobny sposób.

Podczas gdy ludzie mogli podziwiać zewnętrzne piękno wyposażenia świątyni, Bóg niewątpliwie dostrzegał piękno ludzi, którzy poświęcali się i ofiarowywali na te rzeczy. Jednak gdy zostały one zbezczeszczone i oddane innym (bożkom), Bóg stracił w nich zainteresowanie. Czasami może się zdarzyć, że coś jest pięknie poświęcone Bogu, ale gdy zostanie wystarczająco zbezczeszczone, budzi jedynie złe wspomnienia i Bóg nie jest już tym zainteresowany.

P: Co oznacza w Ezechiela 7:22, że Bóg odwraca swoje oblicze od miejsca lub ludu?

Odp.: Jak dowiemy się później w Księdze Ezechiela, nie cieszą się już łaską u Boga. Czasami brakuje im bezpieczeństwa, a czasami dobrobytu. Czasami jednak mają jedno i drugie, ale nie są w stanie się nimi cieszyć.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 7:23 mieli wykonać łańcuchy?

Odp.: Ezechiel zwraca uwagę na drobny szczegół, aby uzasadnić główną tezę. Armia najeźdźcza musiałaby zadać sobie trud wyprodukowania dużych ilości łańcuchów, ponieważ potrzebowałaby ich wiele dla wszystkich Izraelitów, których zamierzała zniewolić.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 7:26 nauki kapłanów miały zniknąć, a wizji proroka szukano na próżno, skoro Bóg chce, by ludzie usłyszeli Jego przesłanie?

Odp.: Izajasz mówi w 40:8, że słowo Boże trwa na wieki. Oczywiście nie zginęłoby więc w niebie ani nie zniknęłoby całkowicie z ziemi. Nie byłoby jednak dostępne dla większości ludzi. Dotyczyło to również zwykłych ludzi w średniowiecznej Europie. Brzmi to dziwnie, że Bóg pozwoliłby, by Jego słowa były niedostępne.

Ale Bóg wymaga od nas, byśmy uznawali Jego Słowo za święte. Nie tylko w tym sensie, że lud Boży jest powołany do świętości, ale także dlatego, że Słowo Boże – choć spisane przez ludzkich autorów – jest święte ponad wszelkie dzieła zwykłych ludzi. Jeśli ludzie nie chcą uznawać go za święte i nie chcą przestrzegać tego, co w nim jest, to dlaczego mieliby mieć przywilej choćby go oglądać? Rzeczywiście, dla tych, którzy odrzucają Słowo Boże, 2 List Piotra 2:21 i Księga Jeremiasza 42:19-22 wskazują, że lepiej jest nie znać drogi prawdy, niż ją poznać i odwrócić się od niej. Wielu zatwardziałych niewierzących nie odrzuciło całej Ewangelii, ponieważ nie usłyszeli jej w całości. Jednak skoro odrzucili już te części, które usłyszeli, nie ma obowiązku, by musieli wysłuchać pozostałej części.

Pytanie: Który król żydowski opłakuje sytuację w Księdze Ezechiela 7:27?

Odp.: Władcą Judy pod panowaniem Babilończyków był namiestnik Sedekiasz. Ostatni król, Jojachin, wciąż żył, ale przebywał w kajdanach w Babilonie. Ezechiel ma na myśli Jojachina, gdy mówi o królu, tak jak w Księdze Ezechiela 1:2. Zawsze używa terminu „książę”, odnosząc się do Sedekiasza w Księdze Ezechiela 12:10,12; 21:25.

P: Jakie znaczenie ma data tej wizji w rozdziałach 8–11 Księgi Ezechiela?

Odp.: Ta druga wizja, która miała miejsce 17 września 592 r. p.n.e., nastąpiła dokładnie 14 miesięcy po pierwszej wizji. W czasie tych wizji Jerozolima została zdobyta, ale nie zniszczona. Została zdobyta 16 marca 597 r. p.n.e. Sedekiasz sprawował urząd namiestnika przez jedenaście lat. Juda zbuntowała się przeciwko Babilonowi w 589 r. p.n.e., a Jerozolima została zdobyta i zniszczona 18 lipca 587 lub 586 r. p.n.e.

Wizja składa się z czterech części, po jednej na każdy rozdział.

Pytanie: Co oznacza pierwsza część tej wizji opisana w Księdze Ezechiela 8:1-6?

Odp.: Jest to obraz zarówno chwalebny, jak i tragiczny. Pokazuje on chwałę Boga, którą miała reprezentować na ziemi Świątynia. Ukazuje również trzy rodzaje rażących grzechów, których dopuszczali się nawet przywódcy Izraelici. Jerozolima pokazana w wizji to ziemska Jerozolima wraz z znajdującym się w niej bożkiem. Cel tej wizji zawarty jest w wersecie 6, gdzie Bóg chce, aby Ezechiel bardzo wyraźnie dostrzegł i przekazał innym, co odsuwa Boga od Jego świątyni w Jerozolimie.

P: Czy w Ezechiela 8:3,5 ten bożek znajdował się w świątyni za czasów Ezechiela, czy wcześniej?

Odp.: Prawdopodobnie znajdował się tam przed czasami proroka. Ani ogólna historia, ani w szczególności Jeremiasz nie wspominają o żadnym istniejącym bożku, a Jeremiasz prorokował w tym samym czasie co Ezechiel. Jednak wcześniej król Manasses umieścił bożka w świątyni (2 Król. 21:7). Król Jozjasz, który żył przed Ezechielem, zniszczył go (2 Król. 23:6). Tak więc nawet dawne grzechy, których już się nie popełnia, nadal są obrzydliwością dla Boga, jeśli nie nastąpiło za nie pokutowanie.

Pytanie: Co w Księdze Ezechiela 8:3,5 wzbudziło zazdrość Boga? Co wzbudza zazdrość Boga dzisiaj?

Odp.: Człowiek może być bardzo zazdrosny, jeśli zobaczy swojego współmałżonka w szczególnym miejscu – w łóżku – z inną osobą. Jest zazdrosny, ponieważ zależy mu na współmałżonku i na związku. Jest również zły, ponieważ współmałżonek wydaje się nie przywiązywać do tego zbytniej wagi. Może być też zazdrosny, ponieważ wcześniej sądził, że współmałżonek głęboko troszczy się o ten związek, a teraz okazuje się, że to wszystko było kłamstwem. Czym była cała ta miłość, którą, jak sądziła, małżonek wcześniej do niej czuł?

Podobnie Bóg bardzo głęboko troszczył się o swój lud, a czasami wydawało się, że oni również głęboko troszczą się o Niego. Jednak w szczególnym miejscu, w Świątyni, kłaniali się teraz i okazywali wierność temu, co Bóg wiedział, że jest kawałkiem łajna. Chociaż ludzie wyglądali źle, kłaniając się temu, to ich relacja z Bogiem i oddawanie Mu czci wyglądały jeszcze gorzej.

Dzisiaj, gdy ci, którzy twierdzą, że są ludem Bożym, czczą kogoś innego – czy to zamiast Boga, czy też, jak wielu Żydów, obok Boga – Bóg jest tym głęboko urażony. Niektórzy nie mają bożka w postaci boga, ale czczą bożka w postaci pieniędzy.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 8:6,13 istnieją stopnie „obrzydliwości” lub stopnie grzechu?

Odp.: Tak, jak pokazują poniższe wersety.

W Ewangelii Jana 19:11 Jezus powiedział Piłatowi, że ci, którzy wydali Jezusa Piłatowi, byli „winni większego grzechu”.

Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu różni się od innych grzechów, ponieważ jest nieprzebaczalne (Mt 12:31,32; Mk 3:28-30; Łk 12:10-11).

1 List Jana 5:16-17 mówi o grzechu, który prowadzi do śmierci (bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu), oraz o innych grzechach, które do tego nie prowadzą.

List do Rzymian 1:24-28 mówi o niegodziwych ludziach, którzy są wydawani na coraz większą deprawację.

Ezechiel 8:6,13 pokazuje, że niektóre grzechy są dla Boga bardziej odrażające niż inne.

W Ewangelii Mateusza 23:14 Jezus mówi, że faryzeusze poniosą surowszy wyrok (zob. także Ewangelia Marka 12:40).

W Ewangelii Mateusza 23:15 czytamy, że niektórzy uczniowie faryzeuszy będą dwukrotnie bardziej synami piekła niż oni sami.

W Ewangelii Łukasza 10:12 Jezus powiedział, że podczas sądu będzie lżej Sodomie i Gomorze niż tym, którzy odrzucili Jezusa.

Jednakże, mimo to, wszystkie grzechy są w pewnym sensie takie same: nawet jeden grzech wystarczy, by uniemożliwić ci osiągnięcie doskonałości i pójście do nieba, a nawet złamanie jednego prawa wystarczy, by uznać cię za łamacza prawa (List Jakuba 2:8-11).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 8:10 czcili zwierzęta i inne pełzające stworzenia?

Odp.: Egipcjanie słynęli z czczenia zwierząt oraz bogów o zwierzęcych głowach. Ta symbolika może przypominać egipską Księgę Umarłych. Kopia egipskiej Księgi Umarłych (w jednej z jej wersji) była sporządzana przez skrybę, aby pochować ją wraz z bogatą osobą, tak aby w życiu pozagrobowym osoba ta posiadała „zezwolenie na oddychanie” i mogła żyć w zaświatach. Obecnie w muzeach znajduje się wiele takich kopii.

Ogólnie rzecz biorąc, ludzie mają skłonność do czczenia tego, co niebezpieczne. Być może podświadomie wierzą, że jeśli będą czcić coś niebezpiecznego, na przykład jadowitego węża, to ta niebezpieczna istota, widząc ich oddanie, nie wyrządzi im krzywdy.

Brzmi to podobnie do Listu do Rzymian 1:23, który mówi, że ludzie zamienili chwałę nieśmiertelnego Boga na wizerunki ludzi, ptaków, zwierząt i gadów. Czasami ludzie chcą czcić bożki obcej kultury tylko dlatego, że wydają się im egzotyczne i obce.

Pytanie: Co było złego w opłakiwaniu Tammuz w Księdze Ezechiela 8:14?

Odp.: Tammuz, zwany również Dumuzi, był sumeryjskim, babilońskim i asyryjskim bożkiem płodnych plonów. W mitologii sumeryjskiej jego żona, Inanna, kazała go zepchnąć do piekła. (To długa historia, w którą nie musimy się tutaj zagłębiać.) W każdym razie, w niektórych wersjach powraca on na ziemię każdej wiosny i odchodzi do piekła każdej jesieni. Obrzędem religijnym było to, że kobiety opłakiwały go w porze roku, w której rzekomo umierał, i radowały się, gdy powracał do życia.

Był on odpowiednikiem syryjskiego boga Adonisa, który mógł być tym, którego kochały kobiety, o czym mowa w Księdze Daniela 11:37.

Pytanie: Czy, jak twierdzi sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 586), chrześcijańskie obchody Wielkiego Piątku i Niedzieli Wielkanocnej wywodzą się z obrzędu związanego z Tammuzem, o którym mowa w Księdze Ezechiela 8:14?

Odp.: Nie, Asimov nie ma żadnych podstaw do takiego twierdzenia. Jezus, który dobrowolnie zdecydował się raz na zawsze umrzeć, a następnie został wskrzeszony z martwych, by już nigdy więcej nie umrzeć, bardzo różni się od Tammuz, który został zabrany do piekła wbrew swojej woli i co roku przechodzi ten sam proces.

P: Co w Księdze Ezechiela 8:17 oznacza wyrażenie „przyłożenie gałązki do nosa”?

Odp.: Dzisiejszy tekst hebrajski brzmi: „gałązkę do nosa”. Jednak niektórzy żydowscy komentatorzy twierdzili, że chodziło tu o „smród”, a także, że słowo „ich” powinno brzmieć „mój”. Zatem mogłoby to oznaczać „przyłożenie smrodu do ich nosa” lub „przyłożenie smrodu do mojego [Bożego] nosa”.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 8:8-18 Bóg pozwalał, by cała ta niegodziwość trwała tak długo?

Odp.: Nie wiemy, dlaczego Bóg jest tak cierpliwy, ani jak dokładnie wyznacza granice swojej cierpliwości. Z jednej strony widzimy, że gdyby nie istniały narody Izraela ani Judy, lud Boży nie prosperowałby ani nie rozrastał się. Trudniej byłoby wychowywać ich dzieci, a łatwiej po prostu zasymilować się z otaczającymi ich kulturami bałwochwalczymi. Można dostrzec ważne powody, dla których Bóg nie chciałby wygnać swojego ludu.

Z drugiej strony bałwochwalstwo było nie tylko poważne, ale także powszechne. Za czasów królowej Jezabeli (której imię Tyryjczycy prawdopodobnie wymawiali jako „Itobal”) pozostało zaledwie 7 000 osób, które nie zgięły kolan przed Baalem (1 Król. 19:18). Bałwochwalstwo obejmowało składanie ofiar z niemowląt oraz prostytucję religijną. Gdy bałwochwalstwo było tak powszechne, tak złe, zinstytucjonalizowane i pogarszające się, być może wygnanie i zebranie resztki ludu było lepszym rozwiązaniem niż pozwolenie na dalsze trwanie tej sytuacji.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 8:8-18 Bóg bezlitośnie nie wysłucha ich, mimo że wołają do Niego?

Odp.: Kiedy odrzucili Boga i zignorowali Jego przykazania, Bóg nie był zobowiązany, by ich wysłuchać. Mimo to Bóg wysłuchałby ich [odpowiedział na ich modlitwę], gdyby okazali skruchę za wszystkie swoje niegodziwości. Jednak Bóg nie odpowiada na modlitwy ludzi, którzy sami pozostają głusi na wołania ubogich (Przysłów 21:13), pielęgnują grzech (Psalm 66:18), są niegodziwi (Przysłów 15:29; Izajasz 59:1-3) lub odmawiają słuchania Boga (Zachariasz 7:11-14).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 8:16 ludzie byliby skłonni do oddawania czci słońcu lub innym ciałom niebieskim?

Odp.: W Księdze Powtórzonego Prawa 4:19 Bóg ostrzegł ich, by nie czcili słońca, księżyca ani gwiazd. Jednak odwrócili się od Boga (2 Kronik 29:5-7), a Jozjasz położył kres kultowi słońca, księżyca i gwiazd (2 Królów 23:5,11).

Słońce, księżyc i gwiazdy są piękne, tajemnicze, odległe i nie wymagają niczego od swoich czcicieli. Zapewniają porządek, a wpływ słońca jest potężny. Jednak czciciele słońca nie mieliby żadnych oporów przed oddawaniem czci innym rzeczom oprócz słońca. Czasami ludzie wolą czcić coś, co jest potężne, ale nie stawia im żadnych wymagań, niż najpotężniejszą istotę, która stawia wymagania dotyczące naszego życia i postępowania.

P: Czym jest „wyższa brama” z Księgi Ezechiela 9:2?

Odp.: Była to północna brama Świątyni w Jerozolimie. Możliwe, że symbolizuje ona również bramę między niebem a ziemią. Zagrożenia dla Izraela zazwyczaj nadchodziły z północy, a to z pewnością stanowiło zagrożenie.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 9:2 Bóg pozwolił, by aniołowie niszczyciele przebywali w Jego świątyni?

Odp.: Najwyraźniej Bóg chciał, aby najpierw zniszczono religijnych grzeszników oraz grzeszników posiadających większą wiedzę.

P: Jakie dwie rzeczy mogą symbolizować w Ezechiela 9:3 przemieszczenie się Boga w Jego chwale ze świątyni na próg świątyni?

Odp.: Bóg powoli opuszczał miejsce, w którym Jego lud oddawał Mu cześć, i porzucał ich, skazując ich na los, na jaki zasługiwali. Bóg się wycofywał, a Jego chwała, obecność i ochrona miały zniknąć. Była to ostatnia, ulotna chwila, aby zapamiętać ten moment, zanim Bóg opuścił tę świątynię na zawsze.

P: Czym był znak, o którym mowa w Księdze Ezechiela 9:4?

Odp.: W języku hebrajskim ten „znak” to litera „Tau”, od której pochodzi nasza litera „T”. Tau była ostatnią literą alfabetu hebrajskiego, co prawdopodobnie symbolizowało kompletność. Była to pierwsza litera hebrajskiego słowa „Tora”. Niektórzy postrzegają to jako zapowiedź 144 000 z Objawienia 7:3-4.

P: Kto faktycznie dokonał zabójstw, o których mowa w Księdze Ezechiela 9:6-7?

O: Większość zabójstw popełnili żołnierze babilońscy. Wydaje się jednak, że mieli oni pewnych sojuszników wśród Filistynów i Edomitów. Bóg jednak nie tylko na to pozwolił, ale wyraźnie postanowił użyć Babilończyków jako pręta swojego sądu. Saba (w dzisiejszym Jemenie) i inne narody nie brały udziału w walkach przeciwko Izraelowi, ale czerpały korzyści z tego zniszczenia.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 9:8-10 Bóg dopuścił do tej rzezi?

Odp.: Żydzi, którzy wiedzieli najwięcej o Bogu i powinni byli być blisko Niego, porzucili Go i stali się tak samo źli jak otaczające ich narody, które niewiele wiedziały o Bogu. Bóg miał dość tego, że ludzie nazywający się Jego imieniem udawali, że Go naśladują, a jednocześnie całkowicie odwracali się od Niego, wierząc jednak, że nic im nie grozi, dopóki mają Jego Świątynię. Bóg nie zamierzał pozwolić, by Jego Świątynia była w ten sposób trzymana jako „zakładnik”. Kiedy lud Boży zbuntował się przeciwko Niemu, Bóg uznał ich za obrzydliwość, a Jeremiasz 12:8 mówi, że dlatego Bóg ich znienawidził.

Pytanie: Jakie trzy rzeczy wymieniono w Księdze Ezechiela 9:9, które sprowokowały Boga do tak wielkiego gniewu?

Odp.: Wymieniono trzy rzeczy: 1) ziemia jest pełna rozlewu krwi, 2) miasto jest pełne niegodziwości oraz 3) twierdzą, że Pan opuścił tę ziemię (tj. że Bóg już nie dba o to, co robią).

Warto zauważyć, że trzecia rzecz pociąga za sobą drugą, a druga – pierwszą.

Pytanie: W jaki sposób ludzie dzisiaj, zgodnie z Księgą Ezechiela 9:9, prowokują Boga tymi trzema sposobami?

O: Ludzie żyją tak grzesznie, jak im się podoba, jakby nie musieli ponosić żadnej odpowiedzialności. Nawet osoby religijne mogą być tym, co nazywa się „praktycznymi ateistami”. Chociaż mogą wierzyć w Boga, ich zachowanie wskazuje, że postępują tak, jakby Boga nie było.

Ale jeśli ktoś żyje tak, jakby Boga nie było, co powstrzymuje go przed popełnianiem zła, gdy nikt nie patrzy? Co powstrzymuje go przed wykorzystywaniem innych, jeśli może uniknąć kary?

Jeśli ktoś uważa, że ma prawo wykorzystywać innych, a ktoś inny staje mu na drodze, co powstrzymałoby go przed skrzywdzeniem lub zabiciem tej osoby, gdyby sądził, że ujdzie mu to na sucho?

Pytanie: Jaki był cel rozrzucenia węgli nad miastem, o którym mowa w Księdze Ezechiela 10:2-5?

Odp.: Nie jest tam napisane, że węgle komuś wyrządziły krzywdę lub spowodowały jakiekolwiek problemy. Nie jest też napisane, że węgle przyniosły komuś korzyść. Być może węgle miały na celu wytworzenie dymu i ukrycie faktu, że chwała Boża opuszczała to miejsce.

P: Co mógł symbolizować ogień w Księdze Ezechiela 10:6?

Odp.: Węgiel może mieć różną temperaturę. Jeśli nie jest bardzo gorący, nie da się tego stwierdzić na podstawie samego wyglądu. Natomiast ogień jest oczywiście gorący. Może to symbolizować Boży sąd. Ile ognia potrzeba, by spalić las lub miasto? Wystarczy iskra.

P: Jak ogólnie opisałbyś wizję przedstawioną w Księdze Ezechiela 10:9-17?

Odp.: Cherubini i koła są piękne, misternie wykonane i poruszają się w dowolnym kierunku; nie są ograniczone takimi ograniczeniami, jakie my znamy, jak na przykład grawitacja, i potrafią poruszać się szybko. Cherubini mieli kilka ludzkich cech, takich jak ręce podobne do ludzkich, a jedna z ich twarzy przypominała twarz człowieka. Jednak ogólnie wyglądali bardziej jak istoty nieludzkie niż ludzie.

P: Jak wygląda twarz cheruba w Księdze Ezechiela 10:14?

Odp.: Jeśli były to te same istoty, o których mowa w Apokalipsie 4:7, opis czterech twarzy jest taki sam, z tym wyjątkiem, że w Apokalipsie zamiast słowa „cherub” użyto słowa „cielę”.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 10:15-19 obecność Boga opuściła Jerozolimę, skoro Psalm 132:13-14 mówi, że będzie to Jego miejsce odpoczynku na wieki?

Odp.: Psalm 132:13-14 mówi, że będzie to miejsce odpoczynku Boga na wieczność. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

1. Chociaż obecność Boga opuściła Świątynię w Jerozolimie, Bóg z pewnością nadal wiedział, co się tam działo. To, że Jego obecność opuściła Jerozolimę, niekoniecznie oznacza, że nie jest ona nadal Jego miejscem spoczynku.

2. Nawet gdyby w tamtym czasie nie było to miejsce spoczynku Boga, Nowy Jerozolima nadal będzie miejscem Jego spoczynku. Psalm 132:13-14 mówi, że Bóg będzie tam mieszkał na zawsze; nie określa jednak, kiedy w przyszłości to miejsce stanie się Jego miejscem spoczynku, z którego nigdy nie odejdzie.

Pytanie: Jakie znaczenie ma zatrzymanie się przy wschodniej bramie, o którym mowa w Ezechiela 10:19b?

Odp.: Znajdowali się nad bramą północną, skąd wyniesiono węgiel i ogień, a następnie opisali ćwierćokrąg, aby dotrzeć do bramy wschodniej. Zatrzymali się przy bramie wschodniej, zanim opuścili tę świątynię na zawsze. Gdy chwała opuściła tę świątynię, upadła ona i nigdy więcej nie była używana.

P: Jak myślisz, w którym momencie historii, o którym mowa w Księdze Ezechiela 10, chwała Boża opuściła kościół lub ruch? Dlaczego?

Odp.: Było to wielokrotnie.

Kościół po Konstantynie: W 324 r. n.e. Konstantyn został jedynym cesarzem Cesarstwa Rzymskiego. Po zalegalizowaniu chrześcijaństwa, a później uczynieniu go religią państwową, prowadził pokojowe prześladowania Żydów i wyznawców bogów pogańskich, zamykając synagogi i świątynie pogańskie. Zachęcano ich, by zamiast tego chodzili do kościoła, i wielu tak uczyniło. Niektórzy twierdzą, że chrześcijaństwo od tamtej pory nie odzyskało w pełni swojej dawnej świetności. Kiedy biskupi zaczęli mówić o swoich „tronach”, a chrześcijanie zaczęli prześladować innych, chwała Boża zaczęła się oddalać.

Kościół rzymskokatolicki około 1000 r. n.e.: papieże w Rzymie stali się niezwykle skorumpowani. Jak źli byli niektórzy papieże? Według książki Austina „Topical History of Christianity” (Historia chrześcijaństwa tematyczna), str. 148,

„Wtedy [po 904 r.] rozpoczęła się tak zwana »pornokracja«, podczas której Teodora i jej dwie córki, Teodora Młodsza i Marozia, praktycznie kontrolowały Rzym i sam Kościół. Te kobiety, będące uwodzicielskimi nierządnicami, sprzedawały swoje ciała w zamian za stanowiska, tytuły i ziemię, co zapewniło im rozległą władzę. Marozia miała nielegalny romans z papieżem Sergiuszem III, z którego urodził się syn, który później został papieżem Janem XI. Kiedy Marozia dążyła do koronowania się na cesarzową, jej młodszy syn Alberyk porwał i uwięził swoją matkę, uwięził swojego przyrodniego brata, papieża, i sam został cesarzem. Panował w latach 932–954, sprawując absolutną kontrolę nad papiestwem. Po śmierci Alberyka jego syn Oktawian został wybrany na papieża Jana XII i okazał się najbardziej odrażającym członkiem tej zdeprawowanej rodziny.

b. Rządy Ottona. W 962 roku nikczemny Jan XII koronował króla niemieckiego Ottona I na cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Sądząc, że znalazł sojusznika w deprawacji, Jan wkrótce przekonał się, że nowy cesarz jest człowiekiem o silnym charakterze, oddanym przywróceniu papiestwu przyzwoitości i honoru. Kiedy Otto zwołał synod w celu omówienia detronizacji Jana, papież zagroził wszystkim ekskomuniką, ale i tak go zdetronizowali. Trzy miesiące później Jan zwołał kolejny synod, który unieważnił decyzję synodu Otona. W związku z tym Oton postanowił siłą pozbyć się złego władcy z papiestwa.

... Kolejne czterdzieści dwa lata [po 1004 r.] w historii papiestwa upłynęły pod znakiem zaciekłej rywalizacji, oportunistycznej przeciętności, duchowej bezsilności, występków i korupcji. Wydawało się, że najniższy poziom osiągnęła wraz z wyborem zdeprawowanego dwunastoletniego chłopca, papieża Benedykta IX (1032–1045), który po haniebnym rozwiązłym życiu i chaotycznym sprawowaniu urzędu sprzedał świętą tiarę (tj. urząd papieski) temu, kto zaoferował najwyższą cenę. Znany był jako Grzegorz VI (1045–1046)....”

Kościół rzymskokatolicki przed reformacją. Sobór w Konstancji w 1415 roku miał rozstrzygnąć spory między trzema rywalizującymi ze sobą papieżami. Reformator Jan Hus został zaproszony do przybycia i omówienia swoich poglądów, a cesarz udzielił mu obietnicy bezpiecznego przejazdu. Gdy Hus przybył, został zdradziecko spalony na stosie.

Kościół we Francji tuż przed rewolucją francuską: Kościół stał się bogaty, potężny i brutalny. Miał władzę nad życiem i śmiercią ludzi.

Niemiecka szkoła w Tybindze: rozwinęła krytykę wyższą, która odebrała wielu ludziom zaufanie do Biblii. Mówiono wówczas (choć obecnie już się tego nie robi), że ewangelie są dokumentami z II lub III wieku, że Dawid i różne inne postacie historyczne nigdy nie istniały, a także inne fałszywe twierdzenia, które od tamtej pory zostały obalone przez archeologię i starożytne manuskrypty.

Liberalne seminaria amerykańskie: Wiele znanych uniwersytetów pełniło rolę dobrych seminariów, takich jak Yale i Princeton. Od tamtego czasu oddaliły się one od wiary w Słowo Boże.

Wiele głównych wyznań amerykańskich: Zjednoczony Kościół Prezbiteriański wydał oświadczenie sprzeciwiające się nieomylności Biblii. Kościół Episkopalny i Ewangelicki Kościół Luterański w Ameryce również są liberalne.

Pytanie: Jakie są skutki złego przywództwa w kościele lub rządzie, o czym mowa w Księdze Ezechiela 11:1-4?

Odp.: Początkowo przywódca może podejmować złe decyzje, w tym trwonić lub sprzeniewierzać pieniądze, zamiast przeznaczać je tam, gdzie są potrzebne. Następnie jego przykład może rozprzestrzeniać się na coraz większą liczbę członków. W końcu zarówno przywódca, jak i członkowie mogą stać się zarówno sprawcami zła, jak i tymi, którzy je akceptują.

P: Jak w Księdze Ezechiela 11:1-4 odróżnić złe przywództwo od po prostu niedoskonałego?

Odp.: Żaden przywódca na ziemi nie jest bezgrzeszny i doskonały. Każdy ma luki w wiedzy lub charakterze. Ale czy przywódca naprawdę stara się przede wszystkim być posłuszny Bogu, czy też coś innego jest dla niego ważniejsze? Jeśli ktoś nie zbliża się do Boga, pogrąża się w grzechu lub sprowadza innych na manowce, nie powinien pełnić funkcji przywódczej.

P: Jak, w świetle Ezechiela 11:1-4, powinniśmy postępować lub reagować, gdy przywództwo w kościele lub rządzie staje się złe?

O: Przywództwo nigdy nie jest idealne, a pierwszym krokiem jest rozmowa z daną osobą w cztery oczy, aby spróbować rozwiązać problem. Jeśli jednak ten niezbędny pierwszy krok nie przyniesie rezultatów, należy poprosić o pomoc innych. W końcu należy upublicznić problem i albo sprawić, by zły przywódca odszedł, albo samemu odejść. Ewangelię Mateusza 18:15-17 opisuje procedurę postępowania w przypadku, gdy ktoś postępuje niewłaściwie. Najpierw należy porozmawiać z nim na osobności, a jeśli cię wysłucha, to świetnie. Jeśli nie, należy zabrać ze sobą jedną lub dwie osoby i porozmawiać z nim. Jeśli nadal nie chce słuchać, należy upublicznić sprawę w kościele.

P: Co w Ezechiela 11:3,11 mieli na myśli źli przywódcy, mówiąc, że miasto jest garnkiem, a oni są mięsem? (Jeremiasz 39:1-5; 52:1-7; 42:1-12 mogą dostarczyć pewnych wskazówek.)

Odp.: Istnieją dwie możliwości.

Byli skazani na zagładę: otoczone murami miasto było jak wrzący garnek, a oni mieli wkrótce zostać w nim ugotowani. Byli najcenniejszą częścią miasta i chcieli uciec.

Przyszłość była tak jasna, że musieli nosić okulary przeciwsłoneczne: miasto było kwitnącym skarbem obfitującym w dobre jedzenie, a oni stanowili jego najlepszą część – przynajmniej w ich własnym mniemaniu. Albo też uważali, że to właśnie oni najlepiej potrafią to wykorzystać i zdobyć cenniejszą część.

Chociaż oba poglądy nie mogą być prawdziwe, w obu przypadkach wzbogacali się, a innych ludzi traktowali jedynie jako środek do celu.

Pytanie: Jak w Ezechiela 11:3, 11-13 dzisiejsi przywódcy mogą wykazywać podobne postawy?

Odp.: Możliwe są tutaj dwa różne złe nastawienia. Niektórzy przywódcy wykazują oba jednocześnie.

Poczucie wyższości wynikające z bycia przywódcą: Przywódcy mogą uważać, że przysługują im szczególne przywileje i wynagrodzenie albo ze względu na to, co – ich zdaniem – robią, by pomagać innym, albo dlatego, że uważają, iż zasługują na to, ponieważ są lepsi.

Przywódcy, ponieważ są lepsi: Przywódcy mogą być elitarystami, myśląc, że ludzie istnieją dla nich, a nie że oni są po to, by służyć ludziom. Cenią siebie bardziej niż innych i uważają, że powinni dostać to, co najlepsze.

Istnieje potoczne wyrażenie „świat jest moją ostrygą”. Oznacza to w zasadzie, że świat i wszystkie jego perły są do mojej dyspozycji. Niektórzy kochają ludzi i korzystają z rzeczy. Inni kochają rzeczy i wykorzystują ludzi. Jest to postawa przeciwna do bycia sługami Boga, dla Jego chwały, a nie dla naszej własnej chwały i szczęścia.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 11:13 Ezechiel powinien był opłakiwać śmierć Peletiasza, syna Benajasa? Jak myślisz, dlaczego Bóg go zabił, a nie wszystkich?

Odp.: Ezechiel nie mówił o tym, czego Bóg idealnie pragnął, a jedynie o tym, co Bóg sprawiedliwie uczynił. Być może Ezechiel był zasmucony tym, że ten fałszywy prorok spotkał taki koniec, nie okazując skruchy. Przypomina to sytuację, o której Jezus mówił w Ewangelii Łukasza 13:4, kiedy runęła wieża w Siloam.

Bóg ostrzegał ich wszystkich, zabijając tylko Peletiasza. Bóg pragnął, aby nie wszyscy zostali zniszczeni, ale aby okazali skruchę i żyli.

P: Dlaczego w Ezechiela 11:13-25, pośród tej surowej przepowiedni, Bóg miałby tutaj prorokować właśnie to? (Jeremiasz 31:1-7 ma podobny powód).

Odp.: W środkowej części 11. rozdziału Księgi Ezechiela Bóg wciąż daje nadzieję resztce. Również Jeremiasz 31–32 daje nadzieję na przyszłość dla tej resztki. To od Izraelitów zależało, czy pójdą i staną się resztką, która powróci, czy też pozostaną tam, gdzie byli.

P: W Ezechiela 11:19 i Ezechiela 36:26 – w jaki sposób i kiedy Bóg da im nowe serce z ciała?

Odp.: Słowo „mięso” oznacza tutaj żywe serce, w przeciwieństwie do martwego serca z kamienia. Od czasu Pięćdziesiątnicy Duch Święty wchodzi do serca każdego wierzącego. Należy zauważyć, że w Biblii słowo „mięso” nie zawsze oznacza grzeszność.

P: Jak to się dzieje, że w Księdze Ezechiela 12:2 ludzie nie widzą i nie słyszą tego, co są w stanie dostrzec i usłyszeć?

Odp.: Niektórzy ludzie decydują się ignorować fakty, z którymi się nie zgadzają, i świadomie oraz celowo odmawiają przyznania, że widzą to, co mają tuż przed oczami. Często jednak chodzi o coś więcej. Dysonans poznawczy to termin opisujący świadome lub nieświadome, intensywne selektywne odfiltrowywanie tego, co postrzegane jest jako zwykły „szum”, ponieważ nie pasuje do ich wizji rzeczywistości.

Przeprowadzono interesujące badanie psychologiczne, w ramach którego pokazano film, na którym należy policzyć, ile razy drybluje się piłką do koszykówki. Zobacz ten film na YouTube autorstwa Daniela J. Simonsa: https://www.youtube.com/watch?v=IGQmdoK_ZfY. Ciekawe jest to, co można przeoczyć, nie zwracając na to uwagi.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 12:3 ludzie musieli pakować swoje rzeczy? Dlaczego Bóg kazał Ezechielowi spakować się?

Odp.: Ludzie mieli zostać zmuszeni do pośpiesznego opuszczenia swoich domów wbrew swojej woli. Dosłownie pakowali kilka osobistych rzeczy, ale podróżowali z niewielkim bagażem i zabierali ze sobą tylko kilka przedmiotów. Otrzymali od Boga błogosławieństwa tej ziemi i nie mieli powodu, by je zatrzymać, skoro postanowili nie być posłuszni Bogu. Po niewoli babilońskiej Bóg wyraźnie nakazał im poddać się jarzmu babilońskiemu, a oni zamiast tego zbuntowali się przeciwko temu. Było to nie tylko duchową głupotą, ale także głupotą w sensie doczesnym.

Hebrajskie słowo „qir” oznacza tutaj mur domu, a nie „homah”, czyli mur miejski. Prawdopodobnie wokół Tel Abib nie było muru miejskiego. Nie było w pobliżu muru miejskiego, więc Ezechiel, posługując się metaforą, zadowolił się tym, co miał pod ręką.

Pytanie: O czym prorokuje Ezechiel w Ezechiela 12:7-14?

Odp.: Ezechiel prorokuje o wygnaniu południowego królestwa Judy. Izraelici z królestwa północnego zostali już wygnani; królestwo południowe miało zostać wygnane dopiero w połowie służby Ezechiela.

P: Jaki jest sens wspomnienia o księciu wśród nich w Ezechiela 12:12-13?

Odp.: Sedekiasz pochodził z rodu królewskiego, ale był namiestnikiem, a później buntownikiem, a nie królem. Został mianowany namiestnikiem przez Babilończyków i próbował ponownie stworzyć niezależne państwo, wbrew temu, co Bóg nakazał im przez Jeremiasza.

Pytanie: Jak w Ezechiela 12:13 książę (Sedekiasz) mógł udać się do Babilonu i jednocześnie go nie zobaczyć?

Odp.: Jeremiasz 39:4-7 wyjaśnia, że gdy rozpoczęli podróż powrotną do Babilonu, zabili dzieci Sedekiasza na jego oczach, a następnie wyłupili mu oczy.

Pytanie: Jaka jest różnica między niepokojem/drżeniem a rozpaczą, o których mowa w Księdze Ezechiela 12:17-20?

O: Lęk to obawa przed czymś złym, co ma się wkrótce wydarzyć i wyrządzić krzywdę tobie lub twoim bliskim. Rozpacz nie wynika z wątpliwości, lecz pojawia się wtedy, gdy masz pewność co do tego, co ma się wydarzyć, i że nigdy nie uda ci się z tego podnieść. Żydzi doszli do punktu, w którym nie odczuwali już lęku, a jedynie rozpacz.

Niepokój to strach przed złymi rzeczami, które mogą się wydarzyć. Rozpacz to niemal pewna świadomość zbliżającej się zagłady lub straty.

P: W jaki sposób niektórzy ludzie stosują się dziś do tego przysłowia z Księgi Ezechiela 12:21-23? Dlaczego?

Odp.: Przysłowie: „Dni mijają, a każda wizja zawodzi” oznacza, że nic proroczego nigdy się nie wydarzy. Używano go, by dać fałszywe poczucie komfortu i pewności, że proroctwa dotyczące Jerozolimy nie spełnią się.

Pytanie: W jaki sposób fragment z Księgi Ezechiela 12:27 stanowi zmodyfikowaną wersję poprzedniego przysłowia?

Odp.: Ponieważ uważali, że te rzeczy są odległe, nie sądzili, że muszą pokutować już teraz. Pewien pastor powiedział, że jednym z najsmutniejszych słów, jakie słyszał, jest „jutro”. Gdy bowiem ktoś zostaje poproszony o pokutę i nawrócenie się do Chrystusa, odpowiada: „nie dzisiaj, ale może jutro”.

P: W Ezechiela 12:27 niektóre rzeczy z Biblii były dla nich faktycznie odległe. Co więc było złego w ich postawie, gdy mówili, że te rzeczy są odległe?

Odp.: Uważali, że nie muszą być posłuszni teraz, skoro wszelkie konsekwencje są odległe. Nie musieli teraz pogodzić się z Bogiem, bo zawsze mogą to zrobić później. Pewna chrześcijanka z Azji odkładała chrzest aż do śmierci swojej matki, ponieważ matka nie wyraziłaby na to zgody. Z kolei niektórzy ludzie chcą grzeszyć teraz, więc chcą odłożyć pokutę na jutro.

P: Jak, zgodnie z Ezechiela 12:27, ludzie odkładają na później pojednanie się z Bogiem? Dlaczego?

Odp.: Jak powiedział pewien student, chcieli kiedyś zostać chrześcijanami, ale nie teraz, bo zbyt dobrze się bawili. Jeśli jednak to stanowi problem, Bóg może go rozwiązać.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 13:1-5 czytamy, że w czasach Ezechiela byli zarówno fałszywi, jak i prawdziwi prorocy; to samo dotyczy dzisiejszych czasów. Jakie są co najmniej cztery przykłady fałszywych proroków?

Odp.: Oto cztery różne typy.

Fałszywi nauczyciele chrześcijańscy w kościele: Twierdzą, że są chrześcijanami, ale głoszą inną ewangelię. Mogą działać w ramach kościoła lub założyć własną wspólnotę. Podobnie jak Jim Jones, początkowo mogą należeć do kościoła i głosić przynajmniej część prawdziwej ewangelii, ale później zakładają własną wspólnotę i nauczają bardzo bezbożnych rzeczy.

Nauczyciele innych religii: Prowadzą ludzi do innego ostatecznego celu.

Ateiści, którzy z całą pewnością twierdzą, że Bóg nie istnieje: mogą wierzyć w nieistnienie Boga bardziej niż niektórzy, którzy twierdzą, że w Niego wierzą.

Osoby niereligijne, które ośmielają się ustanawiać własną moralność: problem polega na tym, że jeśli ktoś nie wierzy w jakiegoś Boga, nie ma podstawy dla moralności. Jeśli człowiek nie ma większej wartości wewnętrznej niż komar, to dlaczego zabicie człowieka miałoby być gorsze niż zabicie komara? Czy to dlatego, że jesteśmy bardziej inteligentni? Czy zatem ludzie bardziej inteligentni mają większe prawo do życia niż mniej inteligentni, tak jak wierzyli naziści?

Pytanie: W Księdze Ezechiela 13:4-5, jakie rodzaje fałszywych proroków są jak lisy wśród ruin i dlaczego?

Odp.: Gdy mur ma szczeliny, lisy mogą się przez nie przedostać, ale robią to po to, by założyć nory i kryjówki do polowania na ofiary, a nie po to, by odbudować mur. Niektórzy nie tylko odmawiają pomocy w odbudowie ruin, ale wręcz czerpią z nich korzyści. Inni mogą być „moralistycznymi deistami terapeutycznymi”. Wierzą, że chrześcijaństwo – lub ogólnie rzecz biorąc religia – ma służyć WYŁĄCZNIE temu, by pomóc ci stać się bardziej moralnym, pomóc w twoich problemach, a to wszystko dla Boga, który nic nie robi.

P: Co dokładnie prorocy robili źle w Księdze Ezechiela 13:4-6?

Odp.: Popełniali dwa błędy. Nie naprawiali pęknięć i rozdarć w życiu duchowym narodu, a także przypisywali Panu słowa, których On nie wypowiedział. Niestety, od tamtego czasu wielu innych przywódców religijnych nie zajmowało się pęknięciami w duchowej zbroi swoich wiernych, a ponadto dodali wiele elementów w ramach tradycji, których Bóg nie nakazał. Wiele osób ma nastawienie, że jeśli papież, sobór kościelny lub ich przywódcy religijni coś powiedzieli, to musi to pochodzić od Boga, ponieważ Bóg nie pozwoliłby tym przywódcom powiedzieć czegoś poważnie błędnego. Bóg pozwolił na to wtedy i pozwala na to dzisiaj. Bóg daje nam środek, dzięki któremu możemy to rozróżnić – swoją Biblię – ale jeśli ludzie ślepo podążają za swoimi tradycjami i nie sprawdzają rzeczy w Biblii, to odpowiedzialność za to, że zostali sprowadzeni na manowce, spoczywa na nich samych, a nie na Bogu.

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „stać w szczelinie” w Księdze Ezechiela 13:5 i 22:30?

Odp.: Podczas bitwy, gdy wróg wybił wyrwę w murze miejskim, obrońcy stali w tej wyrwie. Zastępowali oni mur, a napastnicy nie mogli się przedostać, dopóki obrońcy nie wycofali się lub nie zostali zabici. Podobnie w walce duchowej Bóg poszukuje wierzących, którzy staną w wyrwie, by bronić przed sidłami szatana i ratować ludzi.

P: O jakich konkretnie fałszywych prorokach mówi Ezechiel w Ezechiela 13:6-7?

Odp.: Istnieją co najmniej dwa rodzaje fałszywych proroków.

1) Ludzie wyznający inne religie, którzy nie twierdzą, że są chrześcijanami, lub twierdzą, że chrześcijaństwo albo osobista relacja z Chrystusem są złe.

2) Ci, którzy twierdzą, że są wierzącymi, ale głoszą inną ewangelię. W tym wersecie zarówno kobiety, jak i mężczyźni twierdzili, że są prorokami Jedynego Prawdziwego Boga.

P: W Księdze Ezechiela 13:10, 16 oraz w Księdze Jeremiasza 6:14 i 8:11, w jaki sposób ludzie mówią: „Pokój, pokój”, podczas gdy pokoju nie ma?

Odp.: Istnieją co najmniej cztery różne sposoby.

a) Może to być myślenie życzeniowe, nadzieja, że jeśli tego zapragną, to pokój nadejdzie.

b) Częściej jednak może to być samooszukiwanie się, ignorowanie dowodów przeciwnych i brak poważnego podejścia do tego, jak brutalna jest rzeczywistość.

c) Może to być izolacja, polegająca na twierdzeniu, że „dla mnie teraz panuje pokój, a reszta świata mnie nie obchodzi”.

d) Wreszcie może to nie być żadna z powyższych opcji, a jedynym oszustwem jest tu celowe wprowadzanie w błąd innych.

P: W Księdze Ezechiela 13:10-15, 22:28; Ewangelii Mateusza 23:27 oraz Dziejach Apostolskich 23:3, w jaki sposób fałszywi przywódcy przypominają tych, którzy bielą ściany? Czy istnieją sposoby, w jakie możemy nieświadomie „bielić ściany”?

Odp.: Przywódcy mogą być niczym biel, gdy w sposób wyraźny lub dorozumiany legitymizują lub potwierdzają, że grzech jest w porządku. Biel pokazuje zewnętrzną powłokę, która nie jest trwała. Ściany wyglądają dobrze z zewnątrz, ale gdy tylko spadnie deszcz, zewnętrzna warstwa farby całkowicie się zmywa. Podobnie niektórzy przywódcy i organizacje wyglądają dobrze i czysto na zewnątrz, ale w rzeczywistości tylko maskują wiele nieestetycznych problemów wewnątrz.

P: W Księdze Ezechiela 13:10-14 hebrajskie słowo oznaczające „bielenie” brzmi podobnie do słowa oznaczającego „rzeczy niezadowalające”. Jakie są rzeczy, które choć niezadowalające, są gorliwie poszukiwane?

Odp.: Ktoś kiedyś zdefiniował szaleństwo jako uzyskiwanie tych samych rezultatów poprzez ciągłe powtarzanie tych samych czynności i oczekiwanie za każdym razem innego wyniku.

Rzeczy spożywane, takie jak narkotyki, alkohol, papierosy czy e-papierosy, ostatecznie nie dają satysfakcji.

Doświadczenia, takie jak seks, dreszczyk emocji czy inne tego typu rzeczy.

Rzeczy materialne, takie jak pieniądze, drogie dzieła sztuki itp.

Władza i kontrola nad innymi.

P: W Księdze Ezechiela 13:18, w jaki sposób te kobiety usidlały dusze?

Odp.: Szukały ludzi, którym mogłyby sprzedać magiczne amulety. Może się to wydawać nieszkodliwym zajęciem, ale za każdy sprzedany amulet osoba, która go kupiła, zgrzeszyła przeciwko Bogu.

Pytanie: Skoro w Księdze Ezechiela 13:19 Bóg sprawuje kontrolę, dlaczego giną ludzie, którzy nie powinni umrzeć, a żyją ci, którzy nie powinni żyć?

Odp.: Ten świat znajduje się w stanie buntu przeciwko Bogu (1 J 5,19), a Bóg dopuszcza to przez pewien czas. Dzieje się tu wiele rzeczy, które są niesprawiedliwe, niegodziwe i łamią serce Boga (Mt 23,37; Łk 19,41; Jr 4,19-22; 9,1). Jednak nadejdzie sąd, kiedy Bóg wszystko naprawi.

P: Jak w Ezechiela 13:22 fałszywy prorok (mężczyzna lub kobieta) może zniechęcić sprawiedliwych swoimi kłamstwami?

Odp.: Może on głosić fałszywe przepowiednie dotyczące przyszłości. Może próbować wzbudzać „FUD” (strach, niepewność i wątpliwości) w odniesieniu do tego, co w rzeczywistości jest bardzo jasne.

Fałszywy prorok podszywający się pod prawdziwego nauczyciela od Boga może sprawić, że pobożni ludzie zaczną wątpić w to, co należy czynić. Może sprawić, że ludzie uwierzą jemu, a nie temu, co naprawdę powiedział Bóg. Jeszcze częściej jednak może sprawić, że ludzie nie będą mieli pewności co do niczego, nawet jeśli nie są przekonani, czy wierzą fałszywym prorokom. Może skłonić ludzi do czynienia zła lub do prześladowania chrześcijan.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 13:23, skoro byli to fałszywi prorocy, któryś z nich naprawdę miał wizje, czy też nie?

Odp.: Być może wszystko zmyślali i wcale niczego nie widzieli. Z drugiej strony, szatan mógł zesłać niektórym z nich fałszywe wizje i złudzenia.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 14:1-3 i 33:32 starsi Izraela (w Kebarze) zasiadali przed Ezechielem, skoro sami stawiali przeszkody?

Odp.: Istnieją dwa możliwe powody i oba mogą być prawdziwe w przypadku różnych przywódców.

a) Po pierwsze, nawet jeśli tak naprawdę nie wierzyli, że Ezechiel jest prorokiem, wiedzieli, że wielu ludzi w to wierzyło, i chcieli dobrze wypaść przed ludem.

b) Po drugie, być może naprawdę wierzyli, że Ezechiel był prawdziwym prorokiem Bożym. Chcieli jednak jednocześnie czcić bożki. Niektórzy ludzie pragną „ubezpieczenia na wszelki wypadek”, oddając cześć wszystkim bogom. Nie byli oni przeciwni Bogu, ale niektórzy ludzie dzisiaj chcą być „chrześcijanami i...”. To znaczy chrześcijanami, a jednocześnie czymś jeszcze.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 14:1-3 Bóg czasami milczy, gdy ludzie zwracają się do Niego z prośbą?

Odp.: Bóg chętnie odpowiada na modlitwy swojego ludu, ale nie ma obowiązku odpowiadać tym, którzy nie dążą szczerze do naśladowania Go. Brak odpowiedzi ze strony Boga może być również aktem miłosierdzia, ponieważ zagubieni zostaną osądzeni na podstawie tego, co wiedzą, jak wskazują List do Rzymian 4:15 i 5:13b.

P: W Księdze Ezechiela 14:1-4 i Księdze Jeremiasza 42:2-22 – kiedy nie należy szukać rady u Boga?

Odp.: Nie należy szukać rady Bożej, jeśli nie jesteś gotów jej przestrzegać, chyba że jest to odpowiedź, której oczekiwałeś. List do Rzymian 4:15 i 5:13 pokazują, że ludzie są sądzeni na podstawie tego, co wiedzą. Jeśli nie zamierzasz bezwarunkowo podążać za Bogiem, to generalnie im mniej prawdy znasz, tym lepiej dla ciebie będzie w Dniu Sądu.

P: Czym dokładnie jest „kamień potknięcia” w Księdze Ezechiela 14:3,7?

Odp.: Kamieniem potknięcia może być prostokątny blok, ale może to być również przedmiot o niemal dowolnym kształcie, który powoduje, że ludzie się potykają, zwłaszcza gdy go nie widzą. Stanowi to szczególny problem dla osób bardzo starych, bardzo młodych, chorych i słabych. Potknięcie lub upadek mogą być dość poważne. Niektórzy ludzie umierają w wyniku upadków na kamień lub beton. Kamień potknięcia nie jest tak niebezpieczny, jeśli go widzisz i pamiętasz, gdzie się znajduje. Nie jest też niebezpieczny, jeśli nie planujesz się ruszać.

List do Rzymian 14:13 ostrzega chrześcijan, aby nie stawiali przeszkód innym chrześcijanom.

Jakiś czas temu natknąłem się na doskonały przykład przeszkody. Ta ważyła około 60 funtów; za chwilę opowiem, skąd to wiem. Jechałem na lunch po burzy lodowej, która miała miejsce kilka dni wcześniej, a na parkingu restauracji leżał blok betonu. Nie znajdował się on w części, do której wjeżdżałem, więc zaparkowałem i wszedłem do środka. Mogłem usunąć ten blok z parkingu, ale tego nie zrobiłem. Po obiedzie wyszedłem do samochodu, a inny samochód parkował w przeciwnym kierunku, więc wyjechałem inną drogą. Zapomniałem o tym bloku i podwozie mojego samochodu o niego ocierało się. Zaparkowałem, żeby sprawdzić, czy nie ma uszkodzeń, a potem przeniosłem blok na trawnik, żeby inni kierowcy nie mieli takich samych kłopotów jak ja.

Zupełnie innym rodzajem kamienia potknięcia jest fakt, że wielu ludzi nie potrafi pogodzić się z tym, że trzeba przyjść do Jezusa. Dla nich Jezus, kamień węgielny, stał się kamieniem potknięcia w Liście do Rzymian 9:30-33 i 1 Liście Piotra 2:8.

Pytanie: Jak w Księdze Ezechiela 14:4-6 Bóg mógłby odpowiedzieć, uwzględniając ich bałwochwalstwo?

Odp.: Bóg mógłby zareagować na ich bałwochwalstwo, nie udzielając im żadnego przewodnictwa. Jednak często, w tym również w tym przypadku, Bóg tego nie robi, lecz odpowiada ludziom zgodnie z tym, co powinni wiedzieć. Często, gdy pytamy Boga o coś, On odpowiada niekoniecznie na zadane pytanie, ale – co ważniejsze – mówi to, co powinniśmy usłyszeć.

P: W jaki sposób, zgodnie z Księgą Ezechiela 14:5, ludzie oddalają się od Boga?

Odp.: Naród izraelski oddalił się od Boga, odmawiając zaprzestania czczenia swoich bożków. Trwanie w innych grzechach może również spowodować, że Bóg postanowi nie wysłuchiwać naszych modlitw, zgodnie z Psalmem 66:18.

P: Czy w Księdze Ezechiela 14:9 Bóg zwiódł fałszywych proroków, a następnie zniszczył ich za to, że byli fałszywymi prorokami?

Odp.: Bóg nigdy nie zmienił dobrego proroka w złego. Raczej pozwolił złym prorokom ulec pokusie, by głosili proroctwa, które ostatecznie wszyscy uznali za błędne.

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli ktoś chce czynić zło, Bóg „sądowo zatwardza” go w kierunku, w którym chce podążać, tak jak uczynił to w przypadku faraona. Jezus powiedział nawet Judaszowi: „To, co zamierzasz uczynić, uczyń szybko”.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 14:9-10 ten, kto udał się do fałszywego proroka, jest tak samo winny jak ten, kto wygłosił fałszywe proroctwo?

Odp.: Wiedzieli, że był to fałszywy prorok. Zapłaciliby za tę przepowiednię. Nadali temu fałszowi legitymizację.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 14:10 szczególnie wyróżniono tutaj proroków?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Prorocy zachęcali ludzi, którzy do nich przychodzili, do trwania w grzechu.

2. W związku z tym prorocy ponoszą karę za grzechy ludzi, którzy zaufali ich słowom i trwali w grzechu.

3. Zarówno wtedy, jak i dzisiaj, bardzo poważnym wykroczeniem ze strony przywódcy religijnego jest sprawianie, by ludzie czuli się bardziej komfortowo w swoim grzechu.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 14:12-13, w jaki sposób „kraj” grzeszy? Kraje nie mają duszy i nie idą do nieba ani do piekła.

Odp.: Mieszkańcy danego kraju zazwyczaj tworzą jedną kulturę w tym sensie, że większość z nich jest skłaniana do myślenia i postępowania zgodnie z tym, do czego prowadzą ich inni w tym kraju. Kiedy wpływowe osoby decydują się na niegodziwość, a większość pozostałych mieszkańców kraju postanawia – niekoniecznie sama być niegodziwą, ale raczej podążać za tym niegodziwym przykładem – wówczas oni również grzeszą.

P: W Ezechiela 14:12-19 i Apokalipsie 6:8, w jaki sposób głód, dzikie zwierzęta, miecz i zaraza są najczęstszymi przyczynami śmierci?

Odp.: Wiele osób zginęło z głodu. Nie znamy nawet liczby klęsk głodu w Chinach, ponieważ było ich tak wiele. Nie wiemy, ile osób zginęło z głodu, ale liczba ta znacznie przekroczyła 100 milionów. Wiele osób zginęło z powodu „dzikich zwierząt”, z których najbardziej śmiercionośnym był szczur przenoszący choroby. Jeśli chodzi o choroby, to tylko w XX wieku, pomimo leków przeciwmalarycznych, ponad milion osób rocznie umiera na malarię. Jednak miecz zabił równie wiele osób, co choroby. Termin „miecz” ma szersze znaczenie niż „wojna”, ponieważ więcej ludzi zginęło z rąk własnego rządu („democyd”) niż w wyniku walk między krajami.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 14:14 te trzy osoby nie byłyby w stanie uratować nikogo innego? W Księdze Rodzaju 18:32 Bóg powiedział Abrahamowi, że nie zniszczy Sodomy, jeśli znajdzie się w niej choćby dziesięciu sprawiedliwych.

Odp.: Odpowiedź ma dwa aspekty: duchowy i naturalny.

Z duchowego punktu widzenia te trzy osoby, mimo że były sprawiedliwe, nie mogły ocalić nikogo poza sobą. Jak powiedział pewien chrześcijanin: „Bóg nie ma wnuków”. Albo jesteś dzieckiem Bożym, albo nie; nie możesz opierać się na wierze swoich rodziców, gdy stajesz przed Bogiem. Albo znasz Boga, albo nie. Nie można dostać się do nieba dzięki wierze innych. Nawet dziesięciu sprawiedliwych w Sodomie nie mogłoby zaprowadzić reszty mieszkańców Sodomy do nieba.

Oczywiście Bóg mógłby zniszczyć kraj, gdyby wszyscy odwrócili się od Niego. Ale Bóg mógłby oszczędzić kraj, gdyby znaczna liczba ludzi była sprawiedliwa. Nie możemy z całą pewnością stwierdzić, że Bóg oszczędziłby miasto tylko ze względu na dziesięć osób, ponieważ Bóg już wiedział, że nie było tam dziesięciu osób. Jednak Bóg często oszczędzał Izraelitów, zarówno dobrych, jak i złych, gdy wielu z nich powróciło do Niego.

Pytanie: Kim był tutaj Daniel/Danel w Ezechiela 14:14 i Ezechiela 28:3?

Odp.: Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

To nie jest odpowiedź: Istniał aramejski mędrzec znany jako Danel/Daniel. Jednak pisownia tej postaci różni się od pisowni imienia Danel występującego w opowieściach z Ugarit, a Danel nie był szczególnie mądry.

Odpowiedź: Był to hebrajski prorok Daniel, który jako młody człowiek został uprowadzony do Babilonu. Daniel był współczesnym Ezechiela, a jego pozycja, sława i mądrość wśród Babilończyków były powszechnie znane. Pisownia jest taka sama jak w Księdze Daniela, z wyjątkiem brakującej litery jod, która wygląda jak apostrof.

Więcej informacji na temat Danela można znaleźć w „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 6, str. 881.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 15:1-4 w jaki sposób drewno winorośli nie jest przydatne?

O: Drewno winorośli nie jest wytrzymałe, więc nie da się z niego wykonać niczego użytecznego, nawet kołka. Jest poskręcane i nieestetyczne, więc nie nadaje się do produkcji ładnych mebli. Drewno to nie jest trwałe, więc wszystko, co z niego powstaje, nie przetrwa długo. Niektóre rzeczy i ludzie mogą wydawać się użyteczni i utalentowani, ale ostatecznie nie przynoszą nic pożytecznego. Księga Przysłów 25:14 mówi, że człowiek, który chwali się darami, których nigdy nie dał, jest jak chmury i wiatr bez deszczu. Gdyby ktoś miał „dobry charakter”, ale charakter ten nie byłby silny, ani szczególnie pobożny, ani wytrwały, to co by to dało?

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 15:4 to drewno jest gorsze od zwykłego drewna z winorośli?

Odp.: Co gorsza, jeśli drewno z winorośli zostanie częściowo zniszczone przez ogień, staje się jeszcze mniej przydatne. W sensie duchowym istnieją „pożary”, które mogą ograniczyć przyszłą użyteczność rzeczy i ludzi.

P: Jaki jest sens rozdziału 16 Księgi Ezechiela?

Odp.: Ta alegoria ilustruje ich ohydne czyny w kontekście niewdzięcznej adoptowanej córki. Uczucia rodzica, który czuje się odrzucony w tej sytuacji, prawdopodobnie nie są tak silne, jak uczucia Boga wobec Jego ludu, który Go odrzuca.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:3, 45 Bóg powiedział, że ich przodkami byli Amoryci i Hetyci?

Odp.: Izraelici byli blisko spokrewnieni z Amorytami.

1. Już od samego początku Izaak i Jakub poślubiali kobiety pochodzące z terenów dzisiejszej Syrii.

2. Ponadto dochodziło do małżeństw mieszanych z innymi ludami, w tym z Gibeonitami, którzy byli Hetytami. Na przykład Uriasz, poprzedni mąż Batszeby, był Hetytą.

3. Wreszcie zawierali małżeństwa z amorickimi Kananejczykami, czego nie powinni byli robić.

Powód, dla którego Bóg poruszył tę kwestię, znajduje się w Księdze Ezechiela 16:44, gdzie wspomina On o tym, że oddawali się nierządowi z innymi narodami.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:4-14 Bóg przytacza tę alegorię?

Odp.: Znaleźli się w trudnej sytuacji, gdy w Kanaanie nastał głód i udali się do Egiptu. W ostatnich latach życia Józefa oraz przez kolejne 400 lat byli niewolnikami w Egipcie. Nawet po tym, jak Bóg ich z tego wszystkiego wybawił, nadal nie byli Mu wierni.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:15-21 Jerozolima (symbolizująca całe królestwo południowe) dopuściła się „duchowej nierządu”, oddając cześć innym bogom?

Odp.: Nie chcą oni być posłuszni wyłącznie Bogu. Mogą całkowicie się od Niego odwrócić, tak jak uczyniło to północne królestwo Izraela, albo mogą nadal odprawiać rytuały, ale nie okazywać posłuszeństwa, tak jak uczyniło to południowe królestwo Judy. Zarówno dzisiaj, jak i wtedy, Bóg uważa, że ci, którzy są nazwani Jego imieniem, a czczą lub oddają cześć innym bogom, dopuszczają się duchowej nierządu.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:15-21 osoba, lud lub naród odwraca się od Boga?

Odp.: Może to wynikać z wielu powodów. Zazwyczaj w przypadku osoby istnieje tylko jedna główna przyczyna, ale inne powody mogą ją wzmacniać, a jeszcze inne mogą sprawić, że osoba ta pozostanie z dala od Boga. Dla niektórych przyczyną może być chęć popełnienia lub usprawiedliwienia konkretnego grzechu albo oddawania czci jakiemuś bożkowi. Dla niektórych może to wynikać z przekonania, że znają lepszą drogę. Dla innych może to być rozczarowanie lub zawód spowodowany postępowaniem niektórych chrześcijan. Niektórzy mogą to robić ze strachu lub dla korzyści finansowych. Jeszcze inni nie mają żadnych poważnych powodów, ale troski tego świata stają się dla nich najważniejsze.

P: W Ezechiela 16:20-21, w jaki sposób składali w ofierze swoje dzieci?

Odp.: Kananejczycy składali w ofierze swoje małe dzieci, przepuszczając je przez ogień, aż do wieku dwóch lat. Niestety, wielu Izraelitów przyjęło tę niegodziwą, bezbożną praktykę.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:23-34 pojawiła się „faza II” ich niegodziwości?

Odp.: Grzech, pozostawiony bez kontroli, narasta. Niegodziwość, którą osoba lub naród może nieśmiało wypróbować raz, może potem być popełniana coraz częściej. Wtedy może stać się nawykiem. Traci wtedy swoją nowość, a oni szukają dreszczyku emocji, by zastąpić to czymś większym.

P: W jaki dokładnie sposób, zgodnie z Księgą Ezechiela 16:26-29, Żydzi dopuszczali się nierządu z otaczającymi ich narodami?

Odp.: Począwszy od Salomona, królowie Judy i Izraela poślubiali niewierzące żony. Nawet przed Salomonem wielu Izraelitów nie było wiernych Bogu i oddawało cześć bożkom. Uważa się, że plemiona z Transjordanii oraz plemię Dana były jednymi z pierwszych, które całkowicie odwróciły się od Boga.

P: W jaki sposób kara Boża opisana w Księdze Ezechiela 16:35-47 była sprawiedliwa?

Odp.: Ponieważ lud Judy zwracał się ku tym bożkom i narodom w poszukiwaniu inspiracji, rozrywki i bezpieczeństwa, to właśnie za pośrednictwem tych samych narodów miał zostać ukarany i wygnany. Narody te dosłownie go zniszczyły, a powróciła jedynie resztka ludu.

P: Czy w Ezechiela 16:47 Izrael nie postępował tak jak narody sąsiednie, czy też dopuścił się większego nieposłuszeństwa niż narody wokół niego, jak mówią zarówno Ezechiela 5:7, jak i (prawdopodobnie) Ezechiela 16:47?

Odp.: Pierwsza połowa wersetu Ezechiela 16:47 brzmi dosłownie w języku hebrajskim: „A jednak nie postępowałaś tak jak one”; druga połowa tego samego wersetu mówi, że Izrael był jeszcze gorszy. Również Ezechiel 5:7 stwierdza, że Izrael był jeszcze gorszy. (Należy zauważyć, że tłumaczenie BSB łagodzi brzmienie pierwszej połowy, przekładając ją jako: „Nie tylko postępowałaś tak jak one”.)

We współczesnym języku angielskim można to porównać do stwierdzenia: „nie byliście tacy jak tacy a tacy, byliście jeszcze gorsi”.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 16:48-58 Jerozolimę porównano do Sodomy?

Odp.: Sodoma była pełna przemocy, nieczystości i niegodziwości, a każdy, kto się nad tym zastanowił, wiedział, że to złe, ale przynajmniej mieszkańcy Sodomy nie znali Słowa Bożego, któremu nie byli posłuszni. Jerozolima również była pełna przemocy, nieczystości i niegodziwości, ale jej mieszkańcy mieli większą wiedzę niż mieszkańcy Sodomy, a zatem podlegali surowszej ocenie (Rzymian 4:15; 5:13).

P: Czy w Ezechiela 16:49 grzechem Sodomy był egoizm, a nie homoseksualizm?

Odp.: Nie. Tylko gdybyś przeczytał werset 49, zamknął oczy i przestał czytać przed wersem 50. Werset 50 mówi, że popełniali przed Bogiem rzeczy obrzydliwe. Byłoby dziwne, gdyby ktoś twierdził, że skoro byli aroganccy i nie pomagali innym, a do tego praktykowali homoseksualizm, to w jakiś sposób usprawiedliwiałoby to ich homoseksualizm.

P: W Księdze Ezechiela 16:55 – kiedy Sodoma powróci do swojego dawnego stanu?

Odp.: Ponieważ miasto Sodoma zostało zniszczone wraz z każdym mieszkańcem z wyjątkiem Lota i jego córek, nie może powrócić do swojego dawnego stanu, dopóki ludzie nie zostaną wskrzeszeni. Stanie się to podczas Tysiąclecia.

P: Jaki był sens alegorii o winorośli i dwóch orłach z Księgi Ezechiela 17?

Odp.: Dla ludzi, którzy dobrze znali się na rolnictwie, ta alegoria winorośli, którą mogli oglądać na co dzień, zapadała w pamięć. Winorośl lub drzewo, które często zmienia kierunek wzrostu, nie rośnie prosto ani nie staje się silne. Podobnie ludzie, którzy często zmieniają swoje duchowe przynależności, również nie umacniają się w Panu. List Jakuba 1:7-8 mówi, że człowiek o rozdwojonym umyśle, niestabilny we wszystkich swoich działaniach, nie powinien oczekiwać, że otrzyma cokolwiek od Pana. Wreszcie naród, który często zmienia lojalność między dwoma imperiami, nie powinien oczekiwać, że którekolwiek z nich uzna go za lojalnego lub obdarzy go przychylnością.

Dzisiaj można nastawiać dwie firmy przeciwko sobie lub dwie osoby przeciwko sobie. Jeśli to robisz, zdaj sobie sprawę, że nie budujesz lojalności wobec żadnej z nich.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 17:7-10 są wspomniane złe konsekwencje dla rośliny, która rozciąga swoje gałęzie w jedną stronę, a następnie rozprzestrzenia gałęzie i korzenie w stronę przeciwną?

Odp.: Część rośliny znajdująca się nad ziemią miałaby gałęzie rozchodzące się na boki, zamiast sięgać w kierunku pożywienia. W tej przypowieści roślina ta nie będzie rosła tak dobrze, nie będzie tak mocno zakorzeniona i łatwo będzie ją wyrwać z korzeniami.

P: Jak to się ma do królestwa Judy w Księdze Ezechiela 17:11-15?

Odp.: Ma to związek na dwa różne sposoby.

Pod względem politycznym, po tym jak Juda znalazła się pod panowaniem Babilonu, dążyła do sojuszu z wrogiem Babilonu, Egiptem. W Judzie istniała partia proegipska, a także urzędnicy propabilońscy. Było to jak próba wzrostu w jednym kierunku, a następnie zmiana kierunku.

Pod względem duchowym udawało im się na pozór podążać za Bogiem dzięki świątyni, ale podczas gdy niektórzy chcieli podążać za Bogiem całym sercem, inni tego nie robili.

P: W jaki sposób fragment z Księgi Ezechiela 17:11-15 odnosi się do dzisiejszych krajów?

Odp.: Kiedy państwa lub firmy udzielają pomocy swoim wrogom, nie tylko osłabiają swoją sprawę, ale mogą również stracić lojalność, poparcie i zapał tych, którzy podążają za przywódcami postrzeganymi jako hipokrytyczni i dbający wyłącznie o własne interesy. Na przykład zakupy ropy przez Syrię lub Turcję od ISIS, Amerykanie krytykujący francuską firmę za prowadzenie interesów z Iranem w czasie embarga, podczas gdy filie amerykańskich firm robiły to samo. W magazynie „Der Spiegel” ukazał się fascynujący artykuł na temat ISIS i zaangażowanych w tę sprawę „dziwnych sojuszników”.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, w Księdze Ezechiela 17:11-19 Bóg nie chciał, aby Sedekiasz złamał swoją przysięgę złożoną Babilonowi?

O: Złamanie przysięgi wiązało się z co najmniej trzema problemami.

Z moralnego punktu widzenia Zedekiasz, łamiąc przysięgę, stał się zdrajcą.

Wkrótce wydarzenia miały pokazać, że był to poważny błąd.

Co najważniejsze, kiedy Bóg nakazał im poddać się Babilonowi, okazali Mu nieposłuszeństwo.

P: Jakie są, w świetle Ezechiela 17:1-24, konsekwencje dla współczesnego człowieka, który okazuje nielojalność wobec swojej firmy lub innych ludzi?

O: Ozeasz mógł wiedzieć o tym sporo dzięki swojej żonie Gomer. Dawid bardzo cenił lojalność swojej grupy wojowników. Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej, gdy Dawid pośrednio skazał na śmierć Uriasza, żołnierza mu bardzo lojalnego.

Ludzie mogą dostrzec ich nielojalność i hipokryzję i przestać im ufać. Ofiary ich nielojalności nie tylko nie będą im ufać, ale nie będą im ufać nawet ci, którzy świadomie czerpali korzyści z ich nielojalności. Nawet jeśli dana osoba pokutuje za swoją nielojalność, inni mogą jej nie ufać przez długi czas.

Pytanie: Jakie są, zgodnie z Księgą Ezechiela 17:1-24, konsekwencje dzisiejszej nielojalności wobec Boga?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy różne rodzaje konsekwencji.

Bliskość z Bogiem: Oczywiście jest to grzech przeciwko Bogu. Nawet po okazaniu skruchy nadal mogą występować konsekwencje tego grzechu, z którymi trzeba się pogodzić. Jeśli są wierzącymi, będą musieli odpowiedzieć za to przed sądem na tronie Chrystusa. Ponadto mogą zostać pozbawieni radości płynącej z bliskości przebywania w obecności Boga już teraz.

Inni: Twój grzech może jednak stanowić złe świadectwo dla innych, co przyczynia się do tego, że niewierzący nie przychodzą do Chrystusa, a także zniechęca współwyznawców.

Ty sam: Twoja niewierność może mieć również inne negatywne konsekwencje dla ciebie samego. Kiedy popełniasz grzech, często stajesz się bardziej podatny na ponowne popełnienie tego samego grzechu. Jeśli ktoś nie okazał głębokiej skruchy, w trudnych chwilach może mieć skłonność do powrotu do tego znanego mu grzechu.

Pytanie: Jaką dobrą obietnicę składa tu Bóg Izraelowi w Księdze Ezechiela 17:22-24? Dlaczego ujął to w ten sposób?

Odp.: Bóg obiecuje, że pojawi się drzewo o prostych gałęziach. Jednak zamiast próbować naprawić poprzednie drzewo, Bóg zacznie od nowa, tworząc nowy pęd z wierzchołka cedru.

Pytanie: Jakie znaczenie, twoim zdaniem, ma fakt, że ptaki gniazdują na jego gałęziach (Ezechiela 17:23)? (Zobacz Ewangelię według św. Marka 4:30-32)

Odp.: Może to oznaczać, że inni mogą polegać na Izraelu, jeśli chodzi o bezpieczeństwo i ochronę. Chociaż ptaki symbolizują złe demony w przypowieści o siewcy, Jezus powiedział, że Bóg czuwa nad ptakami (Mt 6,25-26; Łk 12,6.24). Ptaki mogłyby gniazdować na gałęziach drzewa gorczycy, o którym mowa w Ewangelii Łukasza 13:19. Ciekawe jest to, że arabscy muzułmanie mieszkający w Izraelu żyją w bezpieczniejszym miejscu niż w krajach takich jak Syria, Irak, Libia, Egipt, Jemen, Afganistan i Pakistan.

Pytanie: Jaki jest sens drzew w Księdze Ezechiela 17:24?

Odp.: Bóg porównuje narody, które rozkwitają, rozgałęziają się i ulegają zniszczeniu, do drzew. Ta analogia jest niezwykła, ponieważ podkreśla, że „Izrael nie powróci z niewoli”, a powróci jedynie „pęd Izraela”.

P: Czy Księga Ezechiela 18 wskazuje, że Bóg osądza ludzi na podstawie ich postępowania, a nie na podstawie wiary i uczynków?

O: Nie, ponieważ to „sprawiedliwy” człowiek czyni dobro, a „niegodziwy” człowiek lub „gwałtowny” syn czyni zło. Osoba, której Bóg przebaczył i którą uznał za sprawiedliwą, postępuje sprawiedliwie; nie jest tak, że czynienie sprawiedliwych uczynków sprawia, że ktoś staje się sprawiedliwym człowiekiem.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 18 Bóg nie karze dzieci za grzechy ich ojców, skoro Księga Wyjścia 20:5-6, Księga Powtórzonego Prawa 5:9 i Księga Jeremiasza 32:18 sugerują coś przeciwnego?

Odp.: Oto kilka wersetów pokazujących konsekwencje grzechu. Cytaty pochodzą z Biblii BSB.

Księga Wyjścia 20:5; Księga Powtórzonego Prawa 5:9 „…karząc nieprawość ojców na dzieciach aż do trzeciego i czwartego pokolenia…”

Księga Wyjścia 34:7 „…będzie karcił nieprawość ojców na ich dzieciach i wnukach aż do trzeciego i czwartego pokolenia”.

Księga Izajasza 14:21a „Przygotujcie miejsce, by zabić jego synów za nieprawości ich przodków”.

Jeremiasz 32:18-19 „…zrzuca winę ojców na łono ich dzieci po nich… aby każdemu odpłacić zgodnie z jego postępowaniem i zgodnie z owocami jego czynów”.

Lamentacje 5:7 „Nasi ojcowie zgrzeszyli i już ich nie ma, a my ponosimy ich karę”.

Ewangelia według św. Mateusza 27:25 Żydzi (a nie Bóg) powiedzieli: „Jego krew spadnie na nas i na nasze dzieci!”

W Księdze Liczb 14:20-25 dzieci również wędrowały przez 40 lat.

Wersety, które pokazują konkretne przekleństwa spadające na potomków za życia na ziemi, to: Adam i Ewa (Księga Rodzaju 3:14-19); Kanaan (Księga Rodzaju 9:25); dzieci z nieślubnych związków, Ammonici i Moabici (Księga Powtórzonego Prawa 23:2-3,8); synowie Helego (1 Księga Samuela 2:31-33); Gechazi (2 Księga Królewska 5:27); Jekoniasz (Księga Jeremiasza 22:28-30).

Ludzie czasami ponoszą doczesne konsekwencje grzechów swoich ojców. Jednak wersety te milczą zarówno na temat naszej winy w Adamie, jak i winy naszego ojca.

Pięć wniosków

1. Dzieci nie ponoszą winy za grzechy swoich przodków (= rodziców i przodków), nie ponoszą wiecznej śmierci, a Bóg nie zabija ich fizycznie za grzechy ich przodków (Ezechiel 18).

2. Jednak dzieci mogą ponosić ogólne konsekwencje w tym życiu, a nawet Bóg może pozwolić, by fizycznie umarły z powodu grzechów swoich przodków (Księga Wyjścia 20:5; Jeremiasz 32:18; Lamentacje 5:7). Bóg może cofnąć swoją ochronę dzieciom grzesznego rodzica, a inni mogą je zabić (Księga Izajasza 14:21a).

3. Co więcej, mogą istnieć konkretne przekleństwa pokoleniowe wynikające z grzechu przodka (Księga Rodzaju 3:14-19; Księga Rodzaju 9:25; Księga Liczb 14:20-25; Księga Powtórzonego Prawa 23:2-3,8; 1 Księga Samuela 2:31-33; 2 Księga Królewska 5:27; Księga Jeremiasza 22:28-30).

4. Co więcej, gdy dzieci decydują się podążać śladami grzechów swoich rodziców, w rzeczywistości mają udział w winie za grzechy swoich przodków, ponieważ same je popełniają (Ewangelia według św. Mateusza 23:29-32; 27:25).

5. Kiedy ktoś okazuje skruchę lub decyduje się zaufać Bogu, Bóg może zdjąć ciążącą na nim klątwę lub zamienić ją w błogosławieństwo (Jonasz 3:10; Jozue 9).

Więcej informacji na temat rozróżnienia między konsekwencjami a winą można znaleźć w książkach „When Critics Ask” (str. 285–286) oraz „Bible Difficulties and Seeming Contradictions” (str. 221–222).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Izajasza 14:21 dzieci umierają za grzechy ojców, skoro Księga Ezechiela 18:2, 19-20 mówi, że nie powinny?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. Nie napisano tam, że dzieci ponoszą winę za grzechy swoich ojców. Gdyby jednak brały udział w tych samych grzechach, ponosiłyby taką samą winę.

2. To nie Bóg je zabijał. W tym życiu źli ludzie często zabijają innych złych ludzi i ich dzieci.

3. Księga Ezechiela 18 odnosi się do tego, że Bóg nie zabija syna z powodu winy wynikającej z grzechu jego ojca.

4. Jak pokazuje Księga Ezechiela 13:19, w życiu często zdarza się, że ludzie giną niesprawiedliwie z powodu grzesznych czynów innych.

Pytanie: Czego możemy się dowiedzieć o ludziach z 18 rozdziału Księgi Ezechiela?

Odp.: Oto dziesięć rzeczy, których możemy się dowiedzieć.

1. Niektórzy mają dziwne poglądy na temat Bożej sprawiedliwości i nauczają błędnie. Ezechiel 18:2

2. Wszystkie dusze należą do Boga i są przez Niego osądzane. Księga Ezechiela 18:4

3. Nie ufajcie sprawiedliwości ojca. Księga Ezechiela 18:13

4. Nie rozpaczaj z powodu niegodziwości ojca. Księga Ezechiela 18:17

5. Nie ufaj swojej dawnej sprawiedliwości. Ezechiel 33:12

6. Jeśli sam byłeś niegodziwy, nie rozpaczaj. Bóg ma upodobanie, gdy odwracasz się od swojej niegodziwości. Ezechiel 18:23,32; 33:12,14-16

7. Niektórzy potrafią zniechęcić sprawiedliwych kłamstwami, choć Bóg nie sprawił im żadnego cierpienia. Ezechiel 13:22

8. Niektórzy potrafią zachęcać/wzmacniać niegodziwych w ich pragnieniu, by nie odwrócić się od swoich złych dróg i ocalić swoje życie. Ezechiel 13:22

9. Bóg osądza każdego według jego własnej drogi [życia]. Ezechiel 18:30; 33:20

10. Niektórzy oskarżają Boga o niesprawiedliwość z co najmniej pięciu powodów.

10.1 Bóg dopuszcza w tym życiu niezasłużone nieszczęścia. Księga Hioba 27:2; 34:5,17; 40:8

10.2 Niegodziwi czasami otrzymują dobre rzeczy. Psalm 73

10.3 Bóg nie karze jeszcze w pełni niegodziwych. Malachiasz 2:17; Habakuk 1:2-4

10.4 Ci bardziej niegodziwi czasami pokonują tych mniej niegodziwych. Habakuk 1:13

10.5 Bóg przebacza grzechy tym, którzy okazują skruchę, i zapomina o dobrych uczynkach tych, którzy zwracają się ku grzechowi. Ezechiel 18:25,29; Ezechiel 33:17-20

Pytanie: Czym jest błąd znany jako „realizm” w rozdziale 18 Księgi Ezechiela?

Odp.: Błąd ten łączy w sobie trzy następujące elementy.

1. Prawdziwe założenie, że ojcowie nie przekazują winy

2. Fałszywe założenie, że jesteśmy winni grzechu Adama.

3. Opierając się na tych założeniach, wyciąga się fałszywy wniosek, że dowodzi to preegzystencji naszych dusz w Ogrodzie Edenu.

P: Czy w 18 rozdziale Księgi Ezechiela Ezechiel mówi o winie indywidualnej, zbiorowej winie narodu, czy o obu?

O: Zarówno o winie indywidualnej, jak i zbiorowej.

1. Winę narodową sugerują określenia „ziemia Izraela” oraz formy w liczbie mnogiej (Ezechiel 18:1, 2, 25, 29, 30, 31).

2. Winę indywidualną sugeruje brak form liczby mnogiej (Ezechiel 18:4-24, 26, 28).

3. Oba rodzaje, ponieważ autor posługuje się konkretnymi przykładami dotyczącymi poszczególnych osób, aby odnieść się zarówno do winy indywidualnej, jak i zbiorowej.

Pytanie: Czy w Ezechiela 18:2 Ezechiel wypowiedział to przysłowie?

Odp.: Nie. Hebrajski zaimek w tym miejscu to „wy” w liczbie mnogiej, a nie w liczbie pojedynczej.

P: Co dokładnie jest nie tak z tym przysłowiem w Ezechiela 18:2?

Odp.: Wszystkie poniższe:

Bóg go nie lubi. Ezechiel 18:2

Nie mamy okazji, by używać go zgodnie z prawdą. Księga Ezechiela 18:3

Sugeruje, że niektóre dusze nie należą bezpośrednio do Boga. Księga Ezechiela 18:4

Sugeruje, że umiera dusza inna niż ta, która grzeszy. Księga Ezechiela 18:4

Sugeruje, że zły/dobry syn jest częściowo osądzany na podstawie dobroci/zła swojego ojca. Ezechiel 18:5-13 / 18:14-18

Sugeruje, że Bóg czerpie przyjemność ze śmierci niegodziwych. Ezechiel 18:23,32

Sugeruje, że karanie syna za grzechy ojca jest sprawiedliwe. Ezechiel 18:25

Sugeruje, że Bóg nie jest sprawiedliwy, jeśli nie przypisuje winy ojcu. Ezechiel 18:25

Sugeruje, że Bóg nie osądza każdego człowieka według jego własnych czynów. Ezechiel 18:30

Sugeruje, że skrucha nie miałaby znaczenia, ponieważ i tak zostaliby osądzeni za grzech ojca. Ezechiel 18:30-31

Pytanie: Czy w Ezechiela 18:4, skoro dusza umiera, oznacza to, że nie ma nieba ani piekła?

Odp.: Oczywiście, że nie. Hebrajskie słowo „nephesh”, tłumaczone jako „dusza”, może oznaczać zarówno życie, jak i duszę. W tym miejscu oznacza życie, podczas gdy w Księdze Rodzaju 35:18 i innych wersetach oznacza „duszę”.

P: Jakie znaczenie ma tutaj słowo „umrzeć” w Ezechiela 18:4?

Odp.: Umarli nie tylko w jeden, ale w trzy sposoby. Tego dnia umarli duchowo i rozpoczęło się odliczanie czasu do ich śmierci fizycznej. Byli również winni i zasługiwali na drugą, wieczną śmierć, w porównaniu z którą śmierć fizyczna jest sprawą niewielkiej wagi.

P: Co jest złego w spożywaniu posiłków w górskich świątyniach, o czym mowa w Księdze Ezechiela 18:6?

O: W świątyniach górskich oddawano cześć bogom kananejskim.

P: Jak w Księdze Ezechiela 18:7 ludzie uciskają innych?

Odp.: Może to mieć miejsce za pośrednictwem trzech gałęzi władzy.

Ustawodawcy mogą grzeszyć poprzez tworzenie prawa. Niesprawiedliwe ustawy uchwalono przeciwko czarnym niewolnikom w Ameryce, Amerykanom pochodzenia japońskiego podczas II wojny światowej, a niektóre z nich są skierowane przeciwko chrześcijanom dzisiaj.

Sądy mogą egzekwować złe precedensy. Na przykład w 1857 roku miała miejsce sprawa sądowa dotycząca wolnego czarnego obywatela Stanów Zjednoczonych, który był właścicielem ziemi. Sąd orzekł na jego niekorzyść, ponieważ kierował się wcześniejszymi precedensami sądowymi.

Przywódca władzy wykonawczej może podejmować niesprawiedliwe decyzje wykonawcze. Na przykład, gdy prezydent USA Andrew Jackson postanowił, że plemię Cherokee i inne plemiona indiańskie zostaną przymusowo wysiedlone do Oklahomy po tym, jak poparły Wielką Brytanię w wojnie z 1812 roku, Sąd Najwyższy unieważnił tę decyzję, twierdząc, że jest ona niezgodna z konstytucją. Jackson zapytał, jaką armię oni mają, i mimo to Andrew Jackson to zrobił.

Pytanie: Jak dokładnie zdefiniowałbyś lichwę i nadmierne odsetki w Księdze Ezechiela 18:13?

O: Wiele osób uważa, że słuszne jest maksymalizowanie zysków kosztem innych, o ile tylko jest to zgodne z prawem. Księga Ezechiela 18:13 wskazuje jednak na coś innego. Stary Testament mówi, że nie wolno było naliczać odsetek współwyznawcom. To, że coś jest zgodne z prawem, nie oznacza, że jest słuszne lub moralne. Po czasach Nowego Testamentu, w chrześcijańskim dziele „Instrukcje Commodianusa” (ok. 240 r. n.e.), rozdz. 65, str. 216, wspomniano o złu lichwy w wysokości 24%.

Pytanie: W Ezechiela 18:15b Ezechiel najwyraźniej mówi o popełnieniu cudzołóstwa. Ale dlaczego używa sformułowania „zbezcześcić żonę bliźniego”?

Odp.: Wyobraź sobie, jak mąż spojrzy na żonę, gdy się o tym dowie; wyobraź sobie, jak burzliwy stałby się ich związek. Zgodnie z Prawem Starego Testamentu (którego wówczas często nie przestrzegano) mogłaby zostać ukamienowana. Gdyby dała się uwieść do hańby, postępując wbrew temu, co uważała za słuszne, w oczach Boga zostałaby zbezczeszczona.

P: Czy w Ezechiela 18:20, w obecnym wieku łaski, sprawiedliwość sprawiedliwego człowieka jest mu dzisiaj przypisywana?

Odp.: W czasach Starego Testamentu Bóg powiedział w Księdze Ezechiela 18:24b, że człowiek może utracić swój sprawiedliwy status, zwracając się ku niegodziwości. W czasach Nowego Testamentu, choć setnik Korneliusz z Dziejów Apostolskich 10:4 nie był wówczas ani Żydem, ani chrześcijaninem, szanował judaizm i pomagał ubogim. Jego jałmużny dotarły do Boga, a Bóg pobłogosławił go, dając mu szczególną okazję do usłyszenia ewangelii.

P: Czy w Księdze Ezechiela 18:23,32, 33:12-20 oraz 2 Liście Piotra 3:9 Bóg nie pragnie śmierci niegodziwych, czy też szydzi z nieszczęścia grzesznika, jak pokazują Księga Przysłów 1:26 i Psalm 2:4?

Odp.: Bóg ma zarówno miłość, jak i gniew. Bóg wolałby, aby człowiek pokutował i zwrócił się do Niego, niż zginął w piekle. Jednak wobec tych, którzy odmawiają pokuty, Bóg żywi wielki gniew.

W książce „When Critics Ask” (str. 286) wskazano, że Bóg szydzi, gdy nierozumni uświadamiają sobie głupotę polegającą na tym, że nie polegają na Bożej mądrości. Tego rodzaju „śmiech” nie zawiera jednak ani cienia radości.

Pytanie: Jaka jest różnica między byciem sprawiedliwym a byciem bezstronnym, o której mowa w Księdze Ezechiela 18:25 i Liście do Rzymian 9:10-15?

Odp.: Bycie sprawiedliwym oznacza dotrzymywanie obietnic. Bycie bezstronnym oznacza traktowanie wszystkich w ten sam sposób. Bóg bezstronnie karze każdy grzech, ale nie traktuje wszystkich grzeszników jednakowo. Tym, którzy przychodzą do Niego w pokucie, grzechy są odpuszczone, a karę poniósł Jezus, umierając na krzyżu.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 18:30 Bóg będzie sądził ludzi według ich dróg, a nie według swoich dróg?

Odp.: Może to oznaczać, że Bóg będzie sądził ludzi zgodnie z tym, co uczynili. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że oznacza to, iż Bóg będzie ich sądził zgodnie z ich własnym sumieniem. W Dziejach Apostolskich 17:30 Bóg pominął niektóre dawne przypadki bałwochwalstwa wynikające z niewiedzy. Boża miara jest niezależna od nas; jednak Bóg łaskawie uwzględnia tych, którzy grzeszą w niewinnej niewiedzy, jak pokazują List do Rzymian 4:15 i 5:13. Mogą oni mieć błędne wyobrażenie o tym, co Bóg uznaje za sprawiedliwe. Nie spełniają jednak nawet swoich własnych, niższych standardów tego, co słusznie uznają za właściwe.

Pytanie: Jeśli w Księdze Ezechiela 18:31 czytamy, że możemy stać się sprawiedliwi jedynie dzięki działającej w nas łasce Bożej, to dlaczego napisano tam: „Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy, które popełniliście”?

Odp.: Bóg działa w nas, a to oznacza, że już teraz trwa proces, który ma sprawić, byśmy żyli bardziej sprawiedliwie. Nie chodzi o to, że Bóg działa, a my nic nie robimy, ale o to, że zarówno Bóg, jak i my działamy. Innymi słowy, dzięki Bożej mocy mamy obowiązek prowadzić już teraz bardziej święte życie.

Bóg w pełni oczekuje od nas, że zabierzemy się do „wewnętrznej pracy” polegającej na pozbywaniu się grzechu. Nie możemy tego dokończyć i stać się bezgrzesznymi w tym życiu; w rzeczywistości nie możemy nawet nic z tego zrobić samodzielnie w tym życiu. Jeśli jednak jesteśmy prawdziwymi wierzącymi, mamy w sobie działającą moc Bożą poprzez Jego Ducha i możemy czynić postępy w realizacji tego zadania. List do Filipian 2:12-13 również ilustruje oba aspekty: działanie Boga i nasze własne działanie.

P: Jak w rozdziale 19 Księgi Ezechiela możemy wykorzystać ideę wspominania przeszłości w świadczeniu i w naszym własnym życiu?

Odp.: Na poziomie osobistym dobrze jest pamiętać o dobrodziejstwach, jakie otrzymaliśmy od innych, i być za nie wdzięcznym. Dobrze jest analizować swoje życie i wyciągać wnioski zarówno z sukcesów, jak i z popełnionych błędów. W 2 Liście do Koryntian 13:5 czytamy, że powinniśmy badać samych siebie, aby sprawdzić, czy trwamy w wierze. 1 List do Tesaloniczan 5:21 mówi, abyśmy wszystko sprawdzali. Jeśli potrafisz również wyciągać wnioski z sukcesów i błędów innych, to tym lepiej. Chociaż nie należy roztrząsać przeszłych grzechów, dobrze jest ich żałować.

Jako naród dobrze jest wyciągać wnioski z naszej przeszłości. Na przykład, jak ktoś powiedział w latach 80., ale nie potraktowano tego zbyt poważnie: jeśli usunie się modlitwę ze szkół, trzeba będzie wprowadzić wykrywacze metalu.

Pytanie: Jakie znaczenie ma alegoria lwicy i jej młodych w Księdze Ezechiela 19?

Odp.: Chrześcijanie mają trzy interpretacje.

Zbiorowa: Użycie słowa „Izrael” oznaczało zjednoczone królestwo, a lwiątka to Izrael i Juda.

Dosłowna, indywidualna: Być może Izrael upadł już w tym czasie, a te młode odnoszą się do poszczególnych królów Judy, przy czym Jozjasz był pierwszym królem, panującym zaledwie trzy miesiące. Matką zarówno Jozjasza, jak i Sedekiasza była Hamutual, żona Jozjasza (2 Król. 23:31; 24:18).

Interpretacja nie dosłowna: Jednak matką Jojachina była Nehushta (2 Król. 24:8), a na podstawie Ezechiela 19:5-9 prawdopodobnie odnosi się to właśnie do Jojachina. Ezechiel nie odnosi się tu do macierzyństwa biologicznego, ponieważ zgodnie z Ezechiela 19:10-14 „matką” jest naród. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: Stary Testament” (str. 1262) wspomina o innych poglądach, ale opowiada się za tym stanowiskiem.

W Księdze Ezechiela 19:3 rozrywanie zdobyczy i pożeranie ludzi może odnosić się do klęski sprowadzonej przez Jojachina. Jojachin czynił zło w oczach Pana, zgodnie z 2 Księgą Królewską 24:9.

Pytanie: Dlaczego w rozdziale 19 Księgi Ezechiela, gdy doświadczasz pokusy, warto myśleć o swojej przeszłości i przyszłości?

Odp.: Niektórzy ludzie nie myślą o swojej przeszłości; nie wiedzą, kim są; nie mają silnego poczucia tożsamości, nie wiedzą, gdzie byli w przeszłości i jak znaleźli się w stanie zniewolenia. Nie myślą o swojej tożsamości w relacji z Bogiem ani o swojej przyszłości. Być może nie identyfikują siebie za 20 czy 30 lat jako tych samych osób.

Zastanów się, kim naprawdę jesteś i jak wyglądała twoja dotychczasowa droga z Bogiem. Pomyśl o możliwych konsekwencjach twojego grzechu – zarówno dla ciebie samego, jak i dla innych, a także dla twojej relacji z Bogiem.

Być może myślą oni wyłącznie o swoich emocjach lub grzechu, nie zastanawiając się nad przyszłymi konsekwencjami.

Dlaczego tak mało osób ma odłożone pieniądze na emeryturę? Jedno z badań przeprowadzonych wśród młodych ludzi na temat ich wyobrażeń o tym, kiedy przejdą na emeryturę, wykazało, że niemal postrzegali swoją przyszłą wersję jako zupełnie inną osobę.

Pytanie: Jak w Ezechiela 19 możemy wykorzystać ideę lamentowania nad przyszłością w naszym świadczeniu?

Odp.: Światowa rada brzmi: cokolwiek zrobiłeś, żyj bez żalu. Jest to niezgodne z Biblią. Rozdział 19 Księgi Ezechiela to cały rozdział poświęcony żalowi za to, co zrobili, i za to, co mogło być. Księga Lamentacji to cała księga poświęcona żalowi. Apostoł Paweł w 1 Liście do Tymoteusza 1:13-15 okazuje żal za to, co uczynił, zanim nawrócił się do Chrystusa. Jednak mimo że odczuwamy żal, Bóg dał nam obietnicę. W Księdze Joela Bóg zesłał szarańczę, by ukarać swój nieposłuszny lud. Jednak w Księdze Joela 2:25a Bóg mówi, że wynagrodzi im lata zniszczone przez szarańczę.

Pytanie: Jaka jest właściwa rola żałoby w życiu chrześcijanina, który powinien zawsze się radować (Flp 3,1; 1 Tes 5,16), jak opisano w Księdze Ezechiela 19?

Odp.: Paweł i inni wierzący opłakiwali w 1 Liście do Koryntian 5:2; 2 Liście do Koryntian 2:1-5; 2 Liście do Koryntian 7:8-9; 2 Liście do Koryntian 11:28-29. Jest czas na opłakiwanie naszych własnych grzechów, grzechów innych oraz wielkiej straty tych, którzy odrzucają Chrystusa.

Pytanie: Czym jest „klatka” w Ezechiela 19:9?

Odp.: Istnieją cztery poglądy.

1. Może to być tutaj rzeczywista klatka.

2. Może to być dół.

3. Być może słowo oznaczające klatkę, „sugar”, pochodzi od asyryjskiego słowa „sigaru”, które oznacza nie klatkę, ale jarzmo na szyję.

4. Może to być gra słów łącząca punkty 1 i 3.

P: Czy uważasz, że w Księdze Ezechiela 19:10 powinno być „w twojej krwi”, jak w większości hebrajskich rękopisów, czy też „w twojej winnicy”, jak w dwóch hebrajskich rękopisach?

A: Wyrażenie „w twojej winnicy” nie ma tu zbytniego sensu.

P: W jaki sposób ta część lamentu z Księgi Ezechiela 19:10-14 różni się nieco od poprzedniej części?

O: Poprzednia część dotyczyła książąt (lwów), którzy zostali uprowadzeni i uwięzieni. Ta część jest lamentem nad samym Judą i tym, jak była ona niczym silna winorośl, która została wyrwana z korzeniami i spalona. To zadziwiające, że Bóg postąpił tak wobec swoich własnych ludzi z powodu ich nieposłuszeństwa.

P: W Księdze Ezechiela 20:1-5 z jednej strony ludzie chcieli powrócić do Boga i słuchać Ezechiela, ale z drugiej strony nie chcieli zrezygnować z posiadania bożków. Nie znajdowali się w „stanie całkowitego buntu”, ale też nie byli posłuszni Bogu? Jak ludzie mogą być tacy dzisiaj?

Odp.: Niektórzy mogą po prostu chcieć zabezpieczyć się na wszelkie ewentualności. Niektórzy traktują chrześcijaństwo jedynie jako „ubezpieczenie od ognia”. Inni mogą szczerze pragnąć podążać za Bogiem, ale jednocześnie szczerze pragną podążać też za czymś innym. Ludzie pragną długoterminowego celu, jakim jest życie wieczne z Bogiem, ale pragną też krótkoterminowej przyjemności, emocji, tajemnicy lub bezpieczeństwa, jakie daje coś innego. Bóg nazywa tę grzeszną postawę duchowym cudzołóstwem.

Człowiek może wierzyć w Boga, ale nie być wierzącym. Osoba zagubiona może wierzyć w wiele prawdziwych rzeczy dotyczących Boga, ale nigdy nie oddała Mu swojego życia.

P: Jak Bóg postrzega ten stan pośredni w Księdze Ezechiela 20:4-5?

Odp.: Brzmi to trochę jak kościół w Laodycei z Objawienia 3. W ludzkich kategoriach moglibyśmy to zrozumieć na przykładzie dziewczyny, która ma wielu chłopaków na boku. Być może jeden z nich nie wiedział o pozostałych, a może wiedział. Wyobraź sobie dziewczynę mówiącą do swojego chłopaka: „Naprawdę cię kocham… we wtorki”.

P: Jaki byłby urok egipskich bożków, o których mowa w Księdze Ezechiela 20:8?

Odp.: Ludziom wydawało się interesujące oddawanie czci bogom zwierzęcym i półzwierzęcym. Posiadanie tych półzwierzęcych bogów może wyglądać nieco niesamowicie, a jednocześnie spektakularnie – o ile tylko nikt nigdy nie zada pytania: „Skąd wiesz, że to prawda?”. Oczywiście niektórzy mogliby odpowiedzieć na to pytanie: „Ludzie czcili te bożki przez ponad 1500 lat, więc muszą być prawdziwe, bo taka jest tradycja”. Możemy jednak nauczyć się, że sama w sobie tradycja nie jest wyznacznikiem tego, co jest prawdą. Ponadto oddawanie czci egipskim bożkom sprawiało, że zyskiwali przychylność Egipcjan, co pozwalało im zawrzeć sojusz wojskowy.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 20:9, 14, 39, 44 Bóg podkreśla: „ze względu na Moje Imię”. Dlaczego, twoim zdaniem, jest to ważne?

Odp.: Jest to synonim tego, że Bóg czyni rzeczy dla swojej chwały. Ostatecznie Bóg stworzył nas dla swojej chwały, a kiedy lud Boży przestał Go wielbić, przestał mieszkać w tej ziemi.

P: Czy w Księdze Ezechiela 20:11, 13, 21 Prawo było dobre dla ludzi, czy nie?

Odp.: Prawo Boże było dobre, ale miało zarówno złe, jak i dobre konsekwencje.

Z dydaktycznego punktu widzenia dobrze było przekazać im, co podoba się Bogu. Przestrzeganie jego przykazań było również sposobem, jaki Bóg nam dał, abyśmy Mu się podobali.

Teoretycznie dobrze było powiedzieć komuś, jak dostać się do nieba, żyjąc bez grzechu. Jednak nikt nie był bezgrzeszny i nikt nie dostał się do nieba w ten sposób.

W rzeczywistości Prawo było surowym nauczycielem, pokazującym ludzkości, jak daleko jesteśmy od Bożych standardów. Co więcej, im więcej ludzie wiedzieli, tym większą ponosili odpowiedzialność, co pociągało za sobą więcej złych konsekwencji. Co więc ludzie mieli zrobić z tą wiedzą, która rzucała światło prawdy na ich mroczny i brzydki stan duchowy?

Ostatecznie Prawo służyło temu, by poprowadzić ludzi w ramiona Bożego miłosierdzia. Wyjaśniało sens ceremonialnych aspektów Bożego Prawa, dlaczego potrzebowaliśmy wszystkich tych ofiar i dlaczego istniała taka przepaść między upadłym człowiekiem a Bożą świętością.

Wreszcie Prawo dało nam promyk nadziei. Jeśli istniał sposób, by przynajmniej tymczasowo zakryć nasze grzechy poprzez ofiarę, to znaczyło, że Bóg troszczył się o nas i mógł zapewnić bardziej trwałe rozwiązanie… co uczynił w Jezusie Chrystusie.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 20:12, 16, 20, 21 Bóg ustanowił szabat?

Odp.: Bóg ustanowił szabat jako znak między Sobą a swoim ludem przymierza, Żydami (Wj 31:12-13; Ez 20:12, 20).

Słowo Boże, prawa i nakazy zostały objawione wyłącznie Izraelowi, nikomu innemu (Psalm 147:19-20).

Dziesięć Przykazań zostało zawartych z Izraelitami pod przewodnictwem Mojżesza, a nie z ich ojcami (Księga Powtórzonego Prawa 5:3).

Prawo i Stare Przymierze dotyczyły wyłącznie Izraelitów (List do Rzymian 9:4). Abraham i inni nie mieli szabatu.

Izraelitom zostały objawione Boże prawa i szabaty (Nehemiasza 9:13-14).

Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu (Ewangelia według św. Marka 2:27).

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z Ezechiela 20:15, Kanaan był chwałą wszystkich ziem?

Odp.: Chociaż prawdą jest, że Kanaan mógł utrzymać większą populację niż ziemie na wschód od rzeki Jordan, nie o to tutaj chodzi. Każda ziemia, którą Bóg wybrał dla ciebie i którą ci szczególnie dał, z pewnością byłaby dla ciebie chwałą wszystkich ziem. Co więcej, ziemia Kanaan, niegdyś przeklęta przez bałwochwalstwo i ofiary z niemowląt, stała się ziemią wybranego przez Boga ludu, Żydów, oraz miejscem najwyższego błogosławieństwa dla wszystkich narodów ziemi.

P: Dlaczego, jak wynika z Ezechiela 20:15, ludzie na ogół zapominają lub nie okazują wdzięczności za dobro, które im się stało?

Odp.: Ludzie często, kierując się egoizmem, nie dostrzegają korzyści płynących z wdzięczności za dobre rzeczy, które już się wydarzyły. W biznesie panuje podejście nie typu „co dla mnie zrobiłeś”, ale „co dla mnie zrobiłeś dzisiaj”, ponieważ dobre uczynki z przeszłości nie są już brane pod uwagę. Ludzie z natury mają skłonność do traktowania rzeczy jako coś oczywistego, podczas gdy Bóg wzywa nas do życia w wdzięczności.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 20:22 Bóg powstrzymał swoją rękę, aby Jego imię nie zostało zbezczeszczone w oczach narodów?

Odp.: Pełne wyjaśnienie tego znajduje się w Księdze Wyjścia 32:11-14. Gdyby Bóg, po wyzwoleniu ludu z niewoli egipskiej, nagle zniszczył go na pustyni, inni mogliby powiedzieć, że Bóg ocalił ich tylko po to, by ich zniszczyć. Księga Ezechiela 20:22 krótko nawiązuje do tego, o czym wie większość Żydów.

P: Czy w Księdze Ezechiela 20:25 niektóre z Bożych praw nie były dobre dla ludu?

Odp.: Lud odrzucił tutaj Boże prawa, które były dla niego przeznaczone (Ezechiel 20:19-21). Dlatego Bóg pozwolił ich władcom ustanawiać prawa, które były niesprawiedliwe i niekorzystne dla nich. Ludzie zawsze mogą narzekać na swoich przywódców politycznych, ale często otrzymują takich przywódców i takie prawa, na jakie zasługują.

P: Co oznacza słowo „Bamah” w Księdze Ezechiela 20:29?

O: Bamah mogło być rzeczywistą lokalizacją. Z drugiej strony słowo „Bamah” oznaczało wyżynię, więc mogło to być ogólne określenie świątyń kananejskich. Jest to w rzeczywistości gra słów. „Czym jest wyżyna” to mah habamah, a „idziecie do” to haba’im.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 20:46,47 Ezechiel miał prorokować w kierunku południa?

Odp.: Ezechiel prorokował zarówno przeciwko Izraelowi, jak i Judzie. Tutaj jednak Ezechiel miał konkretnie zwrócić się w stronę Jerozolimy i południowego królestwa Judy, ponieważ to proroctwo było wyraźnie skierowane do nich, a nie do królestwa północnego.

Dzisiaj, gdy ludzie mają sąsiadów bardziej bezbożnych od siebie, łatwo jest pomyśleć, że Bóg musi być z nich zadowolony, po prostu dlatego, że w porównaniu z nimi wydają się bardziej sprawiedliwi. Należy jednak pamiętać, że zarówno Izrael, jak i Juda zostały ukarane, choć kara Judy nadeszła później i nie była aż tak niszczycielska.

P: W Ezechiela 20:48 – w jaki sposób „wszyscy ludzie” dostrzegli, że to Bóg rozpalił ten ogień?

Odp.: Być może sama przepowiednia Ezechiela stanowi część odpowiedzi. Bez proroków można by pomyśleć, że Izrael i Juda zostały zniszczone, ponieważ Bóg porzucił lub zapomniał o swoim ludzie. Jednak liczne ostrzeżenia, jakie Bóg przekazał przez proroków, pokazują, że zniszczenie to nie nastąpiło z powodu Bożej nieuwagi, ale raczej dlatego, że Bóg pamiętał o nich i o ich nieposłuszeństwie.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 21:4 zarówno sprawiedliwi, jak i niegodziwi podlegają sądowi?

Odp.: Dwie uwagi, które nie są częścią odpowiedzi, a następnie sama odpowiedź.

1. Chociaż sprawiedliwi są sądzeni w celu otrzymania nagrody w niebie, a niegodziwi otrzymują karę o różnym stopniu surowości, nie o tym mówi ten werset.

2. Septuaginta przetłumaczyła to jako „niesprawiedliwi i niegodziwi”, ale uważa się, że tekst masorecki jest tutaj najwierniejszy.

Odpowiedź: Sąd w tym przypadku oznacza konsekwencje grzechu narodu. W Księdze Ezechiela 21:3-4 czytamy, że zarówno sprawiedliwi, jak i niegodziwi mieszkający w tym czasie w Izraelu zostaną wygładzeni, to znaczy zabici i/lub wygnani przez najeźdźczą armię.

Jak to możliwe, że zarówno sprawiedliwi, jak i niegodziwi zostaną poddani sądowi, skoro w Księdze Ezechiela 18 jest napisane, że niegodziwy nie umrze za sprawiedliwego? W całej Biblii sprawiedliwi nie ponoszą winy za niegodziwych. Jednak od czasów Abla sprawiedliwi ponoszą konsekwencje z powodu niegodziwości innych. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Księgi Ezechiela 18.

Pytanie: Jakie znaczenie ma wyrażenie „od południa do północy” w Księdze Ezechiela 21:4?

Odpowiedź: Wyrażenie „od południa do północy” wskazuje, że sąd rozpocznie się na południu, w Judzie. Słowo „południe” w języku hebrajskim to Negew, co jest również nazwą południowej części Judy.

P: Czym jest „laska” w Księdze Ezechiela 21:10?

O: Dosłowne tłumaczenie Jaya P. Greena wskazuje, że to hebrajskie słowo oznacza „laskę”, a nie „berło”. Istnieją dwie interpretacje tego znaczenia:

Berło królewskie: Ponieważ Bóg obiecał, że ród Dawida będzie trwał na wieki, ludzie mogli sądzić, że królowie nigdy nie zostaną pokonani.

Różdżka dyscypliny: Jednak interpretacja jako „berło” wydaje się nie pasować do tego fragmentu. Chodzi tu o różdżkę dyscypliny (Przysłów 10:13; 13:24; 23:13; 2 Samuela 7:14; Hioba 9:34; Hioba 21:9).

Oczywiście oba znaczenia można połączyć.

Pytanie: W Ezechiela 22:2; 24:9 przeciwko któremu miastu krwi skierowana jest ta przepowiednia?

Odp.: Chodzi o Jerozolimę.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 22:9 w jaki sposób niektórzy rozpowszechniają plotki, aby doprowadzić do rozlewu krwi?

Odp.: Odnosi się to do fałszywych oskarżeń i innych sposobów rozpowszechniania kłamstw, które prowadzą do śmierci ludzi.

Pytanie: Co było złego w jedzeniu na górach, o czym mowa w Księdze Ezechiela 22:9?

Odp.: Kapliczki kananejskie znajdowały się zazwyczaj na górach i wzgórzach, a „jedzenie na górach” miało zazwyczaj na celu uczestnictwo w kananejskiej uczcie religijnej.

P: W jaki sposób, jak opisano w Księdze Ezechiela 22:25,27, prorocy pożerali dusze?

Odp.: Dla pieniędzy i dla własnej pozycji ci prorocy udawali, że troszczą się o duchowe potrzeby ludzi i chronią ich przed błędami. W rzeczywistości po prostu mówili ludziom to, co chcieli usłyszeć.

W chrześcijaństwie, jeśli nauczanie sprowadza się wyłącznie do tego, co ludzie chcą usłyszeć, przywódcy powinni uważać, by nie podążać śladami tych proroków, którzy pożerali dusze.

P: Co w Księdze Ezechiela 22:30-31 oznacza „stać w szczelinie” i dlaczego ktoś, kto stoi w szczelinie, mógłby odwrócić gniew Boży?

Odp.: Ta analogia miała podwójne znaczenie.

W sensie fizycznym, gdyby mieli wystarczającą liczbę żołnierzy, mogliby spróbować odeprzeć najeźdźczą armię, w tym przypadku Babilończyków.

W sensie duchowym, gdyby było wystarczająco dużo pobożnych ludzi, którzy nauczaliby Słowa Bożego, obalali błędy i zachęcali ludzi do powrotu do Boga, wówczas odwróciliby karę Bożą, w tym przypadku armię babilońską.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Ezechiela 13:5.

P: Jak możemy dzisiaj stanąć w lukach, o których mowa w Księdze Ezechiela 22:30-31?

Odp.: Kiedy ludzie twierdzą, że coś jest słuszne, a my wiemy, że nie podoba się to Bogu, musimy zabrać głos i to powiedzieć. Nawet gdy niektórzy chrześcijanie twierdzą, że coś jest słuszne, a my wiemy, że jest to złe, musimy zabrać głos. Kiedy szatan pragnie zwieść ludzi grzechem lub herezjami – zarówno niewierzących, jak i wierzących – musimy zabrać głos i starać się chronić tych ludzi przed tym.

Pytanie: Jakie znaczenie ma alegoria o dwóch niemoralnych córkach z 23 rozdziału Księgi Ezechiela?

Odp.: Ta obrazowa alegoria ukazuje głębię odrazy Boga zarówno wobec Izraela, jak i Judy.

P: W rozdziale 23 Księgi Ezechiela ta obrazowa alegoria pokazuje, jak głęboko Bóg odwraca się od Izraela i Judy z obrzydzeniem, ponieważ okazują Mu taką pogardę. Jak myślisz, dlaczego czczenie bożków porównuje się do nierządu?

Odp.: To, że lud Boży tak postępował, było nie tylko obrzydliwością dla Boga, ale także obrazą – że Jego własny lud, nazwany Jego imieniem, dopuszczał się tego. W Nowym Testamencie jesteśmy duchowo oblubienicą Chrystusa. W Starym Testamencie Bóg mówi metaforycznie, że był mężem Izraela. Jednak gdy oni również oddawali cześć bożkom, Bóg okazywał obrzydzenie z powodu ich niewierności, która stanowiła złamanie przymierza z Bogiem.

P: Dlaczego w Ezechiela 23:3 wspomniano o Egipcie?

Odp.: Prawdopodobnie nie chodzi o to, że Izraelici przebywali w Egipcie przez 430 lat; nie było w tym nic złego i nie można ich za to winić. Raczej pociągały ich egipskie bóstwa, które stanowiły dla nich pułapkę nawet w tym czasie, prawie 900 lat później.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 23:3 i 1 Liście do Koryntian 10:5-13 niektórzy ludzie po popełnieniu grzechu okazują skruchę i „mają to za sobą”, nigdy więcej tego grzechu nie popełniając, podczas gdy inni, po popełnieniu grzechu, a nawet próbie okazania skruchy, nigdy nie potrafią „mająć tego za sobą”?

Odp.: Niektórzy ludzie, którzy nie potrafią zapomnieć o grzechu, czują, że ich tożsamość jest z nim nierozerwalnie związana. Inni często wspominają przyjemność (Ezechiel 23:19), a nawet tęsknią za grzechem (Ezechiel 23:21), zapominając o bólu związanym z poczuciem winy i wstydu wynikającym z decyzji o zhańbieniu się.

Bóg daje im „obietnicę”, że nie będą już patrzeć na te rzeczy ani za nimi tęsknić (Ezechiel 23:27). Bóg obiecuje im, że ich kara będzie na tyle surowa, że nie będą już tęsknić za tym grzechem.

Niektórzy ludzie czują, że ich tożsamość jest związana z grzechem. Niektórzy z sentymentem wspominają przyjemność z niego płynącą. Inni pamiętają korzyści. Zobacz stronę „Nasza strata w Chrystusie” http://www.biblequery.org/Experience/Loss/OurLossInChrist.html, aby dowiedzieć się więcej o tym, jak uporać się z grzechem.

P: Co oznaczają w Ezechiela 23:3-4 imiona Oholah/Aholah i Oholibah/Aholibah?

Odp.: Oholah oznacza „ona ma swój własny namiot” lub „jej namiot”, co nawiązuje do tego, co posiadałaby prostytutka. Oholibah oznacza „mój namiot jest w niej”. Było to trafne, ponieważ świątynia Boża znajdowała się w Jerozolimie w Judzie. Północne królestwo Izraela miało swój własny „namiot” wraz z religią złotych cielców.

P: W Księdze Ezechiela 23:9-10,22, jakie są inne sposoby, w jakie Bóg czasami karze ludzi za grzech właśnie poprzez ten grzech?

Odp.: Jednym ze sposobów jest to, co w wychowaniu dzieci nazywa się „logicznymi konsekwencjami”. Czasami karą za grzech jest stan, w którym grzech ten powtarza się w kółko. Lud czcił bożki. Później znaleziono asyryjski obelisk przedstawiający Jehu i jego sługów kłaniających się asyryjskiemu królowi Salmanasarowi III, gdy składali mu daninę. Później, w VII wieku p.n.e., Menahem złożył daninę Tiglat-Pileserowi III. Zrobił to również Ozeasz, ostatni król Izraela, choć ostatecznie nie przyniosło mu to nic dobrego. Składanie daniny wiązało się z tym, że król osobiście ją dostarczał i oddawał cześć asyryjskim bożkom. Ci, którzy czcili asyryjskie bożki, zostali ostatecznie ukarani przez Asyryjczyków lub też przez podbijających ich Babilończyków.

Pytanie: Dlaczego, jak czytamy w Księdze Ezechiela 23:11, niektórzy potrafią wyciągać wnioski z sukcesów i porażek innych, podczas gdy innym się to nie udaje? Jak dobrze potrafisz uczyć się na błędach innych?

Odp.: Mówi się, że doświadczenie jest najlepszym nauczycielem, ale też najdroższym. Niektórzy ludzie nie uczą się nawet na własnych błędach. Ale o ileż mądrzejsze jest też umieć uczyć się na błędach innych? Jak mądry więc chcesz być? Jeśli poważnie podchodzisz do bycia mądrym, to jak często zwracasz uwagę na to, co Biblia mówi o zdobywaniu mądrości w Liście Jakuba 1, Księdze Przysłów i Psalmie 139?

P: W Księdze Ezechiela 23:16,40 – kiedy Juda wysłała posłańców do Chaldejczyków? Dlaczego było to tak złe? Jak to się ma do tego, że Pan wystawił na próbę serce Ezechiasza w 2 Kronikach 32:30-31?

Odp.: Uczynił to skądinąd pobożny król Ezechiasz, o czym mowa w 2 Księdze Królewskiej 20:12-19; Księdze Izajasza 39:1-8 oraz 2 Księdze Kronik 32:30-31. Również pobożny król Jozjasz zginął, próbując pomóc Babilończykom, walcząc z Egiptem (2 Księga Królewska 23:29-30).

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 23:18 Bóg miałby odwrócić się z obrzydzeniem od ludu, który pozostaje z Nim w relacji?

Odp.: Hebrajskie wyrażenie w tym miejscu, przetłumaczone dosłownie, brzmi: „moja dusza została od niej oderwana”. Dzisiaj moglibyśmy to nazwać „rozdzierającym serce”. Dla męża lub żony bolesne jest wszczęcie postępowania rozwodowego przeciwko niewiernemu małżonkowi. Oznacza to, że nie będziesz już kochać tej osoby jako współmałżonka.

Pytanie: Czym jest tutaj „kielich” z Księgi Ezechiela 23:31-34?

A: Ten symbol gniewu Bożego, o którym mowa również w Księdze Jeremiasza i Apokalipsie, jest interesujący. Jest to coś, co ludzie spożywają, podają innym do picia, a czasem są zmuszani do wypicia. Często porównuje się to do krwi i wina, a może ono doprowadzać ludzi do szaleństwa. W różnych miejscach wspomina się o tym kielichu, m.in. w Psalmie 75:8; Księdze Izajasza 51:17-23; Jeremiasza 25:15-19; 51:7; Habakuka 2:16 oraz Apokalipsy 17:3-4; 18:6. Jeszcze przed powstaniem Psalmów metaforę kielicha stosowali również Kananejczycy. Kielich mógł oznaczać czyjś udział w życiu, jak w Psalmie 16:5.

P: W Ezechiela 23:36 Ezechiel otrzymał polecenie, by osądzać i konfrontować. Kiedy powinniśmy osądzać i konfrontować?

Odp.: Nie powinniśmy oceniać wartości ludzi ani tego, jak bardzo są dobrzy. Powinniśmy jednak oceniać czyny, w tym te sprawiedliwe i grzeszne, oraz rozróżniać je. Tak jak powinniśmy zachęcać, pocieszać i napominać z posłuszeństwa wobec Boga i miłości do bliźnich, tak samo powinniśmy konfrontować się z tych samych powodów. Powinniśmy uważać, aby nie wynikało to z dumy ani z poczucia wyższości.

Nie powinniśmy osądzać ani konfrontować się z powodu naszych własnych kapryśnych osądów, ale z powodu tego, co mówi Pismo Święte. Paweł był zaskoczony, że kościół w Koryncie nie wykluczył kogoś ze swojego grona. Kościół w Tiatyrze nie został w rzeczywistości upomniany z powodu niemoralności Jezabeli; w rzeczywistości został upomniany za tolerowanie tej aktywnie niemoralnej kobiety w swoim gronie.

Konfrontujemy się, aby pomóc zarówno osobie, z którą się konfrontujemy, jak i innym, którzy słuchają (lub czytają). Musimy im pokazać, dlaczego droga, którą podążają, jest zła lub destrukcyjna, jaka jest lepsza droga oraz dlaczego zmiana jest ważna i pilna właśnie teraz.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 23:37 dzieci były „pokarmem” dla bożków, ponieważ składano je w ofierze. W jaki sposób dzieci są dzisiaj w sensie metaforycznym „pokarmem” dla grzechu ludzi?

Odp.: Są pokarmem przynajmniej na dwa różne sposoby.

Poprzez aborcję dzieci są składane w ofierze z powodu pragnień matki. Okazało się, że narządy abortowanych dzieci są pobierane do celów badawczych. W jednym przypadku serce abortowanego dziecka wciąż biło po jego wydobyciu. Osoby przeprowadzające aborcję i tak pobrały mózg.

Poprzez zepsucie dzieci są uczone, by kontynuować grzechy swoich nauczycieli. Dzisiaj w wielu szkołach uczy się je, że homoseksualizm jest moralnym, alternatywnym stylem życia, że seks przedmałżeński jest w porządku, a jeśli coś jest legalne, to jest w porządku.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 23:38-39 czytamy, że ludzie składali swoje dzieci w ofierze, oddając cześć bożkom, a tego samego dnia przychodzili do świątyni Bożej. W jaki sposób ludzie próbują dziś wykorzystywać Boga?

Odp.: Najwyraźniej nie przyszło im do głowy, że Bóg nie jest zadowolony z ich życia. Nie przyszło im do głowy, że po prostu marnują czas, udając się do świątyni Bożej, ponieważ On nie przyjmie ich ofiar. Wreszcie najwyraźniej nie przyszło im również do głowy, że wraz z większą wiedzą wiąże się większa odpowiedzialność i surowszy sąd dla nieposłusznych. Być może sądzili, że mogą „zabezpieczyć się” poprzez oddawanie czci różnym bogom. Być może sądzili, że Bóg będzie zadowolony z jakiejkolwiek niewielkiej części, którą postanowili Mu ofiarować. Jednak mimo że ofiara Kaina kosztowała go owoce i warzywa, Bóg jej nie przyjął. Od tamtej pory Bóg nie przyjmuje również ofiar złoczyńców.

Pytanie: Jaka jest różnica między pierwszą alegorią z Ezechiela 24:1-5 a drugą z 24:6-12?

Odp.: W pierwszym obrazie ludzie gotują się w garnku, jakim jest Jerozolima. W drugim obrazie sama Jerozolima jest pokryta skorupą grzechu.

P: W Księdze Ezechiela 24:1-5, w pierwszym obrazie, w jaki sposób ludzie „gotują się” z powodu grzechu?

Odp.: Kiedy mięso się gotuje, staje się „gotowe”. Traci część swojej siły i twardości włókien mięśniowych, dzięki czemu łatwiej je spożyć i zjeść. Podobnie, kiedy ludzie są „gotowani” w grzechu, tracą swoją siłę i odporność na niegodziwość i łatwiej stają się ofiarami szatana. Ale chwała Bogu, że nawet gdy ktoś został „ugotowany” w grzechu, Bóg może go odrodzić!

P: W Ezechiela 24:6-12, w drugim obrazie, jakie jest co najmniej sześć sposobów, w jakie grzech „pokrywa się skorupą” lub „rdzewieje”?

Odp.: Być może jest ich więcej niż sześć, ale oto sześć sposobów.

1. Popełnienie grzechu może sprawić, że dana osoba będzie bardziej podatna na popełnienie tego samego grzechu w przyszłości.

2. Tak jak garnek pokryty osadem dłużej się nagrzewa, nigdy nie da się go całkowicie wyczyścić, a jeśli osad znajduje się wewnątrz, mieści mniej, tak grzech może spowolnić nasze podążanie za dobrem, uniemożliwić nam prowadzenie czystego życia i sprawić, że będziemy w stanie pomieścić mniej tego, co Bóg chce nam dać.

3. Popełnianie grzechu przez wystarczająco długi czas może znieczulić sumienie człowieka, tak że nie odczuwa on żadnej winy, gdy popełnia ten grzech.

4. Popełnianie grzechu jeszcze częściej może jeszcze bardziej zaciemnić umysł człowieka, tak że nie dostrzega on, iż jest to złe.

5. Popełnianie tego grzechu na oczach innych daje im przykład, że grzech jest w porządku lub przynajmniej nie jest taki zły, i że oni również mogą go popełniać.

6. Przed Bogiem gromadzą w sobie coraz więcej winy.

Jednak dobrą wiadomością jest to, że bez względu na to, jak bardzo ktoś jest pokryty grzechem, jeśli pokutuje i powierzy swoje życie Chrystusowi, On może sprawić, że znów będzie lśniący i czysty. Możliwe, że nadal będzie musiał ponieść na ziemi konsekwencje swoich grzechów, a w przypadku wierzącego może to oznaczać utratę nagrody. Wierzący, a nawet sam Paweł, obawiali się odwrócenia się od Boga i utraty nagrody, o czym mowa w 1 Liście do Koryntian 3:13-15 i 9:27. Są oni jednak oczyszczeni przed Bogiem i nie muszą ponosić konsekwencji w piekle.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 24:15-19 Bóg odebrał Ezechielowi żonę? Nie widzę, by Ezechiel lub jego żona zrobili tu coś złego, ani nie dostrzegam, w jaki sposób miałoby to przynieść korzyść jego żonie.

Odp.: Bóg wykorzystał nawet ten zewnętrzny środek, by skłonić ludzi do powrotu do Niego. Ezechiel miał ponownie ujrzeć swoją żonę w niebie, ale ci ludzie nigdy nie ujrzeliby nieba, gdyby nie okazali skruchy.

Zauważ, że Biblia nie wspomina, czy była zdrowa i nagle zmarła, czy też cierpiała na przewlekłą chorobę. Pismo Święte nie wyjaśnia również, czy Bóg specjalnie sprawił, że zmarła właśnie w tym momencie, czy też wykorzystał jej śmierć, ale najpierw poinformował o tym Ezechiela.

Jeśli chrześcijanin jest posłuszny Bogu, można by pomyśleć, że zdrowie fizyczne i życie tej osoby oraz jej rodziny są dla Boga najwyższym priorytetem. W rzeczywistości Ezechiel 24:16-18 pokazuje, że tak nie jest. Boża perspektywa, obejmująca miliony lat, może różnić się od perspektywy krótkowzrocznej. Naszym najwyższym priorytetem powinna być chwała Boża, a nie nasze życie.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z Rzymian 8:28, wydarzenia opisane w Księdze Ezechiela 24:15-24 przyczyniły się do dobra Ezechiela?

Odp.: Najpierw trzy rzeczy, które nie są odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

X List do Rzymian 8:28 nie został jeszcze napisany, więc Boża obietnica zawarta w tym wersecie nie została jeszcze dana. Chociaż List do Rzymian 8:28 powstał ponad 500 lat później, wierzę, że i tak wszystko obróciło się na dobre.

X Większe nagrody w niebie za wierne znoszenie cierpień na ziemi. Chociaż to również jest prawdopodobnie prawdą, widzimy, jak to się sprawdziło również na ziemi.

X Gdyby żona Ezechiela nadal żyła, mogłyby wydarzyć się gorsze rzeczy. Być może ona lub Ezechiel odwróciliby się od Pana, cierpieliby na przewlekłą chorobę itp. Jednak choć nie wiemy, czy ta spekulacja jest prawdziwa, możemy dostrzec dobry skutek w stracie Ezechiela, nawet bez zakładania tego.

Odpowiedź: Pocieszenie Ezechiela nie było najwyższym priorytetem Boga. Dzięki stracie Ezechiela inni ludzie, którzy byli duchowo zagubieni, mogli dostrzec, jak poważna będzie sytuacja, i być może okazaliby skruchę.

Pytanie: W jakim stopniu, zgodnie z Ezechiela 24:19-27, powinniśmy poświęcać się nie dla naszej własnej ostatecznej korzyści, ale dla ostatecznego dobra innych?

Odp.: Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, ale nadal ma charakter pouczający, a następnie sama odpowiedź.

X Orygenes, pisarz wczesnego Kościoła, miał ogromny wpływ. Dokonał dobrych uczynków, takich jak przekonanie niektórych gnostyków do porzucenia gnostycyzmu i stania się prawdziwymi chrześcijanami, ale głosił również kilka poważnie błędnych nauk. Nikt jednak nigdy nie powiedział, że brakowało mu zaangażowania. Będąc młodym mężczyzną, dowiedział się o zamożnej damie, która posiadała cenne książki i rękopisy pism świętych. Z jej zgodą zamieszkał więc u niej wyłącznie po to, by studiować te rękopisy. Gdyby to miało miejsce dzisiaj, wywołałoby to skandal w Kościele z powodu pozorów grzechu seksualnego. Tak samo byłoby w tamtych czasach. Ale Orygenes naprawdę, naprawdę pragnął dostępu do tych rękopisów. Dlatego Orygenes zapewnił w 100% pewność, że nie ma żadnej możliwości skandalu – na stałe. Później inni przywódcy kościelni surowo potępili Orygenesa za to, co uczynił. Nikt jednak nie kwestionował jego oddania. Być może jednak ludzie powinni byli zastanowić się, czy jego oddanie tym rękopisom i nauce nie przeważało nad oddaniem polegającym na dawaniu dobrego przykładu w naśladowaniu Boga.

Odpowiedź: Czy byłbyś gotów stracić kogoś bardzo bliskiego, choćby tylko po to, by inni przebudzili się i poznali Pana dzięki twojej stracie? Paweł chętnie zrezygnował ze wszystkiego, o czym mowa w Liście do Filipian 3:7-8, i łatwo nam to przeczytać, ale powinniśmy się zatrzymać i zastanowić, czy sami bylibyśmy gotowi zrobić to samo. Bóg w istocie sprawił, że żona Ezechiela zmarła z powodu grzechu ludu, aby im pomóc. Podobnie Paweł w Liście do Kolosan 1:24 mówi, że cierpiał za Kolosan. Oczywiście Paweł nigdy nie twierdził, że jego cierpienia były w jakikolwiek sposób ofiarą przebłagalną, tak jak cierpienia Jezusa. Jednak w pewnym sensie Paweł nadal naśladował przykład Jezusa, o którym mowa w Liście do Filipian 2:5-6, wiedząc, że zostanie On ponownie wywyższony.

Pytanie: Jaka była kluczowa nowa informacja, którą Bóg przekazał ludowi poprzez śmierć żony Ezechiela w Księdze Ezechiela 24:20-27?

O: Szczegóły przepowiedziane przez Ezechiela miały być znakiem, że pochodziło to od Pana. Jednak główną korzyścią dla ludu wynikającą ze śmierci żony Ezechiela prawdopodobnie nie były nowe informacje. Zresztą te nowe informacje można było przekazać bez konieczności śmierci żony Ezechiela. Główną korzyścią nie było tyle samo przesłanie, które Bóg przekazywał, co fakt, że Bóg dawał do zrozumienia: „Mówię to na poważnie”. Czasami, gdy głosimy ewangelię, problemem słuchaczy nie jest to, że potraktowali ją poważnie i odrzucili, ale raczej to, że od samego początku w ogóle nie traktowali naszych słów poważnie. Tak więc, choć ważne jest głoszenie przesłania ewangelii, równie ważne jest, aby ludzie dostrzegali – poprzez twoje słowa, twoje życie i twoje reakcje na to, co dzieje się w twoim życiu – że twoje przesłanie należy traktować bardzo poważnie.

P: Co w Ezechiela 24:26 ma znaczenie w tym, że to uciekinier przekazuje im tę wiadomość?

Odp.: Uciekinier to ktoś, kto uciekł z pola bitwy. Zazwyczaj nie można polegać na ludziach uciekających z bitwy, jeśli chodzi o przekazanie wiadomości. Jest to negatywna wiadomość o tym, co wydarzyło się w przeszłości. Może to również oznaczać, że gorsze czasy lub armia są tuż za posłańcem.

P: Co dokładnie zrobili źle Ammonici w Księdze Ezechiela 25:1-7?

Odp.: Cieszyli się z zniszczenia Judy. Amonici byli odwiecznymi wrogami Izraelitów. Amon walczył z Izraelem za czasów Jeftego (Sędziowie 10:6–11:33), walczył z Saulem o Jabesz-Gilead w 1 Księdze Samuela 11:1–11, a po upokorzeniu posłów Dawida ten pokonał ich w 1 Księdze Kronik 19:1–20:3. Po czasach Salomona stali się niezależni i połączyli siły z Moabitami i Edomitami, by zaatakować Judę (2 Kronik 20:1-30). Próbowali przejąć terytorium Izraela (Jeremiasz 49:1) i pomogli Nabuchodonozorowi w walce przeciwko Jojakimowi (2 Królów 24:1-2). Stolica, Rabba, została zrównana z ziemią, choć później w tym miejscu powstał Amman, dzisiejsza stolica Jordanii.

W 593 r. p.n.e. Ammon zawarł sojusz z Judą i Tyrem przeciwko Babilonowi.

Pytanie: Co dokładnie było niewłaściwego w radowaniu się z zniszczenia Jerozolimy, o czym mowa w Księdze Ezechiela 25:6-8?

Odp.: Było w tym kilka rzeczy niewłaściwych.

1. Ludzie nigdy nie powinni cieszyć się z zniszczenia ludu Bożego, nawet jeśli był on nieposłuszny. Kto dotyka ludu Bożego, dotyka źrenicy Jego oka. W Księdze Rodzaju 12:1-3 Bóg obiecał Izraelitom, że ci, którzy będą błogosławić potomków Abrahama, będą błogosławieni, a ci, którzy będą ich przeklinać, będą przeklęci.

2. Ammonici, Moabici i Edomici od wieków pozostawali w sporze z Izraelitami.

3. Ponadto, pozbywszy się Judy, Ammonici, Moabici i Edomici mogliby czerpać korzyści z możliwości swobodnej ekspansji na zachód.

Pytanie: Co dokładnie zrobili źle Moabici w Księdze Ezechiela 25:8-11?

Odp.: Werset 8 mówi po prostu, że twierdzili oni, iż Juda stała się podobna do innych narodów. Mogło to oznaczać, że uznali, iż Bóg Izraela nie jest już z nimi, mogło też oznaczać, że Juda była teraz narażona na atak. Mogło to również być wyrazem szyderstwa, sugerującym, że pod względem duchowym Juda i reputacja jej Boga nie były lepsze od żadnego z pozostałych narodów. Flanką Moabu była północna część, którą armia babilońska zaatakowała jako pierwszą.

P: Co dokładnie zrobili źle Edomici i Filistyni w Ezechiela 25:12-17?

Odp.: Byli oni podobni do Ammonitów i Moabitów, ale tutaj kładzie się inny nacisk. W Księdze Ezechiela 25:12,15 Edom i Filistyni zostali wyraźnie upomniani za zemstę. Zgodnie z Psalmem 137:7; Księgą Jeremiasza 49:7-22 oraz Księgą Obadiasza 1-21 po zniszczeniu Jerozolimy Edomici czekali na rozdrożach, by zabijać i okradać uciekających Żydów. Później Nabuchodonozor przekazał Filistynom część terytorium Judy. Po tym, jak Edomici i Filistyni zemścili się na ludu Bożym, Bóg obiecał, że poznają Jego zemstę. Ostatecznie arabskie plemię Nabatejczyków przejęło ziemię Edomu, a Edomici uciekli do Negewu na południu Judy, gdzie pokonał ich żydowski król Jan Hyrkan (134–104 p.n.e.).

Pytanie: Jakie gry słowne występują w Księdze Ezechiela 25:16 i 26:3? Dlaczego Bóg miałby używać gier słownych?

Odp.: W Księdze Ezechiela 25:16 Keretici to to samo co Filistyni. Stwierdzenie, że Bóg „wycina” Filistynów, jest najprawdopodobniej grą słów, ponieważ „wycinać” to hikrati, a „Keretici” to Keretim.

W Księdze Ezechiela 26:3 słowo określające miasto Tyru, „sor”, oznacza twardą skałę lub kamyk. Bóg powiedział, że zeskrobie budynki Tyru i zamieni je w nagą skałę.

Gra słów niekoniecznie jest żartem, ale lepszym sposobem na zapamiętanie proroctwa.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 26:1-2 nowa data wskazuje, że jest to odrębna przepowiednia. Co dokładnie zrobili źle Fenicjanie z Tyru?

Odp.: Fenicjanie byli tradycyjnie sojusznikami Izraela. W przeciwieństwie do Edomitów i Filistynów Fenicjanie nie dążyli do zemsty, ale z handlowego punktu widzenia bardzo cieszyli się, że Juda zniknęła z drogi, co potencjalnie mogło im zapewnić większy obrót handlowy. Należy zachować ostrożność – czy to przy inwestowaniu, czy w jakiejkolwiek innej działalności – gdy cieszymy się z nieszczęścia innych.

P: Czy w Ezechiela 26:3-14 proroctwo Ezechiela o zwycięstwie nad Tyrem zostało zaprzeczone w Ezechiela 29:17-20, skoro Nabuchodonozor nie podbił Tyru, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova, str. 587-588?

Odp.: Nie. Po pierwsze, należy zauważyć, że ci, którzy słuchali Ezechiela, nie widzieli w tym żadnej sprzeczności, ponieważ cztery rozdziały później, w Księdze Ezechiela 29:17-18, czytamy, że Nabuchodonozor nie uzyskał żadnej nagrody (tj. łupów) z Tyru. W odpowiedzi omówiono najpierw strukturę literacką, to, co zostało przepowiedziane, co nie zostało przepowiedziane, a na koniec to, co się wydarzyło.

Struktura literacka:

Księga Ezechiela 26:3-14 ma strukturę chiasmatyczną, z pewnymi wyjątkami. W idealnym chiasmie każda myśl jest przedstawiona równolegle w symetrycznej formie. Istotne znaczenie mają tutaj zmiany w zaimkach w języku hebrajskim.

Ez 26:3 Wiele narodów wyruszy przeciwko Tyrowi

...Ezech 26:4 Zburzą mury i wieże Tyru.

…Ezech 26:4,5 Ja [Bóg] uczynię Tyru nagą skałą, miejscem do rozkładania sieci rybackich.

……Ez 26:6 Jej osady na lądzie zostaną splądrowane.

……..Ezech. 26:7 Nabuchodonozor z Babilonu wyruszy przeciwko Tyrowi

……Ezech 26:8 On [Nabuchodonozor] splądruje wasze osady na lądzie.

..Ez 26:8,9 Zburzy mury i wieże

..Ezech 26:10,11 Jego konie wkroczą przez bramy Tyru i zabiją część ludu.

Ez 26:12 Zrabują bogactwa i zgromadzą łupy. Zburzą wasze mury i wrzucą gruz do morza.

Ezech 26:13 Ja [Bóg] położę kres ich pieśniom.

…Ezech 26:14 Ja [Bóg] uczynię Tyru nagą skałą, miejscem do rozkładania sieci rybackich.

Na marginesie należy zauważyć, że Septuaginta zachowała poprawnie zaimki aż do wersetu 12. Od tego momentu dwukrotnie użyła słowa „on”, gdzie powinno być „oni”, a raz słowa „Ja” [Bóg].

2. Co zostało przepowiedziane:

Przepowiednia składa się z trzech części: wiele narodów (oni), Bóg (Ja) i Nabuchodonozor (on).

Przybędą liczne narody, splądrują Tyr, zburzą jego mury i wrzucą gruz do morza.

Bóg zamieni Tyru w nagą skałę, miejsce do rozkładania sieci rybackich, i położy kres ich pieśniom (kulturze tyryjskiej).

Przybędzie Nabuchodonozor, splądruje miasto na lądzie, zburzy mury i wieże oraz zabije część mieszkańców.

3. Czego nie przepowiedziano:

Nigdzie nie jest wspomniane, że Nabuchodonozor zrobi cokolwiek z wyspą, ani który naród Bóg wykorzysta, by uczynić wyspę miejscem rozkładania sieci rybackich. To właśnie te liczne narody – „oni” – zdobyły łupy, podczas gdy Nabuchodonozor zdobył jedynie osady na lądzie stałym.

4. Co się wydarzyło:

Asyryjczycy, jeszcze przed proroctwem Ezechiela, bezskutecznie próbowali zdobyć miasto na lądzie w latach 726/724 p.n.e. przez pięć lat. Próbowali ponownie i ponieśli porażkę w 664 r. p.n.e.

Nebukadnezar, król Babilonu, oblegał Tyru przez 13 lat, od 586/585 do 573 r. p.n.e. Udało im się zburzyć miasto na lądzie stałym. Jednak mieszkańcy Starego Tyru przenieśli się do istniejącego już Nowego Tyru na wyspie (oddalonego o 700–750 metrów), położonego naprzeciwko miasta na lądzie stałym. Flota tyryjska powstrzymała Babilończyków przed atakiem na miasto na wyspie.

Aleksander Macedoński, po tym jak Tyru zamordowano jego ambasadorów, zdobył miasto na lądzie. Wykorzystał gruz do budowy grobli (sztucznego mostu lądowego) o szerokości 200 stóp (60 metrów) i długości pół mili (600–750 metrów), łączącej miasto z wyspą, a po siedmiu miesiącach zdobył miasto na wyspie w 332 r. p.n.e. Encyklopedia Britannica wspomina, że do zdobycia Tyru wykorzystał statki z wielu krajów: Sidonii, Cypru, Rodos, Mallusu, Soli, Licii i oczywiście Macedonii. Armia Aleksandra zabiła początkowo 8 000 osób, później ukrzyżowała 2 000, a pozostałe 30 000 zniewoliła. (W „Anchor Bible Dictionary”, tom 6, str. 687, podano, że początkowo zabito 6 000 osób, później ukrzyżowano 2 000, 30 000 sprzedano w niewolę, a 15 000 wykupili Sydończycy).

Zobacz omówienie Ezechiela 26:14, 19–20, aby uzyskać informacje na temat tego, że Tyru nigdy nie odbudowano.

P: Jaka jest historia Tyru opisana w Księdze Ezechiela 26:3-21?

Odp.: Dla tych, którzy chcą zapoznać się ze szczegółami historycznymi, oto historia Tyru.

Rok 2300 p.n.e. to czas, w którym, zdaniem archeologów, koloniści z Sydonu uciekający przed Filistynami założyli Tyru, położone około 25 mil na południe. Miało to miejsce kilkaset lat przed Abrahamem. Egipski tekst z lat 1780–1750 p.n.e. wspomina o Tyru.

Wspomina on również, że przed panowaniem Hirama I, syna Abibaala (969–936 r. p.n.e.), „wyspa” Tyru składała się w rzeczywistości z dwóch wysp. Ludzie mieszkali na jednej z nich, a na drugiej znajdowała się jedynie świątynia Baala. Hiram połączył obie wyspy groblą, tworząc jedną całość. Słownik „Anchor Bible Dictionary”, tom 6, str. 686, podaje, że powierzchnia połączonej wyspy wynosiła około 57,6 hektarów.

Hiram I z Tyru zmusza Tityan do płacenia daniny.

936–929 p.n.e. Beleazarus, syn Hirama, rządzi w Tyru

929–920 p.n.e. Abdastartus, syn Beleazarusa, panuje w Tyru. Zostaje zamordowany przez czterech synów swojej pielęgniarki.

Kolejnymi królami są Astartus oraz jego brat Aserymus.

Phelles/Pheles zabija swojego brata Aserymusa i panuje przez 8 miesięcy.

897/869–865/837 p.n.e. Etbaal I (Józef Flawiusz nazywa go Ithobalus), kapłan Astarte, obala Phellesa i panuje jako król w Tyru

837–831 p.n.e. Panuje Baal-azzor, syn Ethbaala I

831–822 p.n.e. Panuje Matgenus, syn Badezora

822/820–775/774 p.n.e. Panuje Pigmalion

815/814 p.n.e. Miasto Kartagina zostało założone przez Tyran i siostrę Pygmaliona, Dydonę.

IX wiek. Tyru płaci Asyryjczykom, aby zostawili je w spokoju. (Encyklopedia Britannica 1961, tom 22, str. 452)

IX w. Tyros płaci daninę Salmanasarowi III. (Encyclopedia Britannica 1961, tom 22, str. 452)

743 r. p.n.e. Asyryjczycy zdobywają Kaspunę, położoną w pobliżu Tyru i Sydonu

?–739/738 r. p.n.e. Etbaal II panuje nad Tyrem i Sydonem

738–730/729 r. p.n.e. Hiram II panuje w Tyru

730/729 r. p.n.e. Mattan II płaci 150 talentów złota

Eloulaios z Tyru stłumia bunt na Cyprze

726/724 r. p.n.e. Szalmaneser V po raz pierwszy próbuje zdobyć Tyru drogą morską.

726/724–722/720 p.n.e. Szalmaneser V i Asyryjczycy oblegają Tyru przez pięć lat. Umiera, wciąż próbując to zrobić.

ok. 720 r. p.n.e. Asyryjczyk Sargon II podbija Tyru. (Encyklopedia Britannica 1961, tom 22, str. 452)

701 r. p.n.e. Sennacheryb i Asyryjczycy zdobywają miasto Usse w pobliżu Tyru

701–ok. 630 r. p.n.e. Asyria nie zezwala Tyrowi na prowadzenie jakiegokolwiek handlu.

680–669 p.n.e. Baal I rządzi Tyrem i tworzy „Ligę Hatti” przeciwko Asyrii.

669 r. p.n.e. Tyros poddaje się Aszurbanipalowi. (Encyklopedia Britannica 1961, tom 22, str. 452)

664 r. p.n.e. Aszurbanipal i Asyryjczycy próbują zdobyć Tyru

586/585–573/572 p.n.e. Nabuchodonozor II i Babilończycy oblegają Tyru i Etbaala II przez 13 lat i niszczą miasto na lądzie.

ok. 572 r. p.n.e. Dowody wskazują, że miasto na wyspie poddało się Nabuchodonozorowi II.

ok. 572 r. p.n.e. Etbaal II został uprowadzony do Babilonu, a Baal II rządził Tyrem pod kontrolą Babilończyków.

345 r. p.n.e. Tyros próbuje zbuntować się przeciwko Persji

332 r. p.n.e. Aleksander niszczy Tyros po 7-miesięcznym oblężeniu

ok. 50 r. n.e. Miasto Tyru istniało w czasach Pawła (Dz 12,20; 21,3.7)

638 r. n.e. Muzułmanie zdobywają Tyru, a także Antiochię, Cezareę i Trypolis w Libanie

1124 r. n.e. Krzyżowcy zdobywają Tyru

1291 r. n.e. Muzułmanie niszczą Tyru

Pytanie: Czym są „maszyny wojenne” z Księgi Ezechiela 26:9?

Odp.: Były to machiny oblężnicze, w tym wieże, z których strzelali łucznicy, oraz taran. Były one ogólnie skuteczne przeciwko ufortyfikowanym miastom, w tym Tyrowi. Nie byłyby jednak zbyt skuteczne przeciwko Jerozolimie, ponieważ miasto to leżało na górze i trudno byłoby wnieść tam te machiny, a następnie używać ich pod górę.

Pytanie: Jak to możliwe, że zgodnie z Księgą Ezechiela 26:14, 19–21 Tyru nigdy nie zostanie odbudowany, skoro miejscowość Sur (Tyru) istnieje do dziś?

Odp.: To pytanie można nazwać „pytaniem o pomyłkę tożsamości”. Współczesne miasto Sur (lub Tyru) nie znajduje się w miejscu starożytnego miasta. Najpierw kilka informacji o Tyru, następnie to, co mówi Biblia, a na koniec sytuacja dzisiejsza.

Tyros było pierwotnie jedynie miastem na lądzie stałym, założonym przez fenickich kolonistów z Sydonu. W rzeczywistości nikt nie podbił tego miasta aż do 573 r. p.n.e., kiedy to Nabuchodonozor i Babilończycy zniszczyli miasto na lądzie stałym po 13-letnim oblężeniu. Jednak w ciągu tych 13 lat mieszkańcy Starego Tyrosu przenieśli niemal wszystko, co miało jakąkolwiek wartość, do Nowego Tyrosu na wyspie położonej pół mili od miasta na lądzie stałym. Aleksander zbudował groblę łączącą Nowy Tyre ze Starym Tyre. Wzdłuż grobli osadzał się muł, przez co obecnie nie ma już wyspy, a jedynie półwysep.

W Biblii,

w Księdze Ezechiela 26:14 nie jest napisane, że nie będzie tam mieszkała żadna dusza, ale że miasto nigdy nie zostanie odbudowane.

W Księdze Ezechiela 26:19 jest napisane, że miasto zostanie spustoszone, podobnie jak inne opuszczone miasta. Głębia pokryje Tyru.

W Księdze Ezechiela 26:21 jest napisane, że miasta Tyru już nie będzie i nigdy więcej nie zostanie odnalezione.

Obecnie z dwóch portów tego wyspiarskiego miasta południowy port został zasypany piaskiem. Według Encyklopedii Brytyjskiej (1972) współczesne miasto Sur liczyło w 1961 roku 16 483 mieszkańców. Mapa lotnicza pokazuje, że miasto to zostało zbudowane w północnej części dawnego miasta na wyspie oraz na części grobli. Starożytne miasto Tyru jest niezamieszkane i stanowi nagą skałę, położoną na wschód od współczesnego miasta Sur.

Pytanie: Jak myślisz, w jakim stopniu w Księdze Ezechiela 27:1-11 złe siły duchowe stoją za narodami, zarówno wtedy, jak i teraz?

Odp.: Księga Daniela 10:12-14 pokazuje, że przynajmniej czasami tak jest. Patrząc na niektóre z najbardziej krwawych rzezi w historii – czy to Tamerlana, Czyngis-chana, Hitlera, Stalina, Czerwonych Khmerów itp. – nawet wielu osobom niewierzącym trudno jest uwierzyć, że ludzie z własnej woli mogliby być tak źli. Jednak zabijanie nie jest jedynym narzędziem, z którego korzysta szatan. Gdyby w latach 90. powiedzieć przeciętnemu człowiekowi, że homoseksualizm i małżeństwa homoseksualne staną się niezwykle ważną kwestią w latach 2010., spotkałoby się to prawdopodobnie z niedowierzaniem. Nawet ktoś, kto dziś opowiada się za małżeństwami homoseksualnymi, na przykład Bill Clinton, jasno stwierdził, że małżeństwo jest związkiem mężczyzny i kobiety, kiedy w 1996 roku, z pewnymi zastrzeżeniami, podpisał ustawę o obronie małżeństwa (Defense of Marriage Act). Szczegóły na ten temat można znaleźć na stronie https://en.wikipedia.org/wiki/Defense_of_Marriage_Act#Enactment_and_role_of_Bill_Clinton.

Ogólnie rzecz biorąc, nie tylko w kwestii homoseksualizmu, szatan wieje, jak mu się podoba, a wielu ludzi nie stawia mu oporu większego niż opadłe liście.

Pytanie: Gdzie w Ezechiela 27:7 znajdowały się wybrzeża Elishah?

Odp.: Najprawdopodobniej w Afryce Północnej, choć możliwe, że chodziło o Cypr. Septuaginta transkrybuje to jako Elisai. Jednak Cypr jest tylko wspomniany, a mieszkańcy Tyru prowadzili handel z Afryką Północną. Dlaczego więc mieliby wspominać o Cyprze dwukrotnie, a o Afryce Północnej w ogóle?

Afryka Północna: Duża liczba mieszkańców Tyru udała się do Afryki Północnej i założyła Kartaginę na terenie dzisiejszej Tunezji. Założycielka Kartaginy nosiła imię tronowe „Dido”, ale jej prawdziwe imię brzmiało Elissa, a zatem Kartagina leżała na wybrzeżu „Elissy”. Migracja ta rozpoczęła się, gdy Asyryjczycy oblegali Tyru.

Cypr: Niektórzy badacze utożsamiają go z Alashią, starożytną nazwą Cypru.

Inne możliwości to części Grecji, Włoch lub Syrii, ale nie mają one sensu, ponieważ Fenicjanie tam nie dotarli.

Pytanie: Gdzie znajdowały się te miejsca, o których mowa w Księdze Ezechiela 27:10-17?

Odp.: Chociaż „Phut” mogłoby być błędem pisarskim zamiast „Punt” we wschodniej Afryce, najprawdopodobniej tak nie jest. Prawdopodobnie odnosi się to do współczesnej północno-wschodniej Libii, zwanej w starożytności Put.

Arvad było nadmorskim miastem w północnej części Fenicji. Dzisiaj nikt nie zna lokalizacji Gammad.

P: Jak w Księdze Ezechiela 27:32-34, 28:8 miasto Tyru zostało zniszczone pośrodku morza?

Odp.: Proroctwo to musiało wydawać się dziwne w momencie, gdy zostało przekazane, ponieważ Tyros było miastem nadmorskim położonym na lądzie stałym. Jednak później Tyros rozszerzyło się, zajmując również wyspę położoną pół mili od pierwotnego miasta. Pierwotne miasto zostało zniszczone, ale miasto na wyspie przetrwało aż do czasów Aleksandra Macedońskiego.

P: W Księdze Ezechiela 27:36; 28:19, w jaki sposób Tyros został zniszczony na zawsze?

Odp.: Na dwa sposoby.

Fizycznie miasto przestało istnieć. Aleksander Wielki wykorzystał cegły i gruz z miasta Tyru na lądzie stałym do zbudowania grobli (mostu lądowego) o szerokości 200 stóp, prowadzącej na wyspę, gdzie mieszkańcy Tyru zbudowali nowe miasto. Fizyczne cegły miasta, jego mury i budynki stały się częścią ziemi.

Mieszkańcy Tyru, zarówno ci na lądzie, jak i ci, którzy uciekli na wyspę, zostali wszyscy zabici lub sprzedani w niewolę przez Aleksandra Wielkiego. Około 8 000 osób zginęło podczas zdobycia miasta, 2 000 zginęło później, a 30 000 zostało sprzedanych w niewolę.

P: Jak w Ezechiela 28:1 Lucyfer upadł i stał się Szatanem?

Odp.: Objawienie 12:7-9 daje nam pewien wgląd w okoliczności tego tajemniczego wydarzenia. Najwyraźniej, gdy Szatan upadł, zabrał ze sobą 1/3 aniołów nieba. Księga Izajasza 14:12-16 daje nam wskazówkę co do motywacji Lucyfera. Chciał być podobny do Boga.

P: Czy w Księdze Ezechiela 28 mowa jest o Szatanie, czy o królu Tyru?

Odp.: Odnosi się to do obu. Jest to uzasadnione, ponieważ Fenicjanie, podobnie jak Egipcjanie, Babilończycy i inne ludy, uważali swojego króla za wcielenie boga. Król Tyru twierdził, że jest wcieleniem boga Melkarta. Bóg dokonał rozróżnienia między księciem Tyru a jego panem, królem Tyru. Ten, którego nazywano księciem, był śmiertelnym człowiekiem, którego inni uważali za władcę Tyru. Prawdziwym władcą był jednak Szatan, o którym mowa od Ezechiela 28:11. Książę i król mają jednak wiele wspólnych cech.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 28:3 – w jaki sposób był on mądrzejszy od Daniela i czy mógł to być „Danel” z literatury ugarickiej?

Odp.: Daniel był współczesnym Ezechiela, a jego pozycja, sława i mądrość za panowania Babilończyków były powszechnie znane. Pisownia jest taka sama jak w Księdze Daniela, z wyjątkiem brakującej litery jod, która wygląda jak apostrof. Pisownia ta różni się od imienia „Danel” występującego w opowieściach z Ugaritu, a Danel nie był szczególnie mądry.

Szatan istnieje od dawna. Prawdopodobnie zna Pismo Święte lepiej niż najbardziej uczony człowiek na ziemi i od bardzo, bardzo dawna ma doświadczenie w rozumieniu i kuszeniu ludzi. Potrafi powiedzieć wystarczająco dużo prawdy oraz rzeczy, o których ludzie nie wiedzą, aby skłonić ich do uwierzenia w śmiertelne kłamstwa, które wplata w swoje wypowiedzi. Nigdy nie chciałbym mierzyć się z Szatanem w sprycie ani słuchać go i próbować wydobyć z niego prawdę. Na szczęście nigdy nie musimy tego robić. Wystarczy podążać za Bogiem. Podobnie jak w drużynie koszykarskiej czy futbolowej, kiedy jesteśmy posłuszni Bogu, On, Jego aniołowie i inni Jego słudzy na ziemi mogą nas „osłaniać”, podczas gdy my odnosimy zwycięstwa dla Jego chwały.

Pytanie: Czy w Ezechiela 28:8 mowa jest o fałszywej przepowiedni, jak twierdzi sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 590)?

Odp.: Nie. Asimov twierdzi tak, ponieważ król Tyru, Etbaal (Ithobaal) II, został uprowadzony do Babilonu, a nie zabity wcześniej. Chociaż Etbaal został uprowadzony do Babilonu, Asimov snuje tu jedynie domysły, ponieważ historia nie odnotowuje, w jaki sposób Etbaal zginął.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 28:10 wspomniano, że król Tyru umrze śmiercią nieobrzezanych?

Odp.: Podobnie jak Egipcjanie i Hebrajczycy, Fenicjanie praktykowali obrzezanie, w przeciwieństwie do swoich wrogów – Babilończyków i Filistynów. Natomiast Grecy i ludy Mezopotamii tego nie robili. Ma to konotację śmierci w hańbie.

P: Kto jeszcze praktykował obrzezanie, o czym mowa w Księdze Ezechiela 28:10?

Odp.: Obrzezanie praktykowali Hebrajczycy, Arabowie, Moabici i Ammonici. W Egipcie grobowiec Ti (ok. 2300 r. p.n.e.) w Sakkarze przedstawia zabieg ten wykonywany na 13-letnich chłopcach. Józef Flawiusz podaje, że Jan Hyrkan musiał zmusić Edomitów do poddania się obrzezaniu. Co ciekawe, obrzezanie nie ograniczało się do Bliskiego Wschodu. Mówi się również, że Australijczycy i niektóre ludy w Ameryce również praktykowały obrzezanie. Obrzezania nie praktykowali Asyryjczycy, Babilończycy, Kananejczycy, Grecy ani Filistyni.

W przypadku muzułmanów Koran nawet nie wspomina o obrzezaniu, ale muzułmanie praktykują je u 13-letnich chłopców, ponieważ uznają, że Abraham był obrzezany.

Pytanie: Jak w Ezechiela 28:12 mógł upaść Szatan, skoro był pełen mądrości?

O: Oczywiście sama mądrość nie chroni przed upadkiem. W rzeczywistości wiedza, nawet wiedza o Bogu, może prowadzić do pychy, ale miłość buduje, zgodnie z 1 Listem do Koryntian 8:1.

P: W Księdze Ezechiela 29:11-13; 30:23-26 – kiedy Egipt pozostawał niezamieszkany przez czterdzieści lat, a Egipcjanie zostali rozproszeni przez Babilończyków?

O: Ta odpowiedź jest powtórzeniem omówienia z Księgi Jeremiasza 46:13-20.

Sceptycy uważali kiedyś, że Babilończycy nigdy nie zaatakowali Egiptu, ponieważ greccy historycy nie wspominali o tej inwazji. Jednak nie tylko żydowski historyk Józef Flawiusz wspomniał o tym w dziele „Starożytności żydowskie” 10.9.5-7 (ok. 93-94 r. n.e.), ale również fragment kroniki babilońskiej z 567 r. p.n.e., a także inskrypcja na posągu pogrzebowym Nes-hora w południowym Egipcie potwierdzają relację Józefa Flawiusza i Biblii. Tabliczka z pismem klinowym odkryta przez Pinchesa wspomina o inwazji w latach 569/568 p.n.e.

Jak daleko w głąb Egiptu dotarli Babilończycy? Inwazja była prawdopodobnie krótkotrwała. Jednak posąg pogrzebowy Nes-hora wskazuje, że w pewnym momencie za panowania Uah-ib-Ra armia przybyszów z północy dotarła tak daleko na południe, że zagroziła granicy z Etiopią. Nes-hor był namiestnikiem południowego Egiptu za panowania faraona Hofry. Należy zauważyć, że Ezechiel nie przewidział, jak długo Babilończycy pozostaną w Egipcie, a jedynie to, że najeżdżą Egipt aż do granicy z Etiopią.

Pytanie: Gdzie w Ezechiela 29:14 i 30:14 znajduje się kraina Patros?

Odp.: Była to starożytna nazwa Górnego Egiptu. Górny Egipt to południowa część Egiptu.

P: W Ezechiela 29:18 – w jaki sposób wszystkie głowy w armii babilońskiej stały się łysie?

Odp.: Jeśli żołnierze nosili hełmy wystarczająco długo, ich włosy były wycierane. Rzymscy żołnierze również skarżyli się na to zjawisko w późniejszych stuleciach. Nie jest jasne, czy to łysienie było tymczasowe, czy trwałe. Na marginesie, ich hełmy były skórzane.

P: Gdzie w Księdze Ezechiela 30:5 znajduje się Chub/Cub?

Odp.: Uważa się, że jest to część współczesnej Libii.

P: Gdzie w Księdze Ezechiela 30:15 i Księdze Nahum 3:8 znajduje się miasto „No”?

Odp.: „No Amon” to inna nazwa Teb, jednego z głównych miast Egiptu. Egipcjanie nazywali je również „Miastem”. Egipskie słowo oznaczające wioskę brzmiało „niwt”, które Hebrajczycy zmienili na „No”. Pełna hebrajska nazwa, No-Amon, oznaczała miasto/wioskę Amona. Miasto liczyło na pomoc ze strony Put i Lubim, ale zgodnie z „Believer’s Bible Commentary” (str. 1140) pomoc ta nie nadeszła. Nahum mówi o No jako o mieście już zniszczonym, a Teby zostały zniszczone w 663 r. p.n.e. Miasto Teby zostało odbudowane w 654 r. p.n.e.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 30:15,16, w jaki sposób Bóg wylał swój gniew na Sin?

Odp.: Nie odnosi się to do grzesznych czynów, ale raczej do regionu zwanego Pustynią Sin, znanego również jako Pelusium, położonego na północnym wschodzie Egiptu na Półwyspie Synaj. Kiedy perski król Kambyzes podbił Egipt, najpierw pokonał armię egipską pod Pelusium w 525 r. p.n.e. Po tym wydarzeniu opór był już niewielki.

Pytanie: Gdzie w Księdze Ezechiela 30:17 znajdują się Awen i Pibeset?

Odp.: Awen to egipskie miasto On, które nosiło grecką nazwę Heliopolis. Pibeset znany jest również pod nazwą Bubastis.

P: Co w alegorii z Księgi Ezechiela 31:13 symbolizują ptaki powietrzne i zwierzęta polne?

Odp.: „Ptaki i zwierzęta osiedlające się” brzmi niepożądanie. Albo symbolizowały one demony, albo ludzi, którzy będą wyzyskiwać innych. Księga Powtórzonego Prawa 28:26 mówi, że ich ciała staną się pokarmem dla ptaków i zwierząt.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 31:15-18 i 32:2 Bóg spowodował wielką żałobę po faraonie egipskim?

Odp.: Pismo Święte tego nie wyjaśnia, ale możemy spekulować. Będąc tak blisko Izraelitów, Egipcjanie – bardziej niż większość innych narodów – mieli dostęp do rozległej wiedzy o prawdziwym Bogu. Religia egipska nie zawierała tak wielu odrażających praktyk jak religie kananejskie i babilońskie. Jednak duma z tego, co egipskie, sprawiła, że duchowo oddalili się od Izraela bardziej niż królowa Saby i eunuch etiopski.

P: Co w tej alegorii z Księgi Ezechiela 32:13 symbolizują zwierzęta, które miały zostać zniszczone?

Odp.: Może to odnosić się do faktu, że zwierzęta hodowlane były środkiem do zdobywania bogactwa.

Pytanie: Jakie znaczenie ma ta symbolika związana z grobem w Księdze Ezechiela 32:21-32?

Odp.: W tym sugestywnym obrazie można dostrzec co najmniej trzy aspekty. Pewne jest, że Egipt upadnie. Powtórzenia podkreślają, że los Egiptu nie będzie się różnił od losu Asyrii, Elamu, Mešeku, Tubalu i innych narodów. Wreszcie, podobnie jak trudno byłoby uwierzyć, że Asyryjczycy zostaną zniszczeni w szczytowym okresie swojej potęgi, tak samo wydaje się nieprawdopodobne, by Egipcjanie kiedykolwiek zostali zniszczeni. A jednak z pewnością tak się stanie.

P: W Księdze Ezechiela 32 – kiedy duma z własnej kultury jest czymś dobrym, a jakie jest co najmniej siedem sposobów, w jakie może być czymś złym?

Odp.: Czy jesteś zadowolony lub szczęśliwy z kultury, w której się urodziłeś? Nie ma w tym nic złego. Jednak duma z własnej kultury może być zła na wiele sposobów.

1. Czy uważasz, że ze względu na swoją kulturę masz prawo do pewnych rzeczy, których nie mają inni ludzie?

2. Czy uważasz, że urodziłeś się lepszy od innych ludzi ze względu na swoją kulturę?

3. Czy patrzysz z góry na innych ze względu na swoją kulturę, tak jak Jonasz patrzył z góry na niegodziwych Asyryjczyków? Kiedy widzisz osobę całkowicie złą, pamiętaj, że „gdyby nie łaska Boża, byłbym na jej miejscu”.

4. Czy uważasz, że masz prawo wykorzystywać lub uciskać innych ludzi ze względu na swoją kulturę?

5. Czy ze względu na swoją kulturę uważasz, że „urodziłeś się, by rządzić”?

6. Czy uważasz, że Bóg wybacza niegodziwość w tobie, ale nie wybacza tego samego u innych ze względu na twoją kulturę? „Będę ich wspierał, bez względu na to, czy mają rację, czy nie”.

7. Czy usprawiedliwiasz niegodziwość innych członków swojej grupy, podczas gdy potępiasz te same rzeczy u osób spoza niej? „Może i są łotrami, ale i tak ich wspieramy, bo to nasi łotrzykowie”.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 32 – kiedy duma kulturowa staje na przeszkodzie ewangelii i przeszkadza w posłuszeństwie wobec Boga?

Odp.: Najbardziej oczywistym przykładem jest sytuacja, gdy twoja kultura nakazuje coś zrobić, a Bóg nakazuje coś innego. Albo gdy jesteś dumny z czegoś w swojej kulturze, podczas gdy Bóg mówi, że to było niegodziwe.

Mniej oczywisty przykład widać na przykładzie Jonasza. Był on dumny z pobożnych aspektów swojej kultury i patrzył z góry na złych niewierzących. Powinniśmy rozpoznawać grzech jako grzech, ale nie powinniśmy patrzeć z góry na nikogo.

P: W jaki sposób, zgodnie z Księgą Ezechiela 32, ludzie mogą utrwalać grzechy kulturowe?

Odp.: Jeśli twoi przodkowie lub rodzice zgrzeszyli, a ty zdecydujesz się obrać inną ścieżkę i nie popełniać tych czynów, nie ponosisz winy za te grzechy. Jeśli jednak aktywnie zdecydujesz się podążać za grzechami swoich przodków lub rodziców, stajesz się współwinny ich grzechów. Wiele osób nie robi ani jednego, ani drugiego; tak naprawdę nie podejmują żadnej decyzji, po prostu biernie postępują zgodnie z tym, co nakazuje ich kultura. W ten sposób również stają się współwinni grzechów swojej kultury i przodków.

Kluczową funkcją kultury, zarówno tej dobrej, jak i złej, jest nadawanie poczucia normalności postawom, przekonaniom i zachowaniom. Jeśli są one niegodziwe i sprzeczne ze Słowem Bożym, podążanie za kulturą może nadać tej niegodziwości fałszywe poczucie uzasadnienia.

Jednym ze złych celów, jakim może służyć studiowanie historii, jest podtrzymywanie nienawiści. Na przykład pewien muzułmański chłopiec powiedział, że nienawidzi Żydów, mimo że nigdy żadnego nie spotkał. A co, jeśli to, co mu powiedziano o Żydach, było nieprawdą?

Pytanie: Jakie zadania pełni strażnik miasta, o których mowa w Księdze Ezechiela 33:1-6? Dlaczego państwo nie ma strażnika?

Odp.: Bycie strażnikiem to ważne zobowiązanie. Strażnik wykonuje co najmniej cztery zadania.

1. Czuwa, by zadąć w trąbę i ostrzec mieszkańców miasta, zwłaszcza żołnierzy, przed zbliżającym się atakiem. Wpatruje się w dal, aby jak najwcześniej ostrzec przed atakiem.

2. Podaje kierunek ataku, liczebność armii oraz inne szczegóły dotyczące ataku.

3. Jeśli miasto jest już atakowane, może poinformować mieszkańców, gdy dostrzeże posiłki, które pomogą w walce z napastnikami.

4. Daje mieszkańcom miasta poczucie bezpieczeństwa. Wiedzą oni, że ich żołnierze nie będą spać, jeśli strażnik jest czujny. Oczywiście, jeśli sam strażnik zasypia, to daje fałszywe poczucie bezpieczeństwa.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 33:1-6 strażnik miasta jest tak ważny? Co może się stać, gdy strażnik zaniedba swoje obowiązki?

O: Strażnik to albo jedna osoba, albo – w przypadku dużego miasta – po jednej osobie na każdy kierunek. Sam strażnik nie ma mocy, by odeprzeć najeźdźców, ale odgrywa kluczową rolę w podniesieniu alarmu i umożliwieniu śpiącym obrońcom podjęcia walki.

Jeśli strażnik zasypia na służbie, w typową noc nic się nie stanie, o ile nikt go nie przyłapie. Jeśli jednak pojawi się armia najeźdźców, to gdy strażnik śpi, dla miasta będzie już za późno. Tak więc w ponad 99% przypadków wysiłki strażnika wydają się nie mieć znaczenia. Jednak w tym 1% przypadków jego praca jest bardzo, bardzo ważna. Rzymscy żołnierze, którzy zasnęli na warcie, byli paleni żywcem w swoich ubraniach.

W Irlandii, wiele wieków temu, szeregowy pełnił wartę przy forcie w czasie pokoju. Oficer wraz ze swoją dziewczyną spacerowali wzdłuż murów garnizonu, gdy oficer przypadkowo upuścił za mur pierścionek zaręczynowy, który zamierzał podarować swojej dziewczynie. Poprosił więc szeregowego, by go podniósł, a ten zgodził się, pod warunkiem że oficer zastąpi go na warcie. Uzgodnili to. Szeregowy nigdy nie wrócił. Oficer zasnął. Dowódca szeregowego, widząc śpiącego strażnika, zastrzelił go.

P: Jakie zadania pełni duchowy strażnik, o którym mowa w Księdze Ezechiela 33:7-11?

Odp.: Duchowy strażnik ostrzega przed zbliżającymi się niebezpieczeństwami lub herezjami, które mogą nadejść, ale są jeszcze daleko. Ostrzega również przed obecnymi zagrożeniami lub przed miejscami, gdzie mury zostały przerwane, a niebezpieczeństwo dotarło już do miasta Bożego. Wskazuje też wierzącym, gdzie leży niebezpieczeństwo, i podkreśla, jak ważne jest stawianie czoła tym zagrożeniom.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 33:7-11 duchowy strażnik jest tak ważny? Co może się stać, gdy duchowy strażnik zaniedba swoje obowiązki?

Odp.: Przede wszystkim Bóg nakazał nam, abyśmy badali samych siebie i strzegli stada przed duchowymi wilkami. Chrześcijanie mogą dać się uśpić fałszywym zapewnieniom innych, że wyznają tę samą wiarę. Mogą się zniechęcić i stracić zapał.

P: Jakie są sposoby, dzięki którym możemy być dzisiaj duchowymi strażnikami, o czym mowa w Księdze Ezechiela 33:7-11?

Odp.: Chrześcijanie obdarzeni darem wiedzy i rozeznania mogą i powinni pełnić rolę duchowych strażników na cztery, wzajemnie się pokrywające sposoby.

1. Możemy współpracować z innymi, aby chronić stado przed zagrożeniami z zewnątrz. Możemy chronić przed fałszywymi religiami, które nie podają się za chrześcijańskie, jak również przed tymi, które się za takie podają.

2. Możemy współpracować z innymi, aby chronić stado przed fałszywymi braćmi, przed drapieżnymi wilkami pośród nas (Dz 20,28-31).

3. Możemy chronić przed grzechem, zwłaszcza gdy chrześcijański przywódca promuje grzech jako coś „w porządku”. Możemy czuwać nad naszymi małżeństwami.

4. Możemy chronić przed zniechęceniem. Kiedy światło chrześcijan zaczyna gasnąć, możemy im przypominać, Komu służą, do jakiego celu dążą oraz o marności rzeczy tego świata.

Skuteczność strażnika zależy zarówno od tego, jak bardzo jest czujny, jak i od tego, czy ludzie mu ufają na tyle, by go słuchać. Niemal każdy w Ameryce słyszał o słynnej przejażdżce Paula Revere’a, który ostrzegał, że Brytyjczycy nadchodzą, by zabrać ich amunicję. William Dawes również wyruszył w drogę i odegrał równie ważną rolę. Revere ostrzegał ludzi po drodze, podczas gdy Dawes pojechał prosto do Lexington, by ostrzec tamtejszych przywódców. Obaj mężczyźni nie byli zbyt znani za życia, ale kiedy Henry Wadsworth Longfellow opisał nocną przejażdżkę Paula Revere’a, całkowicie pominął Dawesa. Niektórzy strażnicy stają się sławni, a o innych nikt nie będzie pamiętał, przynajmniej tutaj, na ziemi.

Pytanie: Jakie niewłaściwe sposoby pełnienia roli strażnika, których nie powinniśmy stosować, wymieniono w Księdze Ezechiela 33:7-11?

Odp.: Nie powinniśmy nazywać herezją prowadzącą do zguby duszy tego, co jest jedynie błędem. Nie powinniśmy wskazywać na niektóre grzechy, a o jeszcze większych milczeć lub milcząco je akceptować. Chociaż są chwile, kiedy powinniśmy być surowi w naszym przesłaniu, powinniśmy głosić prawdę w miłości. Wreszcie powinniśmy zdawać sobie sprawę, że istnieją różne rodzaje reakcji w zależności od tego, na jakim etapie znajduje się słuchacz. Są to pouczenie, łagodna korekta, napomnienie, a wreszcie surowa nagana, która w Biblii obejmowała wyśmiewanie, obelgi i groźby piekła.

Jak rozróżnić, co jest właściwe? Możemy przyjrzeć się przykładom z Biblii. Kiedy Paweł ostrzegał zbłądzone kościoły w 1 i 2 Liście do Koryntian, Liście do Galatów i Liście do Kolosan, a także kiedy w Liście do Filipian ostrzegał przed niektórymi złymi poglądami wyznawanymi przez nielicznych, widzimy jeden sposób pełnienia roli strażnika. Kiedy Piotr ostrzega nas w 2 Liście Piotra, dostrzegamy drugi sposób pełnienia tej roli. Kiedy czytamy, jak Jan pisze w 1., 2. i 3. Liście Jana, dostrzegamy trzeci sposób pełnienia roli strażnika. Kiedy Juda ostrzega nas w Liście Judy, dostrzegamy czwarty styl pełnienia roli strażnika. Wreszcie, kiedy widzimy, jak autor Listu do Hebrajczyków nie ostrzega przed herezjami, ale zwraca uwagę wierzących na zasadnicze znaczenie wytrwania w wierze, dostrzegamy zupełnie inny styl pełnienia roli strażnika.

Pytanie: W jakiem zakresie w Ezechiela 33:12-21 Ezechiel pełnił rolę strażnika w sposób odmienny od tego, czego można by się spodziewać?

Odp.: Ludzie nie przychodzili do Ezechiela z pytaniami: „Co powinniśmy zrobić?” lub „Czy to jest słuszne?”. Wręcz przeciwnie – w ogóle do niego nie przychodzili i o nic nie pytali; myśleli, że wszystko już wiedzą, ale byli w błędzie. Jednym z zadań strażnika jest ostrzeganie przed nowym, zbliżającym się zagrożeniem, zanim dojdzie do szkody. Drugim zadaniem jest pokazanie ludziom, którzy są już przekonani o tym, na czym powinni polegać, że to, na czym polegali, było błędne. Chodzi o podważenie fałszywych przekonań, które uważają za prawdę, po tym, jak fałszywa doktryna wyrządziła już szkody.

P: O co chodziło ludziom w Ezechiela 33:24, gdy mówili, że Abraham był tylko jednym, a oni są wielu?

Odp.: Chodziło im o to, że Abraham był tylko jedną osobą, a mimo to odziedziczył tę ziemię. Teraz jesteśmy znacznie silniejsi niż Abraham, ponieważ jest nas wielu, więc nie traćmy ducha, bo jesteśmy jeszcze bardziej zdolni do utrzymania tej ziemi. Bóg potępia takie nastawienie. Abraham w rzeczywistości jeszcze nie posiadał tej ziemi. Nie otrzymał nawet obietnicy posiadania tej ziemi dzięki własnej sile czy zasługom, ale wyłącznie dzięki łasce Bożej. Jednak fakt, że jest ich wielu, nie daje im żadnych dodatkowych zasług do posiadania tej ziemi; w rzeczywistości mieliby nawet mniej zasług z powodu swojego bałwochwalstwa i innych grzechów. Jak wkrótce się przekonali, mimo że było ich znacznie więcej niż Abrahama, nadal nie byli wystarczająco potężni, aby samodzielnie odeprzeć Babilończyków. Polegali na własnym mieczu, zgodnie z Ezechiela 33:26. A gdyby Bóg nie odeprzeł dla nich Babilończyków – co, jak sam zapowiedział, nie zamierzał uczynić – to pokładali nadzieję w czymś, na co nie warto było liczyć. Zupełnie nie dostrzegli, że to była łaska i moc Boża, a nie ludzka siła czy zasługi.

Dzisiaj organizacja lub denominacja może dobrze rozpocząć swoją działalność, ale ponieść porażkę, gdy ludzie zaczną ufać tej organizacji i czuć większą lojalność wobec niej lub jej służby niż wobec Boga.

Pytanie: Co jest niezwykłego w sformułowaniu oskarżenia zawartego w Księdze Ezechiela 33:25: „podnieście oczy ku swoim bożkom”?

Odp.: Nie jest tu powiedziane, że czcili te bożki zamiast Boga; być może niektórzy chcieli czcić bożki obok Boga, innymi słowy, pozostawiając sobie otwarte możliwości, próbując grać na wszystkich frontach. Nie jest wyraźnie powiedziane, że czcili te bożki, choć jest to tutaj sugerowane. „Podnieście oczy” ma charakter bardziej ogólny; oznacza to po prostu zwracanie uwagi na bożki lub poświęcanie im jakiegokolwiek zainteresowania. Oznacza to okazywanie szacunku bożkom. Słyszałem kiedyś, jak chrześcijański apologeta mówił, że powinniśmy szanować religię muzułmańską. Biblia nigdzie nie mówi, że powinniśmy szanować fałszywe religie; nie powinniśmy szanować islamu bardziej niż muzułmanie i chrześcijanie szanują hinduizm czy buddyzm. Z drugiej strony powinniśmy szanować muzułmanów, tak jak powinniśmy szanować wszystkich ludzi, ponieważ cała ludzkość została stworzona na obraz Boga.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 33:27-29, w jaki sposób Bóg jest „tym, który sprowadza spustoszenie”?

Odp.: Kiedy lud odwraca się od Boga, Bóg posługuje się nieprzyjemnymi wydarzeniami, by pokazać, że nie mogą polegać wyłącznie na własnej sile. W Ameryce, jak ktoś powiedział kilkadziesiąt lat temu, kiedy usuwa się Biblię ze szkół, wprowadza się wykrywacze metalu. Ludzie mogli sądzić, że się mylił, ale pomylił się jedynie co do czasu.

P: W Księdze Ezechiela 33:30-33 Bóg mówił Ezechielowi, że najwyraźniej zyskał on pewną sławę i popularność. Czy Ezechiel powinien się tym przejmować, a czy my powinniśmy się przejmować, jeśli staniemy się nieco sławni lub popularni?

Odp.: Istnieją dwie odpowiedzi, które na pierwszy rzut oka wydają się sprzeczne, ale w rzeczywistości się uzupełniają.

Nie, nie powinniśmy przejmować się tym, co myślą inni; jako słudzy Boga powinniśmy przejmować się jedynie tym, co o nas myśli nasz Pan. Nie powinniśmy pozwolić, by sława czy pochlebstwa napędzały naszą pychę i potencjalnie doprowadziły do upadku.

Tak, powinniśmy zwracać uwagę na te rzeczy jako narzędzia szerzenia Ewangelii. Kiedyś dana osoba nie była sławna. W przyszłości prawdopodobnie nadejdzie czas, kiedy nie będzie już sławna lub nikt już jej nie będzie słuchał. To w porządku. Jednak w tym okresie i w miejscu, gdzie wierzący jest sławny lub lubiany, powinien wykorzystać tę platformę, by świecić dla Chrystusa i głosić Ewangelię. Nie pozwól jednak, by to uderzyło ci do głowy, bo i to przeminie. Bóg nie mówił tego, by schlebiać ludzkiej dumie, ale raczej po to, by Ezechiel – i my – mogli wykorzystać przemijającą sławę dla chwały Bożej.

Pytanie: Dlaczego w Ezechiela 33:31-33 niektórzy ludzie, którzy nie mają zamiaru podążać za Bogiem, nadal aktywnie pragną słuchać Słowa Bożego?

Odp.: Chcą czuć się dobrze z powodu bliskości z Bogiem, ale mają też inne motywy. Niekoniecznie muszą aktywnie decydować, że nie będą postępować zgodnie z tym, co słyszą, ale biernie uznają, że posłuszeństwo wobec Bożych przykazań jest opcjonalne. Charles Stanley mówił o ludziach, którzy początkowo mogą być posłuszni Panu, a potem „dochodzą do etapu »może«”.

P: W Księdze Ezechiela 34:1-4, 8-12, w jaki sposób niektórzy przywódcy religijni przypominają tych bezużytecznych pasterzy?

O: Bezużyteczni pasterze nie tylko nic nie robią, ale polega się na nich, że wykonają swoją pracę, czego jednak nie robią. Lepiej jest nie mieć pasterza, aby właściciel wiedział, że go nie ma, i sam pilnował owiec, niż mieć bezużytecznego pasterza, którego uważało się za dobrego.

Podobnie poważną sprawą jest bycie przywódcą chrześcijan i niewywiązywanie się z obowiązków, na których polega się.

P: Jakie cechy charakteryzują niektórych bezużytecznych pasterzy w Księdze Ezechiela 34:1-6?

Odp.: Oto osiem cech, które charakteryzują przynajmniej niektórych złych pasterzy.

Ezechiel 34:2 Troszczą się tylko o siebie

Ezechiel 34:2 Nie dbają o stado

Ezechiel 34:3 Chcą jednak nadal czerpać korzyści z przewodzenia stadzie, nawet kosztem najlepszych owiec

Ezechiel 34:4 Nie podejmują żadnego wysiłku, by pomóc lub sprowadzić z powrotem tych z trzody, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji

Ezechiel 34:4 Rządzili surowo i brutalnie (bez współczucia)

Ezechiel 34:5 Stado nie było w lepszej sytuacji niż gdyby nie miało pasterza

Ezechiel 34:5 Pasterze, którzy opuścili swoje obowiązki, nie chronili ich przed tym, by padli ofiarą innych

Ezechiel 34:6 Pasterze, którzy uciekli, nie chronili ich przed rozproszeniem i podziałem

Pytanie: W jaki sposób niektórzy przywódcy polityczni, o których mowa w Ezechiela 34:1-4, 8-12, przypominają tych bezużytecznych pasterzy?

Odp.: Nie pracują dla dobra ludzi, a jedynie dla wynagrodzenia. Nie troszczą się o tych, którymi powinni kierować, a jedynie wykorzystują ich. Dbają wyłącznie o siebie i traktują swoje stanowisko jako sposób na osiągnięcie zysku.

Pytanie: Co Bóg obiecuje uczynić tym bezużytecznym pasterzom w Księdze Ezechiela 34:7-10?

Odp.: Są co najmniej trzy rzeczy.

Ezechiel 34:10 Bóg pociągnie ich do odpowiedzialności

Ezechiel 34:10 Bóg pozbawi ich możliwości opieki nad stadem i czerpania z tego korzyści.

Ezechiel 34:10 Bóg wybawi stado od ich wyzysku

Richard FitzRalph (1299–1360) w swojej doktrynie panowania napisał, że bezbożni przywódcy nie powinni otrzymywać naszej służby, naszej lojalności ani naszych pieniędzy.

Pytanie: Co Bóg obiecuje zrobić dla swoich owiec w Ezechiela 34:11-16?

Odp.: Zostaną one zaprowadzone na pastwisko, gdzie będą odżywiane i będą się dobrze rozwijać. Nie tylko będą chronione przed drapieżnikami, ale także przed złym wpływem innych złych owiec.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 34:17-24, w jaki sposób niektórzy chrześcijanie mogą być owcami, ale złymi owcami, mącąc wodę swoimi stopami?

Odp.: Mogą to być owce, które nie przejmują się mąceniem wody i uniemożliwiają innym owcom picie. Mogą zniechęcać innych wierzących i dawać zły przykład. Mogą pozbawiać innych wierzących tego, czego potrzebują.

P: Czy w Księdze Ezechiela 34:23 i 48:21 ten wspomniany „Dawid” to naprawdę Dawid, czy Mesjasz?

Odp.: Pismo Święte tego nie precyzuje, ale istnieją tu dwa poglądy. Albo jest to Mesjasz, który będzie panował nad wszystkim na wieki, albo faktycznie jest to Dawid, o którym niektórzy sądzą, że będzie panował pod władzą Chrystusa podczas Tysiąclecia.

P: Co Bóg obiecuje swoim owcom w Księdze Ezechiela 34:25-31?

Odp.: Bóg obiecuje miejsce, w którym nie ma dzikich zwierząt. Obiecał regularne deszcze (i błogosławieństwa). Obiecał, że nie będzie niewoli, głodu ani wstydu.

P: Czy obietnice zawarte w Księdze Ezechiela 34:25-31 mają się wypełnić fizycznie czy duchowo? Kiedy się spełnią?

Odp.: Ostatecznie spełnią się one podczas panowania Tysiąclecia, w czasie „Mojego sługi Dawida”, o którym mowa w Księdze Ezechiela 34:23-24. Chociaż Bóg czuwa nad nami już teraz, całkowite bezpieczeństwo na ich ziemi, gdzie nie będą już ofiarami dla innych narodów, jest wciąż przyszłością.

P: Co oznacza dla każdego z osobna bycie jedną z owiec Bożych, o czym mowa w Księdze Ezechiela 34:31?

Odp.: Podążasz za pasterzem, którym – jak ujawnia Nowy Testament – jest Chrystus. Pobożni przywódcy kościelni są podpasterzami i powinniśmy podążać również za nimi, ale tylko o ile oni sami podążają za Chrystusem (List do Hebrajczyków 13:7; 1 List Piotra 5:1-5).

P: Co w Księdze Ezechiela 34:31 oznacza dla nas wszystkich, jako zbiorowości, bycie owcami Bożymi?

Odp.: Podążamy za Pasterzem, który nas prowadzi i troszczy się o nas. Ufamy, że Jego droga jest najlepsza. Jesteśmy razem, jako jedno stado.

P: Gdzie znajduje się góra Seir, o której mowa w Księdze Ezechiela 35:2-3,7, Księdze Rodzaju 36:30 oraz 2 Kronikach 20:10 i 25:11?

Odp.: Jest to najwyższa góra w Edomie i jest tu używana jako synonim oznaczający naród edomicki.

P: W Księdze Ezechiela 35:5 – w jaki sposób Edom żywił od dawna wrogość wobec Izraela?

Odp.: Niestety, zarówno dawniej, jak i dziś, jednym z celów, do których wykorzystuje się historię, jest nauczanie i podtrzymywanie dawnych nienawiści. Około 1900 r. p.n.e., jak opisano w Księdze Rodzaju 25:22-34; 27; 36:1, Ezaw, przodek Edomitów, chciał kiedyś zabić Jakuba, przodka Izraela. Później jednak doszło między nimi do pojednania.

Około 1407 r. p.n.e., jak opisano w Księdze Liczb 20:14-21; 24:15-19, Edomici nie pozwolili Izraelitom przejść przez swoją ziemię w kierunku Kanaanu.

1 Księga Samuela 14:47 Walczyli za czasów Saula

1 Królów 11:14-22 Edomici pod wodzą Hadada walczyli za czasów Salomona

2 Kronik 20:1-23: Edomici zawarli sojusz i walczyli za czasów Jehoszafata

2 Królów 8:21 Edomici walczyli za czasów Jehorama

2 Kronik 28:17 Edomici walczyli za czasów Achaza

Psalm 137:7; Lamentacje 4:21-22; Obadiasza 10-14 Edomici pomagali Babilończykom w walce przeciwko Judzie.

W Księdze Ezechiela 25:12-17, po upadku Jerozolimy, Edomici czekali na rozdrożach, by zabijać i okradać uciekających Żydów.

Malachiasz 1:2-5 – około 433 r. p.n.e., po powrocie z wygnania Edomici nadal byli wrogami.

Tak więc Edomici byli wrogami Izraela przez prawie tysiąc lat, nie licząc Ezawa. Edomici hodowali wiele owiec, ale tak samo robili Moabici, Ammonici, Arabowie i Izraelici. Jedyną rzeczą, która wyróżniała Edomitów, poza hodowlą owiec, była ich nienawiść do Izraela.

Pytanie: Czym jest gorycz, o której mowa w Księdze Ezechiela 35:5, i jakie są jej różne fazy?

Odp.: Czasami złe uczucia znikają z upływem czasu. Czasami jednak ludzie wciąż je podsycają, przez co się nasilają. Oczywiście może to zatruwać relacje z osobą, do której żywisz gorycz, ale może też zatruwać relacje z innymi. W najgorszym przypadku goryczy smutne jest to, że jedynym powodem do życia staje się nienawiść.

P: Czy w Księdze Ezechiela 36:1-12 Izraelici postąpili źle, czując się tutaj zachęceni?

Odp.: Nie, ponieważ Bóg obiecał usunąć wroga, który nieustannie polował na nich w chwilach słabości.

P: Jaką delikatną równowagę Bóg tutaj zachowuje w Księdze Ezechiela 36:13-21?

O: Z jednej strony Bóg oświadcza, że Izrael zasłużył na swoją karę. Z drugiej strony Bóg powiedział, że ich kara dobiegnie końca i że zostaną pobłogosławieni. Bóg nie chciał, by myśleli, że ich grzech jest w porządku, ale nie chciał też, by sądzili, że gdy raz popełnią wielki grzech, nie ma już odwrotu.

P: Jak dzisiaj możemy odzwierciedlać tę równowagę, o której mowa w Księdze Ezechiela 36:13-21?

Odp.: Bóg daje każdemu pewną swobodę, ale zapewnia też ochronę uciśnionym spośród swoich owiec. Bóg powstrzyma niektóre owce przed uciskaniem innych. Podobnie my możemy pozwalać ludziom robić, co chcą, ale bronimy uciśnionych. Jak ktoś trafnie zauważył: masz swobodę poruszania rękami, ale twoja swoboda kończy się tam, gdzie zaczyna się mój nos.

Pytanie: Co jest niezwykłego w tym słowie określającym bożki w Księdze Ezechiela 36:18?

Odp.: To słowo, gillulim, jest ulubionym określeniem Ezechiela na bożki. Być może wywodzi się ono od słowa gel, oznaczającego odchody, a zatem Ezechiel nazywa bożki „rzeczami z odchodów”.

Pytanie: Jak, zgodnie z Księgą Ezechiela 36:21-22, 32, Bóg uczynił to dla swojego imienia?

Odp.: Bóg miał przywrócić Izraelitów nie dlatego, że na to zasługiwali, ale ze względu na swoje imię. Byli oni ludem Bożym, a Bóg miał ich zachować, tak jak obiecał Abrahamowi. Księga Wyjścia 32:9-14 naucza tej samej koncepcji.

P: W Księdze Ezechiela 36:25-26, w jaki sposób czysta woda oczyści Izraelitów?

Odp.: Na dwa sposoby.

W sensie przenośnym, tak jak woda oczyszcza z brudu, tak Bóg oczyszcza każdego, kto przyjdzie do Niego. Niezależnie od tego, kiedy ludzie przychodzą do Boga, Bóg czyni to poprzez swojego wyznaczonego arcykapłana, Jezusa Chrystusa.

W sensie fizycznym nadejdzie czas, kiedy lud Boży zastosuje się do nakazu Chrystusa, by przyjąć chrzest.

Pytanie: Księga Ezechiela 36:25-30 nazywana jest „Ewangelią według Ezechiela”. Jak ówczesny Żyd postrzegałby te obietnice?

Odp.: Fakt, że Bóg nie zamierzał kontynuować dotychczasowego stanu rzeczy, wydawałby się albo budzący pokorę, upokarzający, a może nawet obraźliwy. Bóg musiałby dać im nowe serce. Stwierdzenie, że mieli serca z kamienia, nie było zbyt pochlebne.

P: W jaki sposób fragment z Ezechiela 36:31-32 wpisuje się w proces prawdziwej skruchy?

Odp.: Kiedy człowiek rozmyśla o grzechach, które popełnił w przeszłości, nie myśli o nich z nadzieją czy zadowoleniem, ale raczej z odrazą do tego, co uczynił.

Wiele osób słyszało o żabach i zjawisku „gorącej kuchenki”. Jeśli wrzucisz żywą żabę do wrzącej wody, żaba wyskoczy; wie, że grozi jej niebezpieczeństwo. Jeśli jednak wrzucisz żabę do ciepłej wody, a następnie stopniowo podgrzewasz ją do wrzenia, żaba zginie, nie zdając sobie sprawy, że jest gotowana na śmierć. Podobnie, gdy ludzie przyzwyczajają się do drobnych grzechów, mogą dać się skusić na popełnianie bardzo poważnych grzechów, o ile zmiana ta następuje stopniowo. Antidotum na to, po pokucie, polega na odrazie do grzesznych czynów, których się dopuścili, zarówno tych wielkich, jak i małych.

P: Jakie znaczenie ma wizja doliny kości z Księgi Ezechiela 37?

Odp.: Chociaż ludzie mogliby wysnuwać najróżniejsze fantazyjne teorie na temat tego, co symbolizują te kości, Księga Ezechiela 37:11 daje jasną odpowiedź. Kości symbolizują Dom Izraela. Izraelici zostali niemal, ale nie całkowicie, zabici lub zasymilowani podczas wygnania. Jednak Księga Ezechiela 37 pokazuje, że nawet gdyby każdy Izraelita zginął, Bóg nadal mógłby dotrzymać swojej obietnicy, by ich ocalić, przywracając ich do życia.

Może to odnosić się do odrodzenia Izraela jako narodu w 1948 roku.

Nawet jeśli odnosi się to do zmartwychwstania cielesnego, muzułmanie nie powinni mieć trudności z uwierzeniem w ten cud. O cudownym odtworzeniu kości nauczał również Mahomet w Sahih Muslim 4:7055-7057, str. 1527-1528.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 37:1-2, o co chodzi nie tyle w samych kościach, ile w kościach, które były bardzo wyschnięte?

Odp.: Nie pozostał w nich szpik kostny, krew ani żadna oznaka życia. Skoro były suche, musiały być martwe od dawna. Oczywiście nie było żadnej nadziei, że kiedykolwiek znów ożyją.

Pytanie: Jakie było nastawienie Ezechiela w jego odpowiedzi skierowanej do Boga w Księdze Ezechiela 37:3?

Odp.: Ezechiel był w pełni świadomy naturalnej sytuacji. Jednak nie zamierzał niczego wykluczać, mając do czynienia z Wszechmocnym Bogiem. Taka powinna być również nasza postawa.

P: Jaki był sens przemawiania do kości w Ezechiela 37:4, skoro nie mogły one nic usłyszeć ani zrozumieć?

Odp.: Jeśli jakiś pastor uważa, że jego wierni nie słuchają go zbyt uważnie, to „New International Bible Commentary” (str. 838) z humorem zwraca uwagę, że była to „najmniej obiecująca wspólnota, do której kiedykolwiek zwracał się jakikolwiek kaznodzieja”. Celem tej wizji nie było nauczenie kości czegokolwiek. Chodziło raczej o ogłoszenie im słowa Bożego, że ożyją. Czasami nasze słowa nie służą nauczaniu wszechwiedzącego Boga, ani nawet innych ludzi; czasami chodzi po prostu o ogłoszenie słowa Pana.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 37:5-10 hebrajskie słowo ruach (tchnienie/duch) pojawia się dziesięć razy. Dlaczego Bóg tak bardzo podkreślał, że stało się to dzięki Jego Duchowi?

Odp.: Pismo Święte nie mówi tego wprost, ale możemy spekulować. W Księdze Rodzaju 1 Bóg podkreślał, że stworzył świat poprzez wypowiedzenie Słowa, choć raz wspomniał również o Duchu. W innych miejscach Bóg podkreśla działanie poprzez swoje prawe ramię, czyli swoją moc. Tutaj jednak Bóg nie tylko dokonuje fizycznego dzieła, ale tchnie Ducha w ludzi (tj. suche kości).

P: W Ezechiela 37:7-10, jaki jest sens dwuetapowego procesu w tej wizji?

Odp.: Bóg może zmieniać rzeczy w sposób naturalny i fizyczny, nawet gdy wydaje się to niemożliwe. Jednak Bóg nie poprzestaje na tym. Bóg może przemienić ducha człowieka i obdarzyć go życiem duchowym tam, gdzie wcześniej go nie było.

Pytanie: Jakie jest bezpośrednie zastosowanie wizji, którą Bóg ukazał Ezechielowi w Księdze Ezechiela 37:11-14?

Odp.: Po zniszczeniu Jerozolimy wydawało się, że naród żydowski przestał istnieć na zawsze.

Istniało wiele starożytnych królestw, które w swoim czasie były dość rozległe lub potężne: Ubaidyjczycy, Urartu, Heftalici, Mitanni, Minojczycy, Ludy Morskie, Lydowie, Hyksosi, Yueh-Chih, Cymmeryjczycy i Scytowie. Większość dzisiejszych ludzi nigdy o nich nie słyszała, ale odgrywali oni dość ważną rolę, na przykład gdy Lydowie i Persowie walczyli ze sobą i zremisowali. Jednak nie ma już po nich żadnego śladu. Nawet imperia, o których słyszeliście, takie jak Asyryjczycy, Hetyci i Babilończycy, doszły do punktu, w którym ich szansa na powrót była praktycznie zerowa. Dotyczyło to tak wielu narodów i naturalnie można wywnioskować, że podobnie jak w przypadku Filistynów, czas narodu żydowskiego nadszedł i minął na zawsze. Jednak Bóg obiecał coś innego.

Pytanie: Jaki jest sens połączenia dwóch kijów w jeden w Księdze Ezechiela 37:15-17?

Odp.: Lud północnego królestwa Izraela i południowego królestwa Judy, który dotychczas był podzielony, a nawet wielokrotnie walczył między sobą, stanie się nierozerwalną jednością jako jeden naród.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 37:15-17 pierwotny brak jedności, czyli rozdzielenie kijów, było źródłem późniejszych grzechów, jak sądzą niektórzy członkowie lokalnego kościoła Witnessa Lee?

Odp.: To jest błędne, a jednak częściowo poprawne.

Błędne: To Bóg, a nie ludzie, spowodował pierwotnie rozłam zjednoczonego królestwa, zgodnie z 1 Król. 11:11-13, a Bóg nie zgrzeszył. Stało się tak z powodu grzechów Salomona i oddalenia się ludu od Boga. Lud Judy był gotów naprawić ten rozłam, ale Bóg przekazał przez swojego proroka Szemajasza, by nie powstrzymywać Izraelitów przed rozłamem, ponieważ było to dzieło Boże, zgodnie z 1 Królów 12:21-24.

Częściowo poprawne: Gdy tylko doszło do rozłamu, król północnego królestwa Izraela pogrążył swój lud w jeszcze większej niegodziwości, wprowadzając kult złotych cielców w Betel i Dan, zgodnie z 1 Księgą Królewską 12:25-33.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 37:16-17 te dwa kije mogą oznaczać Biblię i Księgę Mormona, jak twierdzą mormoni?

Odp.: Nie. Keith Meservy opublikował artykuł na ten temat w mormońskim czasopiśmie „The Ensign” z września 1977 r., str. 22–27. Zauważył on, że konkretne hebrajskie słowo oznaczające pręt/kij, matteh, nie występuje w Księdze Ezechiela 37:16–17; zamiast tego użyto hebrajskiego słowa „ets”, które jest ogólnym określeniem drzewa/drewna. Asyryjczycy i Babilończycy używali drewnianych „tabliczek do pisania”, więc twierdzi on, że to „potwierdza słuszność” interpretacji mormonów. Jednak tabliczki te były wydrążone w środku, aby można je było wypełnić woskiem, na którym następnie pisano. Z jednej strony Meservy wykazał, że „kije” mogły być zarówno tabliczkami do pisania, jak i prętami. Gdyby miało to naprawdę duże znaczenie, potwierdzałoby to zarówno Nowy, jak i Stary Testament, a także Biblię i Księgę Mormona. Jednak w tym miejscu nie odnosi się to do pism świętych. Mormoni pomijają fakt, że Ezechiel 37:18b–28 już wyjaśnia, co oznaczają te dwa kije. Oznacza to, że dwa narody (a nie pisma święte) zostaną zjednoczone w jeden. Miały one zostać zgromadzone spośród narodów, wśród których zostały rozproszone.

W tamtym czasie panowała wielka wrogość między ludami Izraela i Judy. Jedna laska reprezentowała Izrael, a druga – Judę. Proroctwo to głosiło, że plemiona Izraela i Judy staną się jednym ludem po tym, jak Bóg zgromadzi swój lud z narodów. Te dwie laski nie mogły oznaczać Biblii i Księgi Mormona z następujących powodów.

1. W Ezechiela 37:18b-20 kije odnoszą się do dwóch narodów, a nie do ksiąg

2. Gdy zostaną połączone, Dawid będzie nad nimi panował (Ezechiel 37:24).

3. Zostaną połączone, gdy będą mieszkać w ziemi swoich przodków (Ezechiel 37:25).

4. Wreszcie, Księga Mormona nie może być tutaj przywoływana, ponieważ jest pełna fałszów, w tym opisu całej cywilizacji amerykańskiej, co do której nie znaleziono żadnych dowodów archeologicznych. Na przykład, zapytaj dowolnego uczciwego archeologa mormońskiego, gdzie znajduje się którekolwiek z miast wymienionych w Księdze Mormona, a powie ci, że jeszcze go nie znaleźli. Ile jeszcze dekad minie i ile miast Inków, Chimú, Azteków, Majów itp. musimy odkryć, zanim dojdziemy do wniosku, że miasta z Księgi Mormona nigdy nie zostaną odnalezione, ponieważ nigdy nie istniały?

Pytanie: Kim jest Gog w Księdze Ezechiela 38:2; 39:1,11?

Odp.: Niektórzy badacze twierdzą, że odnosi się to do Rosji, ale inni nie są tego tak pewni.

Słowo „Gog” może być tym samym słowem co „Gyges”/„Gugu”, król Lidii na terenie dzisiejszej Turcji. W Starym Testamencie słowo to pojawia się tylko tutaj oraz w 1 Kronikach 5:4

Inne mało prawdopodobne interpretacje imienia Gog to:

Gagu, władca krainy Sakhi na północ od Asyrii, na terenie dzisiejszej Rosji, Azerbejdżanu i/lub Armenii.

Sumeryjskie słowo oznaczające ciemność to „Gug”.

Gomer, wspomniany w Księdze Rodzaju 10:2 tuż przed Magogiem, był potężnym ludem, którego Asyryjczycy nazywali Gimirai, a który dzisiejsi historycy znają jako Cymmeryjczyków z południowej Rosji. Według Herodota (4:12) podbili oni Armenię, osłabili Meshech i Tubal oraz osiedlili się w północnej części dzisiejszej Turcji. Scyci i Cymmeryjczycy najechali Palestynę w 650 r. p.n.e. Scyci najechali Medów w Iranie w 653 r. p.n.e., zanim Medowie wypędzili ich w 625 r. p.n.e. Nawet później Scyci stanowili siłę, z którą należało się liczyć. W 130 r. p.n.e. Partowie, Scytowie, Sakowie (Kushanowie) i Tocharowie (= Tukharianie = Yueh-Chih) połączyli siły, by opanować Baktrię i południową Rosję.

Gog i Magog nie mogą być Aleksandrem Wielkim, ponieważ Aleksander i jego armia nie ponieśli śmierci w górach, o których mowa w Księdze Ezechiela 39:4.

Pytanie: Kim są Gog i Magog w Księdze Ezechiela 38–39?

Odp.: Magog, Tubal i Meshech są po raz pierwszy wspomniani w Księdze Rodzaju 10:2. Księga Ezechiela 38:1 prawdopodobnie odnosi się do tego samego wydarzenia z udziałem Goga i Magoga, o którym mowa w Apokalipsie 20:8. Była to Wielka Bitwa w Dolinie Jozafata, pod koniec Tysiąclecia.

P: Dlaczego w rozdziałach 38–39 Księgi Ezechiela Bóg miałby sprowadzić Goga i Magoga przeciwko Izraelowi?

Odp.: Księga Ezechiela 38:16,23; 39:7 mówi, że stanie się to po to, by przynieść chwałę Bogu. Bóg sprawi, że ci niegodziwi ludzie zdecydują się najechać Izrael, a On sam objawi swoją chwałę, chroniąc Izrael.

Pytanie: Czy w Księdze Ezechiela 38:4 to Bóg poprowadził Goga i Magoga do najeźdzenia Izraela, czy też poprowadził ich szatan, jak opisano w Apokalipsie 20:7-8?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. Z Księgi Ezechiela 38:10-11 wynika, że Gog i Magog opracowali zły plan, przygotowali się do niego i najwyraźniej wierzyli, że to wyłącznie oni sami podjęli tę decyzję. W rzeczywistości zostali wezwani, by to uczynić (Księga Ezechiela 38:8).

2. Jest tam wyraźnie powiedziane, że Bóg odwróci ich od ich ojczyzny na północy, aby ruszyli przeciwko Izraelowi. Następnie Bóg ich zniszczy (Ezechiel 38:4; 39:2-3).

3. Sam Bóg nie kusi ludzi (List Jakuba 1:13). Zamiast tego, zgodnie z Objawieniem 20:7-8, Bóg posłuży się tym, że szatan zwiedzie Goga i Magoga.

4. Ta koncepcja, zgodnie z którą Bóg wykorzystuje zło ludzi i szatana do realizacji celów będących częścią Jego planu, nazywana jest przez teologów doktryną „współdziałania”. Prawdopodobnie najwyraźniejszym przykładem tej prawdy jest Księga Rodzaju 50:20, kiedy Józef przemawiał do swoich braci o tym, jak uczynili go niewolnikiem. Józef powiedział: „A wy, co zamierzaliście mi wyrządzić zło, Bóg zamierzył na dobro…” Innym przykładem współdziałania jest zdrada Jezusa przez Judasza; było to częścią określonego planu Bożego i Jego przewidzenia (Dz 2,23). Ponadto Bóg posłużył się szatanem, by skłonić Dawida do pysznego spisu ludu Izraela (2 Sm 24,1 i 1 Krn 21,1).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 38:4-6 oraz 39:3,9 wspomina się o koniach, tarczach i mieczach?

Odp.: W tej symbolicznej przepowiedni dotyczącej przyszłości ówcześni czytelnicy nie rozumieliby pojęcia czołgów i innej broni. Można to traktować jako pojazdy, zbroje i broń.

P: Gdzie w Ezechiela 38:6 znajduje się Togarma?

Odp.: Bet-Togarma oznacza „Dom Togarmy”. Togarma była królestwem położonym 70 mil na zachód od Malatyi. Hetyci nazywali je Tegarama. Asyryjczycy nazywali je Tilgarimanu i podbili je w 695 r. p.n.e. Grecy nazywali je Gauraena. Ormianie twierdzą, że wywodzą się od Haika, syna Torgoma. Inną, mało prawdopodobną możliwością jest to, że Togarma to Tochari, zwani również Tukharianami, którzy byli Yueh-Chih. Istnieją pewne spekulacje, ale nie ma na to żadnych dowodów poza podobieństwem nazw, że jest to Tobolsk w Rosji. Miasto to liczy około 100 000 mieszkańców i jest stolicą Syberii.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 38:16b, 23; 39:7; 39:21; Księdze Wyjścia 9:16; Liście do Rzymian 9:17 – w jaki sposób sprowadzenie wrogów na Izrael przynosi chwałę Bogu?

Odp.: Ludzie ci już wcześniej byli przeciwni Bogu, a ich najazd na Izrael zarówno doprowadziłby ich do sądu, jak i pokazałby, że Bóg ich broni.

Pytanie: Co w Księdze Ezechiela 38:22 mogą oznaczać potoki deszczu, grad, ogień i siarka?

Odp.: Mogą to być naturalny deszcz, grad i siarka zesłane przez Boga, albo obraz ten może odnosić się do przyszłej bitwy, w której spadają na nich pociski moździerzowe, rakiety, bomby i grad kul.

P: Kim są Magog, Meszek i Tubal, o których mowa w Księdze Ezechiela 39:1-2,6?

Odp.: Magog, Tubal i Meszek są po raz pierwszy wymienieni jako synowie Jafeta w Księdze Rodzaju 10:2. Meszek jest również synem Arama, syna Sema, o czym mowa w Księdze Rodzaju 10:23. Historyk Józef Flawiusz w dziele „Starożytności żydowskie”, tom 1, rozdział 6.1, podaje, że Magog to Scytowie, którzy zamieszkiwali tereny dzisiejszej Rosji. Madai, wymieniony tuż obok Magoga, to Medowie, znani jako bliscy krewni Scytów. Tubal i Meszek nie mają związku z rosyjskimi miastami Tobolsk i Moskwa; wręcz przeciwnie, Tubal, Meszek i Magog są wymienieni w inskrypcjach asyryjskich. Lud Magog jest również wspomniany w 1 Kronikach 1:5; jednak w Apokalipsie 20:8 Magog jest osobą. Meszek mógł pochodzić z gór Moschian. Mówi się, że Tiras mógł być Tracją.

P: W Księdze Ezechiela 39:1-6 – kiedy odbędzie się ta bitwa?

Odp.: Niektórzy uważają, że ta bitwa Boża nastąpi po powrocie Izraela, ale przed Tysiącleciem.

Co ciekawe, istotne jest tutaj nie tylko pokonanie wroga, ale także usunięcie nawet kości.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 39:9-10 wspomina się o spalaniu, łukach, strzałach i innej broni jako paliwie?

Odp.: Łuki i strzały można przetłumaczyć jako wyrzutnie i pociski. Konie w Księdze Ezechiela 38:4 dosłownie oznaczają „skoczków”

P: Jaki jest sens mierzenia tego wszystkiego w Księdze Ezechiela 40?

O: Chociaż Księga Ezechiela zawiera wiele ostrzeżeń i upomnień, ten fragment dotyczy przyszłej nadziei. Jest on zarówno pewny, jak i bardzo konkretny. Te pomiary nie są bez znaczenia, lecz stanowią fizyczne wymiary podkreślające konkretny charakter tej nadziei. Odnosi się to do fizycznej świątyni o rzeczywistych wymiarach, która będzie istnieć w Tysiącleciu.

P: W Księdze Ezechiela 40:1 – kiedy zaczynał się rok?

Odpowiedź: Od czasów Wyjścia rok izraelski zaczynał się w miesiącu nisan, który odpowiada naszemu marcu lub kwietniowi. Jednak mniej więcej w tym czasie siódmy miesiąc, tiszri (październik–listopad), stał się pierwszym miesiącem kalendarza cywilnego. Tak więc jest to albo nisan, albo tiszri.

P: Czy ta świątynia może być tą, która już została zbudowana?

O: Nie. Wymiary i układ tej świątyni różnią się od świątyni Salomona, świątyni Zorobabela oraz odbudowanej przez Heroda świątyni Zorobabela. Z tych świątyń również nie wypływała żadna rzeka. Geografia Ziemi Obiecanej musiałaby ulec zmianie, aby odpowiadała opisowi z Księgi Ezechiela. Nie jest to jednak tylko symboliczne, ponieważ tak wysoki poziom szczegółowości nie miałby sensu, gdyby chodziło wyłącznie o symbolikę.

P: Czy świątynia opisana w Księdze Ezechiela 40–48 jest świątynią tysiącletnią?

Odp.: Tak. Cały ten fragment nie został jeszcze wypełniony na ziemi. Chrześcijanie mają dwie bardzo różne interpretacje.

Amilenialistami są ci, którzy wierzą, że nie ma Tysiąclecia, a okres tysiąca lat z Objawienia 20:1-7 jest przez nich całkowicie interpretowany w sensie duchowym jako odnoszący się do Nieba. Twierdzą oni, że świątynia ta odnosi się do aspektów Nieba. Warto zauważyć, że wielu członków wczesnego Kościoła było amilenialistami, w tym Euzebiusz z Cezarei (działający ok. 325 r. n.e.).

Premilenialistami twierdzą, że na ziemi nastąpi tysiącletni okres Tysiąclecia, a świątynia ta będzie istnieć w tym czasie. Na marginesie, Euzebiusz podaje, że jednym z pierwszych pisarzy kościelnych po okresie Nowego Testamentu, który był „chiliastą” (wierzącym w dosłowne tysiącletnie Tysiąclecie), był Papiasz, uczeń apostoła Jana.

Niektórzy uważają, że może to być świątynia zbudowana w Tysiącleciu i przetrwała po jego zakończeniu. Obie mają po dwanaście bram, na których widnieją postacie patriarchów, anioła z miarą oraz wodę płynącą na wschód. Istnieją jednak różnice w wymiarach. W Księdze Ezechiela 47:15-20 morze stanowi granicę, podczas gdy w Apokalipsie 21:1 morza już nie ma. Można więc śmiało stwierdzić, że świątynia opisana tutaj dotyczy Tysiąclecia, a nie jest jasne, czy świątynia z Apokalipsy 21 jest tą samą świątynią z pewnymi zmianami, czy też całkowicie nową świątynią.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 40:38, 42 oraz 43:20-22 przyszła świątynia nadal będzie miała ofiary ze zwierząt ze Starego Przymierza, skoro List do Hebrajczyków 10:12-18 mówi, że Jezus raz na zawsze złożył ofiarę za grzechy i nie ma już żadnej ofiary za grzechy?

Odp.: Po pierwsze, pytanie to nie ogranicza się wyłącznie do Księgi Ezechiela, ale dotyczy całej doktryny Starego Testamentu dotyczącej krwawych ofiar po przyjściu Pana. Przyjrzyjmy się najpierw temu, co mówią te wersety, a następnie udzielimy odpowiedzi.

Chociaż po tym proroctwie, kiedy Żydzi powrócili, zbudowano świątynię, a Herod ją odnowił, to przedstawiony tu plan świątyni wskazuje, że proroctwo to nie spełniło się jeszcze.

W Księdze Ezechiela 40:38-42 wspomniane jest pomieszczenie, w którym myje się ofiary całopalne.

W Księdze Ezechiela 42:13 wspomniane są pomieszczenia, w których kapłani będą spożywać ofiary zbożowe, ofiary za grzechy i ofiary przebłagalne.

Ezechiel 43:20-22 mówi o byku i kozlu, które zostaną złożone w ofierze za grzechy, aby dokonać przebłagania za ołtarz.

W Księdze Izajasza 56:7 i 66:20 wspomniano, że ludzie z innych narodów również przybędą do Jerozolimy, aby składać ofiary.

W Księdze Jeremiasza 33:18 Bóg obiecał, że wśród Lewitów nigdy nie zabraknie mężczyzny, który będzie składał ofiary całopalne.

Inne wersety omówione później to Izajasz 66:21; Jeremiasz 33:18; Malachiasz 3:3-4 oraz Zachariasz 14:16-19.

Robi to wiele osób i to nie Chrystus składa te ofiary, które są miłe Bogu.

Premillenialista Trudno uznać to za zwykłą „świątynię duchową”, ponieważ ten fragment zawiera jeszcze bardziej szczegółowe informacje niż te dotyczące pierwszej świątyni w 1 Księdze Królewskiej 6–7. Muszą jednak wyjaśnić, dlaczego pojawiają się ofiary ze zwierząt, skoro List do Hebrajczyków 10:18 mówi, że nie będzie już żadnych ofiar.

Hank Hanegraaff w audycji radiowej CRI „Bible Answer Man” zwraca uwagę, że gdy niektórzy premilenialistyczni twierdzą, iż ofiary są przeznaczone wyłącznie dla ołtarza, a nie dla ludzi, wydaje się to zaprzeczać wszechwystarczalności i kompletności ofiary Chrystusa opisanej w Liście do Hebrajczyków 7:24-25; 9:26; 10:10, 12, 18 oraz w innych fragmentach.

Amilenialistom nie trzeba wyjaśniać, dlaczego podczas Tysiąclecia składane są ofiary ze zwierząt. Muszą natomiast wyjaśnić, dlaczego w Niebie mają miejsce zabijanie zwierząt i krwawe ofiary za grzechy i winy. Mogą jednak powołać się na Księgę Jeremiasza 33:18, gdzie Bóg obiecał, że nigdy nie zabraknie kapłanów i lewitów, którzy będą mogli stanąć przed Bogiem, aby składać ofiary całopalne. Być może ci, którzy wykonywali te czynności na ziemi przed przyjściem Chrystusa, będą je nadal wykonywać w Niebie.

Aby zrozumieć odpowiedź, musimy zrozumieć czas i znaczenie ofiar oraz pamiątek poświęconych Chrystusowi.

ODPOWIEDŹ: Niezależnie od tego, czy jesteś premilenialistą, czy amilenialistą, oto odpowiedź, co do której większość chrześcijan powinna się zgodzić.

W czasach Nowego Testamentu możemy uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej, bardzo ważnym obrzędzie upamiętniającym Jezusa, nie twierdząc przy tym, że w jakikolwiek sposób umniejszamy pełnię Jego ofiary (List do Hebrajczyków 7:24-25 itp.). Podobnie, składanie ofiary w tysiącleciu nie ma na celu umniejszenia ofiary Chrystusa, jeśli jest to jedynie pamiątka.

W czasach Starego Testamentu ofiary nie były pamiątką, lecz raczej zasłoną ich grzechów, która nie zapewniała przebaczenia grzechów (List do Hebrajczyków 10:3,4). To również nie umniejszało pełności ofiary Chrystusa, nawet w odniesieniu do nich.

Po przyjściu Chrystusa ofiary te będą składane (Malachiasza 3:3-4) i będą trwać na wieki (Jeremiasza 33:18).

Ofiar te będą obrzędem: skoro mamy sprawować Wieczerzę Pańską tylko „aż przyjdzie” (1 List do Koryntian 11:26), ofiary te będą pełnić podobną funkcję jak komunia i będą pamiątką przeszłego aktu pojednania Chrystusa. Ofiarowanie z perspektywy przyszłości stanowiło obrzęd w ramach Starego Przymierza, Wieczerza Pańska jest jednym z obrzędów Nowego Przymierza, a ofiarowanie z perspektywy przeszłości może stać się obrzędem po powrocie Chrystusa. Po powrocie Jezusa składanie tych ofiar tak jak w dawnych czasach jest ideą zawartą w Księdze Malachiasza 3:3-4. Na marginesie, ofiary mogą nie być jedynym obrzędem, a niektóre rzeczy, które wcześniej dotyczyły Żydów, będą dotyczyły wszystkich ludzi. Niektórzy nie-Żydzi zostaną wybrani na kapłanów i lewitów (Księga Izajasza 66:21). Po zniszczeniu wielkiej armii w czasach ostatecznych Egipt i wszyscy ocalali, którzy zaatakowali Jerozolimę, będą musieli udać się do Jerozolimy, aby obchodzić Święto Namiotów, o czym mowa w Księdze Zachariasza 14:16-19. Powinni to uczynić, ponieważ Bóg nie ześle deszczu, jeśli tego nie zrobią (Księga Zachariasza 14:17). (Amilenialistom może nie odpowiadać ten punkt w całości).

Z jakiegokolwiek powodu ludzie ci w Tysiącleciu będą składać ofiary i udawać się do Jerozolimy na Święto Namiotów.

Pytanie: Jak to możliwe, że w Księdze Ezechiela 42:4 przejście ma dziesięć łokci szerokości i jeden łokieć długości?

Odp.: Istnieją dwie możliwości:

Błąd kopisty: Chociaż tekst hebrajski podaje wymiary 10 na 1, w Septuagincie i tekście syryjskim czytamy: dziesięć łokci szerokości i 100 łokci długości. Długość 100 łokci odpowiada długości północnej strony budynku. Inni uważają, że stosunek ten wynosi 10 do 1, co daje 17,5 stopy i 1,75 stopy.

Stopień, a nie łokieć: Hebrajskie słowo użyte w tym miejscu, mah^alak, może oznaczać zarówno stopień, jak i łokieć. Zatem przejście miałoby stopnie o szerokości dziesięciu łokci i długości jednego łokcia.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 43:5 tak ważne jest, że chwała Pańska wypełniła świątynię?

Odp.: Jest to najważniejsza część całej Świątyni. Wielkość i wszystkie piękne ozdoby nie mają żadnego znaczenia, jeśli nie ma tam Boga. Podobnie dzisiaj wszystkie ozdoby budynku sakralnego nie mają żadnego znaczenia, jeśli prawdziwy Bóg nie jest tam centrum kultu.

P: Jakie znaczenie mają zwłoki królów w Księdze Ezechiela 43:9?

Odp.: Podobnie jak wiele innych narodów, lud Judy oddawał cześć swoim królom, chowając ich na królewskim cmentarzu. Przykładami tego są Roboam (1 Król. 14:31), Asa (1 Król. 15:24), Jehoszafat (1 Król. 22:50), Jehoram (2 Król. 8:24), Achazjasz (2 Król. 9:28), Joasz (2 Król. 12:21), Azariasz (2 Król. 15:7), Jotam (2 Król. 15:38), Achaz (2 Król. 16:20) i tak dalej. Werset ten wyraźnie wspomina, że królom tym nie zostanie zapewniony honorowy pochówek.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Ezechiela 43:17 wspomniano o schodach prowadzących do ołtarza, skoro w Księdze Wyjścia 20:26 schody były zabronione?

Odp.: Chodzi tu o inny ołtarz i inną świątynię. Praktycznym powodem zakazu stosowania stopni w świątyni w czasach Starego Testamentu było obawianie się, że ktoś niosący coś potknie się i upadnie. Ta tysiącletnia świątynia ma znacznie większą skalę i można przypuszczać, że ludzie nie będą się wtedy potykać.

P: Dlaczego w Ezechiela 43:19-27 pojawia się ofiara za grzech? Czy ludzie grzeszą podczas Tysiąclecia?

Odp.: Dla niektórych nie, a dla niektórych tak. Wierzący zostaną wskrzeszeni w Tysiącleciu i nie będą już grzeszyć. Jednak niektórzy ludzie przetrwają uciski i wejdą w Tysiąclecie, a podczas Tysiąclecia będą rodzić się nowi ludzie. Ci ludzie mogą i będą nadal grzeszyć.

P: Czy w Ezechiela 44:3 książę, o którym tu mowa, mógłby być Mesjaszem?

Odp.: Nie, ponieważ w Księdze Ezechiela 45:22 książę składa byka jako ofiarę za grzechy za siebie i za lud zamieszkujący tę ziemię. Składa on również inne ofiary. Hebrajskie słowo „nasi” może tu oznaczać zarówno księcia, jak i po prostu przywódcę. Książę ten spożywa chleb obecności.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 44:5-7 chwała świątyni tysiąclecia ma służyć jako zachęta dla Izraelitów, by nie grzeszyli dzisiaj?

O: Niezależnie od tego, jaką przyjemność grzech może dziś wydawać się oferować, jest ona jedynie chwilowa. Ludzie będą później żałować swoich grzechów, a podczas Tysiąclecia i w niebie będziemy żałować, że popełniliśmy te grzechy. Będą się wstydzić całego zła, które wyrządzili, zgodnie z Księgą Ezechiela 43:10-11.

P: W Ezechiela 44:7 – w jakich okolicznościach nie powinniśmy wpuszczać ludzi do naszych kościołów?

O: Jezus przyszedł, by zbawić zagubionych, i poza nielicznymi wyjątkami powinniśmy wpuszczać do naszych kościołów każdego. Wyjątki obejmują:

1. Osoby, które mogą fizycznie skrzywdzić innych w kościele

2. Osoby, które aktywnie prowadzą innych do piekła (członkowie sekt itp.)

3. Chrześcijanie, nawet prawdziwi chrześcijanie, którzy uparcie odmawiają pokuty za to, co uznają za grzech (1 List do Koryntian 5:9-13).

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 44:22 kapłani nie mogli poślubiać wdów ani rozwódek?

Odp.: Księga Kapłańska 21:7 mówi, że kapłani nie mogli poślubiać rozwódek, ale wdowy były dozwolone. Księga Kapłańska 21:13 mówi, że arcykapłan (a był tylko jeden na raz) również nie mógł poślubiać wdowy. Ci (liczni) kapłani pełnili funkcje podobne do arcykapłanów, ponieważ wchodzili do Miejsca Najświętszego.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 44:22 kapłani ci mogli poślubiać wdowę po kapłanie?

Odp.: Pismo Święte tego nie wyjaśnia. W czasach Starego Testamentu arcykapłani nie mogli poślubiać wdów, natomiast zwykli kapłani mogli. W tych przyszłych czasach mężczyźni ci pełnili funkcję jedynych kapłanów, a także pełnili rolę podobną do arcykapłanów.

P: Czy świątynia opisana w Księdze Ezechiela 45–48 może być tą, która została już zbudowana?

Odp.: Nie. Wymiary i układ tej świątyni różnią się od świątyni Salomona, świątyni Zorobabela oraz odbudowanej przez Heroda świątyni Zorobabela. Z tych świątyń również nie wypływała żadna rzeka. Geografia Ziemi Obiecanej musiałaby ulec zmianie, aby odpowiadała opisowi z Księgi Ezechiela. Nie jest to jednak tylko symboliczne, ponieważ tak wysoki poziom szczegółowości nie miałby sensu, gdyby chodziło wyłącznie o symbolikę. Chociaż w Objawieniu 11 i 15 pojawia się świątynia, w Nowym Niebie i Nowej Ziemi, o których mowa w Objawieniu 21:22, nie będzie już potrzeby istnienia świątyni.

Ponadto opisane tu obrzędy są bardzo podobne do obrzędów z Prawa Mojżeszowego, ale istnieją pewne różnice wynikające z dokonanego przez Chrystusa dzieła na krzyżu.

Pytanie: Dlaczego w rozdziałach 45–48 Księgi Ezechiela wszystko to ma być przedstawione jako pamiątka?

Odp.: Jeśli ktoś odwiedzi Mystic Seaport w Mystic w stanie Connecticut lub Williamsburg w Wirginii, może świetnie się bawić, doświadczając, jak wyglądało życie w tamtych czasach. Chociaż będzie to przyjemne również dla wierzących, cel tego jest znacznie szerszy. W Jeremiasza 33:18 Bóg obiecał, że Lewici nigdy nie przestaną służyć przed Nim.

P: Jak odpowiedziałbyś, gdyby ktoś powiedział, że w rozdziałach 45–48 Księgi Ezechiela Bóg interesuje się wyłącznie ogólnym obrazem i ogólnikami?

Odp.: Można przyjrzeć się nie tylko szczegółom dotyczącym Przybytku w Księdze Wyjścia, ale także wszystkim szczegółom zawartym w Księdze Ezechiela 40–48.

Pytanie: W Księdze Ezechiela 45:9 – kiedy eksmisja lub wywłaszczenie ludzi jest złe?

Odp.: To eksmisja Izraelitów nie była przeprowadzana przez obcych, ale przez samych izraelskich książąt. Do eksmisji często dochodzi, gdy najemcy nie płacą czynszu lub gdy książę, sąd czy wojsko uznają, że właściciele gruntów wcale nie są prawdziwymi właścicielami swojej ziemi. Eksmisja najemców może być niesprawiedliwa, jeśli czynsz był niesprawiedliwie zbyt wysoki, naliczano odsetki, choć nie powinno się tego robić, lub są one niesprawiedliwie wysokie.

P: Dlaczego w Księdze Ezechiela 46:1 pojawiają się szabaty, nowie księżyca i święta z Prawa Mojżeszowego, skoro w Liście do Kolosan 2:16 Paweł powiedział, że nie musimy ich obchodzić?

Odp.: Paweł w rzeczywistości nie powiedział, że nigdy więcej nie będą one obchodzone. Stwierdził raczej w Liście do Kolosan 2:16-17: „Niech więc nikt was nie osądza z powodu tego, co jecie lub pijecie, ani z powodu świąt, nowiu księżyca czy szabatu. Są one bowiem cieniem rzeczy przyszłych, ale ciało, które je rzuca, należy do Chrystusa”. Paweł mówi więc, że nie musimy ich teraz obchodzić, choć nie zabronił nam ich obchodzenia. Będą one obchodzone podczas Tysiąclecia jako pamiątka.

Pytanie: Dlaczego, jak podano w Księdze Ezechiela 46:9, nikt nie wchodził ani nie wychodził przez wschodnią i zachodnią bramę świątyni?

Odp.: Z Księgi Ezechiela 40:20-34 wynika, że nie było bramy zachodniej. Księga Ezechiela 40:6-7, 32-34; 43:4 mówi, że po stronie wschodniej znajdowała się brama. Nie było bramy zachodniej. Brama wschodnia była zamknięta i zgodnie z Księgą Ezechiela 44:1-3 tylko książę mógł się przez nią przechodzić. Brama wschodnia była zamknięta przez sześć dni w tygodniu, a otwierano ją tylko siódmego dnia i tylko książę mógł przez nią przejść, zgodnie z Księgą Ezechiela 46:2.

P: Dlaczego, zgodnie z Ezechiela 46:9, ludzie wchodzący do zewnętrznej części świątyni przez bramę południową musieli wychodzić przez bramę północną, a ci, którzy wchodzili do zewnętrznej części świątyni od strony północnej, musieli wychodzić przez bramę południową?

Odp.: Bóg bardziej troszczy się o doświadczenia ludzi w świątyni niż o jej funkcjonalność. Osoba musiałaby przejść przez całą długość świątyni.

P: Czy w tej świątyni, o której mowa w Księdze Ezechiela 46:17, nadal będą sługi lub niewolnicy?

Odp.: Oczywiście. W Niebie zawsze będą słudzy, podobnie jak w świątyni, ponieważ wszyscy wierzący zdecydowali się być niewolnikami i sługami Boga.

P: Czym są te wody, o których mowa w Księdze Ezechiela 47:1?

Odp.: Chociaż nie powiedziano nam zbyt wiele o tej przyszłej świątyni, nic nie wskazuje na to, by te wody nie były wodą fizyczną.

P: Jakie są najwcześniejsze rękopisy z Księgi Ezechiela, które zachowały się do dziś?

Odp.: Zwoje znad Morza Martwego: (ok. 1 r. p.n.e.) 6 oddzielnych kopii. 3Q1 zawiera fragment Ezechiela 16:31-33.

1Q9 (=1QEzek) – dwa fragmenty z 4:16–5:1

3Q1 (=3QEzek) Księga Ezechiela 16:31-33

4Q73 (=4QEzek) pięć fragmentów: Księga Ezechiela 10:6–11:1; fragmenty 23:14–15; 23:17–18; 23:44–47; 41:3–6

4Q74 (=4QEzek(b)) zawiera Ezechiela 1:10-13, 16-17, 19-24

4Q75 (=4QEzek(c)) zawiera 24:2-3

11Q4 (=11QEzek) zawiera 4:3-6; 5:11-17; 7:9,11-12; 10:11; 13:17

Masada Mas1d (=MasEzek) zawiera fragmenty z Księgi Ezechiela 31:11–37:15

Ogólnie rzecz biorąc, w zwojach znad Morza Martwego i w Masadzie zachowały się następujące wersety z Księgi Ezechiela: 1:10-13, 16-17, 19-24; 4:3-6, 16-17; 5:1, 11-17; 7:9, 11-12; 10:6-22; 11:1-11; 13:17; 16:31, 33; 23:14–18, 44–47; 24:2–3; fragmenty 31:11–37:15; 41:3–6. Więcej szczegółów można znaleźć w książce „The Meaning of the Dead Sea Scrolls” (Znaczenie zwojów znad Morza Martwego).

Papirus Ezechiela z kolekcji Chester Beatty-Scheide pochodzi z pierwszej połowy III wieku n.e., zgodnie z informacją zawartą w książce Bruce’a Metzgera „Manuscripts of the Greek Bible” (s. 32).

Papirus Chester Beatty IX-X (papirus Scheide’a nr 1) zawiera Księgę Ezechiela, Księgę Daniela i Księgę Estery. Datowany jest na III wiek n.e. Pierwotnie składał się ze 118 kart, z których do dziś zachowało się 109.

Chrześcijańskie rękopisy biblijne, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym Księgę Ezechiela. Papirusy Chester Beatty IX (II–IV w. n.e.) zawierają Księgę Ezechiela. Ponadto to samo źródło podaje, że papirusy biblijne Johna H. Scheide’a datowane są na III w. n.e. i zawierają fragmenty Księgi Ezechiela 19:12–39:29.

Manuskrypt Watykański (325–350 r. n.e.) zawiera całą Księgę Ezechiela.

W manuskrypcie Sinaiticus nie ma żadnych kart z Księgi Ezechiela.

Manuskript Aleksandryjski (ok. 450 r. n.e.) zawiera całą Księgę Ezechiela.

P: Którzy z wczesnych pisarzy odwoływali się do Księgi Ezechiela?

Odp.: Pisarze sprzed soboru nicejskiego, którzy odwoływali się lub nawiązywali do wersetów z Księgi Ezechiela, to:

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) cytuje Księgę Ezechiela 33:11 i 18:30. 1 List Klemensa, rozdz. 8, str. 7

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdz. 6, str. 141, cytuje Księgę Ezechiela 11:19; 36:26, jak mówi [Pan] przez innego proroka.

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdz. 11, str. 144, cytuje Księgę Ezechiela 47:12.

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), tom 7, rozdz. 6, str. 518 (także tom 9, str. 252): „Albowiem tak też mówi Pismo w Księdze Ezechiela: «Gdyby Noe, Hiob i Daniel powstali, nie uratowaliby swoich dzieci z niewoli»”.

Justyn Męczennik (ok. 138–165 r. n.e.) cytuje Ezechiela 20:19–26 jako słowa Ezechiela w „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdz. 21, s. 204–205

Justyn Męczennik (ok. 138–165 r. n.e.) cytuje lub parafrazuje Księgę Ezechiela 3:17–19; 11:22; 14:18, 20; 16:3; 18:20; 20:12; 20:19-26 (autorstwa Ezechiela), 33:11-20; 34:12; 37:7,8; 44:3

Meleto/Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.) wymienił Księgę Ezechiela wśród ksiąg Starego Testamentu w swoim liście do Onesimusa. W dziele *On Pascha*, str. 72. Zachowane w *Historii kościelnej* Euzebiusza, księga 4, rozdz. 26.

Meleto/Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.): „W słowach proroka: «Będę w nich chodził i będę ich Panem»” (odniesienie do Księgi Ezechiela 37:27). Z „The Key”, ANF, tom 8, str. 762.

Chrześcijanie z Wiednia i Lugdunum (Lyon) (177 r. n.e.) nawiązują do Ezechiela 18:23,32. „Podczas gdy Bóg, który nie pragnie śmierci grzesznika, lecz miłosiernie wzywa go do pokuty, wlewa słodycz w ich dusze”. tom 8, str. 782

Teofil z Antiochii (168–181/188 r. n.e.) „A inny prorok, Ezechiel, mówi: «Jeśli bezbożnik odwróci się od wszystkich grzechów, które popełnił, i będzie przestrzegał wszystkich Moich ustaw, i czynił to, co jest słuszne w Moich oczach, na pewno będzie żył, nie umrze»”. Teofil do Autolika, księga 3, rozdz. 11, str. 114

Ireneusz z Lyonu (182–188 n.e.) cytuje Ezechiela 20:24 jako słowa Ezechiela. Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 4, rozdz. 15.1, s. 479

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) pisze: „Pismo Święte upomina” i cytuje Jeremiasza 3:9 itp. Następnie Klemens pisze: „On [Bóg] mimo to zachęca ich do pokuty i mówi przez Ezechiela”, po czym cytuje Ezechiela 2:6–7. „Nauczyciel”, księga 1, rozdz. 9, str. 228

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje Ezechiela 18:4–9 jako słowa Ezechiela. „Nauczyciel”, tom 1, rozdz. 10, str. 233

Klemens Aleksandryjski (193–205 r. n.e.): „Jeremiasz i Ambakum [Habakuk] nadal prorokowali za czasów Sedekiasza. W piątym roku jego panowania prorokował Ezechiel w Babilonie; po nim Nahum, a następnie Daniel. Po nim z kolei Aggeusz i Zachariasz prorokowali za panowania Dariusza I przez dwa lata; a potem anioł spośród dwunastu”. „Stromata”, tom 1, rozdz. 21, str. 328

Tertulian (198–220 r. n.e.) „Ezechiel zapowiada waszą zbliżającą się zagładę: i to nie tylko w tym wieku – zagładę, która już was dotknęła – ale w «dniu zemsty», który nadejdzie później. Od tej zagłady nie uchroni się nikt, z wyjątkiem tego, kto zostanie naznaczony na czole męką Chrystusa, którego wy odrzuciliście”. Odpowiedź Żydom, rozdz. 11, str. 167

Tertulian (198–220 r. n.e.) nieustannie cytuje Ezechiela 8:12–9:6a jako „Ezechiel zapowiada”. Odpowiedź Żydom, rozdz. 11, s. 167–168.

W „Pięciu księgach przeciwko Marcionowi” (207/208 r. n.e.) Tertulian, w księdze 2, rozdz. 10, s. 305–306, cytuje Ezechiela 28:11–16 z Septuaginty.

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) „Ezechiel również mówi o nim w podobnym tonie, w ten sposób: «Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ twoje serce jest wyniosłe»”, „Traktat o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 18, s. 208

Hipolit (222–235/6 r. n.e.), fragment 3, jest komentarzem do Księgi Ezechiela, s. 176

Orygenes (225–254 r. n.e.) „A porównując historię z historią, powiedziałbym Żydowi: «Nawet wasz własny Ezechiel pisze: „Niebo się otworzyło i ujrzałem wizję Boga”»”. Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, księga 1, rozdz. 43, str. 414

Nowacjan (250/254–256/7 n.e.) nawiązuje do Ezechiela 1:10 i Apokalipsy 4:7. „Traktat o Trójcy Świętej”, rozdz. 8, str. 617.

Traktat przeciwko Nowacjanowi (250/4–256/7 n.e.), rozdz. 14, str. 661: „zgodnie z wiarą Pisma Świętego, które mówi: »Jeśli jednak bezbożny odwróci się od wszystkich grzechów, które popełnił, i będzie postępował sprawiedliwie, będzie żył życiem wiecznym i nie umrze w swojej bezbożności«” (Ezechiel 18:21)

Traktat przeciwko Nowacjanowi (250/4–256/7 n.e.), rozdz. 10, s. 660, cytuje Ezechiela 38:10,11 jako słowa Ezechiela.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje „Ezechiela” w Traktacie 12, trzecia księga, 48.

Firmilian z Cezarei do Cypriana (256 r. n.e.) „Albowiem łaska Boża ma moc łączyć i zjednoczać w więzi miłości i jedności nawet te rzeczy, które wydają się być oddzielone znacznym odległością na ziemi, zgodnie z tym, jak już dawno temu boska moc połączyła w więzi jednomyślności Ezechiela i Daniela – choć żyli oni w późniejszym wieku i dzieliła ich od nich długa odległość w czasie – z Hiobem i Noem, którzy należeli do pierwszych; tak że choć dzieliły ich długie okresy, to jednak dzięki boskiemu natchnieniu odczuwali te same prawdy”. Listy Cypriana, List 74.3, s. 390

Dionizy z Aleksandrii (246–256 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Ezechiela 18:23,32. List 3 do Fabiusza, biskupa Antiochii, rozdz. 10, s. 100

Wiktorin z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) „Pamiętam wprawdzie, że w Apokalipsie nazywa się to również Babilonem z powodu zamieszania; podobnie jest u Izajasza; a Ezechiel nazwał to Sodomą”. Komentarz do Apokalipsy, rozdział piętnasty, wers 3, str. 357

Wiktorin z Petau (męczennik z 304 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Ezechiela 35:6. „[I krew wypływała z tłoczni winnych aż do uzd konnych.] Zemsta za przelaną krew, jak wcześniej przepowiedziano: «W krwi zgrzeszyłeś, a krew będzie cię ścigać»”. Komentarz do Apokalipsy, rozdział XIV, wersety 19–20, str. 357

Metodiusz z Olimpu i Patary (270–311/312 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Ezechiela 17:3. „które Słowo nazwało «skrzydłami wielkiego orła»”. „Uczta dziesięciu dziewic”, Rozprawa 8, rozdz. 12, str. 339

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Ezechiela 41. „Dlatego też, gdy Bóg zechciał wysłać na ziemię kogoś, kto miałby zmierzyć Jego świątynię, nie chciał wysłać go z niebiańską mocą i chwałą...” „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 11, s. 110

Po soborze nicejskim

Atanazy (367 r. n.e.) wymienia księgi Starego Testamentu w „Liście wielkanocnym” 39, rozdz. 4, str. 552.

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) odnosi się do Księgi Ezechiela 11:5 jako do Księgi Ezechiela. „Wykłady katechetyczne”, wykład 16.30, str. 123

Pacian z Barcelony (342–379/392 r. n.e.) cytuje Ezechiela 18:4 jako pochodzący od Ezechiela. List 3, rozdz. 3, str. 42

Didymus Ślepy (398 r. n.e.) cytuje Księgę Ezechiela 31:3-9 jako dzieło proroka Ezechiela. Komentarz do Księgi Zachariasza 11, s. 258–259

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) wymienia w swoim dziele „Panarion” księgi Starego Testamentu, w tym Księgę Rut.

Jan Chryzostom (-407 r. n.e.) odnosi się do Ezechiela 9:4 jako do dzieła Ezechiela w tomie 9 „O posągach”, homilia 18.9, str. 462

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Starego Testamentu. W szczególności omawia Księgę Rodzaju, Księgę Wyjścia, Księgę Kapłańską, Księgę Liczb, Księgę Powtórzonego Prawa, Pięcioksiąg, Księgę Hioba, Jezusa, syna Nave’a [Jozuego], Księgę Sędziów, Księgę Rut, Księgi Samuela i Królów (2 księgi), dwunastu proroków: Ozeasza, Joela, Amosa, Obadiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery, Ezdrasza, Nehemiasza. List 53, rozdz. 7–8, s. 99–101.

Sulpicius Severus (363–420 r. n.e.) wspomina o Ezechielu jako o Ezechielu w książce „Historia”, tom 2, rozdz. 3, s. 98

Augustyn z Hippony (338–430 r. n.e.) wspomina o Księdze Daniela i Księdze Ezechiela w dziele „O państwie Bożym”, tom 17, rozdział 34, str. 380

Wśród heretyków i fałszywych pism

Pelagianin Teodor z Mopsuestii (392–423/429 n.e.) cytuje Ezechiela 3:17 jako dzieło Ezechiela. Komentarz do Księgi Ozeasza, rozdz. 5, s. 60

Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu Księgi Ezechiela między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?

Odp.: Septuaginta była tłumaczeniem Starego Testamentu na język grecki, wykonanym w latach 285–160 p.n.e. Poszczególne księgi Septuaginty zostały przetłumaczone z różną starannością; Księga Ezechiela nie została przetłumaczona tak dobrze jak Pięcioksiąg. W „Expositor’s Bible Commentary”, tom 6, str. 960, czytamy: „LXX [Septuaginta] nie stanowi solidnego źródła w przypadku ksiąg prorockich, zwłaszcza Księgi Ezechiela”. Interesujące jest przyjrzenie się różnicom w Septuagincie, zarówno po to, by dostrzec, czym różni się ona od wersji masoreckiej, jak i po to, by zrozumieć, w jaki sposób Żydzi przed Chrystusem interpretowali znaczenie Starego Testamentu, tłumacząc go na inny język. O ile nie zaznaczono inaczej, pierwsza alternatywa to tekst masorecki, a druga – grecka Septuaginta.

Ez 1,1 „wizje” (tekst masorecki, Septuaginta, Wulgata) a „wizja” (syryjski, targumy)

Ez 1:20 „istota żywa znajdowała się w kołach” (tekst masorecki) vs. „duch życia znajdował się w kołach” (Septuaginta, Wulgata) vs. „istoty znajdowały się w kołach” (Targum)

Ezechiel 1:22 „istota żywa” w porównaniu z „istotami żywymi” (Septuaginta, Targumy, Wulgata)

Ezech 4:9 „390 dni” (wszystkie rękopisy hebrajskie) a „190 dni” (Septuaginta)

Ez 5:7 „Nawet się nie dostosowałeś” vs. „dostosowałeś się” (w niektórych hebrajskich i syryjskich) vs. „wpadłeś w gniew” (masoretycki, Septuaginta, Targumy, Wulgata)

Ezech 5:15 „Tak więc będzie to hańbą” (tekst masorecki) kontra „Tak więc ty będziesz hańbą” (Septuaginta, tekst syryjski, Targumy, Wulgata)

Ezech 6:14 „Diblah” a „Riblah” w kilku rękopisach hebrajskich.

Ezech 7:5 „Niespotykana klęska” a „klęska po klęsce” w niektórych hebrajskich rękopisach i w wersji syryjskiej.

Ez 11:5 „twoi krewni/bliscy” a „na wygnaniu z tobą” (Septuaginta i syryjski)

Ezech 12:12 „będą kopać” kontra „będzie kopał” (Septuaginta, syryjski)

Ezech 13:18 „ich nadgarstki” (tekst masorecki, syryjski, Targum) a „moje ręce” (Septuaginta, Wulgata, Symmachus). W „New Geneva Study Bible” na str. 1272 czytamy: „nad wszystkimi stawami moich rąk” (tekst masorecki) kontra „pod każdym łokciem” (Wulgata) kontra „na wszystkich łokciach rąk” (Septuaginta, Targumy)

Ezech 14:14 i Ezech 28:3 „Daniel” a „Danel”

Ezech 16:6 „Żyj! A gdy leżałaś tam we własnej krwi, rzekłem do ciebie: «Żyj!»” (większość rękopisów hebrajskich) w porównaniu z „Żyj!” (Septuaginta, syryjski i kilka rękopisów hebrajskich)

Ez 16:6-7 „Żyj! Uczyniłem cię mnóstwem/miriadem” a „Żyj! I dorastaj” (Septuaginta, syryjski)

Ezech 16:15 jeden rękopis hebrajski i niektóre rękopisy Septuaginty dodają: „Niech coś takiego się nie wydarzy” lub w tekście hebrajskim dodano: „niech to będzie jego”

Ez 16:43 „byli poruszeni przeze mnie” (tekst masorecki) w porównaniu z „poruszyli Mnie [Boga]” (Septuaginta, syryjski, targumy, Wulgata)

Ez 16:57 „Aram/Syria” (tekst masorecki, Septuaginta, targumy, Wulgata) w porównaniu z „Edom” (syryjski i niektóre rękopisy hebrajskie)

Ezech 17:7 „jeden wielki orzeł” (tekst masorecki, targumy) a „inny wielki orzeł” (Septuaginta, syryjski, Wulgata)

Ez 17:21 „Wszyscy jego uciekinierzy” (tekst masorecki, Wulgata); „Wszyscy jego wybrani ludzie” (wiele rękopisów hebrajskich, syryjski) kontra „Wszyscy jego mężni” (targumy) kontra pominięcie (Septuaginta)

Ezech. 18:2 Septuaginta dodaje „synu człowieczy” i mówi: „wśród synów Izraela” zamiast „wokół/o ziemi Izraela” oraz „niedojrzałe winogrona” zamiast „kwaśne winogrona”

Ez 18:5 „człowiek sprawiedliwy, który czyni to, co jest słuszne i właściwe” (tekst masorecki) w porównaniu z „który będzie sprawiedliwy, który wymierza sąd i sprawiedliwość” (Septuaginta)

Ez 18:7 „nie popełnia rabunku” (tekst masorecki) w porównaniu z „nie jest winny grabieży” (Septuaginta)

Ez 18:10 „syn gwałtowny… rzeczy wobec brata” (tekst masorecki) a „syn złośliwy/szkodliwy… popełniający grzech” (Septuaginta)

Ez 18:17 „powstrzymuje swoją rękę od ubogich” (tekst masorecki, targumy, Wulgata) w porównaniu z „powstrzymuje swoją rękę od grzechu/nieprawości” (Septuaginta)

Ez 18:14 Septuaginta dodaje „i boi się (phobos)” tuż przed „nie czyni tych rzeczy” (tekst masorecki) w porównaniu z „nie czyni tych rzeczy i boi się (phobos)” (Septuaginta) w porównaniu z „nie czyni tych rzeczy i rozważa”

Ez 18:24 „Czy będzie żył?” (tekst masorecki) w porównaniu z [brak] (Septuaginta)

Ez 18:17 „ubodzy” w porównaniu z „nieprawością”

Ez 18:25 „O domu Izraela” (tekst masorecki) w porównaniu z „całym domem Izraela” (Septuaginta)

Ez 18:25 „sprawiedliwy/uczciwy/równy” (tekst masorecki) a „prosty” (Septuaginta)

Ez 18:26 „za to” (masoretycki) a „w tym” (Septuaginta)

Ezech 18:29 „słuszny” (tekst masorecki) kontra „sprawiedliwy” kontra „słuszny” (Septuaginta)

Ez 18:30 „upadek” (tekst masorecki) kontra „kara za nieprawość” (Septuaginta)

Ezech 18:32 „Nawróćcie się i żyjcie!” w porównaniu z brakiem tego fragmentu w Septuagincie

Ezechiel 18:31 „nowe serce i nowy duch” (hebrajski, Septuaginta) a „serce pełne bojaźni i duch strachu” (Targum Jonatana ben Uzziela)

Ez 19:7 „On [Bóg] znał ich twierdze” (hebrajski) a „On [Bóg] zburzył ich twierdze” (Targum, zob. także Septuaginta)

Ezech 19:7 „nauczyli się czynić wdowy” (tekst masorecki, Wulgata) a „zburzyli twierdze” (targumy), a „stali w bezczelności” (Septuaginta)

Ezech 19:10 „w twojej krwi” (tekst masorecki, syryjski, Wulgata) w porównaniu z „winnicą” (dwa rękopisy hebrajskie i Septuaginta) w porównaniu z „jak kwiat na drzewie granatu” (niektóre wersje Septuaginty) w porównaniu z „na twoje podobieństwo” (targumy)

Ez 21:4 „sprawiedliwi i niegodziwi” w porównaniu z „niesprawiedliwi i niegodziwi”

Ezech 21:15 „przygotowany do rzezi” (tekst masorecki) a „wypolerowany do rzezi” (targumy)

Ez 22:16 „zostałeś zbezczeszczony” (tekst masorecki) a „zostałem zbezczeszczony” (wiele rękopisów)

Ezech 22:24 „została oczyszczona” (tekst masorecki, syryjski, Wulgata) a „spadł na nią deszcz” (Septuaginta)

Ezech 22:25 „spisek jej proroków” (tekst masorecki, Wulgata) a „spisek jej książąt” (Septuaginta) a „spisek jej uczonych w Piśmie” (targumy)

Ez 22:25 „gniew” a „książęta”

Ez 23:21 „ponieważ” (tekst masorecki) a „pieszczotliwie” (tekst syryjski i Wulgata) (różnica jednej spółgłoski i jednej samogłoski w języku hebrajskim)

Ez 23:24 Hebrajskie słowo przetłumaczone jako „broń” jest niepewne. Septuaginta podaje „z północy”

Ezech 24:11 „postaw pusty garnek” (tekst masorecki) a „postaw garnek” (Septuaginta)

Ez 24:14 „Oni będą sądzić” (tekst masorecki) a „Ja będę sądzić” (Septuaginta, syryjski, targumy, Wulgata)

Ez 26:1 „jedenasty rok” (tekst masorecki) a „dwunasty rok” (Septuaginta). Kontekst odnosi się do przyszłości, więc w tym przypadku tekst masorecki jest poprawny.

Ezech 26:7 pisownia imienia Nebuchadrezzar (oryginalna transliteracja w niektórych tekstach masoreckich) a Nebuchadnezzar (zachodnia forma aramejska w innych tekstach masoreckich)

Ez 26:12 „oni” a „on” – dwukrotnie.

Ezech 26:13 „Ja [Bóg]” a „on”

Ezech 26:20 „Dam piękno/chwałę” a „będziesz miał miejsce / zajmiesz swoje miejsce”

Ezech 27:15 „Dedan” w tekście hebrajskim vs. „Rodos” w greckiej Septuagincie.

Ezech 27:16 „Aram [Syria]” (większość tekstów hebrajskich) kontra „Edom” (niektóre teksty hebrajskie i syryjskie)

Ezech 27:19 „przemierzając tam i z powrotem” (tekst masorecki) a „z Uzalu” [nie znamy miejsca o nazwie Uzal] (Septuaginta, syryjski)

Ezech. 28:13 Hebrajskie słowo oznaczające „oprawę” ma niejasne znaczenie.

Ez 28:13 Tekst masorecki i Septuaginta podają nieco inne nazwy kamieni.

Ez 28:16 „wypełnili” (niektóre teksty masoreckie) a „wypełniłeś” (Septuaginta, syryjski)

Ez 29:7a „ramiona” (tekst masorecki, Wulgata) a „ręka” (Septuaginta, syryjski)

Ez 29:7b „stoi” kontra „chwiejny/wyrwany” (syryjski, zob. także Septuaginta i Wulgata)

Ez 29:7 „swoją ręką” (tekst masorecki) a „swoimi rękami” (Septuaginta, syryjski)

Ez 30:5 „zróżnicowane grono / Arabia” (spółgłoski są takie same) w tekście masoreckim a „Arabia” (syryjski) a „Libijczycy?” (Septuaginta)

Ez 30:18 „powstrzymałeś się” (tekst masorecki) a „zaciemniłeś” (wiele rękopisów hebrajskich, BG, Septuaginta, syryjski, targumy, Wulgata)

Ezech 31:10 „ty górowałeś” a „ono górowało” (syryjski)

Ezech 32:1 „dwunasty rok” (masorecki) a „jedenasty rok” (13 rękopisów hebrajskich i Septuaginta)

Ez 32:9 „sprowadzę na ciebie zagładę” kontra „zabiorę cię do niewoli / zabiorę cię w niewolę”

Ez 32:17 (brak) a „w pierwszym miesiącu”

Ezech 33:25-26 W tekście masoreckim i Septuagincie aleksandryjskiej, ale nie w innych wersjach Septuaginty

Ez 34:16 „Zniszczę” (tekst masorecki) a „Będę strzec / czuwać” (Septuaginta, syryjski, Wulgata)

Ezech 37:23 „miejsca zamieszkania/osady, w których zgrzeszyli” (tekst masorecki) a „przekroczenia, w które popadli” (Septuaginta, Symmachus). (różnica jednej litery: „w” zamiast „s”). Ich odstępstwo lepiej pasuje tutaj do kontekstu.

Ez 38:2 „książę Rosz” (tekst masorecki) a „najwyższy książę Mešek” (targumy, Wulgata, Akwila). To samo dotyczy Ez 38:2 i Ez 39:1

Ez 38:12 „twoja ręka” (tekst masorecki i jeden egzemplarz Septuaginty) kontra „moja ręka” (pozostała część Septuaginty)

Ezech 38:13 „wszystkie jej młode lwy” (tekst masorecki) kontra „wszystkie ich wioski” (Septuaginta, Teodocjon, syryjski)

Ezech 40:2 „południe” (tekst masorecki) kontra „naprzeciw” (Septuaginta) (różnica jednego znaku w języku hebrajskim)

Ez 40:6 „głęboki/szeroki i jedno progi o głębokości/szerokości jednej pręta/trzciny” a „głęboki/szeroki”

Ez 40:8 „od domu / jedna pręta” (większość tekstów hebrajskich) a brak tego fragmentu (20 rękopisów hebrajskich, syryjski, Wulgata) (3 słowa)

Ez 40:8,9 „zmierzył” kontra „zrobił/był”

Ez 40:14a „zmierzyli” vs. „zrobili/było”

Ez 40:14b „wystająca ściana” (hebrajski) vs. „portyk” (Septuaginta)

Ez 40:14c Znaczenie hebrajskiego słowa przetłumaczonego jako „dziedziniec” jest niepewne. Septuaginta tłumaczy to jako „komnaty”.

Ezech 40:30 cały werset a (brak) (kilka rękopisów hebrajskich i Septuaginta)

Ez 40:37 „[drzwiowe] ościeżnice” (hebrajski) a „portyk” (Septuaginta)

Ez 40:38-40 „portyk bramy” a „portyki bram”

Ez 40:44 „pomieszczenie dla śpiewaków” (tekst masorecki) a „dwa pomieszczenia” (Septuaginta)

Ez 40:44 „wschód” (tekst masorecki) a „południe” (Septuaginta)

Ez 40:48 (brak) (tekst masorecki) w porównaniu z „czternastoma łokciami oraz wystającymi ścianami drzwi” (Septuaginta) (powtórzona informacja)

Ezechiel 41:22 „dwie łokcie długości” (hebrajski) a „dwa łokcie kwadratowe” (Septuaginta)

Ezechiel 42:4 „jeden” (tekst masorecki) a „sto” (Septuaginta, syryjski). Gdyby było to „jeden”, to stopień miałby dziesięć łokci szerokości i jeden łokieć długości! Dlatego w tym przypadku ufamy Septuagincie i tekstowi syryjskiemu.

Ezech 42:10 „strona wschodnia” (hebrajski) a „strona południowa” (Septuaginta)

Ezech 42:16 „jeden” (wiele tekstów masoreckich) a „sto” (wiele rękopisów hebrajskich, odczyt Qere)

Ezech 42:17, 18, 19 „pięćset prętów” (hebrajski) a „pięćset łokci” (Septuaginta)

Ezech 43:3 „gdy przyszedłem” (większość rękopisów hebrajskich) kontra „gdy On [Bóg] przyszedł” (kilka rękopisów hebrajskich, Theodotion, Wulgata) Na podstawie kontekstu możemy być pewni, że prawidłowa jest druga wersja: „On [Bóg]”

Ezech 43:7 „na ich wyżynach” a „w ich śmierci” (niektóre rękopisy hebrajskie, Teodocjon, Targum) (różnica jednej litery w języku hebrajskim)

Ezech 43:11 „przepisy i cały jego projekt” (większość rękopisów hebrajskich) a „cały jego projekt i wszystkie jego przepisy” (niektóre rękopisy hebrajskie i Septuaginta)

Ez 43:26 „napełnić jego ręce” (tekst masorecki) a „siebie samych” (Septuaginta, syryjski)

Ez 45:1 „dziesięć tysięcy” (tekst masorecki) a „dwadzieścia tysięcy” (Septuaginta, syryjski, Wulgata). Tekst masorecki jest tu prawdopodobnie błędny.

Ez 45:5 „dwadzieścia komnat” (tekst masorecki, targumy, Wulgata) a „miasto do zamieszkania” (Septuaginta)

Ez 47:15 „Izrael. Odmierzycie aż do morza wschodniego” (tekst masorecki) a „Izrael, aż do morza wschodniego i aż do Tamar” (Septuaginta i syryjski)

Ezech 47:18 „aby zmierzyć” (tekst masorecki) a „w kierunku Tamar” (Septuaginta, syryjski)

Bibliografia dotycząca tego pytania: tłumaczenie hebrajskie pochodzi z „Literal Translation” Jaya P. Greena, a tłumaczenie Septuaginty – z przekładu Sir Lancelota C.L. Brentona pt. „The Septuagint: Greek and English”. Wykorzystano również „The Expositor's Bible Commentary”, tom 6, oraz przypisy w Bibliach NASB, NIV, NKJV i NRSV.

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty z Pisma Świętego pochodzą z Berean Standard Bible (BSB), która znajduje się w domenie publicznej. https://berean.bible/

www.biblequery.org