< Pytanie biblijne dotyczące Księgi Malachiasza

Pytanie: Kiedy została napisana Księga Malachiasza (Mal 1,1)?

Odp.: Księga Malachiasza tego nie podaje. Przypuszcza się, że było to około 433 r. p.n.e., a inni szacują, że między 470 a 460 r. p.n.e. Trzy powody to fakt, że Świątynia była już od pewnego czasu odbudowana, mury zostały odbudowane, a Malachiasz użył słowa oznaczającego namiestnika, które było znane dopiero w czasach po wygnaniu.

Pytanie: Czy w Mal 1:1 „Malachiasz” to imię proroka, czy też nazywał się on posłańcem?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni.

1. Słowo „Malachiasz” może oznaczać posłańca i jest użyte w tym znaczeniu w Księdze Malachiasza 3:1. W przeciwieństwie do imion takich jak Zachariasz, Abram i innych, nigdzie indziej nie występuje ono jako imię własne.

2. Inne imiona, takie jak Dawid, również nie występują nigdzie indziej jako imiona. Być może jest to skrócona forma imienia „Malachijah” („Posłaniec Jahwe”) lub podobnego. Malachiasza 3:1 prawdopodobnie stanowi grę słów opartą na imieniu Malachiasza.

Pytanie: Czy w Mal 1:1 imię Malachiasz zostało zapisane przez anioła?

Odp.: Słowo „Malachiasz” może oznaczać posłańca. W języku greckim słowo oznaczające posłańca (angelos) oznacza również anioła. Nie ma jednak żadnych dowodów, poza imieniem Malachiasza, które potwierdzałyby, że Malachiasz był aniołem.

Niektórzy pisarze wczesnego Kościoła uważali, że tak mogło być. Nie udało mi się jednak zweryfikować tej tezy w pismach autorów kościoła przednicejskiego po przejrzeniu odniesień w 1 Liście Klemensa, Liście do Diogneta, pismach Justyna Męczennika i Tertuliana. Tertulian w dziele „Odpowiedź Żydom”, w rozdziale 9, stwierdził wprawdzie, że wielu bohaterów Starego Testamentu było „aniołami” w sensie posłańców. Jednak Tertulian nigdy nie sugeruje, by byli oni kimś innym niż zwykłymi ludźmi.

Pytanie: Czy w Mal 1,1 zadaniem Malachiasza było podniesienie na duchu zniechęconych Żydów, ponieważ proroctwa Aggeusza i Zachariasza się nie spełniły, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova, str. 670–671?

Odp.: Nie i nie. Księga Malachiasza 1–2 nie ma na celu przede wszystkim podniesienia na duchu Żydów. Ma ona raczej charakter wyjaśniający, pokazując, że nieszczere oddawanie czci nie ma wielkiej wartości dla Boga. Rozdziały 3 i 4 Księgi Malachiasza mają charakter zarówno przekonujący, jak i podnoszący na duchu, a także nieco przerażający. W Nowym Testamencie podobny ton ma Księga Objawienia.

Chociaż proroctwa Aggeusza i Zachariasza nie spełniły się jeszcze za czasów Malachiasza, zarówno ludzie żyjący przed Chrystusem, jak i współcześni uznali te proroctwa za odnoszące się do Mesjasza. Niektóre z nich, takie jak Zachariasz 12–14, spełnią się podczas powtórnego przyjścia Chrystusa.

Pytanie: W Mal 1:2-4, w jaki sposób Bóg kochał Jakuba, a nienawidził Ezawa?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

Ludzie, a nie konkretna osoba: Kontekstem są „góry” i „dziedzictwo” Edomu (Malachiasz 1:3) oraz „kraina niegodziwości i lud, na który Pan gniewa się na zawsze” (Malachiasz 1:4). Zostało to napisane długo po śmierci Ezawa.

Stopnie miłości: Jest to również żydowski idiom zwany paralelizmem antytetycznym. Nie wskazuje to na nienawiść do potomków Ezawa, lecz na różnicę w stopniu miłości okazanej Jakubowi i nieokazanej Ezawowi. Więcej informacji na temat tego, że Bóg ma „prawo” do okazywania szczególnej miłości niektórym, której odmawia innym, można znaleźć w omówieniu Listu do Rzymian 9:13.

Warunki traktatu: Słowa „miłość” i „nienawiść” występowały w ówczesnych traktatach. Znane są co najmniej trzy przykłady, w których „miłość” i „nienawiść” są używane w traktatach suwerennych w celu wskazania na „wybranych” i „odrzuconych”. Jest to zgodne ze starotestamentowym użyciem pojęcia „miłości przymierza”, które dopiero w drugorzędnym znaczeniu odnosi się do emocji, a przede wszystkim do wyboru.

Pytanie: Dlaczego w Mal 1,4 Bóg miałby powstrzymać potomków Ezawa (Edomitów) przed odbudową?

Odp.: Było to częścią kary nałożonej na naród Edomu.

Pytanie: W Mal 1:6-8,12; 2:1, w jaki sposób wierzący czasami nie oddają Bogu należnej czci?

Odp.: Mogą nie oddawać czci Bogu jako Ojcu, Panu i Królowi na co najmniej cztery sposoby.

Postawa: Świat może nas uśpić i skłonić do niewdzięczności. Możemy po prostu działać mechanicznie. Wierzący mogą nie okazywać wdzięczności, szacunku i czci, a także mogą wątpić w Bożą opatrzność. Wierzący mogą wykazywać brak miłości wobec Boga i innych ludzi.

Słowa: Mogą nie oddawać czci Bogu w tym, co mówią o Nim innym. Oprócz tego, że mówią konkretnie złe rzeczy, mogą też używać swobodnego tonu, który świadczy o braku pełnej czci postawy.

Działania: Mogą nie być posłuszni i robić rzeczy, których Bóg od nich nie oczekuje. List do Rzymian 14:23 mówi, że wszystko, co nie wynika z wiary, jest grzechem.

Brak działania: Wierzący mogą albo nie robić tego, czego chce Bóg, albo wykonywać swoje obowiązki bez zaangażowania. List Jakuba 4:17 mówi, że gdy ktoś wie, co powinien zrobić, a tego nie czyni, jest to grzech.

Pytanie: Jakie są, według Malachiasza 1:10,13, przykłady tego, w jaki sposób ludzie dzisiaj ślepo składają Bogu marne ofiary?

Odp.: Jednym z problemów jest poczucie, że czyni się Bogu przysługę, ofiarowując Mu coś. Bóg dał ci wszystko, jesteś Mu winien wszystko i nie wyświadczasz Bogu żadnej przysługi. Możemy jednak robić rzeczy, które Go cieszą, i z posłuszeństwem Go kochać. Tak naprawdę nie dajemy Bogu; raczej oddajemy Mu to, co od Niego otrzymaliśmy.

Drugim problemem jest myślenie, że Bogu nie zależy na tym, czy dajesz z siebie wszystko, co w twojej mocy, czy tylko trochę, czy też po prostu podejmujesz symboliczny wysiłek. Nie tylko Bóg, ale także inni widzą, kiedy po prostu wykonujesz czynności mechanicznie, podejmując symboliczny wysiłek. Kiedy zajmujesz stanowisko nauczyciela lub przywódcy w kościele lub służbie, może być boleśnie oczywiste, że nie jesteś naprawdę oddany Bogu, a działasz tylko na pół gwizdka.

Trzecim problemem, powiązanym z drugim, jest pójście na kompromisy w tym, co ofiarowujesz Bogu, w obszarach, w których Bóg tego nie chce. Kapłani tamtych czasów składali w ofierze wszelkie zwierzęta, które im przynoszono; w końcu mięso, które otrzymywali, było takie samo, a kogo obchodziło, co nakazał Bóg? Podobnie zdobywanie pieniędzy w wątpliwy sposób, używanie nieuczciwych słów lub środków, by skłonić darczyńców do ofiarowania, oraz mówienie rzeczy sprzecznych z tym, co mówi Bóg, bo właśnie tego ludzie chcą usłyszeć – to wszystko są kompromisy w posłuszeństwie przywódcy wobec Boga. Powstrzymywanie się od mówienia tego, co powiedział Bóg, ponieważ ludzie nie chcą tego słuchać, również jest kompromisem.

Bóg potraktował te kompromisy poważnie. Nie wahał się nawet przekląć swoich własnych kapłanów, gdy służyli Mu nieszczerze. Zabił dwóch synów Helego w 1 Księdze Samuela 2:22-36; 4:11.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Malachiasza 1:10 Bóg posunął się tak daleko, że zażądał zamknięcia drzwi świątyni?

Odp.: Bóg nie tylko ignorował połowiczne i nieszczere oddawanie czci oraz ofiary; te rzeczy drażniły Go.

P: Dlaczego w Księdze Malachiasza 1:11 Malachiasz wspomniał tutaj o kulcie pogan?

Odp.: Miało to na celu zaskoczenie.

1. Pierwsze hebrajskie słowo można przetłumaczyć jako „Tak, rzeczywiście!”.

2. Malachiasz twierdzi, że tak się stanie niezależnie od tego, czy żydowscy kapłani będą posłuszni, czy nie.

3. Nie tylko poganie będą czcić Boga, ale ofiary będą składane wszędzie. Wszyscy żydowscy kapłani wiedzieli, że w tamtych czasach ofiary należało składać wyłącznie w „ich” świątyni.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Mal 1,13–14, oddawanie czci staje się dla Boga męczącą nudą?

Odp.: Gdy jest sztuczna, połowiczna lub obłudna, kult jest nie tylko nudny dla ludzi udających, że oddają cześć Bogu, ale może być nudny również dla samego Boga.

Pytanie: Jak w Mal 2:3 Bóg mógł zepsuć ich potomstwo?

Odp.: Są trzy sposoby.

Plony: Bóg mógł sprawić, że nasiona rolników nie wyrosłyby dobrze, ponieważ nie zwracali oni należytej uwagi na Boga.

Dzieci: Bóg mógłby sprawić, że ich dzieci umrą, tak jak sprawił, że zmarł pierwszy syn Dawida i Batszeby w 2 Księdze Samuela 12:14,18.

Ogólnie rzecz biorąc, Bóg mógł sprawić, że owoce ich pracy pójdą na marne na ich własnych oczach.

P: Jak w Mal 2:6 Lewi chodził z Bogiem w prawdzie i pokoju, skoro Lewi i Symeon oszukali całe miasto i zabili jego mieszkańców (Rdz 34:25)?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

Przebaczenie: Kiedy Bóg komuś przebacza, przebacza mu całkowicie i traktuje jego grzech tak, jakby nigdy nie został popełniony. Dlatego nie tylko Lewi, ale także inni, tacy jak Dawid, są uważani przez Boga za sprawiedliwych – nie dlatego, że nie zgrzeszyli, ale dlatego, że Bóg uczynił ich sprawiedliwymi po tym, jak zgrzeszyli, przebaczając im grzechy i oczyszczając ich.

Życie: Nikt, kto jest dzieckiem Bożym, nie trwa w grzechu, jak mówi 1 List Jana 3:6-9.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z Księgą Malachiasza 2:8, kłamliwi kapłani i duchowni powodują, że inni potykają się?

Odp.: Hipokrytyczni duchowni i kapłani wywierają wpływ na innych, fałszywie sugerując, że prawda i posłuszeństwo nie są ważne dla Boga. W końcu są kapłanami i uchodzi im to na sucho – przynajmniej do czasu, aż zostaną osądzeni.

Ponadto ludzie, którzy pokładają ufność w kapłanach zamiast w Bogu, potkną się, gdy zobaczą upadek kapłana.

P: Czy w Mal 2:8 mamy dobry powód, by potknąć się, gdy widzimy kłamliwych kapłanów lub duchownych?

Odp.: Nie. Pierwsi chrześcijanie mieli tyle samo wymówek, co my dzisiaj, i dla nich również nie było żadnych dobrych wymówek.

Judasz Iskariota był jednym z dwunastu uczniów, a jednak w Ewangelii św. Jana 12:6 był złodziejem. Judasz, podobnie jak inni, potrafił wyganiać demony i głosić Ewangelię, jak czytamy w Ewangelii św. Mateusza 10:1,7-8.

Jezebel sprowadziła wielu na manowce (Obj. 2:20-23).

Diotrefes był przywódcą kościoła, który odmówił uznania autorytetu Jana (3 List Jana 9-10).

Fałszywi apostołowie nie uznawali autorytetu Pawła (2 List do Koryntian 11:5-7).

Nawet Piotr zachowywał się hipokrytycznie wobec pogan, gdy Paweł sprzeciwił mu się (Galacjan 2:11-16).

Nawet Paweł i Barnaba, misjonarze, którzy kochali Pana, pokłócili się o to, czy Marek ma im towarzyszyć (Dzieje Apostolskie 15:36-41). (Chociaż najwyraźniej później się pogodzili, jak pokazuje 2 List do Tymoteusza 4:11).

Jednak tacy ludzie nie powinni stanowić dla nas przeszkody, jeśli nasza wiara, nadzieja i nauczanie opierają się na Bogu, a nie na ludziach. Fałszywi nauczyciele są zawsze obecni, ale nie powinniśmy zwracać na nich uwagi (2 List do Tymoteusza 3:5) i powinniśmy trzymać się z dala od leniwców (2 List do Tesaloniczan 3:6) oraz od tych, którzy odrzucają nauczanie apostołów (2 List do Tesaloniczan 3:14-15). Jeśli chodzi o ludzi, którzy głosili prawdziwą ewangelię nieszczerze, z zazdrości i kłótliwości, i sprawiali kłopoty Pawłowi, Paweł powiedział, by się radować, ponieważ głosili prawdziwą ewangelię (List do Filipian 1:15-18).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Malachiasza 2:9 było to sprawiedliwością poetycką, że Bóg sprawił, iż skorumpowani kapłani stali się godni pogardy w oczach innych?

Odp.: Skorumpowani kapłani doprowadzili do zhańbienia imienia Bożego przed innymi, więc słuszne było, by inni traktowali kapłanów z pogardą. Skorumpowani kapłani sprawiali, że inni potykali się, a jeśli w końcu zostali pogardzeni, to inni nie zwracali na nich uwagi i nie potykali się już tak często.

P: W jaki sposób Bóg jest tutaj naszym Ojcem w Mal 2:10?

Odp.: Bóg jest naszym Ojcem w więcej niż jednym znaczeniu. Jednak w Księdze Malachiasza 2:10 Bóg jest wspomniany jako Stwórca, więc prawdopodobnie odnosi się to do Boga jako Stwórcy wszystkich ludzi.

Chociaż słowo „Ojciec” mogłoby odnosić się do Jakuba jako przodka Żydów, to jednak bardziej prawdopodobne jest, że odnosi się ono do naszego Stwórcy.

P: Co oznacza w Mal 2,11 wyrażenie „córka obcego boga”?

Odp.: To poetyckie wyrażenie oznacza, że mężczyźni poślubiali kobiety czczące bożki. W dobrym chrześcijańskim małżeństwie mąż i żona są oddani najpierw Bogu, a dopiero potem sobie nawzajem. Wyobraźmy sobie jednak, że żona lub mąż są oddani najpierw swojemu pogańskiemu bogu, a dopiero potem współmałżonkowi. Wierzącemu mężowi lub żonie trudno jest dzielić nadzieje i radości partnera, gdy wiążą się one z oddawaniem czci demonowi lub bożkowi. Zgodnie z 2 Listem do Koryntian 6:14-16 nie powinniśmy w ogóle wchodzić w związki małżeńskie z niewierzącymi. Jeśli jednak wierzący jest już w związku małżeńskim z niewierzącym współmałżonkiem, nie powinien starać się o rozwód, jak mówi 1 List do Koryntian 7:10-16. Powinien raczej starać się przyprowadzić go do Pana.

Pytanie: Czy w Malachiasza 2:14-16 chodzi o to, że ówcześni Żydzi nie powinni rozwodzić się ze swoimi żonami, czy też powinni rozwodzić się ze swoimi pogańskimi żonami, jak sugeruje Księga Ezdrasza 10:11-44?

Odp.: Malachiasz mówi o żydowskich mężczyznach, którzy rozwodzą się ze swoimi żydowskimi żonami i poślubiają pogańskie żony.

P: Dlaczego w Mal 2:16 Bóg nienawidzi rozwodów?

Odp.: Księga Malachiasza 2 sugeruje, że powodem jest to, iż Bóg zamierzył, aby dwoje stało się [i pozostało] jednym. Podczas rozwodu dorośli często doświadczają wielkiego cierpienia. O ileż trudniejsze może to być dla dzieci. 1 List do Koryntian 7:14 wspomina o dzieciach jako jednym z powodów, dla których kobieta powinna pozostać w związku małżeńskim nawet z niewierzącym mężem.

P: Dlaczego w Mal 2,16 rozwód i „pokrywanie szaty przemocą” są tutaj wymienione razem?

Odp.: Chociaż rozwód może czasem prowadzić do przemocy, w większości przypadków tak nie jest. Jednak rozwód często wynika z tego, że przynajmniej jedna ze stron dąży do własnej wygody, komfortu lub potencjalnych możliwości (romantycznych lub innych), nie dbając o cierpienie i krzywdę wyrządzoną małżonkowi, dzieciom i rodzinie. Podobnie postawa przemocowa polega na dążeniu do własnej korzyści bez żadnego uwzględnienia krzywdy wyrządzonej innym. Oba przypadki są przeciwieństwem miłości i empatii wobec innych.

P: W jaki sposób, zgodnie z Mal 2,17, słowa niektórych ludzi męczą Boga?

Odp.: Na niektóre modlitwy Bóg odpowiada „nie”, ponieważ nie są one dobre dla nas ani dla innych. Jednak w przypadku innych modlitw Bóg powiedział, że w ogóle na nie nie odpowie, a te najwyraźniej są dla Niego po prostu męczące. Istnieje co najmniej czternaście powodów, dla których Bóg czasami nie odpowiada na modlitwy.

1. Nie po to, by zaspokajać nasze namiętności. List Jakuba 4:3

2. Prośby muszą dotyczyć dobrych rzeczy. Ewangelia według św. Mateusza 7:11

3. Nie jest to zgodne z wolą Bożą. Ewangelia według św. Marka 14:36

4. On słyszy, ale musimy poczekać. Księga Daniela 10:12-14

5. Nasze modlitwy są po prostu daremnym powtarzaniem. Ewangelia według św. Mateusza 6:7

6. A jednak musimy [wytrwale] nalegać. Łukasz 11:5-10; 18:1-7

7. Potrzebujemy samokontroli (1 List Piotra 4:7), bo inaczej jesteśmy niezdecydowani. List Jakuba 1:7-8

8. Zgrzeszyliśmy, na przykład poprzez rozwód. Malachiasz 2:13-14

9. Ignorujemy Boga i Jego prawo. Księga Zachariasza 7:13; Księga Przysłów 28:9

10. Ignorujemy wołanie ubogich. Księga Przysłów 21:13

11. Nie okazujemy szacunku naszym żonom. 1 List Piotra 3:7

12. Bóg nie wysłucha nas, jeśli nadal czcimy bożki. Ezechiel 8:8-18

13. Nasze ręce są splamione krwią. Izajasz 1:15

14. Pielęgnujemy grzech w naszych sercach. Psalm 66:18-19; albo jesteśmy niegodziwi (Przysłów 15:29; Izajasz 59:1-3); albo pozostajemy głusi na wołanie ubogich (Przysłów 21:13). Bóg nas nie słyszy, gdy sami decydujemy się nie słuchać Boga. Zachariasz 7:11-14.

Pytanie: Kim są posłańcy w Mal 3:1-3?

Odp.: Pierwszym posłańcem jest Jan Chrzciciel, jak wynika z Ewangelii Mateusza 11:10 i Ewangelii Łukasza 7:27. Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) w dziele „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdział 11, również twierdzi, że był to Jan Chrzciciel. Po wspomnieniu o Panu posłańcem przymierza jest tutaj Jezus Chrystus.

Pytanie: Czy w Księdze Malachiasza 3:1 Jezus Chrystus był aniołem?

Odp.: Nie, nie w powszechnie rozumianym znaczeniu. Jezus był posłańcem Boga. W najszerszym sensie, skoro anioł jest posłańcem, można by powiedzieć, że Jezus pełnił rolę posłańca/anioła. Jednak w zwykłym znaczeniu Jezus nie jest aniołem, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 1:5,6. List do Hebrajczyków 2:16-17 pokazuje, że Jezus przyjął naturę ludzką, a nie anielską. W Liście do Galatów 4:14 Paweł napisał, że Galacjanie przyjęli go tak, jakby był aniołem. Paweł nie sugerował jednak, że był kimś innym niż człowiekiem.

Pytanie: W Księdze Malachiasza 3:5, w jaki sposób można wyzyskiwać robotników i wdowy?

Odp.: Robotnicy pracujący za wynagrodzenie różnią się od osób posiadających tak duże majątki ziemskie lub inwestycje, że nie muszą wykonywać codziennej pracy zarobkowej. Oto co najmniej cztery kwestie, nad którymi warto się zastanowić.

1. Wyobraź sobie negocjacje, w których chcesz kupić coś od kogoś, kto jest zdesperowany. Być może uda ci się wynegocjować niską cenę, ale w którym momencie nie poszedłbyś już niżej – nawet jeśli ta zdesperowana osoba niechętnie by się zgodziła – ponieważ wykorzystywałbyś tę osobę? Niektórzy ludzie nie mają takiego punktu granicznego. Możesz zadać sobie pytanie: gdyby Bóg widział twoje negocjacje (a On je widzi) i gdyby inni o nich usłyszeli, w którym momencie przestaliby uważać cię za dobrego negocjatora, a zaczęliby myśleć, że jesteś bezduszny i niesprawiedliwy?

2. Czasami ludzie wykorzystują innych, wzbudzając w nich strach. Czytałem o negocjacjach dotyczących działki, na której stał budynek niebezpieczny pod względem konstrukcyjnym. Sprzedający jasno zaznaczyli, że na działce znajduje się dom, w którym nie można bezpiecznie mieszkać i który trzeba rozebrać. Jednak zanim sfinalizowano sprzedaż, wybuchł pożar, który całkowicie strawił zrujnowany dom. W związku z tym prawnik kupującego postawił warunek, że działka musi zostać sprzedana za niższą cenę, ponieważ zrujnowanego domu już nie ma. I tak miał on zostać rozebrany, ale prawnik wykorzystał strach sprzedających, aby uzyskać nad nimi nieuczciwą przewagę.

3. Czasami produkt lub usługa są sprzedawane po uzgodnionej cenie, ale po sprzedaży doliczanych jest wiele opłat, o których nabywca nie wiedział. Ponadto wiele funduszy inwestycyjnych podaje swoje roczne stopy zwrotu, ale są to wartości przed odliczeniem opłat. W przypadku niektórych funduszy opłaty mogą pochłonąć nawet 50% zysków. Nie to, co powiedzieli, było złe; złe było to, co ukryli i czego nie ujawnili.

Z drugiej strony, wykonawca oprogramowania złożył ofertę na zlecenie i przegrał z oferentem, który zaproponował niższą cenę. Złożył więc ponowną ofertę na całe zlecenie za zaledwie 1 dolara. Ostatecznie osiągnął spory zysk na pracy dla tego klienta dzięki licznym zmianom w zamówieniu. Pobieranie opłat i wprowadzanie zmian, które przynoszą zysk, jest w porządku. Należy jednak ujawnić je potencjalnym nabywcom z góry, a nie dodawać je potajemnie później.

4. W starożytnym świecie wiele zajęć wiązało się z pracą fizyczną. Chociaż niektóre zawody, takie jak tkactwo, tego nie wymagały, wdowa mogła nie mieć mężczyzny, który stanąłby w jej obronie, gdyby była wykorzystywana lub gdyby wstrzymywano jej wynagrodzenie. Ilekroć znajdziesz się w sytuacji, w której możesz kogoś wykorzystać tylko dlatego, że ujdzie ci to na sucho, pamiętaj, że Bóg cię obserwuje i będziesz musiał zdać sprawę ze wszystkiego, co uczyniłeś, oraz ze wszystkiego, czego nie dałeś.

Pytanie: Czy Mal 3:6 wskazuje, że Bóg zawsze będzie przekazywał nowe objawienia i pisma święte, jak twierdzą niektórzy mormoni?

Odp.: Zgodnie z książką „When Cultists Ask” (str. 90) mormoni, tacy jak Van Gordon, twierdzą, że skoro Bóg się nie zmienia, a kiedyś posługiwał się objawieniem i nowymi pismami, to czyni to zawsze.

Logicznie rzecz biorąc, nie należy mylić metod Boga, które mogą ulegać zmianom, z samym Bogiem, który jest niezmienny.

Jedną z kluczowych cech Boga jest to, że nie kłamie (Księga Liczb 23:19; List do Hebrajczyków 6:18) i nie zaprzecza sam sobie. Niektórzy prorocy mormońscy głosili jednak bardzo dziwne nauki. Na przykład Brigham Young głosił, że Adam jest naszym Bogiem i Ojcem, jedynym Bogiem, z którym mamy do czynienia („Journal of Discourses”, tom 1, str. 50–51). Nie należy próbować usprawiedliwiać dziwnych nauk, w tym nauk Brighama Younga, chowając się za ideą, że Bóg musi się zmieniać.

Pytanie: Jak w Mal 3:8-10 ludzie mogą okradać wszechwiedzącego, wszechmocnego Boga?

Odp.: Oczywiście Bóg nie zostałby „okradziony” z należnej Mu chwały, czci i ofiar, gdyby sam na to nie pozwolił, dając nam wolność wyboru, by tak postąpić.

Jednak Bóg nie da się wyśmiewać i ostatecznie nikomu nic nie ujdzie na sucho.

P: Czy zgodnie z Mal 3:10 wierzący powinni dziś oddawać dziesięcinę ze swoich pieniędzy?

Odp.: Od czasu śmierci i zmartwychwstania Chrystusa chrześcijanie kierują się Duchem Świętym, a nie Prawem (Galacjan 5:18; zob. także Kolosan 2:14), więc nie obowiązuje nas „zasada”, że musimy oddawać dokładnie dziesięć procent. Jednak ponieważ poświęciliśmy nasze życie Chrystusowi, wielu chrześcijan oddaje więcej niż dziesięć procent – nie po to, by przestrzegać zasady, ale z miłości i wdzięczności wobec Chrystusa. W pewnym sensie „dziesięć procent” określa podstawę hojności w dawaniu.

Pytanie: Czy Malachiasza 3:10 naucza, że dziesięcina zawsze przyniesie nam korzyści finansowe w tym życiu?

Odp.: Nie. Być może w końcu będziemy tak samo zamożni materialnie jak Jezus, Paweł i pozostali apostołowie. Żaden z nich nie posiadał żadnego znaczącego majątku materialnego. Bardziej szczegółową odpowiedź można znaleźć w książce „Trudne powiedzenia Biblii” na stronach 351–352.

Pytanie: Dlaczego niektórzy uważają, że służba Bogu jest daremna, jak wynika z Księgi Malachiasza 3:14?

Odp.: Z ziemskiego punktu widzenia służba Bogu często jest finansową głupotą i fizycznym zagrożeniem. Jednak 1 List do Koryntian 1:18-26 mówi, że mądrość Boża jest głupotą dla świata. Z perspektywy wieczności służba Bogu jest najmądrzejszą długoterminową inwestycją w przyszłość, jaką można poczynić.

Drugą kwestią jest to, że daremne jest służenie Bogu bez pełnego zaangażowania. Jak mówi List Jakuba 1:6-8, osoba o rozdwojonym umyśle nie otrzyma niczego od Pana.

Pytanie: Czy fragmenty z Księgi Malachiasza 4:1 i Księgi Amosa 2:9 nauczają o całkowitej zagładzie, jak twierdzą niektórzy adwentyści dnia siódmego?

Odp.: Nie. Księga Malachiasza 4:1 mówi, że aroganccy i wszyscy czyniący zło staną się jak ściernisko, a „nie pozostanie im ani korzeń, ani gałąź”. Brak gałęzi oznacza brak potomstwa, a brak korzenia oznacza, że zostaną zniszczeni w taki sposób, że nigdy więcej nie będą mogli odrosnąć. Podobnie, gdy Księga Amosa 2:9 mówi, że Amoryci zostali zniszczeni, oznacza to po prostu, że zostali zabici, i nie wspomina się tam o niczym, co dotyczyłoby okresu po śmierci.

P: Jak w Mal 4:2 słońce sprawiedliwości wschodzi, niosąc uzdrowienie na swoich skrzydłach?

Odp.: Istnieją dwa sposoby interpretacji tego pięknego poetyckiego wyrażenia.

W wymiarze indywidualnym Bóg przebaczy im grzechy i uzdrowi ich z nieprawości.

W sensie zbiorowym, gdy lud Boży zwróci się do Niego, Bóg uzdrowi ich ziemię, zgodnie z obietnicą zawartą w 2 Kronikach 7:14.

P: W Mal 4:3, kiedy i w jaki sposób wierzący zdeptują bezbożnych?

Odp.: List Judy 14-15 mówi, że kiedy Chrystus powróci w triumfie, przyjdzie z niezliczoną rzeszą swoich świętych. Jednak ani Księga Malachiasza 4:3, ani List Judy nie mówią, że wierzący kogokolwiek zabiją. Księga Malachiasza 4:3 mówi po prostu, że bezbożni „będą popiołem pod waszymi stopami”.

P: Kim jest ten Eliasz, o którym mowa w Księdze Malachiasza 4:5-6?

Odp.: Jest to Jan Chrzciciel, zgodnie z tym, co powiedział Jezus w Ewangelii Mateusza 11:14 i 17:12-13.

P: W Mal 4:5-6, w jaki sposób dzieci zwróciły się ku swoim ojcom, a ojcowie ku swoim dzieciom?

O: Miało to miejsce, gdy wiele osób okazało skruchę po wysłuchaniu nauczania Jana Chrzciciela. Ludzie powrócili do zwyczajów swoich pobożnych przodków i tak samo uczyli swoje dzieci.

Niestety, nie wszyscy słuchali Jana Chrzciciela, jak pokazuje Łukasz 7:29-35.

P: Czy Mal 4:5-6 odnosi się do chrztu za zmarłych, jak twierdził mormoński apostoł James Talmage w książce „The Vitality of Mormonism” (s. 71)?

Odp.: Nie, z trzech powodów.

1. Ten werset nie odnosi się do chrztu, do zmarłych ani do żadnego sakramentu czy obrzędu. Odnosi się raczej do Jana Chrzciciela pełniącego rolę poprzednika Jezusa, który przywracał ludzi do Boga.

2. Ani mormoni, ani inni nie znaleźli w historii żadnych dowodów na chrzest za zmarłych, dopóki fałszywa grupa religijna zwana ceryntianami nie zaczęła tego praktykować w czasach Pawła.

3. Trudno uwierzyć, że nawet mormoni uznaliby to za chrzest za zmarłych. Dla mormonów chrzest za zmarłych jest tajną ceremonią, którą mogą oglądać wyłącznie członkowie świątyni mormońskiej. Jan czynił to jawnie, a sceptyczni faryzeusze i uczeni w Piśmie przychodzili i odchodzili, podczas gdy Jan chrzcił.

Pytanie: Jakie są najwcześniejsze rękopisy z Księgi Malachiasza, które zachowały się do dziś?

Odp.: Zwoje znad Morza Martwego: (ok. 1 r. p.n.e.) Wśród zwojów znad Morza Martwego znajdują się dwa egzemplarze Księgi Dwunastu Proroków, oznaczone jako 4Q76 (=4QXIIa) i 4Q78 (=4QXIIc). (The Dead Sea Scrolls Translated, str. 478–479)

4Q76 zawiera Księgę Malachiasza 2:10–17; 3:1–24

4Q78 zawiera Księgę Malachiasza 3:6-7?

Zwoje z Nahal Hever i Wadi Murabba’at nie zawierają Księgi Malachiasza.

Ogólnie rzecz biorąc, w zwojach znad Morza Martwego zachowały się następujące wersety z Księgi Malachiasza: 2:10–17; 3:1–24. Więcej szczegółów można znaleźć w książce „The Meaning of the Dead Sea Scrolls”.

Chrześcijańskie rękopisy Biblii, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym Księgę Malachiasza. Dwa z nich to Vaticanus (325–350 r. n.e.) i Alexandrinus (ok. 450 r. n.e.), w których księgi dwunastu proroków mniejszych umieszczono przed Księgą Izajasza. Księga Malachiasza jest kompletna zarówno w Vaticanusie, jak i w Alexandrinusie.

Rękopis Sinaiticus (340–350 r. n.e.) również zawiera całą Księgę Malachiasza. Rozpoczyna się ona na tej samej stronie, na której kończy się Księga Zachariasza.

P: Którzy z wczesnych pisarzy odwoływali się do Księgi Malachiasza?

Odp.: Pisarze przednicejscy, którzy odwoływali się lub nawiązywali do wersetów z Księgi Malachiasza, to następujący:

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) cytuje połowę wersetu Malachiasza 3:1 w 1 Liście Klemensa, tom 1, rozdział 23, str. 11

List do Diognetusa (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 7, str. 27, cytuje Malachiasza 3:2 bez podania źródła.

Justyn Męczennik (ok. 138–165 r. n.e.) cytuje Księgę Malachiasza 1:10 itp. w „Dialogu z Tryfonem Żydem”, rozdziały 28 i 41, str. 208 i 215

Justyn Męczennik (ok. 138–165 r. n.e.) wspomina o nadejściu Eliasza przed wielkim i strasznym dniem Pańskim, błędnie przypisując to Księdze Zachariasza. „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdz. 49, str. 219

Justyn Męczennik wspomina o tym, co Malachiasz napisał w Pismach Świętych w „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdz. 117, s. 258

Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o „Starym Testamencie” i wymienia jego księgi. Nie wymienia on dwunastu proroków mniejszych z imienia, lecz nazywa ich „Dwunastką”. Fragment 4 z Księgi Wyciągów, tom 8, str. 759

Teofil z Antiochii (168–181/188 r. n.e.) cytuje Mal 4,1 jako „prorok Malachiasz przepowiedział” w dziele „Teofil do Autolika”, tom 2, rozdział 37, str. 110

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) w dziele „Przeciw herezjom”, tom 4, rozdział 10, cytuje Malachiasza 3:10.

Klemens Aleksandryjski cytuje Malachiasza 1:10, 11, 14 jako słowa „proroka Malachiasza” w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), księga 4, rozdział 14, str. 475. Cytuje on również Mal 2:17 jako słowa Malachiasza w dziele „Stromata”, księga 3, rozdział 4, str. 388

Tertulian (198–220 r. n.e.) twierdzi, że Malachiasz 4:2–3 pochodzi od Malachiasza. W dziele „O zmartwychwstaniu ciała”, rozdział 31, str. 567

Hipolit (225–235/6 r. n.e.) cytuje Malachiasza 4:2 jako „z ust Malachiasza” w „Traktacie o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 61, s. 217

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje fragment z Księgi Malachiasza 3:6 jako pochodzący od Malachiasza. Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, rozdz. 62, s. 602

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje Księgę Malachiasza 2:5–7 jako „w Księdze Malachiasza” w „Traktatach Cypriana”, traktat 12, księga druga, rozdz. 5, s. 517. W innych miejscach cytuje Księgę Malachiasza 1:14; 2:1–2; 2:10; 4:1–2 oraz inne wersety.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „Również prorok Malachiasz świadczy, że nazywany jest On Słońcem, gdy mówi: «Ale dla was, którzy boicie się imienia Pana, wzejdzie Słońce sprawiedliwości, a w Jego skrzydłach jest uzdrowienie»”. Traktaty Cypriana, Traktat 4, rozdz. 35, s. 457

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje fragment z Księgi Malachiasza 2:5 jako „w Księdze Malachiasza” w dziele „Traktaty Cypriana”, traktat 12, rozdział trzeci, § 20, str. 541.

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje Księgę Malachiasza 2:10 (z Septuaginty) jako „przez proroka”. „Dialog o prawdziwej wierze”, część druga, sekcja c, str. 104

Metodiusz z Olimpu i Patary (270–311/312 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Malachiasza 4:6, która jest również cytowana w Ewangelii Łukasza 1:17, w „Mowie o Psalmach”, rozdz. 1, str. 394.

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje Mal 3,6 jako „według proroka” w „Listach o herezji ariańskiej”, list 2, rozdz. 3, s. 298

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) cytuje Mal 1,10–11 jako słowa Malachiasza w dziele „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 11, s. 109. Cytuje on również te same wersety jako słowa Malachiasza w dziele „Streszczenie Instytucji boskich”, rozdz. 48, s. 242

Po soborze nicejskim

Afrahata Syryjczyka (337–345 r. n.e.)

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) (Wynika to z wzmianki o dwunastu prorokach) „W Starym Testamencie znajduje się zatem dwadzieścia dwie księgi; … następnie Prorocy, przy czym dwunastu z nich zalicza się jako jedną księgę…”. List wielkanocny Atanazego nr 39, rozdz. 4, str. 552.

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.)

Efraim Syryjczyk (350–378 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje Księgę Malachiasza 3:1–3,5 jako słowa proroka Malachiasza w Wykładzie 15, rozdz. 2, s. 104

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.)

Syryjska „Księga stopni” (Liber Graduum) (350–400 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Malachiasza, przypisując ją Malachiaszowi. „Abyście mieli pewność, że tak właśnie jest, w Księdze Malachiasza napisano: «Odrzucę wasze ofiary, ponieważ byłem świadkiem wśród was i wśród kobiet waszej młodości, że byliście niewierni tym, które są kobietami waszego przymierza. Ale ja będę wam wierny»”. Memra 22, rozdz. 19, str. 268

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Rufinus, tłumacz (374–406 r. n.e.)

Jan Chryzostom (-407 r. n.e.) cytuje Księgę Malachiasza 3:2-3 jako dzieło Malachiasza. Tom 9, Listy do upadłego Teodora, rozdz. 12, str. 101

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Starego Testamentu. W szczególności omawia Księgę Rodzaju, Księgę Wyjścia, Księgę Kapłańską, Księgę Liczb, Księgę Powtórzonego Prawa, Pięcioksiąg, Księgę Hioba, Jezusa, syna Nave’a [Jozuego], Księgę Sędziów, Księgę Rut, Księgi Samuela i Królów (2 księgi), dwunastu proroków: Ozeasza, Joela, Amosa, Obadiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery, Ezdrasza, Nehemiasza, List 53, rozdz. 7–8, s. 99–101.

Pelagiański heretyk Teodor z Mopsuestii (392–423/429 n.e.) napisał cały komentarz do Księgi Malachiasza.

Augustyn z Hippony (388–430 n.e.) wspomina o Księdze Aggeusza, Księdze Zachariasza i Księdze Malachiasza w dziele „O państwie Bożym”, tom 17, rozdz. 35, str. 380 oraz tom 18, rozdz. 36, str. 382

Półpelagianin Jan Kasjan (419–430 n.e.)

„Historia kościelna” Sokratesa (ok. 400–439 r. n.e.)

Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu Księgi Malachiasza między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?

Odp.: Oto kilka przykładów różnic między hebrajskim tekstem masoreckim (wymienionym jako pierwszy) a grecką Septuagintą (wymienioną jako druga), o ile nie zaznaczono inaczej.

Mal 1:1 Imię Malachiasza jako „mój posłaniec” (tekst masorecki) w porównaniu z „Jego posłaniec” (Septuaginta, Teodor z Mopsuestii w Komentarzu do Księgi Malachiasza, rozdz. 1, str. 398)

Mal 1:1 dodano: „weźcie to sobie do serca”.

Mal 1:3 „uczynił swoje góry pustkowiem, a swoje dziedzictwo – siedliskiem szakali pustyni” w porównaniu z „spustoszył swoje granice i uczynił swoje dziedzictwo mieszkaniami pustyni”.

Mal 1:4 „kraina niegodziwości” a „granice niegodziwości”

Mal 1:5 „poza granicą” w porównaniu z „na granicach”

Mal 1:7 „zbezcześciliście” w porównaniu z „zanieczyściliście”

Mal 1:7 „stół Pański jest pogardzany” vs. „Stół Pański jest zanieczyszczony, a to, co na nim złożono, pogardziliście”.

Mal 1:10 „Kto spośród was zamknie drzwi, abyście nie rozpalali ognia na moim ołtarzu na próżno!” a „Ponieważ nawet wśród was drzwi będą zamknięte i nikt nie rozpali ognia na moim ołtarzu na próżno”

Mal 1:11 „Bo od wschodu aż po zachód imię moje będzie wielkie wśród narodów, a wszędzie będą składać kadzidło mojemu imieniu oraz ofiarę pokarmową czystą. Albowiem wielkie będzie imię moje wśród narodów – mówi Jehowa Zastępów.” w porównaniu z: „Od wschodu słońca aż do jego zachodu imię moje jest uwielbiane wśród pogan; i w każdym miejscu składa się kadzidło mojemu imieniu oraz ofiarę czystą; albowiem wielkie jest imię moje wśród pogan – mówi Pan Wszechmogący.” (Septuaginta) vs. „Od wschodu słońca aż do jego zachodu moje Imię stało się sławne wśród wszystkich narodów, mówi Pan Wszechmogący; i w każdym miejscu składają czystą ofiarę na cześć mojego Imienia” (Tertulian (198–220 n.e.), Odpowiedź Żydom, rozdział 5, oraz Przeciw Marcionowi, księga 3, rozdział 22 i księga 4, rozdział 2)

Mal 1:12 „a jego owoc – Jego pokarm” vs. „a jego pokarm”

Mal 1:13 „łup” a „ofiary rozszarpane”

Mal 1:13 „a wy przynosicie” vs. „jeśli więc przynosicie”

Mal 1:14 „ale niech będzie przeklęty oszust” a „przeklęty jest człowiek, który miał władzę”

Mal 1:14 „moje imię ma budzić strach” vs. „moje imię ma być chwalebne”

Mal 2:3 „i on was tam zaprowadzi” (tekst masorecki) a „i wyrzucę was z mojej obecności” (Septuaginta, syryjski)

Mal 2:3 „On was tam zaprowadzi” kontra „Zabiorę was z mojej obecności” (Septuaginta i syryjski)

Mal 2:12 „pobudzić lub odpowiedzieć” a „świadczyć lub odpowiedzieć”

Mal 2:12 „obudźcie się” w porównaniu z „do/aż do”

Mal 3:1 „przetarcie drogi” a „obejrzenie drogi”

Mal 3:9 „przekleństwo” (tekst masorecki) vs. „wpatrywanie się” (Septuaginta, Teodor z Mopsuestii w Komentarzu do Księgi Malachiasza, rozdz. 3, str. 419)

Mal 4:2-3 „…I wyjdziecie i będziecie skakać jak cielęta z obory. I zdeptacie bezbożnych…” kontra „…i wyjdziecie, i będziecie skakać jak młode cielęta uwolnione z więzów. I zdeptacie bezbożnych;” (Septuaginta) a „Wyjdziecie” (mówi Malachiasz) „z waszych grobowców, jak młode cielęta uwolnione z więzów, i zdeptacie waszych wrogów” (Tertulian (198–220 n.e.) w dziele O zmartwychwstaniu ciała, rozdział 31). Zobacz także „Dialog z Tryfonem” Justyna Męczennika (napisany ok. 138–165 r. n.e.), rozdział 117, oraz dzieło Ireneusza z Lyonu (182–188 r. n.e.) „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdział 17.

Należy zauważyć, że w Biblii hebrajskiej fragment, który chrześcijanie nazywają Księgą Malachiasza 4:1-6, przez Żydów uznawany jest za Księgę Malachiasza 3:19-24.

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty z Pisma Świętego pochodzą z Biblii „The Holy Bible, Berean Standard Bible” (BSB), która została udostępniona w domenie publicznej: https://berean.bible