< Mga Tanong sa Biblia mula sa 1 Juan
T: Sa 1 Juan 1, ano ang pangunahing dahilan ng pagkasulat ng 1 Juan?
S: Sumulat si Juan laban sa mga nagsisikap na iligaw ang mga tao: ang mga libertinong proto-Gnostiko na nagkakaila na si Jesus ay naparitong nasa laman. Gayon din naman, sinabi ni Tertuliano, na sumulat noong 207/208 A.D., na ito’y laban sa mga anticristo na gaya ng mga Marcionita, sa Against Marcion aklat 3 kab.8 p.327. Gayon man, may ilan sa kasalukuyan na hindi sumasang-ayon dito, kaya narito ang apat na bahagi ng isang malawak na pagsusuri.
Tahasan: Ang pinakatuwirang paraan ay ang itanong kay Juan mismo. Narito ang kaniyang sinabi tungkol sa kung bakit siya sumulat.
a. Upang malubos ang ating kagalakan. 1 Juan 1:4. Tinatalakay rin ni Juan ang pagkalubos sa pag-ibig ng Dios sa 1 Juan 4:12,17,18.
b. Upang tayo’y huwag magkasala. 1 Juan 2:1
c. Isang utos na luma at bago rin naman. (ibigin ang iba) 1 Juan 2:7-8
d. Sumusulat sa mga nakakakilala sa Dios, sa mga pinatawad na sa kanilang mga kasalanan, at sa mga nagtagumpay na laban sa masama. 1 Juan 2:12-14, at sa mga nakaaalam ng katotohanan. 1 Juan 2:21
e. Sumusulat si Juan tungkol sa mga nagsisikap na iligaw ang bayan ng Dios 1 Juan 2:26
f. Sumusulat sa mga mananampalataya upang kanilang maalaman na sila’y mayroong buhay na walang hanggan. 1 Juan 5:13. Ginamit ng 1 Juan ang salitang “alam” nang 42 ulit ayon sa NIV Study Bible p.1908.
Pansinin na ang mga dahilang ibinibigay ni Juan ay sumusulong mula sa pangkalahatan tungo sa tiyak. Ang mga punto a at c ay naglalatag ng pangkalahatang konteksto ng sasabihin ni Juan. Ang punto d ay hindi gaanong isang dahilan kung bakit sumusulat si Juan, kundi isang paalala kung bakit siya sumusulat sa kanila. Anuman ang ipahayag ng sinuman na siyang pangunahing punto ng 1 Juan, ito’y dapat na may kaugnayan sa ipinahahayag ni Juan na mga pangunahing punto ng 1 Juan, lalo na ang mga punto b, e, at f.
Absoluto: Sa 104 na talata, narito ang paghahati-hati ng mga pangunahing paksa na sumasaklaw sa 90% ng mga talata. Ang mga ito, sa wari, ang mga pangunahing punto na binigyang-diin ni Juan.
|
Sundin ang mga utos ng Dios at huwag magkasala (29½ talata) 1:5-7; 2:1,3-8,15-17,28-29; 3:3-9,22½,23½,24; 5:2-4,16½,17-19,21 |
|
Sampalatayanan si Jesus at hindi ang mga kasinungalingan (23 talata) 2:18-27; 4:1,4-6; 5:5,13,20 |
|
Danasin si Cristo na naparitong nasa laman (15½ talata) 1:1-3; 2:13-14; 4:2-3,9½, 12-19 |
|
Nararapat tayong mangagibigan sa isa’t isa (16 talata) 2:9-11; 3:10½, 11-15, 16½, 17,23½; 4:7-8,11,20-21; 5:1,2½ |
Tayo’y hindi walang kasalanan, nguni’t pinatatawad ng Dios ang ating kasalanan (6 talata)1:8-10; 2:2,12; 4:10 |
|
Humingi at tumanggap mula sa kaniya (4 talata) 3:22½; 5:14-15,16½ |
|
Mga talatang tahasang tumutukoy sa Matandang Tipan, sa mga Judio, sa mga Judaizante, sa legalismo, at sa mga hain. (0 talata) |
Paghahambing: Mga pagkakatulad ng 1, 2, at 3 Juan
a. Mangagingat sa mga magdaraya na nagkakaila na si Jesus ay naparitong nasa laman. 1 Juan 2:18-19,26; 4:1-3; 2 Juan 7
b. Malubos nawa ang kagalakan. 1 Juan 1:4; 2 Juan 4,12; 3 Juan 3
c. Katotohanan 2 Juan 1-4; 3 Juan 1,3,4,8,12
d. Lumakad sa pag-ibig at katotohanan.
e. Marami ang isusulat, nguni’t ibig na makipag-usap nang mukhaan sa halip na gumamit ng papel at tinta. 2 Juan 12, 3 Juan 13
T: Sa 1 Juan 1, sino ang mga Gnostiko?
S: Ang Gnostisismo ay isang pangkat ng mga erehiya na nagnais na paghaluin ang guniguning kaisipang Griego at ang Cristianismo. Ang mga Gnostiko ay hindi tahasang binabanggit sa Unang Juan. Ang lahat ng Gnostiko ay naniwala sa mga guniguning nilalang na tulad-diyos, at kanilang pinaniwalaan na si Cristo ay isa lamang sa kanila. Kanilang pinaniwalaan na ang Dios ng Matanda at ng Bagong Tipan ay magkaiba, at ang Dios ng Matandang Tipan ay masama, o sa pinakamababa man lamang, mangmang at naligaw. Tinanggap ng mga Gnostiko ang mga Evangelio datapuwa’t itinakuwil ang karamihan o ang lahat ng mga sulat ni Pablo. Mayroon silang mga karagdagang kasulatan, na nagkakaiba-iba. May dalawang uri ng Gnostiko: libertino at asetiko. Sinabi ng lahat ng Gnostiko na ang katawang pisikal ay walang kabuluhan, kundi tanging ang lihim na kaalamang espirituwal. Ang hinuha ng mga libertinong Gnostiko ay mabuti lamang ang magkasala sa katawan hangga’t ibig ninuman. Ang hinuha naman ng mga asetikong Gnostiko ay nararapat na mamuhay nang walang asawa, huwag kailanman mag-asawa, at pahirapan ang sariling katawan.
Bilang karagdagang tala, sinamba ng sektang Gnostiko ng mga Basilidiano bilang kanilang Kataastaasang diyos si “Abrasay”. Itinuring na mahiwaga ang pagbigkas ng abrasadabra, na nang lumaon ay napasama sa anyong “abracadabra”, isang salitang walang kahulugan na ginagamit ng mga salamangkero sa kasalukuyan. Ito’y ayon sa www.worldwidewords.org.
Lubhang makatuwiran sa wari na ang 1 Juan ay tumutukoy sa mga Gnostiko maliban sa isang bagay: ang Gnostisismo ay hindi pa lubos na nabuo hanggang sa 50 hanggang 100 taon ang lumipas. Gayon man, laganap na noon ang proto-Gnostisismo, at itinatala ni Eusebio na nakaharap ni Juan ang proto-Gnostisismo sa katauhan ng ereheng si Cerinto. Kaya’t marami ang naniniwala na ang 1 Juan ay isinulat sa malaking bahagi upang labanan ang proto-Gnostisismo. Tingnan ang naunang tanong para sa higit pang pagtalakay. Para sa higit pang sanggunian tungkol sa erehiya ng Gnostisismo, tingnan ang pagtalakay sa 2 Juan 7.
T: Sa 1 Juan, totoo baga na isinulat ni Juan ang lahat ng kaniyang kinasihang akda na iisang erehe lamang ang nasa isip, si Cerinto na Gnostiko, gaya ng ipinahayag ng isang Katoliko?
S: Kilala ni Juan si Cerinto, datapuwa’t si Cerinto ay hindi isang Gnostiko, bagaman may mga pagkakahawig ang kanilang paniniwala. Narito ang ilang kaalaman tungkol kay Cerinto, at saka tungkol sa mga Gnostiko.
Si Cerinto ay isang unang erehe na maaaring tawaging proto-Gnostiko. Isinasalaysay ng mananalaysay ng iglesia na si Eusebio na si Policarpo, isang alagad ni Juan na apostol, ay nagsabi nito tungkol kay Juan. “At may mga nakarinig mula sa kaniya na si Juan, ang alagad ng Panginoon, nang pumaroon upang maligo sa Efeso at makita si Cerinto sa loob, ay tumakbong palabas ng paliguan nang hindi naliligo, na sumisigaw, ‘Magsitakas tayo, baka pati ang paliguan ay gumuho, sapagka’t ang kaaway ng katotohanan ay nasa loob.’”
Ang manunulat ng iglesia na si Ireneo (182-188 A.D.) ay sumulat laban kay Cerinto. Narito ang sinabi ni Ireneo sa Irenaeus Against Heresies aklat 1 kab.26 p.351-352.
“Si Cerinto naman, isang taong tinuruan sa karunungan ng mga Egipcio, ay nagturo na ang sanglibutan ay hindi nilikha ng pangunahing diyos, kundi ng isang tiyak na Kapangyarihan na malayong nahihiwalay sa kaniya at malayo sa Pamunuang yaon na kataastaasan sa buong sangsinukob, at walang kaalaman tungkol sa kaniya na nasa ibabaw ng lahat. Inilarawan niya si Jesus na hindi ipinanganak ng isang dalaga, kundi anak ni Jose at ni Maria ayon sa karaniwang paraan ng panganganak ng tao, bagaman siya’y lalong matuwid, mabait, at marunong kay sa ibang mga tao. Bukod dito, pagkatapos ng kaniyang pagbabautismo, si Cristo ay bumaba sa kaniya sa anyong kalapati mula sa Kataastaasang Pinuno, at noon ay ipinangaral niya ang Amang hindi kilala, at gumawa ng mga himala. Datapuwa’t sa wakas ay humiwalay si Cristo kay Jesus, at noon ay naghirap si Jesus at nagbangong muli, samantalang si Cristo ay nanatiling di-maaaring maghirap, palibhasa’y isang nilalang na espirituwal.” [Ang mga kasunod na bahagi ay tumatalakay sa ibang mga pangkat, sa mga Ebionita, at saka kay Cerdo, at saka kay Marcion.]
Kahalintulad ni Cerinto ang ilang Gnostiko sa paniniwalang ang Maylalang ng sanglibutan ay ibang nilalang kay sa Kataastaasang Dios, na si Cristo at si Jesus ay magkaiba, at na si Cristo ay bumaba kay Jesus. Gayon man, isa pang erehe na tinatalakay ni Ireneo ay si Marcion, at ang mga Gnostiko sa pangkalahatan ay nagmula kay Marcion, hindi kay Cerinto.
Si Cerinto, si Marcion, at ang mga Gnostiko sa pangkalahatan ay malamang na umabot sa ilan sa kanilang mga hinuha sapagka’t itinuro sa kanila ng kanilang kulturang Griego na ang Dios ay hindi maaaring magkaroon ng damdamin o maapektuhan [sa damdamin] ng Kaniyang nilalang sa anomang paraan. Itinuro ni Platon na may dalawang sanglibutan: ang mababang sanglibutan, na tinatawag nating katotohanang nakikita, at ang mataas na sanglibutan ng mga ulirang anyo. Kaya’t hindi kataka-taka na ang ilan sa mga erehiyang pananaw na ito ay lumitaw nang higit sa isang ulit, yamang nagmula ang mga ito sa iisang bukal, ang pilosopiyang Griego.
Ang mga Gnostiko ay hindi talaga iisang pangkat, kundi mahigit sa 30 iba’t ibang pangkat. Maraming Gnostiko ang naniwala na sila’y nararapat mamuhay nang matipid at asetiko at huwag kailanman mag-asawa, samantalang marami pang iba ang naniwala na maaari kang mamuhay sa anomang paraang ibigin mo, yamang ang katawan naman ay walang kabuluhan. Ang Gnostisismo ay hindi lubos na namukadkad (gaya ng isang damong ligaw) hanggang sa matagal nang panahon pagkamatay ni Juan, datapuwa’t ang mga paniniwalang proto-Gnostiko ay naroroon na sa panahon ni Juan.
Bilang karagdagang tala, hindi ko kailanman nabasa saan man na si Cerinto o ang mga Gnostiko ay nagkaroon ng anomang tanging pananaw tungkol sa Hapunan ng Panginoon, sa pisikal na institusyon ng iglesia, na ang kaligtasan ay sa pananampalataya lamang, sa mga sakramento, o sa kaayusang herarkiya ng iglesia.
Ang sabihing kanilang pinaniwalaan na ang mga kasalanan ay tunay na napapawi ay kasinungalingan, sapagka’t hindi sila naniwala na may kasalanan, sa diwang gaya ng pagsasalita ng Biblia tungkol sa kasalanan.
Kasinungalingan ang sabihin na ang lahat ng isinulat ni Juan ay laban kay Cerinto dahil sa di-kukulangin sa tatlong kadahilanan.
1. Bagaman tiyak na may mga erehe sa isip ni Juan sa 1 Juan, siya’y laban sa lahat ng nagkakaila na si Jesucristo ay naparitong nasa laman, o nagkakaila na ang mga mananampalataya ay nararapat mamuhay nang banal. Sa anomang paraan ay hindi nilimitahan ni Juan ang kaniyang sarili kay Cerinto lamang, kundi sinabi pa nga niya na “...maraming nagsilitaw na mga bulaang propeta sa sanglibutan...” (1 Juan 4:1)
2. Ang pahayag ng taong Katoliko na ang lahat ng akda ni Juan ay laban sa iisang erehe, o maging sa maraming erehe, ay nagbabawas sa buong kayamanan ng mga sinulat ni Juan tungo sa iisang maliit na punto lamang. Kung kailangan mong ibawas ang lahat ng isinulat ni Juan sa iisang punto, ang paniniwala na si Jesus ang bugtong na Anak ng Dios ang siyang punto, hindi ang paniniwalang laban kay Cerinto. Bukod dito, bagaman totoo na ang 1 Juan ay pangunahing isinulat upang ipagsanggalang laban sa “maraming…bulaang propeta”, ang 3 Juan ay may ibang mga pinagtutuunan, kasama na ang mapagbaha-bahaging pinuno ng iglesia na si Diotrefes.
3. Sa wari ay hindi kaayon ang taong Katolikong ito hindi lamang sa Biblia, kundi pati sa Papang Katoliko at sa makabagong Iglesia Katolika. Naglabas ang Iglesia Katolika ng isang pahayag na sa diwa ay nagsasabing ang aral ni Lutero tungkol sa pagkaaring-ganap ay “katanggap-tanggap”. Hindi ito nangangahulugan na sila’y nagbalik-loob, o na sila man ay sumasang-ayon sa aral ni Lutero, kundi ito’y pinahihintulutan lamang. Sa wari ay sinisikap niyang gawing mga Gnostiko, o di kaya’y mga tagasunod ni Cerinto, ang mga makabagong Konserbatibong Cristiano.
Makatitiyak kayo na ang mga Konserbatibong Cristiano ay hindi naniniwala
Na ang Maylalang at ang Kataastaasang Dios ay magkaiba,
Na si Jesus at si Cristo ay magkaiba,
Na nararapat nating ipamuhay ang ating buhay sa paraang kulang sa kabanalan,
O na nararapat nating paratangan nang may kasinungalingan ang isang pangkat bilang isang sinaunang erehiya sa pamamagitan ng pagbaluktot sa ilang katotohanan at pag-aalis sa karamihan ng ibang katotohanan.
Bilang pangwakas na tala, bagaman sa palagay ko ang Papa ay lubhang namamali, at nakikita ko ang maraming malulubhang kamalian sa doktrinang Katoliko, gayon ma’y nakatagpo ako ng ilang Katoliko na sa palagay ko ay mga tunay na mananampalataya. Hindi nila kinakailangang “sumunod sa pila” sa lahat ng doktrinang Katoliko, (iilang Katoliko lamang ang gumagawa nito, sa katunayan) datapuwa’t kung saan nakita nila ang pagkakaiba sa itinuturo ng Biblia at sa itinuturo ng Iglesia Katolika, ang Biblia ang kanilang sinunod.
Alam mo baga na walang mga Protestante sa langit? Wala rin namang mga Katoliko o mga Ortodokso sa langit. Mayroon lamang mga tao, na iniligtas ni Jesus, na maaaring naging mga Protestante, mga Katoliko, o mga Ortodokso, datapuwa’t ang kanilang pagsunod kay Jesus ang siyang pinakamahalagang bagay sa kanila.
T: Sa 1 Juan 1:1-4, ano ang layunin ng bahaging ito, sa halip na magsimula na lamang sa talatang 5?
S: May tatlong layunin na ginaganap ng 1 Juan 1:1-4.
Sa saligan, ang buhay espirituwal ni Juan ay hindi nakasalig sa doktrina, o sa isang “konsepto ng Cristo”. Hindi ito nakasalig sa isang Cristo na isang uri ng multo. Ito’y nakasalig sa isang buháy na persona, na tumanggap ng tunay na laman at dugo.
Sa kapamahalaan, ipinahahayag ni Juan ang kaniyang katibayan bilang isang saksing nakakita kay Cristo at sa itinuro at ginawa ni Jesus, mula sa pasimula.
Sa kahalagahan, yamang si Juan ay kasama ni Cristo mula sa pasimula, nararapat lamang na pagukulan mo ng pansin ang kaniyang sasabihin tungkol sa pagsunod kay Cristo.
Ang binibigyang-diin ni Juan dito ay ang pakikisama sa Dios, ang pakikisama sa iba, at ang kalubusan ng pakikisama. Sa dakong huli ng aklat ay binibigyang-diin niya kung paano natin iibigin ang Dios at ang iba.
T: Sa 1 Juan 1, ang aklat baga na ito ay pangunahing isinulat upang basahin ng mga Cristianong Judio, gaya ng itinuro ng hiper-Calvinistang si John Gill?
S: Hindi. Itinuro ni Gill na ang pangunahing punto ng 1 Juan ay isinulat lalo na para sa mga Cristianong Judio upang bigyang-diin na ang kaligtasan ay para sa buong sanglibutan. Ang pagpapakahulugan ni Gill ay nagbibigay ng tukod sa isang kakaibang pagpapakahulugan sa 1 Juan 2:2. Gayon man, wala akong nalalamang makabagong manunulat na nakapagbigay ng sapat na saligan para sa palagay na ito, at walang manunulat bago ang Nicea na kailanman ay umunawa sa aklat na ito sa ganitong paraan.
T: Sa 1 Juan 1:1-4, ang sinasalita baga ni Juan ay ang kaniyang karanasan bilang isang Cristiano o ang kaniyang karanasan bilang isang alagad at saksing nakakita kay Jesus?
S: Bagaman tunay na nararanasan ng mga Cristiano si Cristo sa kanilang buhay, ang tinutukoy ni Juan ay ang kaniyang karanasan bilang saksing nakakita, bilang alagad ni Jesus.
Sa isang dako, sa wari ay isang malaking pagpapala ang makita si Jesus noong si Jesus ay nasa lupa. Sa kabilang dako, sa Juan 20:29, sinabi ni Jesus na lalong mapapalad ang mga hindi nakakita at gayon ma’y nagsisampalataya.
T: Sa 1 Juan 1:3, sinasabi ni Juan na ang ating pakikisama sa isa’t isa ay katulad ng ating pakikisama sa Ama at sa Anak? Ano ang mga aspekto ng pakikisama?
S: Ang salitang Griego rito, koinonia, ay ginamit sa labas ng Biblia para sa magkasosyo sa kalakal, sa magkasamang may-ari ng isang ari-arian, o sa mga may bahagi sa isang samahan. Ang salitang ito, o ang mga hinango rito, ay nasa Bagong Tipan nang mahigit sa animnapung ulit. Tumutukoy ito sa iisang pananampalataya (Filemon 6), sa iisang pag-aari (Mga Gawa 2:44; 4:32), at sa pakikisama sa evangelio (Filipos 1:5).
T: Sa 1 Juan 1:4, ano ang tiyak na ibig sabihin ni Juan sa paglulubos ng kagalakan? Mga kahawig na parirala ang ginamit sa Juan 15:11; Juan 16:22-24; 17:13.
S: Ang ilang manuskrito ay nagsasabi ng, “ating kagalakan” at ang iba ay nagsasabi ng, “inyong kagalakan”. Gayon man, ang “ating kagalakan”, na kasama ang mga bumabasa ng sulat, ay nangangahulugan sa kahulihulihan ng kagalakan ng Espiritu Santo samantalang tayo’y nananatili kay Cristo. Kung ikaw ay nananatili kay Cristo, ikaw ay magkakaroon ng pakikisama kay Cristo at sa isa’t isa, at ikaw ay mananampalataya at susunod sa Dios. Tinatanggap natin ang kagalakan ng Espiritu Santo sa unang pagsampalataya natin, datapuwa’t sa ating karanasang Cristiano ang kagalakan ay maaaring kumati at lumaki. May mga bagay na makapagnanakaw ng ating kagalakan, gaya ng paniniwala sa mga maling bagay tungkol sa Dios, ng pagsuway sa Kaniya, at ng pag-ibig sa sanglibutan sa halip na pag-ibig sa Dios.
T: Sa 1 Juan 1:5-7, Juan 1:4-5,7-9; 3:19-21; 8:12; 9:5; 12:35-36,46; Apocalipsis 21:23, bakit lubhang binibigyang-diin ni Juan ang ilaw? Bakit hindi na lamang niya sinabing, Mga kapatid, sundin ninyo ang mga tuntunin?
S: Sa isang antas ay binibigyang-diin niya na ang mga lumalakad na kasama ng Dios ay hindi magpapatuloy sa pagkakasala. Ito’y kapuwa isang babala sa ating sariling buhay, at isang paraan upang makilala ang mga bulaang guro sa mga tunay. Ang mga bulaang guro ay madalas magsabi na ang kasalanan ay katanggap-tanggap. Sa isa pang antas, ginagamit ni Juan ang talinghaga ng ilaw upang bigyang-diin na ang katuwiran ay hindi lamang mga tuntuning ating sinusunod, o isang bagay na ating ginagawa, kundi isang bagay na tayo nga at ating tinataglay. Mabuti ang magpasiyang huwag gumawa ng isang kasalanan, bagaman maaaring ibigin ito ng isang bahagi natin, sapagka’t “ganito ang sinasabi ng mga tuntunin”. Datapuwa’t lalong mabuti ang umabot sa kalagayang tayo’y nagpapasiyang huwag gumawa ng kasalanan, sapagka’t talagang hindi natin ito ibig, batay sa kung sino tayo.
T: Sa 1 Juan 1:5, paanong walang anomang kadiliman sa Dios?
S: Walang kadiliman kapag ikaw ay tumitingin sa isang ilaw; ang lilim ay nagkakaroon lamang kapag may bagay na humaharang sa ilaw. Ang mga kasalanan ay tulad ng mga lilim na kung saan ang ilaw ay hinaharangan. Tayo’y tinawag upang maging mga anak ng ilaw sa Efeso 5:8.
T: Sa 1 Juan 1:5, sa anong mga kalagayan nararapat kang kailanman “magkasala alang-alang sa Dios”?
S: Kailanman ay hindi. Ipinakikita natin ang ating pag-ibig sa Dios sa pamamagitan ng pagsunod sa Kaniya. Maaaring ibig ng Dios na gawin natin ang isang bagay, o ibig Niyang gawin natin ang ibang bagay, o hindi Niya ibig na tayo’y gumawa ng anoman sa isang kalagayan.
T: Sa 1 Juan 1:7, ano ang pagkakaiba ng paglakad ayon sa ilaw, at ng paglakad sa ilaw?
S: Kung ikaw ay lumalakad ayon sa ilaw, ikaw ay lumalakad ayon sa pagkakilala sa katotohanan at tumutupad sa mga utos na ibinigay. Gayon man, higit pa ang hinihingi sa atin ni Juan kay sa paglakad lamang ayon sa ilaw. Tayo’y nararapat lumakad sa ilaw, na nananatili kay Jesus, na ipinamumuhay ang ating buhay, hindi lamang sa pagsunod sa Kaniya, kundi sa araw-araw na pakikipag-ugnayan at mapagmahal na pakikisama sa Kaniya.
T: Sa 1 Juan 1:7, yamang nililinis tayo ni Cristo sa lahat ng kasalanan, bakit nagkakasala pa rin ang mga Cristiano?
S: Tayo’y nasa proseso pa ng pagpapakabanal. Ang hain ni Cristo na pangtubos ay kinakailangan hindi lamang upang magkaloob ng kapatawaran sa kasalanang ating ginawa bago tayo naligtas, kundi pati sa mga kasalanang ating ginagawa pagkatapos tayong maligtas, gaya ng ipinakikita ng 1 Juan 1:7.
T: Sa 1 Juan 1:7, pansinin ang panahunan ng pandiwang “lumilinis”. Bakit kinakailangang linisin tayo ngayon din ng dugo ni Jesus sa kasalanan? Paano ito nangyayari?
S: Inalis ni Jesus ang hudisyal na pagkakasala ng ating mga kasalanan sa krus, datapuwa’t ibig ng Dios na tayo’y magsikap na lalong maging katulad ni Cristo ngayon. Tayo’y nagkakasala pa rin, at nagtitiis ng mga bunga ng ating mga kasalanan, at ibig ng Dios na ating ilarawan si Cristo sa ating buhay sa paraang lalong lumalago.
T: Sa 1 Juan 1:7, yamang pinatawad ni Jesus ang lahat ng bagay sa krus, ano ang palagay mo sa aral na pagkatapos lumapit kay Cristo ay hindi na natin dapat ipahayag ang ating mga kasalanan o humingi ng kapatawaran?
S: Hindi ito ang itinuro ni Juan. Nararapat nating ipahayag ang ating mga kasalanan sa 1 Juan 1:9; Santiago 5:16; at Mga Awit 32:5; 38:18. Tahasan nating hinihiling sa Dios na patawarin ang ating mga kasalanan sa Mateo 6:12. Ang The Bible Knowledge Commentary : New Testament p.886 ay nagtatangi sa kapatawaran para sa di-mananampalatayang nagiging Cristiano, at sa “kapatawarang pampamilya”, gaya ng kapag ang isang anak ay humihingi ng kapatawaran sa kaniyang ama, nguni’t nalalaman niya na ang kaniyang kalagayan bilang anak ay matibay.
T: Sa 1 Juan 1:8, sino ang nagdadaya rito? Ano ang ilang paraan ng pagdadaya ng mga tao sa kanilang sarili?
S: Ang tao ay nagdadaya sa kaniyang sarili rito.
a) Maaaring dayain ng mga tao ang kanilang sarili tungkol sa katotohanan; inaakala nilang totoo ang mga bagay na hindi naman, o inaakala nilang mali ang mga bagay na totoo naman. Maaaring paniwalaan ng mga tao na ang mga bagay ay malabo at madilim, gayong sa katunayan sa Biblia ay malinaw na gaya ng kristal.
b) Hindi iniingatan ng mga tao ang kanilang puso at doon sila nadadaya. Inaakala nila na ang patuloy na paggawa ng isang kasalanan, o maging minsan lamang, ay magpapaligaya sa kanila. Inaakala nila na hindi sila mabubuhay nang wala ang isang kasalanan, o na hindi nila makakamtan ang tamang bagay.
c) Ipinagmamatuwid ng mga tao ang kanilang kasalanan. Sinasabi nila na wala silang ibang mapagpipilian, o na kinailangan nilang gawin ang isang bagay upang matugunan ang kanilang mga pangangailangan.
T: Sa 1 Juan 1:10, bakit ang Kaniyang salita ay “wala sa atin” kung ating sinasabing hindi tayo nagkasala?
S: May dalawang bahagi rito.
Hindi kailanman nagkasala: Kung sinasabi ng isang tao na hindi siya kailanman nagkasala, kung gayo’y hindi niya aakalain na kailangan niya ang isang tagapagligtas. Sinasabi niya na kasinungalingan ang mga salita ng Biblia na ang lahat ay nagkasala, at na kailangan nila ang isang Tagapagligtas upang tubusin sila. Nakapangingilabot isipin na sinasabi niya sa Dios na wala siyang pangangailangan sa Kaniyang kahabagan.
Hindi na nagkakasala: Kung sinasabi ng isang tao na dati siyang nagkakasala, at nangailangan ng isang Tagapagligtas sa panahong yaon, datapuwa’t hindi na siya nagkakasala ngayon, kung gayo’y sinasabi niya na hindi na niya kailangan ang kahabagan ng Dios, kundi para lamang sa nakaraan. Malamang na napakaliit ng kaniyang pananaw sa kasalanan. Minsan ay tinanong ng isang Cristiano ang isang mangangaral ng “kabanalan” kung siya baga’y sakdal na walang kasalanan, at ang mangangaral ng kabanalan ay nagsabing oo, ngayon ay gayon na siya. Hiningi noon ng Cristiano ang numero ng telepono ng kaniyang asawa, at itinanong ng mangangaral ng kabanalan kung bakit. Sinabi ng Cristiano na ibig niyang tawagan ito at tingnan kung sasabihin nitong hindi na siya kailanman nagkakasala. Umurong noon ang mangangaral ng kabanalan at sinabing hindi naman sa hindi na siya “nagkakamali”, kundi hindi lamang siya nagkakasala. Hindi niya itinuring na mga kasalanan ang maliliit na maling bagay.
T: Sa 1 Juan 2:2, si Cristo baga ang pangpalubag-loob na hain para sa mga kasalanan ng buong sanglibutan? Kung gayon, ang lahat baga ay maliligtas?
S: Hindi. Ang ilan ay maaaring tumanggap ng biyaya ng Dios nang walang kabuluhan (2 Corinto 6:1). Ang pasabi ng Evangelio ay walang kapakinabangan sa ilang tao, sapagka’t hindi ito nalakipan ng pananampalataya, gaya ng ipinakikita ng Hebreo 4:2.
T: Sa 1 Juan 2:2, ang “buong sanglibutan” baga ay tumutukoy sa lahat ng tao o sa lahat ng uri ng tao?
S: Ang mga tunay na Cristiano ay hindi nagkakaisa, at may dalawang pananaw.
Ang karamihan sa mga Calvinista ay kinakailangang magpakahulugan dito bilang, “para sa mga hinirang ng Israel at ng buong sanglibutan” at “may bisa saan man sa sanglibutan” ayon sa Geneva Study Bible. Kung hindi, ang kanilang teolohiya ay babagsak. Gayon man, maging ang mga mahigpit na Calvinista, gaya ni A.W. Pink, ay aamin na ang 1 Juan 2:2 ay sumusuporta, kahit man lamang “sa anyo”, sa konsepto ng pangkalahatang pagtubos. Ang mga Amyraldiano at ang mga Calvinistang may 4 ½ na punto, na tumatanggap ng pangkalahatan at gayon din ng limitadong aspekto ng pagtubos, ay naniniwala sa kasunod na pananaw. Bilang sanggunian, narito ang pinakaunang Cristiano na sumulat tungkol sa 1 Juan 2:2 at nagturo ng isang pananaw na kahawig nito.
Si Agustin (c.400 A.D.) sa kaniyang komentaryo sa 1 Juan, ay nagpakahulugan sa 1 Juan 2:2 bilang ang iglesia sa buong sanglibutan. Naniwala rin si Agustin ng Hipona na ang mga sanggol na nabautismuhan na namatay ay pawang paroroon sa Langit, at ang mga sanggol na hindi nabautismuhan ay pawang paroroon sa impierno, kaya’t ang mga Calvinista ay hindi dapat magmadaling dumulog kay Agustin upang humingi ng suporta rito.
Ang pananaw ng lahat ng iba pa: Ang Griego ay nangangahulugan ng kaniyang sinasabi. Si Martin Lutero, sa pagbanggit sa 1 Juan 2:2, ay sumulat, “Isang hayag na katotohanan na ikaw man ay bahagi ng buong sanglibutan; kaya’t hindi maaaring dayain ng iyong puso ang kaniyang sarili, at isiping, ang Panginoon ay namatay para kay Pedro at kay Pablo, datapuwa’t hindi para sa akin.”
Bilang sanggunian, ang ilan sa mga Cristianong naniwala na si Cristo ay naging pangpalubag-loob para sa buong sanglibutan ay ang mga sumusunod:
Si Clemente ng Alejandria (193-217/220 A.D.) sa The Instructor aklat 3 kab.12 p.295 ay sumisipi sa 1 Juan 2:2, at ito’y inuunawa ayon sa kaniyang hayag na kahulugan.
Binabanggit ni Origenes (225-254 A.D.) ang talatang ito at ang 1 Timoteo 4:10 bilang nauukol hindi lamang sa mga alipin, sa mga babae, at sa mga bata, kundi pati sa mga marunong at sa mga payak, sa Origen Against Celsus aklat 3 kab.49 p.484.
Si Atanasio (c.297-373 A.D.) Incarnation of the Word kab.7.5 p.40. “Sapagka’t sa Kaniya muli ang tungkuling dalhin ang nasisira sa di-pagkasira, at panatilihing buo ang matuwid na karapatan ng Ama sa lahat. … at karapatdapat na magdusa alang-alang sa lahat at maging sugo para sa lahat sa harap ng Ama.” Tingnan din ang Against the Heathen kab.1.4 p.6.
Si Gregorio Nacianceno (c.330-391 A.D.) On the Theophany, or Birthday of Christ
Si Cirilo ng Jerusalem (c.349-386 A.D.) First Catechetical Lecture I
Si Juan Crisostomo (c.392-407 A.D.) sa maraming dako
Si Prospero ng Aquitania (c.420 A.D.) Answers to the Gauls Artikulo 8 ay naniwala na si Cristo ay namatay para sa kapuwa mga hinirang at mga itinakuwil na nakarinig ng Evangelio. (Tinanggap din ni Prospero ang mga tiyak na aspekto, gaya ng ipinakikita ng Artikulo 9.)
Tingnan din ang pagtalakay sa 1 Juan 1.
T: Ang salita baga sa 1 Juan 2:2; 4:10 ay nangangahulugang “pangpalubag-loob na hain” o “paglilinis sa kasalanan”?
S: Ang salitang Griego rito, hilasmos, ay ginamit lamang sa dalawang talatang ito. Ang ilang iskolar (sina Westcott at Dodd) ay nagpakahulugan dito bilang paglilinis sa kasalanan, sa diwang wala nang kasalanan. Ang RSV ay may “expiation of sin” (pagbabayad-sala sa kasalanan).
Gayon man, ang pangngalang hilasterion ay ginamit sa Roma 3:25 at ang pandiwang hilaskomai ay ginamit sa Lucas 18:13 at Hebreo 2:17. Sa mga dakong ito ay tumutukoy ito sa hain na pangtubos o sa pagpapalubag-loob dahil sa kasalanan. Gaya ng sinasabi ng Evangelical Commentary on the Bible p.1180, “Ang paglalarawang pangpalubag-loob na hain ay nangangahulugan ng isang handog na nagpapalubag-loob: binibigyang-kasiyahan ni Cristo ang poot ng Dios laban sa kasalanan (4:10). Siya’y hindi lamang ang pagbabayad-sala (RSV) na ibinigay ng Dios upang pawiin ang pagkakasala.” Lalo pang sumusuporta rito ang sinasabi ng 1 Juan 2:1 na si Jesus ay nagtatanggol sa ating usapin, na nagpapahiwatig na ang konteksto rito ay higit na panghukuman kay sa pang-manggagamot.
Sinasabi ng The Expositor’s Bible Commentary vol.12 p.314 na walang pagkakaisa ng palagay kung alin ang pangunahing kahulugan, datapuwa’t itinuturo nito na sa panitikang Griego ang salita ay ginamit para sa isang handog ng taong nagkasala upang payapain ang isang nasaktan. Ang Wuest’s Expanded Translation ay may kapuwa aspekto, na isinasalin ito bilang “expiatory satisfaction” (kasiyahang nagbabayad-sala) sa kapuwa 1 Juan 2:2 at 4:10.
T: Ang 1 Juan 2:3-5 baga ay sumasalungat sa pagkaligtas sa pamamagitan ng biyaya?
S: Hindi, kundi ito’y bumubuo rito. Kung wala ang mga talatang tulad nito, ang doktrina ng kaligtasan sa pamamagitan ng biyaya ay magkakaroon ng ilang nawawalang bahagi. Tingnan ang pagtalakay sa Santiago 2:17 at ang tatlong tanong sa Efeso 2:5-8 para sa higit pang kaalaman.
T: Sa 1 Juan 2:7, kung saan ang ilang salin ay may “Mahal na mga kaibigan” (ang BSB ay may “Beloved”; ang Ang Biblia ay may “Mga minamahal”), anong mga uri ng kaibigan ang mayroon?
S: May tanging salitang Griego para sa pag-ibig ng magkaibigan (phileo), datapuwa’t hindi iyon ang salitang ginamit dito. Ang salita rito ay agapetoi, na nangangahulugang mga tumatanggap ng pag-ibig na agape.
Ang mga kaibigan ay maaaring mga tao lamang na kasama mong nagagalak sa paggawa ng isang karaniwang gawain. Kapag ikaw o sila ay huminto sa gawaing iyon, wala nang natitira pa sa pagkakaibigang iyon. Tunay na tayo’y naglilingkod, sumasamba, at gumagawa ng iba pang mga bagay na kasama ang ibang mga Cristiano, datapuwa’t inaasahan ko na ang iyong pakikipagkaibigan sa ibang mga Cristiano ay lalong higit pa rito.
Ang mga kaibigan ay maaari ring mga taong iyong minamahal, o nagagalak kang makasama. Maaari mong pag-usapan ang mga bagay-bagay na kasama nila, o kayo’y nagtitipon pa nga kahit wala kayong mahalagang bagay na pag-uusapan. Nagagalak lamang kayong magkasama.
Ang mga kaibigan ay maaaring mga taong iyong pag-uukulan ng halos anomang sakripisyo. Maaasahan ka ng iyong mga kaibigan na gawin ang pinakamabuti para sa kanila, kapag sila’y dumanas ng kahirapan. At maaasahan mo rin naman sila.
Ang paggamit ni Juan ng salitang ito ay maaaring sumaklaw sa lahat maliban marahil sa una, sapagka’t malamang na hindi niya personal na kilala ang lahat ng kaniyang mga mambabasa.
T: Sa 1 Juan 2:6, paano tayo lalakad na gaya ng paglakad ni Jesus?
S: Hindi ito tumutukoy sa pagsusuot ng sandalyas, sa paglalakad sa Galilea, o sa iba pang mga bagay na pisikal. Ang talinghagang ito ay nangangahulugan ng pamumuhay sa paraang gagawin ni Jesus, o sa paraang ibig ni Jesus na ating ipamuhay.
T: Sa 1 Juan 2:7-8, ang isinusulat baga ni Juan ay isang dating utos, o isang bagong utos?
S: Sinasabi sa atin ni Juan sa paraang patula na isinusulat niya kapuwa ang bago at ang dating aspekto ng isang utos na dati na.
T: Sa 1 Juan 2:12-14, bakit binibigyang-diin ni Juan ang mga ama, ang mga binata, at ang mumunting mga anak?
S: Hindi sinasabi ng Kasulatan kung bakit pinili ni Juan, sa pamamagitan ng Pagkasoberano ng Dios, ang ganitong pahayag na patula. Gayon man, nakikita natin na ang isang tao ay maaaring magkaroon ng iba’t ibang tungkulin sa iglesia, kung minsan ay sabay-sabay. Narito ang aking pananaw.
Ang mga bagong mananampalataya (mga anak) ay nararapat magtuon ng pansin sa katotohanan na ang kanilang mga kasalanan ay pinatawad na, sila’y may bagong buhay, at sila’y may pakikipag-ugnayan sa Dios.
Ang mga kamanggagawa (mga binata) ay nararapat magtuon ng pansin sa (panloob at panlabas na) pagtatagumpay laban sa masama, sa pagiging malakas sa Panginoon, at sa pagkakaroon ng salita ng Dios na nananahan sa kanila.
Ang mga pinuno (mga ama), sa lahat ng kanilang abalang paggawa at pamumuno, ay hindi nararapat makalimot sa kanilang pakikipag-ugnayan sa Dios na tinaglay nila noong sila’y mga anak pa.
T: Sa 1 Juan 2:16, paanong ang karamihan sa kasalanan ay nauuwi sa tatlong uring ito?
S: Pansinin na ang mga ito ay hindi lamang mga kasalanan dito, kundi ang makasalanang udyok na umaakay sa atin upang magkasala.
Ang masamang pita ng laman (sarx) ay tumutukoy sa nagbibigay-kasiyahan sa mga pita ng ating katawan, maging pakikiapid, katakawan, paglalasing o mga gamot na ipinagbabawal.
Ang masamang pita ng mga mata ay tumutukoy sa umaakit, maging kayamanan, kagandahan, mararangyang bahay, magagarang sasakyan, o mga ari-ariang materyal.
Ang kapalaluan sa buhay ay tumutukoy sa likas na pagnanasa ng marami na sabihin sa sanglibutan, “Ako’y isang kinikilala, sa sarili kong nagawa”, o “Ako’y lalong mabuti kay sa iyo”. Sa baluktot na paraan, ang isang taong hindi nangunguna sa isang bagay ay maaaring makadama ng kababaan sapagka’t inaakala niyang iyon ang panukat ng kaniyang halaga. Ang maraming kabataang lumalaki ay may hilig na hatulan ang sarili nilang halaga batay sa kanilang anyo, sa kanilang nagawa sa pag-aaral, o sa kanilang nagawa sa palakasan.
T: Sa 1 Juan 2:16, ano ang di-pangkaraniwan sa salita para sa “kapalaluan sa buhay” dito?
S: Ito’y iisang salita lamang sa Griego, alazoneia, bagaman kinakailangan ang tatlong salitang Ingles upang mapalapit man lamang sa tunay at tiyak na kahulugan nito. Sa Biblia ito’y ginamit lamang dito at sa Santiago 4:16.
Marahil ang tiyak na kahulugan ay nasa pagitan ng isang taong hindi mo matiis na panoorin, dahil sa kaniyang mapagmataas na kapalaluan, at ng isang taong katawa-tawang panoorin, dahil sa kaniyang hangal na kamangmangan. – Hindi mo ibig na maging ganito.
Narito kung ano ang isang alazon, ayon sa manunulat na Griegong si Teofrasto.
“Ang Alazon ay ang uri ng taong tatayo sa daungan at sasabihin sa mga lubos na di-kilala kung gaano karaming salapi ang mayroon siya sa dagat, at magsasalaysay ng kaniyang mga puhunan, kung gaano kalalaki ang mga ito, at kung ano ang mga pakinabang at mga kalugihang kaniyang tinamo, at samantalang hinahabi niya ang kaniyang mga kuwento ay susuguin niya ang kaniyang batang alipin sa bangko – na ang kaniyang natitirang salapi ay isang shilling lamang. Kung siya’y nagagalak sa kasama sa daan, hilig niyang isalaysay kung paano siya naglingkod na kasama ni Alejandro na Dakila, kung paano sila nagkasundo, at kung ilang sarong may mga hiyas ang kaniyang inuwi; at talakayin ang mga manggagawang taga Asia, kung gaano sila kahusay kay sa sinoman sa Europa – gayong hindi pa siya kailanman umalis sa Atenas. Sasabihin niya na siya’y pinagkalooban ng malayang pahintulot sa pagluluwas ng kahoy, datapuwa’t hindi niya ito sinamantala, upang maiwasan ang masamang usap-usapan; at na sa panahon ng kakapusan sa trigo ay gumugol siya ng mahigit sa isang libo at limang daang libra sa mga kaloob sa mga dukhang mamamayan. Siya’y nakatira sa isang bahay na inuupahan, at sasabihin sa sinomang hindi nakaaalam ng katotohanan na ito ang tahanan ng kaniyang angkan, datapuwa’t ipagbibili niya ito sapagka’t napakaliit para sa kaniyang mga pagtanggap ng panauhin. (Theophrastus’ Characters, na sinipi sa Dodd, Johannine Epistles p.42).” Ito’y mula sa The Expositor’s Bible Commentary vol.12 p.321-322.
T: Sa 1 Juan 2:18,22, paanong may maraming anticristo?
S: Iisa lamang ang Anticristo, datapuwa’t bago siya ay magkakaroon ng maraming mababang anticristo. Iisa lamang ang pangunahing Anticristo ayon sa Mateo 24:4-5,26; Marcos 13:6,14; Lucas 21:8; Daniel 9:26-27; 11:36-37; 2 Tesalonica 2:3-4; at Apocalipsis 13:1-10. Gayon man, may maraming mababang anticristo gaya ng ipinakikita ng 1 Juan 2:18,22 at 2 Juan 7. Maaaring may kaugnayan ang pagkakaroon ng isang tao ng espiritu ng anticristo sa kaniya (1 Juan 4:3), at ang inilalarawan ng mga sikologo bilang Messiah complex (pag-aakalang siya ang Mesias).
Ang mga sumusunod na tao ay nagpahayag ng mga sumusunod, o di kaya’y ipinahayag ito ng iba tungkol sa kanila.
…Si Cristo na nagbalik |
|
Grigori Rasputin (kahit man lamang ilang iba ang nagpahayag nito) |
|
Rev. Jim Jones ng Jonestown (namatay 11/16/1978) |
|
Rev. Moon ng Unification Church |
|
Jacob Katzan (1977-) |
|
Guru Maharaj Ji ng Divine Light Mission |
|
maraming gurong Hindu at New Age |
…Isang Mesias ng mga Judio na Dumating sa Unang Pagkakataon |
|
Sabbatai Sebi/Zvi. Noong Sept. 1666 A.D. siya’y pinilit na maging Muslim |
|
Rabbi Schneerson ng New York (patay na ngayon) |
|
malamang si Teudas sa Mga Gawa 5:36. Ipinagmalaki niya na siya’y isang dakila. |
…Ang Mahdi sa mga Relihiyong Shi’ita |
|
Unang Fatimid na kalipang si ‘Obaidallah/’Ubaydullah (909-933/934 A.D.) |
|
Imam al Husayn bin al-Kasim al-’Iyani (1010-1013 A.D.) (sektang Husayniiya Zaydite) |
|
Mirza Ghulam Ahmad (1879 A.D., Kilusang Ahmadiyya) |
|
Baha’ullah (mga Baha’i) (1817-1892) |
|
Husayn ‘Ali Nuri Baha’, kapatid sa ama ni Baha’ullah ng mga Baha’i |
|
Sliman Murshad ng Siria (1900-1949) |
|
Ang kilusang Mahdista sa Sudan |
|
marami pang iba |
…Mga Mesias ng Zoroastrianismo, o mga Saoshyant |
…Dios na Nakikita |
|
Si Mohammed ay sinamba bilang Dios na nakikita ng Muhammidiyya |
|
Si ‘Ali ay banal na diyos ayon sa ‘Ulyaniyya/’Alaya’iyya |
|
‘Ali bin Abi Talib at Saliman al-Farisi. Hindi nila ipinahayag na sila’y Dios, datapuwa’t matagal pagkamatay nila ay sinamba sila ng ilang sektang ‘Alawite bilang isang uri ng Muslim na Triteismo. |
|
Panginoong Hakim (Ang mga Druze) (996-1021 A.D.) |
|
Ang Dios ay umiral sa anyo ng lahat ng mga propeta ayon sa sektang Shi’ita na Rizamiyya / Muslimiyya |
Narito ang isang bahagyang talaan ng mga indibiduwal na tinawag ng iba na Anticristo.
|
Emperador Nero o si Emperador Nero na muling nagkatawang-tao |
|
Si Judas na muling nagkatawang-tao (Si Judas ay tinawag din na “ang anak ng kapahamakan” sa Juan 17:12.) |
|
Haring George III (Digmaan ng Himagsikang Amerikano) |
|
Mohammed |
|
Iba’t ibang papa |
|
Papa Juan XXII (ng mga tagasunod ni Peter Olivi 1248-1298) |
|
Martin Lutero |
|
Juan Calvino |
|
Napoleon Bonaparte |
|
Kaiser Wilhelm ng Alemanya |
|
Adolf Hitler |
|
Benito Mussolini |
|
Josef Stalin |
|
John F. Kennedy |
|
Henry Kissinger |
Tingnan ang pagtalakay sa 2 Juan 7 para sa higit pang kaalaman.
T: Sa 1 Juan 2:19, paanong ang paglabas ng mga bulaang guro ay maaaring maging masakit na karanasan?
S: Tunay na ang kanilang maling aral ay maaaring magligaw sa ilan, datapuwa’t kapag sila’y nagpasiyang umalis, o pinaalis, ang ilan ay maaaring mag-alinlangan sa karunungan ng mga ortodoksong pinuno sa pagbabawas ng kanilang bilang, o paratangan ang mga ortodokso na mapagbaha-bahagi. Ang The Expositor’s Bible Commentary vol.12 p.324-325 ay naniniwala na ito’y kusang-loob sa panig ng mga bulaang guro. Gayon man, ito’y maaaring makalito sa mga bagong mananampalataya.
T: Sa 1 Juan 2:20, bakit babanggitin dito ni Juan ang ating pahid na mula sa Banal?
S: May apat na malamang na dahilan.
a) Tinanggap natin ang kaligtasan dahil sa ating pagkapahid ng Espiritu Santo, nang tayo’y lumapit kay Cristo.
b) Patuloy nating tinataglay ang kaligtasan, sapagka’t iniingatan tayo ng pahid ng Espiritu Santo sa Panginoon.
c) Hindi ito pahid upang mamuhay ayon sa ating ibigin, kundi isang pahid na mula sa “Banal”.
d) Ang ilang Gnostiko gaya ng mga Naaseno ay nagmalaki sa isang tanging pahid. “Kami lamang sa lahat ng tao ang Cristiano, na lumulubos sa hiwaga ng ikatlong pintuan, at doon ay pinapahiran ng di-masambit na krisma.” (Philosophumena vol.9 p.121-122) Ito’y sinipi mula sa Johannine Epistles ni Dodd p.61 at sa The Expositor’s Bible Commentary vol.12 p.325. Ito’y maaaring isang hula, o di kaya’y maaaring ginawa rin ito ng mga proto-Gnostiko.
T: Sa 1 Juan 2:22, ito’y sumasalungat sa aral ng proto-Gnostikong ereheng si Cerinto, na nagsabing ang “Cristo” ay bumaba kay Jesus sa pagbabautismo kay Jesus, at iniwan si Jesus bago ang Kaniyang kamatayan. Sa ganitong paraan si Cristo (bilang Dios) ay hindi magdurusa, si Jesus lamang ang magdurusa. Anong mga talata sa Biblia ang magpapatunay na ito’y mali?
S: Bukod sa 1 Juan 2:22, narito ang iba pang mga talata na tahasang nagsasabi na ang “Cristo” o si “Cristo Jesus” (at hindi lamang si “Jesus”) ay maghihirap at mamamatay.
Lucas 24:26 “Hindi baga kinakailangang si Cristo ay maghirap ng mga bagay na ito, at pumasok sa kaniyang kaluwalhatian?”
Lucas 24:46 “Ganyan ang pagkasulat, na kinakailangang maghirap ang Cristo, at magbangong muli sa mga patay sa ikatlong araw…”
Mga Gawa 3:18 “Datapuwa’t ginanap ang mga bagay na ipinagpaunang ibinalita ng Dios sa pamamagitan ng bibig ng lahat ng mga propeta, na ang kaniyang Cristo ay magbabata.”
Mga Gawa 17:3 “…Na binubuksan at pinatunayan na kinakailangang si Cristo ay maghirap, at muling mabuhay sa mga patay; at itong si Jesus, aniya, na aking ipinangangaral sa inyo, ay siyang Cristo.”
Mga Gawa 26:22b-23 “…na wala akong [si Pablo] sinasabing anoman kundi ang sinabi ng mga propeta at ni Moises na mangyayari; Kung paano na ang Cristo ay kailangang maghirap, at kung paano na siya muna sa pamamagitan ng pagkabuhay na maguli ng mga patay ay magtatanyag ng ilaw sa bayan, at gayon din sa mga Gentil.”
Roma 3:24-25 “…ang pagtubos na nasa kay Cristo Jesus: Na siyang inilagay ng Dios na maging pangpalubagloob, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa kaniyang dugo…”
Roma 5:6 “…namatay si Cristo sa kapanahunan dahil sa mga masama.”
Roma 5:8b “…nang tayo’y mga makasalanan pa, si Cristo ay namatay dahil sa atin.”
Roma 6:3 “O hindi baga ninyo nalalaman na tayong lahat na mga nabautismuhan kay Cristo Jesus ay nangabautismuhan sa kaniyang kamatayan?”
2 Corinto 1:5a “Sapagka’t kung paanong sumasagana sa atin ang mga sakit ni Cristo…”
Marami pang iba, datapuwa’t malinaw na ang punto.
Gaano karami nito ang naisulat na sa panahon ni Cerinto? Si Cerinto ay malamang na nabuhay sa dakong huli ng buhay ni Juan, kaya’t malamang na ang karamihan ng Bagong Tipan (maliban sa Apocalipsis) ay naisulat na noon. Kahit na hindi pa nababatid ni Cerinto ang ibang mga kasulatan, nababatid naman niya ang itinuro ng mga apostol (kasama si Juan), at pinili ni Cerinto na magturo ng isang bagay na lubos na naiiba sa kanilang sinabi. Ang mga Griegong sumusunod kay Platon ay naniwala na yamang ang Dios ay sakdal, Siya’y hindi napasasakop sa simbuyo ng damdamin o sa paghihirap at ang Dios ay hindi maaaring maghirap. Nakaisip si Cerinto ng isang paraan upang si Cristo ay maging Dios at gayon ma’y hindi pa rin maghihirap ang Dios. Marami ang susunod kay Cerinto sapagka’t napagtutugma niya ang kanilang pangangatuwirang bago pa ang Cristianismo at ang evangelio. May mga bagay na hindi nararapat pagtugmain.
T: Sa 1 Juan 2:25 at 1 Pedro 1:9, ang buhay na walang hanggan baga ay isang bagay na ipinangako lamang sa mga Cristiano, o isang bagay na tinataglay na ng mga Cristiano gaya ng sa Efeso 1:4?
S: Kapuwa. Ito’y pag-uulit ng pagtalakay sa Efeso 1:13.
Ipinahihiwatig ng Biblia na ang Dios ay walang hanggan sa labas ng panahon at gayon din sa loob ng panahon. Para sa isang Dios na nasa labas ng panahon, ang sagot ay ang tatlo: nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap.
Si Chuck Swindoll ay sumulat ng isang mahusay na aklat-aralan sa Biblia tungkol sa kaligtasan na tumatalakay sa mga aspektong ito.
Mga aspekto ng nakaraang paunang kaalaman at pagtatalaga: Bago nagsimula ang panahon, nalalaman na ng Dios ang wakas mula sa pasimula at ang lahat ng ating mga araw (Mga Awit 139:16; Isaias 44:7; Efeso 1:4; Tito 1:2).
Mga aspekto ng kasalukuyang pangyayari: Nang ating marinig ang salita ng katotohanan, at tumawag sa Panginoon (Roma 10:9-10), tayo’y naging isang bagong nilalang (2 Corinto 5:17). Ang Hebreo 4:2 at Mga Gawa 10:44 ay nagpapakita rin ng mga aspektong kasalukuyan.
Mga aspekto ng kasalukuyang pagpapatuloy: Samantalang ating isinasagawa sa ating buhay ang kaligtasang nasa atin, ang Dios ay nasa proseso ng pagbabago ng ating buhay (Filipos 2:12-13; 1 Pedro 2:2; Hebreo 3:14; 4:11; 6:11).
Mga aspekto ng pagasa sa hinaharap: Nananabik tayo sa paglulubos ng ating kaligtasan (Hebreo 9:15,28; Roma 8:23-25; 1 Pedro 1:4-5,9,13; 1 Corinto 15:50-53; 2 Corinto 5:5).
T: Sa 1 Juan 2:28, ano talaga ang kahulugan ng salitang isinaling “pagkakatiwala”?
S: Ang salitang Griego rito, parrhesian, ay ginamit din sa 1 Juan 3:21; 5:14; at Hebreo 4:16; 10:19. Ang “confident” sa Ingles ay hindi gaanong malapit na salin, sapagka’t ito’y napakahinang salita kung ihahambing sa Griego. Marahil ang isang lalong mabuting salin ay “tiyak na pagkakatiwala” o “pagkakatiwalang maaari mong pagsaligan ng iyong buhay”.
T: Sa 1 Juan 2:28, ano ang tinig ng pandiwang isinaling “huwag mangapahiya”?
S: Ang Griego ay karaniwang lubhang tiyak sa mga anyo ng kaniyang pandiwa, datapuwa’t sa tanging kasong ito ang parirala ay maaaring magkaroon ng isa sa dalawang kahulugan.
Tinig na gitna: Maaaring mangahulugan ito ng “hindi mahiya” o “walang hiya na nadarama”, o
Tinig na balintiyak: “hindi mapahiya”
Datapuwa’t marahil ay kapuwa totoo. Ang ilang tao ay maaaring mahiya sa kanilang ginawa sa lupa. Datapuwa’t ang ibang tao, kahit na hindi sila nahiya sa pasimula, ay maaaring ipahiya ng Dios dahil sa kanilang ginawa.
T: Sa 1 Juan 2:28, ano ang natatangi sa salitang “pagparito”?
S: Ang salitang Griegong ito, parousia, ay matatagpuan lamang sa talatang ito sa mga sinulat ni Juan, datapuwa’t lubhang kilala ng mga Griego ang salitang ito. Ito ang salitang ginamit upang ilarawan ang mga pagdiriwang na kasama ng opisyal na pagdalaw ng isang hari.
T: Sa 1 Juan 3:1, ano ang tiyak na kahulugan ng pagiging anak ng isang mahalagang tao noong sinaunang panahon?
S: Madalas itong mangahulugan ng di-kukulangin sa limang bagay.
a) Mangangahulugan ito ng isang mana balang araw.
b) Malamang na mangangahulugan ito na ikaw ay mahusay na kinakalinga ngayon, na may salapi, pagkain, at matitirahan.
c) Madalas itong mangahulugan ng pagkamamamayang Romano, at ng mga karapatang ipinagkaloob nito sa iyo at sa iyong mga inapo.
d) Madalas itong mangahulugan ng mabuting pinag-aralan.
e) Maaari rin itong magdulot ng isang di-kanais-nais na aspekto. Karaniwan ay isang aliping mahusay ang pinag-aralan ang itatalaga bilang iyong pedagogo, o tagapagturo. Ituturo niya sa iyo ang balarila, ang pagsasalita, ang kasaysayan, ang mga klasiko, at iba pang mga aralin. Nanaisin mong matuto, sapagka’t malamang na siya’y bibigyan ng kapamahalaang paluin at parusahan ka kapag hindi ka natuto.
T: Bakit ipinahihiwatig ng 1 Juan 3:1 na maaari nating madama na tayo’y hindi nauunawaan?
S: Sinasabi ng 1 Juan 3:1 na hindi tayo nakikilala o nauunawaan ng sanglibutan, sapagka’t hindi nito nakikilala ang Dios. Madalas na hindi maarok ng sanglibutan kung ano ang nagpapakilos sa atin. Maraming taon na ang nakaraan ay tinanong ako ng isang kamanggagawa, “Kung hindi ka umiinom, hindi gumagamit ng ipinagbabawal na gamot, o hindi nakikiapid, ano ang ginagawa mo upang malibang?” Kung hindi mo hinahabol ang masamang pita ng laman, ang masamang pita ng mga mata, o ang kapalaluan sa buhay, ano pa ang nararapat habulin?
Datapuwa’t ang hinahabol natin ay ang Dios, at Siya’y hinahanap natin ng ating buong puso. Nalalaman natin na sa kahulihulihan, ang kagalakang ating tinatamo sa pananahan na kasama ng Dios ay lalong dakila kay sa lahat ng kaligayahang maaari nating kamtan sa isang panahon sa lupang ito.
T: Sa 1 Juan 3:1-2, ang mga babaing Cristiano baga ay tinatawag ding “mga anak na lalake ng Dios”?
S: Oo. Ipinakikita ng Galacia 3:26-28 na kay Cristo ay walang lalake o babae, kundi ang lahat ay itinuturing na “mga anak ng Dios”. Ang dahilan ng konseptong ito, na ang mga babae ay mga “anak na lalake” rin ng Dios, ay maaaring dahil sa dalawang bagay.
1. Sa kulturang Griego, ang mga anak na babae ay hindi itinuturing na kasinghalaga ng mga anak na lalake.
2. Bilang pamana ng wikang Hebreo, walang salitang Hebreo para sa “mga anak” sa pangkalahatan, kundi ang salitang “mga anak na lalake” ay sumasaklaw sa mga anak na lalake at mga anak na babae. Ito’y ayon sa isang artikulo sa Christianity Today 10/27/1997 p.35.
Tingnan ang pagtalakay sa Galacia 3:28 para sa higit pang kaalaman.
T: Sa 1 Juan 3:2, paano tayo magiging katulad ni Jesus?
S: Tayo’y magiging katulad ni Jesus gaya ng isang larawang aninag na katulad ng orihinal.
Sa pagkatao, tayo’y tinawag upang maging katulad ni Cristo. Sa langit tayo’y magiging walang kasalanan.
Sa pag-ibig sa Dios, tayo’y umiibig sapagka’t tayo’y unang inibig ng Dios.
Sa pag-ibig sa iba, ipinakikita natin ang pag-ibig ng Dios bilang mga sugo ni Cristo.
Bagaman tayo’y hindi kailanman sasambahin ni magiging Dios, tayo’y mga anak ng Dios, at magmamana ng kaluwalhatian at ng saganang kayamanang ipagkakaloob ng Dios sa Kaniyang mga anak.
T: Sa 1 Juan 3:3, paano natin nililinis ang ating sarili, gayong ang Dios ang naglilinis sa atin?
S: Bagaman ang Dios ang may kapangyarihan, tayo ang may pananagutang abutin ang kapangyarihang yaon. Ang pagsasabing ang Dios ay malinis at ako’y makasalanan, kaya’t mananatili na lamang ako sa aking kasalanan, ay kasing-salungat sa Biblia ng pagsasabing tayo’y maaaring maging walang kasalanan sa buhay na ito. Ang pagsasabing ang pagpapakabanal ay pawang gawa ng Dios, at tayo’y walang kinalaman, ay kasing-salungat sa Biblia ng pagsasabing malilinis natin ang ating sarili nang wala ang Dios. Mahusay na ipinakikita ni Pablo ang antinomiyang ito sa Filipos 2:12-13, “Kaya nga, mga minamahal ko, gaya ng lagi ninyong pagsunod, hindi lamang gaya ng kung ako’y kaharap, kundi lalo pa ngayong ako’y wala, dalhin ninyo hanggang sa kaniyang sukdulang wakas [ang pagkakatulad sa Panginoong Jesus] ang inyong sariling kaligtasan nang may mabuti at taimtim na pag-iingat at panginginig, sapagka’t ang Dios ang Siyang patuloy na nagbubuhos ng Kaniyang lakas sa inyo, kapuwa sa anyo ng inyong pagnanais at ng inyong paggawa ng Kaniyang mabuting kaluguran.” (Wuest’s Expanded Translation)
Hindi natin nililinis ang ating sarili sa pagsisikap na magtuon sa “hindi pagkakasala” o maging sa pagsisikap na magtuon sa pagsunod sa mga kautusan. Nililinis natin ang ating sarili, at sinusunod ang kautusan ni Cristo, sa pagtuon kay Jesus.
T: Sa 1 Juan 3:4, ano ang pagkakaiba ng kasalanan at ng pagsalangsang sa kautusan?
S: Sa katunayan ang kasalanan ay ang pagsalangsang sa kautusan. May isang lumang laro, na tinatawag na Dungeons and Dragons, kung saan ang isang tauhan ay maaaring mabuti o masama, at masunurin sa kautusan o walang kautusan. Kaya’t ang isang tauhan ay maaaring “mabuting walang kautusan” o “masamang masunurin sa kautusan”. Ang pagtuturo na ang mga tao ay maaaring maging alinman sa mga ito ay walang kabuluhan sa paningin ng Dios. Kung hindi mo sinusunod ang mga utos ng Dios, ikaw ay hindi maka-Dios. Kahit na sinusunod mo ang mga utos ng Dios, datapuwa’t hindi mo sinusunod ang Kaniyang utos na ibigin ang iyong kapuwa, kung gayo’y huwag mong dayain ang iyong sarili; ikaw ay hindi rin maka-Dios. Sinasabi na wala kailanmang anomang utos na ibigin ang iyong kapatid sa buong panitikang Gnostiko.
T: Sa 1 Juan 3:4-6; 1 Juan 3:9, at 1 Juan 5:18, kinakailangan baga tayong maging walang kasalanan, o walang anomang kasalanan, upang maligtas?
S: Hindi, sapagka’t kung gayon, paanong isusulat ni Juan ang 1 Juan 1:8? Ipinaliliwanag ito nina Geisler at Howe sa When Critics Ask p.539 sa ganitong paraan: “Kung ang isang baboy at ang isang kordero ay mahulog sa putik, ibig ng baboy na manatili roon, datapuwa’t ibig ng kordero na umahon. Ang mananampalataya at ang di-mananampalataya ay kapuwa maaaring mahulog sa iisang kasalanan, datapuwa’t ang mananampalataya ay hindi maaaring manatili roon at mapalagay.” Sinasabi rin ng 2 Cronica 6:36 na ang lahat ay nagkakasala.
T: Sa 1 Juan 3:8, inakala kong si Jesus ay naparito sa lupa upang mamatay dahil sa ating mga kasalanan, kaya’t bakit sinasabing Siya’y naparito upang iwasak ang mga gawa ng diablo?
S: Kapuwa totoo. Ang diablo ay ang prinsipe ng sanglibutang ito, at sinasabi ng 1 Juan 5:19b na ang buong sanglibutan ay nakahilig sa masama. Naparito si Jesus sa sanglibutang ito na kaaway upang iwasak ang mga gawa ng diablo sa pamamagitan ng pagkamatay sa krus dahil sa atin at pagbabangon mula sa mga patay. Naparito si Jesus upang tayo’y magkaroon ng buhay sa Juan 10:10.
T: Bakit sinasabi ng 1 Juan 3:9 na ang mga ipinanganak ng Dios ay hindi nagkakasala, gayong ipinakikita ng 2 Cronica 6:36 na ang lahat ay makasalanan? (Ito’y ibinangon ng Muslim na si Ahmad Deedat.)
S: Ang panahunan ng salitang Griego sa 1 Juan 3:9 at sa ibang mga dako sa 1 Juan ay nangangahulugang “nagpapatuloy sa pagkakasala.” Gayon man, hindi kinakailangang malaman ng isang tao ang Griego upang maunawaan ito. Sinasabi ng 1 Juan 1:8 na ang lahat ay nagkakasala. Hindi ko nalalaman kung bakit ibinangon ni Deedat ang 2 Cronica 6:36, upang subukang pagsalungatin ang 1 Juan at ang 2 Cronica, gayong ang 1 Juan mismo ay maliwanag na nagtuturo sa atin na ang lahat ay nagkakasala. Ang 1 Juan 2:2,12 at 4:10 ay nagpapakita rin na tayo’y nagkakasala.
T: Sa 1 Juan 3:10,14-18, 23-24, kung ang isang Cristiano ay napopoot o hindi laging umiibig sa iba, siya baga’y paroroon sa Impierno?
S: May pagkakaiba ang hindi palaging pag-ibig sa isang tao nang gaya ng nararapat at ang pagkapoot sa taong yaon. Bagaman nararapat nating kapootan ang kasamaan (Mga Awit 45:7; Mga Kawikaan 15:27), ang pagkapoot sa ibang tao ay hindi nararapat mapasa puso ng sinomang Cristiano.
Gayon man, ang mga Cristiano ay hindi umiibig nang sakdal. Ang mga tunay na Cristiano ay nagkakasala pa rin, at ang ilan ay lubhang nagkakasala. Gayon man, ang mga tunay na Cristiano ay nagsisisi sa kanilang kasalanan, na nangangahulugang sila’y nalulungkot dahil sa kanilang kasalanan, ipinahahayag nila ang kanilang kasalanan sa Dios, at nagpapasiyang huwag na itong gawin muli.
T: Ang 1 Juan 3:10 baga ay sumasalungat sa pagsasabi ng Dios na inibig Niya si Jacob datapuwa’t kinapootan si Esau?
S: Hindi, dahil sa dalawang kadahilanan.
1. Bilang pagpapalagay, kahit na ang Dios ay wala ngang anomang pag-ibig sa isang tao (na kasinungalingan ayon sa Mga Awit 145:8,13), ang Dios ay hindi kinakailangang sumunod sa mga utos na Kaniyang ibinibigay sa Kaniyang mga nilalang.
2. Ang “pag-ibig kay Jacob at pagkapoot kay Esau” ay isang idyomang Hebreo na nagpapakita na si Jacob ay lalong inibig at tumanggap ng mga pagpapalang hindi tinanggap ni Esau.
T: Sa 1 Juan 3:10,15, may tao baga na tunay mong hinahamak o kinapopootan? May tao baga na, kung siya’y magsisi at sumampalataya kay Cristo, at saka mamatay at pumaroon sa Langit, ay ikabibigo mo? Kung gayon, ano ang maaaring sinasabi sa iyo ng talatang ito?
S: Kung ikabibigo mo ang malaman na ang isang tanging tao ay nagsisi at naligtas, iyon ay isang tanda na ikaw ang siyang napahamak, kung ang pag-ibig ng Dios ay wala sa iyong puso. Ang anomang kasamaang ginawa sa atin ninoman sa lupa ay hindi kasinglaki ng ating kasalanan sa harap ng isang Dios na sakdal na banal. Datapuwa’t pinatawad tayo ng Dios sa ating mga kasalanan at nararapat nating makita, kung ihahambing, kung gaano kaliit ang mga kasamaang ginagawa sa atin ng mga tao. Lalo ko pang ibig na gumawa sa akin ang mga tao ng maraming masamang bagay at sila’y maligtas, kay sa walang sinomang gumawa sa akin ng anomang masama at sila’y mapahamak.
T: Sa 1 Juan 3:12, paanong si Cain ay sa masama? Iyon baga’y dahil pinatay niya ang kaniyang kapatid na si Abel?
S: Hindi sinasabi na si Cain ay sa masama dahil pinatay niya ang kaniyang kapatid. Bagkus, sinasabi na pinatay ni Cain ang kaniyang kapatid sapagka’t siya’y anak ng diablo. Ipinakita ng mga gawa ni Cain na ang kaniyang puso ay masama. Datapuwa’t ang masasamang gawa ay may hilig na patigasin ang isang masamang puso.
T: Sa 1 Juan 3:16-17, kung ihahambing sa karaniwang tao sa trabaho, o sa mga samahang kinaaaniban mo, ituturing ka baga na lalong mapagmahal o hindi gaanong mapagmahal? Bakit ito mahalaga?
S: Maaaring ituring ng ilang tao na ang lahat ng Cristiano ay mapanghatol, anoman ang ating gawin; at hindi iyon mahalaga rito; sila’y mga kataliwasan. Datapuwa’t kung ang karamihan sa mga tao ay hindi ka itinuturing na mapagmahal, anong uri ng saksi ka sa pag-ibig ng Dios? Para sa mga taong hindi pa handang lumapit man lamang sa isang pagsasamahang Cristiano, maaaring ikaw lamang ang pag-ibig ni Cristo na kanilang nakikita. Inaasahan na ang kanilang nakikita ay mabuti, malinis, at kaakit-akit.
T: Sa 1 Juan 3:16-17, sa sanglibutan ngayon ay maaaring hindi man lamang nalalaman ng mga tao kung ano ang tunay na pag-ibig. Ano ang pagkakaiba ng pag-ibig at ng sentimentalismo? Ano, sa kahulihulihan, ang pag-ibig?
S: Ang sentimentalismo ay ang pagkakaroon ng magaganda at mapagmahal na damdamin sa Dios o sa ibang tao. Bagaman madalas na taglay rin ito ng pag-ibig, ang pag-ibig ay higit pa roon. Ang pag-ibig ay ang paggawa ng isang bagay upang ipahayag ang iyong pag-ibig.
Isang bagay ang makipagtipon sa isang tao upang gumawa ng isang bagay na kalugod-lugod na magkasama, gaya ng palakasan, datapuwa’t ibang bagay ang malaman na siya’y lalapit sa iyo kahit hindi ito kasiya-siya sa kaniya, dahil ikaw ay nangangailangan ng tulong. Nang tayo’y mga masama at di-kaibig-ibig, si Cristo ay namatay dahil sa atin sa Roma 5:6-8.
Magmumukha kang may maraming kaibigan kung ang pakikisama ng isang tao sa iyo ay may pakinabang na salapi sa kaniya. Datapuwa’t ilan ang iyong mga kaibigan na magbabahagi sa iyo ng kanilang mga pag-aari, sa kanilang sariling kalugihan, gaya ng sinasabi ng 1 Juan 3:17? Datapuwa’t upang magkaroon ng mga kaibigang tulad nito, kinakailangang ikaw ay maging kaibigang tulad nito.
Kung ang iyong kaibigan ay nangangailangang makarinig ng isang bagay na di-kanais-nais, sasabihin mo baga sa kaniya, o pananatilihin mo na lamang na kaaya-aya ang mga bagay? Kung ang isang bagay na iyong sasabihin ay maaaring magpanganib sa pakikipagkaibigan niya sa iyo, datapuwa’t talagang mahalaga na marinig niya ito, kung gayo’y kinakailangan mong magpasiya: higit mo baga na iniibig ang pagkakaibigan, o higit mong iniibig ang kaibigan? Ang sentimentalismo ay maaaring magmukhang pag-ibig, datapuwa’t ito’y humihiwalay sa pag-ibig dito, sapagka’t ang sentimentalismo ay sumasama sa kaaya-aya, at ang pag-ibig ay sumasama sa pinakamabuti para sa ibang tao.
Sa kahulihulihan, sinasabi ng 1 Juan 3:18 na ang pag-ibig ayon sa Biblia ay isang pandiwang gawa, at ito’y nakasalig sa katotohanan.
T: Sa 1 Juan 3:16-18, paano mo ipinahahayag ang pag-ibig?
S: May isang kuwento tungkol sa isang batang lalake na sa kaarawan ng kaniyang Ina ay ibinili ito ng isang laruang trak ng bombero. Maraming taong may sapat na gulang ang nagbibigay sa ganitong paraan, na ibinibigay sa iba ang sila mismo ang may ibig. Hindi iyon pag-ibig sa tao, kundi pagpapataw ng iyong sarili sa taong yaon. Ang tunay na pagpapahayag ng iyong pag-ibig ay ang pagbibigay sa kanila ng kanilang kailangan o ibig. Kung minsan ay kinakailangan nating saliksikin kung ano ang pinakamabuting paraan ng pagpapahayag ng ating pag-ibig. Kung minsan ang pinakananais ng isang tao mula sa atin ay hindi isang materyal na handog, kundi ang kaloob ng ating panahon.
Datapuwa’t ang pag-ibig baga ay laging pagbibigay sa isang tao ng kaniyang ibig, - lalo na kung siya’y isang manlalasing o isang lulong sa ipinagbabawal na gamot? Ang pagpapahayag ng iyong pag-ibig ay hindi lamang ang pagbibigay sa mga tao ng mga kinakailangan nila, kundi pati ang pagbibigay sa kanila ng mabubuting bagay na kanilang ibig. Ang pag-ibig ay maaari ring maging “mahigpit na pag-ibig” sa pagkakait sa kanila ng mga bagay na kanilang ibig, maging mabubuting bagay man, kapag pinakamabuti sa kanila na huwag itong taglayin sa panahong yaon.
T: Sa 1 Juan 3:16-18, nakikita natin kung paano umibig sa gawa, datapuwa’t ano ang kahulugan ng pag-ibig sa katotohanan? Maaari ka baga na umibig nang may kasinungalingan, o magkaroon ng pakikipag-ugnayang pakunwari?
S: Ang pag-ibig sa katotohanan ay maaaring mangahulugan ng hindi pag-ibig nang pakunwari, ng hindi pagkukunwaring umiibig sa isang tao dahil siya’y mayaman, o kaakit-akit, o may makapangyarihang mga kakilala. Maaari rin itong mangahulugan ng hindi pagpapakita ng huwad na anyo sa iba, kundi ang pagpapahintulot sa kanila na ibigin ka, kasama ang lahat ng iyong kapintasan. Hindi mo madarama na ikaw ay lubhang iniibig kung nalalaman mo na ang ibang tao ay umiibig lamang sa isang huwad na anyo mo na iyong ipinakikita.
Ang pag-ibig sa katotohanan ay maaari ring mangahulugan ng paggawa ng pinakamabuti para sa tao, at ng pagiging tapat, kahit na ito’y masakit, o nadarama mong ito’y maaaring magpanganib sa pagkakaibigan.
T: Sa 1 Juan 3:20, bakit nadarama ni Juan na kinakailangang banggitin na ang Dios ay lalong dakila kay sa ating puso?
S: Bagaman nalalaman iyon ng lahat sa kanilang isip, kung minsan ay maaaring madama ng mga tao na ang pagkakasala o ang kahihiyan sa kanilang puso ay napakalaki upang patawarin ng Dios. Ipinaaalaala sa atin ni Juan na ang Dios ay Panginoon ng ating nadarama, at kapag Siya’y nagpahayag ng isang bagay, ito’y totoo anoman ang ating nadarama.
T: Sa 1 Juan 3:19-21 at 1 Juan 5:13, paano natatamo ng mga Cristiano ang pagkakatiwala (o ang kawalan ng pagkakatiwala) sa Dios?
S: Sinasabi ng 2 Corinto 13:5-6 na tayo ay may pananagutang siyasatin ang ating sarili, gayon din ang mga gurong tulad ni Pablo, upang makita kung tayo’y nasa pananampalataya. May di-kukulangin sa tatlong paraang nagtutulungan upang siyasatin ang ating sarili.
Doktrina: Sinasabi ng 1 Juan 5:9-12 na ang sinomang (tunay na) sumasampalataya sa Anak ng Dios ay may patotoo ng katotohanan ng Dios na nakasulat sa kaniyang puso.
Pag-ibig: Sinasabi ng 1 Juan 3:16-18 na kung ating “nauunawaan” na tayo’y gayon na lamang inibig ni Jesus na inihain Niya ang Kaniyang buhay dahil sa atin, maiibig natin ang iba nang gayon na lamang na ibibigay natin ang ating buhay dahil sa kanila. Kung hindi tayo handang ibigay ang ating buhay dahil sa iba, iyon ay maaaring isang tanda na hindi natin talagang “nauunawaan” ang ginawa ni Cristo para sa atin.
Pagsunod: Ipinakikita ng Juan 14:15,23 at 1 Juan 3:4-7 na kung iniibig natin ang Dios ay sinusunod natin ang aral ni Jesus. Maaaring ibilang ito ng isa bilang bahagi ng pag-ibig, datapuwa’t yamang may mga nagsisikap umibig nang hindi sumusunod, ito’y karapatdapat na magkaroon ng sariling natatanging punto.
T: Sa 1 Juan 3:21, paanong hinahatulan ng puso ng ilang tao ang kanilang sarili?
S: Kapag sinisiyasat natin ang ating sarili at nakikita nating tayo’y nagkukulang, makagagawa tayo ng isa sa tatlong bagay. Maaari tayong umurong sa Dios dahil sa ating nadaramang pagkakasala at kahihiyan, maaari tayong sumuko at subukang malibang sa ibang mga bagay, o maaari tayong lumapit nang lalo sa Dios upang tumanggap ng kagalingan at pagpapakabanal. Tayo’y magsilapit sa Dios (Hebreo 10:22), anoman ang ating nadarama pagkatapos nating siyasatin ang ating sarili.
T: Sa 1 Juan 3:22-23, paano nauugnay ang pagsunod sa mga utos ng Dios sa pagsampalataya sa pangalan ng Kaniyang Anak, at sa pag-iibigan sa isa’t isa?
S: Makahihingi tayo nang may pananampalataya, nang hindi tayo hinahatulan ng ating puso, at ibibigay sa atin ng Dios ang anomang ating hingin, sapagka’t ang hihingin natin ay mabubuting bagay, sapagka’t ating tinutupad ang mga utos ng Dios at ginagawa ang nakalulugod sa Kaniya. Hindi sinasabi na nadarama nating ibig nating bigyang-lugod Siya, o may layunin tayong bigyang-lugod Siya, kundi ginagawa natin ang nakalulugod sa Kaniya.
T: Sa 1 Juan 3:24, ayon sa 1 Juan 3, ano ang kahulugan ng pananahan sa Dios at ng Dios sa atin?
S: Bahagi ng bunga ng pagiging nasa Dios at ng Dios sa atin ay ang ating pagsampalataya, pagsunod, at pag-ibig sa Dios, palibhasa’y nalalaman natin kung gaano tayo iniibig ng Dios at kung ano ang ginawa ni Cristo para sa atin. Kung paanong iniibig ng Dios ang iba, ay nararapat din nating ibigin ang iba. Ang pinagmumulan ng pagiging nasa Dios at ng Dios sa atin ay ang Espiritu Santo, na ibinibigay ng Dios sa lahat ng mananampalataya.
T: Ang 1 Juan 4:1-3 baga ay tumutukoy sa mga espiritu o sa mga tao?
S: Ang talatang ito ay nauukol sa anomang pinagmumulan ng aral, maging isang mahiwagang pasabi mula sa isang espiritu, o isang salita mula sa isang tao, maging sinalita man o isinulat. Kung ipinahahayag ng isang tao na siya’y nagsasalita sa pamamagitan ng isang espiritu, kung gayo’y iisa at siya ring bagay ang pagsubok sa kanila.
T: Sa 1 Juan 4:1, yamang ang ilang tao ay nagsisikap na masumpungan ang Dios, bakit sadyang pahihintulutan ng Dios ang mga bulaang propeta?
S: Sa paraang pinili ng Dios upang itatag ang Paglalang at pahintulutan ang isang sanglibutang nahulog sa kasalanan, pinahihintulutan ng Dios ang maraming bagay na dumudurog sa Kaniyang puso, gaya ng ipinakikita ng Mateo 23:37-39. Hindi tayo nilalang ng Dios upang maging mga makina, kundi binibigyan Niya tayo ng mga pagpili (kapuwa tahasan at pahiwatig) tungkol sa pagsunod sa Kaniya. Para sa mga ayaw sumunod sa Dios, pinahihintulutan ng Dios si Satanas na magtatag ng mga huwad upang ang mga tao ay lalong mapalagay sa kanilang mga pinili. Datapuwa’t nakikilala ng Dios ang mga sa Kaniya, at titiyakin ng Dios na ang Kaniyang mga hinirang ay hindi mahuhulog sa isa sa mga ito, o kung sila’y mahulog sa isa sa mga huwad na ito, sila’y babalik. Tingnan din ang tatlong tanong sa Habacuc 1:13.
T: Sa 1 Juan 4:2, ang bawa’t espiritu o guro baga ay sa Dios kung sinasabi nila na si Jesus ay naparitong nasa laman?
S: Hindi. Gaya sa 1 Juan 5:1, ito’y isang kinakailangang kondisyon, datapuwa’t hindi sapat na kondisyon, para sa mga makadios na tagapagturo.
T: Sa 1 Juan 4:2, kung ang bawa’t espiritu (na ang ibig sabihin ay propeta) na nagpapahayag na si Jesucristo ay naparitong nasa laman ay sa Dios, paano naman si Mohammed? (Ito’y ibinangon ng Muslim na si Ahmad Deedat.)
S: Idinagdag ni Deedat na sa Qur’an ay tinatawag ng Sura 3:45 at ng maraming iba pang sanggunian si Jesus na “Cristo”. Una ay ituwid natin ang ilang maliliit na kamalian, at saka ang pangunahing punto.
Maliit na punto 1: Tinatawag ng Qur’an si Jesus na Masih na kung isasalin ay Mesias, na katumbas ng “Cristo”, sa iilang dako. Hindi talaga ito sa maraming dako.
Maliit na punto 2: Isa pang Muslim na apologista na aking nakasulatan (si Fareed) ay tumanggi na si Jesus ang Mesias. Gayon man, hindi lamang siya sumasalungat kay Deedat, kundi si Fareed ay sumasalungat din sa Qur’an. Kaya’t hindi mo laging maaasahan ang sinasabi ng isang Muslim na apologista.
Maliit na punto 3: Maraming Muslim ang nagtitiwala sa isang aklat na isinulat noong Gitnang Panahon na tinatawag na Evangelio ni Bernabe. Datapuwa’t ito man ay nagkakaila na si Jesus ang Mesias, na muling sumasalungat kapuwa sa Biblia at sa Qur’an.
Pangunahing punto: Walang mabuting maidudulot ang pagtawag kay Jesus na Cristo/Mesias/Masih, kung iyong babaguhin ang kahulugan ng salita. Ipinakita ng Matandang Tipan na ang Mesias ay ang Ipinangako, ang Pinahiran, na magliligtas sa atin sa ating mga kasalanan. Hindi ipinahahayag ng Qur’an na si Jesus ay nagligtas ng sinoman sa anomang bagay. Si Mohammed mismo ay nagturo na si Jesus ay hindi man lamang mamamagitan para sa atin, kundi magdadahilan dahil sa Kaniyang mga kapintasan. Si Mohammed lamang ang mamamagitan para sa mga tao. Ito’y matatagpuan sa mga hadith sa Sahih Muslim vol.1 aklat 1 blg.378 p.129 at sa Ibn-i-Majah vol.5 aklat 37 blg.4312 p.528-530
T: Ang tinutukoy baga ng 1 Juan 4:2-3 ay ang pagkakaroon ni Jesus ng laman bago o pagkatapos ng Kaniyang pagkabuhay na maguli, o kapuwa?
S: Kapuwa. Ayon sa When Cultists Ask p.298 at When Critics Ask p.539-540, ginagamit ni Juan ang panahunang perpekto (“naparito”) sa Griego. Ang panahunang perpekto ay nangangahulugan ng gawa o kalagayang nakaraan at nagpapatuloy. Sa 2 Juan 7, sinasabi ni Juan na ang mga magdaraya ay tumatangging “magpahayag na si Jesucristo ay napariritong nasa laman,” na ginagamit ang panahunang pangkasalukuyan sa Griego.
Ang Lucas 24:39; Juan 2:19-22; 20:26-27; at Mga Gawa 2:30-31 ay nagpapakita rin na si Jesus ay may katawang pisikal pagkatapos ng Kaniyang pagkabuhay na maguli.
T: Sa 1 Juan 4:4, sino ang “sila” na dinadaig ng mga Cristiano?
S: Hindi ito tumutukoy sa mga di-personal na pakikibaka o mga kasalanan; ito’y personal. Hindi lamang ito tumutukoy sa mga bulaang propeta, kundi pangunahing tumutukoy ito sa mga espiritung nasa likod ng mga bulaang guro. Nararapat nating makilala at mapagtagumpayan ang pagsampalataya sa mga huwad na espiritung ito, gaya ng nararapat nating mapagtagumpayan ang ibang mga tukso.
T: Sa 1 Juan 4:5, ano ang pananaw ng sanglibutan?
S: Ang sanglibutan ay may maraming nagsasalungatang pananaw, datapuwa’t sa pangkalahatan, anomang inaakala ng isang tao na matuwid sa kaniyang sariling paningin, ay maaari niyang gawin. Isang anyo nito ay ang maaari nilang gawin ito hangga’t hindi ito hayagang nakasasakit sa iba. Ang ikalawang pananaw ay ang “YOLO” (you only live once), minsan ka lamang mabubuhay, kaya’t kamtin mo ngayon din ang lahat ng kaluguran na iyong makakaya. Ang ikatlong pananaw ay na hindi ka dapat maging mapanghatol sa anomang ibang pananaw, - samakatuwid baga, maliban sa Cristianismo.
T: Sa 1 Juan 4:5, bakit lalong dinidinig ng sanglibutan ang mga bulaang guro kay sa mga Cristiano rito?
S: Sila’y nakikinig sapagka’t sila’y nadaya, o di kaya’y dinaya ang kanilang sarili sa tatlong paraan: isip, damdamin, at kalooban.
Isip: Batay sa kanilang mga palagay at paniniwala, maaaring lalong makatuwiran ang mabuhay para sa ngayon. Ang ilang di-Cristiano ay lubhang mapag-alinlangan; ibig nilang paniwalaan na walang anomang bagay na halos tiyak, kaya’t ipinamumuhay nila ang kanilang buhay na “nagtataya sa magkabilang panig”. Gaya ng sinasabi ng isang kamiseta, “ang buhay ay walang katiyakan, kaya’t unahin mo ang panghimagas.” Ang ibang di-Cristiano ay naiiba; sila’y lubhang madaling mapaniwala, na sumasampalataya sa mga bagay na hindi nila dapat paniwalaan. Kung ang isang bagay ay kasinungalingan, ang kanilang buong sistema ng paniniwala ay guguho, kaya’t sa kadahilanang iyon, ayaw nilang ito’y maging kasinungalingan.
Damdamin: May mga bagay na lalong kaaya-ayang paniwalaan kay sa ibang mga bagay. Kung ang dalawang bagay ay itinuturing na magkasing-totoo, ang ilang tao ay matibay na maniniwala sa lalong kaaya-aya, dahil lamang sa ito’y lalong kaaya-aya.
Kalooban: Ang ilang tao ay sinasadyang pumiling maniwala sa isang bagay o maging bahagi ng isang bagay. May ilang Mormon sa Utah na hindi naniniwala na ang Mormonismo ay totoo. Datapuwa’t sila’y Mormon pa rin sapagka’t kung sila’y umalis, iiwan sila ng kanilang asawa, at isasama ang mga anak. Kung ang isang tao ay umalis sa Mormonismo, maaari siyang tanggalin ng kaniyang among Mormon, o maaaring hindi na siya makapagbili nang gayon karami sa mga kliyenteng Mormon. Sa Islam, ayon sa batas ng Sharia, kapag ang isang lalake ay umalis sa Islam siya’y papatayin kung hindi siya babalik. Ang ilang Muslim ay gayon din ang palagay para sa mga babae, at ang iba ay nagsasabing hindi, siya’y ikukulong na lamang nang walang takdang panahon.
T: Sa 1 Juan 4:7, yamang ang Dios ay pag-ibig, hindi baga nangangahulugan iyon na ang pag-ibig ay Dios at ang lahat ng ginagawa dahil sa pag-ibig ay kusang ginagawa para sa Dios, gaya ng ipinahahayag ng mga liberal na Cristiano?
S: Hindi. Gaya ng sinabi ng isang Cristiano, “Kinuha ng ating kultura ang katotohanan na ang Dios ay pag-ibig, at binaligtad ito upang gawing kanilang diyos ang pag-ibig.” Ang isang bagay na ginagawa dahil sa pag-ibig sa salapi ay hindi ginagawa para sa Dios, gaya ng ipinakikita ng Mateo 6:24. Isang halimbawa na masama ang umibig sa mga tao nang higit kay sa Dios ay ang Mateo 10:37, kung saan sinasabi ni Jesus, “Ang umiibig sa ama o sa ina ng higit kay sa akin ay hindi karapatdapat sa akin; at ang umiibig sa anak na lalake o anak na babae ng higit kay sa akin ay hindi karapatdapat sa akin.”
T: Sa 1 Juan 4:9, paano tayo nabubuhay sa pamamagitan ni Jesus?
S: May di-kukulangin sa apat na paraan na ito’y totoo.
Ngayon sa lupa ay mabubuhay tayo na nalalamang tayo’y patungo sa langit. Titigil tayo sa paggawa ng mga bagay na hindi nakalulugod sa Dios, titigil sa pagsasabi ng mga bagay na hindi Niya ibig na ating sabihin, at nanaisin nating mabuhay upang bigyang-lugod Siya. Hindi lamang na tayo’y sumusunod sa Kaniya, kundi Siya rin ay ating iibigin. Hindi natin ito magagawa sa ating sarili, datapuwa’t tayo’y nabubuhay sa pamamagitan ni Jesus sa pamamagitan ng Espiritu Santo na nananahan sa loob natin.
Pagkamatay, wala tayong sariling karapatan o kagalingan upang pumaroon sa langit. Datapuwa’t binayaran ni Jesus ang pantubos para sa atin, at sa pamamagitan Niya ay may karapatan tayong mabuhay nang walang hanggan na kasama Niya, na nakaupong kasama ni Cristo (Efeso 2:6).
Ang ating nakaraan ay napawi nang lubos. Makapamumuhay tayo nang walang pagkakasala dahil sa mga nakaraang bagay na ating ginawa. Kung ang iyong nagawa ay hindi kasing-sama ng ginawa ni Saulo ng Tarso (bago siya naging si Pablo), kung gayo’y ikaw man ay makararanas ng kalayaan sa pagkakasala na tinamo ni Pablo.
Ang iba ay nararapat makakita ng ating masunuring pag-ibig sa Dios, kahit sa mga panahong hindi natin ibinabahagi ang evangelio. Nararapat din nating tanggapin ang ibang mga mananampalataya, gaya ng pagtanggap sa atin ni Cristo (Roma 15:7) at huwag kilalanin ang sinoman ayon sa laman (2 Corinto 5:16)
Sa kababaang-loob ay nakikita natin na tinataglay natin ang mga walang hanggang kayamanan sa mga sisidlang lupa (2 Corinto 4:7). Wala tayong maipagmamalaki sa ating nagawa (Filipos 3:4-7) kundi ang maipagmamalaki lamang natin ay ang ginawa ni Cristo sa pamamagitan ng krus (Galacia 6:14).
T: Sa 1 Juan 4:10, kinakailangan baga nating pagkaabalahan ang pag-ibig sa Dios, yamang ang Dios ang may pasimula?
S: Ang 1 Juan 4:10 ay hindi maaaring mangahulugan na hindi natin kailangang ibigin ang Dios, sapagka’t iyon ay sasalungat sa 1 Juan 4:19-21. Gayon din, kapuwa ang mga Calvinista at ang mga di-Calvinista ay sumasang-ayon na ang pagtatalaga sa Efeso 1:5 at sa ibang mga dako ay hindi nangangahulugan na ang mga mananampalataya ay hindi umiibig sa Dios, na salungat sa kasulatan.
Bagkus, kapuwa ang 1 Juan 4:10 at 4:19 ay nagpapakita ng kaayusan at ng pasimula, sa dalawang paraang nagtutulungan. Nang ang sangkatauhan ay napahamak, mangmang, at walang pag-ibig sa Dios, tayo’y inibig ng Dios at sinugo si Jesus upang mamatay dahil sa atin. Nang tayo, bawa’t isa, ay walang malasakit sa Dios o maging mga aktibong kaaway pa nga ng Dios, tayo’y inibig pa rin muna ng Dios. Ang kaisipan na iniibig ng Dios ang mga unang umibig sa Kaniya, dahil sa kanilang pag-ibig sa Kaniya, ay binabaligtad ng 1 Juan 4:10,19.
T: Sa 1 Juan 4:12, paanong walang sinomang nakakita sa Dios bukod kay Jesus, yamang nakita ni Isaias ang Panginoon sa Isaias 6:1?
S: Sa 1 Juan 4:12, walang sinomang nakakita sa Dios sa laman, bukod sa pagpapakilala ni Jesus sa Kaniyang sarili sa lupa. Sa Isaias 6, ito’y inuunawa bilang isang pangitain. Gayon man, maging sa pangitaing ito, nadama ni Isaias na siya’y napahamak dahil sa kalapitan sa kabanalan ng Dios at sa kaniyang makasalanang likas.
T: Sa 1 Juan 4:13-15, paano tayo nananahan sa Dios at ang Dios sa atin?
S: Ang mga ito’y magkahanay na parirala rito.
Tayo’y nananahan sa Dios: Ang ating buhay ay natatagong kasama ni Cristo sa Dios. Pagka si Cristo ay nahayag, tayo man ay mahahayag din. (Colosas 3:3-4) Sa mga naghandog ng kanilang buhay sa Dios, ibinabahagi ng Dios sa kanila ang Kaniyang buhay.
Ang Dios ay nananahan sa atin: Ang Dios ay nananahan sa loob natin sa pamamagitan ng Espiritu Santo, na tinatawag ding Espiritu ni Cristo. Tayo’y tulad ng Kaniyang mga kamay sa lupa, at ng pagpapahayag ni Cristo sa iba. Ang Dios ay nananahan sa atin, at nakikita Niya ang mga bagay samantalang ating nararanasan ang mga ito.
T: Sa 1 Juan 4:13-15, bakit sa palagay mo tayo nilalang ng Dios, yamang mayroon na Siyang mga anghel at mga hayop?
S: Di-tulad ng mga anghel at mga hayop, ang mga lalake at mga babae lamang ang sinasabing nilalang ayon sa larawan ng Dios. Maaari nating ilarawan, sa paraang may hangganan, ang ilan sa mga katangian ng Dios, gaya ng pag-ibig. Ang Dios ay maaaring manahan sa atin, na anopa’t sa isang antas ay maaari Niyang maranasan ang ating nararanasan, at makita ang sanglibutan sa pamamagitan ng ating mga mata.
Para sa Kaniyang kaluwalhatian: Nilalang ng Dios ang Kaniyang mga anak para sa Kaniyang kaluwalhatian. Isaias 43:7; 61:3.
Mga taong iibigin: Lubhang iniibig tayo ng Dios. Mga Awit 145:9,17; 1 Juan 3:1.
Upang maging Kaniyang mga anak: 1 Juan 3:1-2; Galacia 3:28, Roma 8:15-17
Upang manahan sa atin: 1 Juan 4:12-16; Roma 8:9-11
Ninanais ng Dios na walang sinomang mapahamak. Ezekiel 18:23,32; 33:11; 2 Pedro 3:9. Gayon man, ang Dios ay hindi nagsisisi sa paglalang sa mga yaong, kung bibigyan ng pagkakataon, ay malayang pumipiling itakuwil Siya. Pauna nang nalalaman ng Dios na sila’y magkakasala, at gayon ma’y pinili pa rin Niyang huwag panghimasukan ang kanilang pagpili o “alisan sila ng pagkalalang”.
Marahil ang bahagi ng dahilan kung bakit pinili ng Dios na lalangin ang mga nilalang na magiging ayon sa Kaniyang larawan ay kahawig ng dahilan kung bakit pinipili ng mga magulang na magkaanak. Oo, ang mga anak ay magastos, dahil sa mga lampin at pagkain, at oo ang mga anak ay magdudulot ng kapighatian dahil sa kanilang mga sakit, mga sugat, at pagsuway, datapuwa’t sa kabila ng lahat, ginagawa ng pag-ibig na ito’y sulit.
T: Sa 1 Juan 4:17, paanong may “di-ganap na pag-ibig” laban sa pag-ibig na nalubos o naging sakdal sa atin?
S: Ang pag-ibig ay maaaring hindi ganap sa kaalaman, o hindi ganap sa pagtatalaga, datapuwa’t ang dalawa ay madalas na magkasama.
Ang kaalaman ay tumutulong sa paglulubos ng pag-ibig: Ang pag-ibig ng isang tao sa Dios ay maaaring lumago kapag lalo niyang nakikilala ang Dios, ang Kaniyang pagkalinga sa kaniya, at ang Kaniyang mahahalagang pangako. Habang lalo mong iniibig ang Dios ay lalo mong nanaisin na ipahayag ang iyong pag-ibig sa pamamagitan ng iyong pagtatalaga sa pagbibigay-lugod sa Kaniya.
Ang pagtatalaga ay tumutulong sa paglulubos ng pag-ibig: Kung ang isang tao ay nakatalaga sa pag-ibig sa isang tao, kung gayo’y kikilos siya nang naaayon. Karaniwan ay susunod na ang damdamin.
Walang pasubaling pag-ibig: Maaari nating ibigin ang Dios at ang iba nang may pasubali. Ang ilan ay umalis sa pananampalataya sapagka’t ibig nilang sumunod sa Dios, - hangga’t mabuti ang kanilang kalagayan. Mabuti na lamang at hindi ganoon si Job. Ang ilan ay susunod sa Dios hangga’t hindi kinukuha ng Dios ang kanilang asawa. Mabuti na lamang at hindi ganoon si Ezekiel at si Hudson Taylor. Ang ilan ay susunod sa Dios hangga’t iniingatan ng Dios ang kanilang sangbahayan laban sa masasamang tao. Mabuti na lamang at hindi ganoon si Corrie ten Boom. Maaaring mapagtanto natin na wala sa ating sarili ang kakayahang magkaroon ng walang pasubaling pag-ibig sa Dios, o ng walang pasubaling pag-ibig sa iba, kasama na ang mga gumawa sa atin ng masama. Maaaring mapagtanto natin na hindi tayo makaiibig nang walang pasubali, kung hindi iibig ang Dios sa pamamagitan natin.
T: Sa 1 Juan 4:18, yamang “ang sakdal na pagibig ay nagpapalayas ng takot”, bakit tayo nararapat matakot sa Dios sa 2 Corinto 5:11?
S: May dalawang uri ng takot.
Nararapat tayong matakot sa Dios, sa isang takot na kaayon ng pag-ibig. Ang mga Cristiano ay nararapat matakot sa Dios sa diwa ng pagkamangha sa Kaniya at paggalang sa Kaniyang katarungan, kaalaman, at kapangyarihan. Ang ating takot ay nararapat maging yaong uri na nagbubunga ng ating pagpupuri sa Dios sa Mga Awit 22:23. Sapagka’t walang paraan upang magkaroon ng buhay na walang hanggan nang hiwalay sa biyaya ng Dios, ang Dios ay may lalong dakilang kapangyarihan sa lahat kay sa kapangyarihan lamang sa buhay at kamatayang pisikal.
Ang ilang talata na nagbibigay-diin sa wastong paraan ng pagkatakot sa Dios ay ang Job 28:28; Mga Awit 15:4; 34:11; 40:1-3; Mga Kawikaan 1:7; 2:4. Ang ilang talata na nagpapakita na mali ang hindi matakot sa Dios ay ang Mga Awit 55:19; Mga Kawikaan 1:29; 9:10; 10:27; 15:33; at Jeremias 2:19.
Hindi tayo nararapat matakot sa sinoman pang iba. Hindi natakot si David sa kaniyang mga kaaway sa Mga Awit 3:6. Sinasabi ng Mga Awit 23:4 na hindi tayo nararapat matakot sa anomang kasamaan, at sinasabi ng Mga Awit 27:1-3 na hindi tayo nararapat matakot sa iba. Ang iba pang mga talata ay ang Mga Awit 46:2; 49:5; Mga Kawikaan 29:25.
T: Sa 1 Juan 4:19-20, bakit hindi maaaring tapat na sabihing iniibig mo ang Dios kapag kinapopootan mo ang iyong kapatid?
S: Hindi ito tahasang sinasabi ng Kasulatan, datapuwa’t maaaring may ilang kadahilanan ito.
Paghahambing ng kahirapan: Kung hindi natin maibig ang ating mga kapatid na lalake at babae kay Cristo, na ating nakikita, nahihipo, at nakakausap nang tuwiran, lalong mahirap ibigin ang Dios, na hindi pa natin nakikita, nahihipo, at nakakausap nang mukhaan.
Ang nasa loob natin: Kung ang Espiritu ng Dios ay nagbibigay sa atin ng pag-ibig sa iba, at wala tayong pag-ibig na yaon sa iba, sa wari ay wala sa atin ang Espiritu ng Dios, at tayo’y hindi ligtas.
T: Sa 1 Juan 4:20-21, paano tayo nararapat umibig sa iba?
S: Nararapat nating ibigin ang iba sa halos lahat ng paraan. Nararapat tayong umibig sa gawa, hindi lamang sa salita (Santiago 2:14-16), nang may pagpapakasakit, at gaya ng pag-ibig sa atin ng Dios (1 Juan 4:19). Ang pag-ibig ang pinakamahalaga sa mga kabanalang Cristiano (1 Corinto 13, lalo na ang mga talatang 1-3, 13).
Ang tanging paraan na hindi tayo nararapat umibig, ay ang umibig sa sinoman, maging sa ating sariling sangbahayan, nang higit kay sa pag-ibig natin sa Dios. Kung ang inaakala nating pag-ibig sa isang tao ay nagiging dahilan upang suwayin natin ang Dios, kung gayo’y iyon ay naligaw o maling pag-ibig.
T: Ang 1 Juan 5:1 baga ay nangangahulugan na ang bawa’t nananampalataya na si Jesus ang Mesias ay paroroon sa Langit?
S: Hindi. Gaya sa 1 Juan 4:2, ito’y isang kinakailangang kondisyon, datapuwa’t hindi sapat na kondisyon, upang maging isang mananampalataya. Kawili-wili na ang wikang Griego ay may hindi lamang isa kundi dalawang salita para sa pananampalataya. Ang isang salita ay ginagamit sa Biblia para sa pagtitiwala at pag-asang ipinagkakatiwala ang buhay, at ang isa namang salita ay ginagamit sa Biblia para lamang sa pagsang-ayon ng isip.
T: Sa 1 Juan 5:1b, ang “ipinanganak niyaon” baga ay tumutukoy kay Jesus o sa ibang mga mananampalataya?
S: Bagaman totoo na ang mga umiibig sa Ama ay nararapat ding umibig kay Jesus, hindi iyon ang sinasabi ng talatang ito. Ito’y tumutukoy sa ibang mga mananampalataya dahil sa tatlong kadahilanan.
Pinagtatapat ng 1 Juan 4:20 ang pag-ibig sa Dios at ang pagkapoot sa iyong kapatid
Iniuutos ng 1 Juan 4:21 sa lahat ng umiibig sa Dios na ibigin ang kanilang kapatid.
Sinasabi ng 1 Juan 5:2 na nararapat nating ibigin ang mga anak (maramihan) ng Dios.
Kaya’t ang 1 Juan 5:1b, na nasa pagitan ng wakas ng kabanata 4 at ng 1 Juan 5:2, ay tumatalakay sa paksang siya ring tinatalakay ng ibang mga talata. Sa wari ay nagkakaisa ang mga komentarista sa pagsasabing ito’y tumutukoy sa ibang mga mananampalataya.
T: Sa 1 Juan 5:1b, paanong ang bawa’t umiibig sa Ama ay umiibig din naman sa “ipinanganak niyaon”?
S: Iniibig tayo ng Ama, at kung iniibig mo ang Ama, iibigin mo ang mga iniibig Niya. Iniuutos sa atin ni Jesus na ibigin ang ating mga kapatid na lalake at babae.
Nararapat tayong maging isa (Juan 14:20). Nararapat tayong malubos sa pagkakaisa (Juan 17:23) upang makilala ng sanglibutan na sinugo ng Ama si Jesus. Hindi tayo nararapat magsikap na lumikha ng pagkakaisa, kundi ingatan ang pagkakaisa ng Espiritu (Efeso 4:3). Sa wakas, sa praktikal na pananalita, kung gugugulin mo ang walang hanggan sa langit na kasama ang lahat ng iyong mga kapatid na lalake at babae kay Cristo, mabuti pang matuto ka na ngayon na kapuwa kalugdan at ibigin sila!
T: Sa 1 Juan 5:3-4, bakit lubhang magkaugnay dito ang pag-ibig sa Dios at ang pagtupad sa Kaniyang mga utos?
S: Inuulit lamang ni Juan ang sinabi ni Jesus sa Juan 14:21,23-24. Kung ninanais mong huwag ipahayag ang iyong pag-ibig, maaaring itanong ng isa kung may pag-ibig ka nga sa simula pa. Isa sa mga pangunahing paraan ng pagpapahayag natin ng ating pag-ibig sa Dios ay ang pagtupad sa Kaniyang mga utos. Kung sinasabi ng isang tao na tayo’y nabubuhay sa ilalim ng biyaya, at dahil dito ay hindi natin kailangang sundin ang anomang ayaw natin, sabihin mo sa kaniya na kailangan niyang basahin muli ang Juan 14.
Isang kaugnay na bunga nito ay ang mga kautusan ng Matandang Tipan. Makatitingin tayo sa maraming kautusan at makakita ng karunungan sa mga ito para sa kalinisan ng katawan, sa pag-iingat ng kanilang pagkakakilanlan bilang isang bayan, at iba pa. Datapuwa’t hindi natin dapat hayaan na bulagin tayo ng mga bagay na iyon sa katotohanan na ang ilang kautusan at seremonya ay walang likas na layuning nakabubuti sa bayan. Bagkus, ito ang ibinigay ng Dios upang maipahayag nila ang kanilang pag-ibig sa Kaniya sa pamamagitan ng kanilang pagsunod. Ngayon ay hindi na natin pinahahaba ang mga gilid ng buhok ng mga lalake, at hindi na ipinagdiriwang ang mga bagong buwan at ang mga haing hayop sa kasalukuyan, datapuwa’t ipinahahayag pa rin natin ang ating pag-ibig sa pamamagitan ng pagtupad sa mga utos na ibinigay sa atin ng Dios ngayon.
T: Sa 1 Juan 5:4-5, ano ang pagtatagumpay na dumadaig sa sanglibutan?
S: Ang ating pagtatagumpay ay may tatlong bahagi: ang pagkamit ng tagumpay, ang pagpapahayag ng tagumpay, at ang pagsasakatuparan ng tagumpay. Kinamit ni Cristo ang tagumpay ng Kaniyang bayan laban sa kasalanan sa pamamagitan ng Kaniyang pagkabuhay na maguli. Gayon din naman ay ipinahahayag natin ang ating tagumpay kapag tinanggap natin si Cristo, at ipinakikita ito sa sanglibutan sa pamamagitan ng pagpapahayag ng ating pagbabautismo. Isinasakatuparan natin ang tagumpay na yaon, sa buhay na ito, sa pamamagitan ng ating matagumpay na pakikibaka laban sa kasalanan.
T: Sa 1 Juan 5:6, ano ang tubig at dugo na sa pamamagitan nito ay naparito si Jesus?
S: Bago sagutin ang tanong na ito, talakayin muna natin kung paano sasagutin ang tanong na ito. Hindi natin kailangang humanap ng isang simbolismo na hindi mauunawaan ng mga mananampalataya sa una at ikalawang siglo; ito’y simbolismong mauunawaan nila. Ikalawa, makahahanap tayo ng kahawig na simbolismo sa mga sinulat ni Juan, gaya ng nararapat tayong ipanganak ng tubig at ng Espiritu sa Juan 3:5, at ng pagbibigay ni Jesus ng tubig na buháy sa Juan 4:10. Ikatlo, maaari nating isaalang-alang kung sino ang nilalabanan ni Juan sa ibang bahagi ng aklat, ang mga proto-Gnostiko na nagkakaila na si Jesucristo ay naparitong nasa laman (1 Juan 4:2).
Ang sagot ay naparito si Jesus sa pamamagitan ng dugo, sa laman, at ang lamang yaon ay binautismuhan sa tubig. Ninais ni Cerinto na ihiwalay ang taong si Jesus sa banal na Cristo, datapuwa’t binibigyang-diin ni Juan na hindi lamang si Jesus, hindi lamang si Cristo, kundi si Jesucristo na walang paghihiwalay sa 1 Juan 5:6. Si Tertuliano (198-220 A.D.) ang unang nakikilalang nagturo nito.
Tungkol naman sa ibang mga pananaw, sinabi ni Agustin ng Hipona na ito’y tumutukoy sa dugo at tubig mula sa tagiliran ni Jesus sa Juan 19:34. Inakala nina Calvino at Lutero na ito’y tumutukoy sa ating pagbabautismo sa tubig at sa ating pakikibahagi sa Hapunan ng Panginoon. Sinabi nina Plummer at Candlish na ito’y may kaugnayan sa mga haing dugo ng Matandang Tipan at sa tubig na panglinis. Tingnan ang The Expositor’s Bible Commentary vol.12 p.350 para sa higit pang kaalaman. Sa p.353 ay idinadagdag nito na anoman ang kahulugan nito sa 1 Juan 5:6, sa 1 Juan 5:8 ang tubig at dugo ay tumutukoy sa pagbabautismo at sa Hapunan ng Panginoon.
T: Ang 1 Juan 5:7-8 baga [ayon sa anyo nito sa King James Version] ay idinagdag sa Biblia?
S: Ito’y isang pagdaragdag na wala sa mga orihinal na manuskrito. Gaya ng sinasabi ng General Introduction to the Bible p.484, “Sa katunayan, ang pagtanggap sa lalong mahabang anyo bilang tunay na bahagi ng teksto ng 1 Juan ay lumalabag sa halos bawa’t pangunahing tuntunin ng kritisismong tekstuwal.” Gayon man, ang mga Cristianong nagnanais ng King James Version ay karaniwang tumatanggap sa bahaging ito, at narito ang mga pangangatuwiran ng kapuwa panig.
Pananaw na Idinagdag Nang Lumaon: Titingnan muna natin ang mga manuskritong may 1 Juan at wala nito, at saka ang mga manunulat ng Iglesia na hindi tumutukoy rito.
Mga Manuskrito ng Biblia at mga pamilya ng manuskrito na may 1 Juan 5:6-9 datapuwa’t wala ng pagdaragdag na ito.
Vaticanus [B] 325-350 A.D.
Sinaiticus [Si] 340-350 A.D.
Bohairic Coptic [Boh] ika-3/ika-4 na siglo
Alexandrinus [A] c.450 A.D.
Sahidic Coptic [Sah] ika-3/ika-4 na siglo
Siriako
Ilang Armenio [Arm] mula sa ika-5 siglo
Etiope [Eth] mula c.500 A.D.
Georgiano [Geo] mula sa ika-5 siglo
Bizantinong Leksiyonaryo (K, L, P)
Arabe
Eslabo
048 orihinal, 33, 81, 322, 323, 436, 945, 1067, 1175, 1241, 1243, 1292, 1409, 1505, 1611, 1735, 1739, 1846, 1881, 2138, 2298, 2344, 2464,
Psi, 1844, 1852 ay may bahagyang naiibang pambalarilang pangwakas para sa pagpapatotoo.
L833 ay may “bautismo” sa halip na “tubig”
Amiatinus Latin Vulgata unang kalahati ng ika-8 siglo
Codex Fuldensis Latin Vulgata 546 A.D. (pinakamatandang Vulgata)
Vallicellianus Latin Vulgata 735-804 A.D.
Ang mga sumusunod na manunulat ng iglesia ay sumisipi mula sa 1 Juan o tumatalakay sa Trinidad, at hindi kailanman binabanggit ang pagdaragdag na ito.
Ireneo (182-188 A.D.) ay tumutukoy sa 6 na talata sa 1 Juan
Tertuliano (198-220 A.D.)
Clemente ng Alejandria (193-217/220 A.D.)
Hipolito (222-235/6 A.D.)
Origenes (225-254 A.D.)
Cipriano ng Cartago (c.246-258 A.D.) Gayon man, kawili-wili ang The Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series vol.7 talababa gamma p.323. Sinasabi nito sa isang bahagi, “Inakala na ang mga ito [ang mga karagdagang salita] ay sinipi ni S[an] Cipriano sa kaniyang akda tungkol sa Pagkakaisa ng Iglesia; at ang pagsiping ito, kung isang katotohanan, ay magiging lubhang mahalaga, sapagka’t iuurong nito ang kanilang pagkatanggap sa isang maagang panahon. Datapuwa’t si Tischendorf (Gk. Test., Ed., viii, ad. Loc.) ay nagbibigay ng mga dahilan upang paniwalaan na ang pagsipi ay sa anyo lamang, at sa katunayan ay sa huling sugnay ng talatang 8.”
Dionisio ng Alejandria (246-265 A.D.)
Jeronimo (373-420 A.D.)
Gregorio Nacianceno (330-391 A.D.) sa pagpapatunay sa Trinidad ay tumutukoy sa talatang ito datapuwa’t wala ang pagdaragdag. “Paano naman si Juan, nang sa kaniyang Pangkalahatang Sulat ay sinasabi niya na may Tatlong nagpapatotoo, ang Espiritu at ang Tubig at ang Dugo?” On The Holy Spirit kab.19 p.323-324 (The Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series vol.7) Likas sanang masisipi ni Gregorio ang pagdaragdag, kung nababatid niya ito sa kaniyang kasulatan.
Ambrosio ng Milan (340-397 A.D.) ay sumipi rin sa 1 Juan 5:6 sa pagtalakay sa Espiritu Santo at sa Trinidad, at hindi niya sinipi ang 1 Juan 5:7. Ang tanging makatuwirang paliwanag ay sapagka’t wala ito roon.
Agustin ng Hipona ay tumutukoy rin sa 1 Juan nang wala ang mga talatang ito.
Quodvultdeus (c.453 A.D.)
Kaya nga, ito’y idinagdag sa King James Version, sa Vulgata, at sa mga relihiyosong kasulatan mula noong mga 380 A.D.
Binabanggit ng Today’s Handbook for Solving Bible Difficulties p.50-52 na ito’y nasa 8 manuskritong Griego lamang. Lalong mahalaga, sa apat sa walo ito’y nasa gilid ng pahina, hindi sa teksto. Sa ibang salita, ito’y isang tala na idinagdag ng isang tao sa gilid ng kaniyang pahina, gaya ng paggawa ng mga Cristiano ng mga tala sa kasalukuyan. Nang lumaon, kinopya ng isang tao ang tala sa gilid tungo sa teksto. Gayon din, bagaman malawakang sinipi ng mga manunulat ng iglesia ang 1 Juan, at maraming isinulat sa pagtatanggol sa Trinidad, wala kahit isa man sa kanila ang sumipi sa 1 Juan 5:7-8 upang ipagtanggol ang Trinidad. Ang bahagi ring ito ay wala sa Siriako, Coptic, Armenio, Etiope, Arabe, Eslabo, at sa wari ay sa lahat maliban sa Latin. Gayon man, wala man lamang ito sa unang anyo ng Matandang Latin/Italic o sa Vulgata na inilabas ni Jeronimo, ayon sa A Textual Commentary on the New Testament ika-2 edisyon p.648.
Kapuwa idinadagdag ng When Critics Ask p.540-541 at ng The Complete Book of Bible Answers p.73-74 na ang tanging dahilan kung bakit ito’y nasa anomang huling manuskritong Griego ay sapagka’t si Erasmo ay pinilit na isama ito sa kaniyang ikatlong edisyon ng Bagong Tipang Griego noong 1522. Si Erasmo mismo ang nag-alis nito sa kaniyang una at ikalawang edisyon 3/1/1516 at 1519. Sinabi ni Erasmo na isasama niya ito kung, at kung lamang, may masusumpungang kahit isang manuskritong Griego na mayroon nito. Pagkatapos gawin ni Erasmo ang kaniyang ikalawang edisyon, may isang nasumpungan. Ito’y tinatawag na Codex Gregory 61, na kinopya ng isang prayleng Franciscano na nagngangalang Froy (o Roy) na isinulat noong 1520 (pansinin ang petsa). Yamang hindi nalalaman ni Erasmo ang pinagmulan, idinagdag niya ito sa kaniyang ikatlong edisyon noong 1522 sapagka’t ibig ng Iglesia Katolika na ito’y idagdag. Isang manlilimbag, si Fayerabend, ang nagdagdag nito sa Biblia ni Lutero noong 1574.
Ang iskolar ng Griego na si Bruce Metzger sa Textual Commentary Ikalawang edisyon p.715-716 ay may lalong malawak na pagtalakay.
Buod ng pananaw na idinagdag nang lumaon: Sinasabi ng General Introduction to the Bible p.484, “Sa katunayan, ang pagtanggap sa lalong mahabang anyo bilang tunay na bahagi ng teksto ng 1 Juan ay lumalabag sa halos bawa’t pangunahing tuntunin ng kritisismong tekstuwal.”
Pananaw na orihinal: Kinakailangang aminin na ang tatlong pinakamatandang manuskritong Griego na may 1 Juan 5:7-8 ay may petsang ika-10 at ika-12 at ika-14 na siglo, ito’y wala sa pamilya ng mga manuskritong Bizantino, at wala man lamang sa orihinal na Latin Vulgata. Ito’y nasa mga sumusunod na minuscule:
Codex Gregory 61 (1520/1521 A.D. ng prayleng Franciscano ng Oxford na si Froy/Roy). Tinatawag ding codex Montfortianus. (Ang 61 at 629 ay may bahagyang naiibang pagbasa kay sa iba.) Isinulat pagkatapos sabihin ni Erasmo na hindi niya ito isasama sa kaniyang Biblia malibang makapagharap sila ng isang manuskritong Griego na mayroon nito. Ito’y ibinigay kay Erasmo bilang isang “lalong matandang” tekstong Griego, at noon ay atubiling isinama ito ni Erasmo.
88variant – manuskrito ng ika-12 siglo, at ang 1 Juan 5:7-8 ay idinagdag nang lumaon sa sulat-kamay ng ika-16 na siglo sa Napoles
221variant - Ibang pagbasa na idinagdag sa isang manuskritong orihinal na mula sa ika-10 siglo na nasa Oxford ngayon
429variant - isang ibang pagbasa na idinagdag sa isang manuskrito ng ika-16 na siglo sa Wolfenbuttel
629 – ika-14 na siglo sa teksto, hindi isang ibang pagbasa
636variant - isang ibang pagbasa na idinagdag sa isang manuskrito ng ika-16 na siglo sa Napoles
918 - manuskrito ng ika-16 na siglo sa Escorial, España. Nasa teksto, hindi isang ibang pagbasa
2318 - manuskrito ng ika-18 siglo sa Bucarest, Rumania. Nasa teksto, hindi isang ibang pagbasa
w110 ika-16 na siglo, sipi ng Complutensian Polyglot Bible ni Ximenes na inilimbag noong 1514.
Sa apat sa mga naunang manuskrito ito’y nasa gilid ng pahina bilang isang pagdaragdag nang lumaon, hindi sa pangunahing teksto. Maliban marahil sa 629, ito’y wala sa kahit isang kilalang manuskritong Griego bago ang panahon ni Erasmo.
Cavensis Latin Vulgata (España, ika-9 na siglo)
Toletanus Latin Vulgata (ika-10 siglo)
Ilang Armenio [Arm] mula sa ika-5 siglo
Ang ikalawang pinakamaagang dako na kinasusumpungan nito ay sa akdang Liber Apologeticus, na isinulat ng Kastilang ereheng si Prisciliano o ng kaniyang tagasunod na si Obispo Instancio noong mga 385 A.D.
Ito’y nasa mga sinulat din ni Varimadum (380 A.D.)
Anonymous Treatise On Rebaptism (250/4-256/7 A.D.) kab.18 Ante-Nicene Fathers vol.5 p.677 ay tumutukoy sa 1 Juan 5:8. Gayon man, sinasabi ng talababa na sinisipi nito ang pormulang Latin, hindi ang Griego.
Sa mga sinulat ng Speculum (ika-5 siglo).
Juan Casiano, ang ama ng kamaliang semi-Pelagiano (435 A.D.).
Ang Kagalanggalang na si Beda
Ito’y nasa iba’t ibang bersiyong Italic at sa bersiyong Clementino ng Latin na vulgata. “patotoo/saksi sa lupa, espiritu, tubig at dugo, at ang tatlo ay iisa kay Cristo Jesus. At ang tatlo ay nagpapatotoo/sumasaksi sa langit, ang ama, ang verbo, at ang espiritu.”
Sinasabi ng Encyclopedia of Bible Difficulties p.375 na ito’y nasa Matandang Latin/Italic noong ikalimang siglo pa lamang, at sa napakahuling minuscule 635 sa gilid ng pahina.
Ito’y nasa Latin na Biblia noong Gitnang Panahon, at sa King James version, at ito’y tinanggap ng Iglesia Katolika nang mahigit sa 900 taon. Datapuwa’t hindi ito kailanman tinanggap sa mga Iglesiang Griego o Silanganan.
T: Ang 1 Juan 5:6-8 baga ay nangangahulugan na yamang ang Espiritu Santo ay isang saksi kasama ng tubig at dugo, ang Espiritu Santo ay hindi isang buháy na persona?
S: Hindi. Ang isang saksi ay maaaring isang buháy na persona at gayon din ang isang bagay na walang buhay. Isang karaniwang kamalian ng mga kulto ay na yamang ang Espiritu Santo ay may maraming katangiang wala sa isang tao; kaya nga (sa isang baluktot na pangangatuwiran) ang Espiritu Santo ay hindi maaaring magkaroon ng pagkapersona. Ipinakikita ng 1 Juan 5:6-8 na may tatlong saksi sa katotohanan na si Jesus ay may katawang pisikal. Ang dugo ay tumutukoy sa Kaniyang pagkapako sa krus, at ang Espiritu ay isang panloob na patotoo sa mga Cristiano. Ang tubig ay tumutukoy alinman sa pagbabautismo kay Jesus ni Juan, o marahil sa tubig na nakapaligid sa isang sanggol sa pagsilang.
Ang mga sumusunod ay iba’t ibang katotohanan na itinuturo sa atin ng Biblia tungkol sa pagkapersona ng Espiritu Santo.
Parakletos (ang Mangaaliw, ang nasa ating tabi). Juan 14:16,26, Juan 15:26
Nakaaalam ng mga kaloob-loobang pagiisip ng Dios 1 Corinto 2:10-11
Nagsasalita sa atin. Mga Gawa 13:2, Hebreo 3:7
Nagpapaalaala sa atin. Juan 14:26
Gaya ng isang magulang, upang tayo’y hindi maging mga ulila (orphanos sa Griego). Juan 14:18
Pumapatnubay sa atin. Juan 16:13
Nagtuturo sa atin. Juan 14:26 1 Corinto 2:13
Nananahan sa atin. 1 Corinto 3:16, 2 Timoteo 1:14, Roma 8:9,11, Efeso 2:22
Nasa ating mga puso. 2 Corinto 1:22 Galacia 4:6
Siya’y namamagitan para sa atin (ang mga bagay na walang buhay ay hindi nananalangin o namamagitan). Roma 8:26-27
Maaaring hamakin. Hebreo 10:29
Nagpapatotoo tungkol kay Cristo. Juan 15:26
May pagiisip. Roma 8:27
Maaaring pighatiin. Isaias 63:10, Efeso 4:30
Gumagawa ng mga pagpili. 1 Corinto 12:11
May taglay na pag-ibig. Roma 15:30
Maaaring magpasiya na ang mga bagay ay mabuti. Mga Gawa 15:28
Sinasaliksik ang malalalim na bagay ng Dios. 1 Corinto 2:9-10
Dumaraing (at sa gayo’y nagmamalasakit) para sa atin. Roma 8:26
T: Sa 1 Juan 5:7-8, ang NIV baga ay hindi naniniwala sa Trinidad sapagka’t wala rito ang mga salitang ito?
S:
Hindi, iyan ay isang mapanirang kasinungalingan.
Ang isang
paksa ng pagtalakay ay kung ang 1 Juan 5:7-8 baga ay nararapat mapasa ating mga
Biblia o hindi. Ang ikalawang paksa ng pagtalakay ay kung ang NIV baga ay
nagkakaila sa Trinidad o hindi.
Sa kasamaang palad ay isang kasinungalingan ang iyong sabihin na ang NIV ay
hindi naniniwala sa trinidad dahil sa anim na kadahilanan.
1) Kung ang isang tao ay naglimbag ng isang Biblia na kung saan ang 1 Juan 5:7-8 ay nagsasabing, “ang mga nilimbag na Biblia ay katanggap-tanggap”, at ikaw ay [wastong] nagsabi na iyon ay hindi nararapat mapasa Biblia sapagka’t wala ito sa mga unang manuskrito ng Bagong Tipan, nangangahulugan baga iyon na ikaw ay laban sa mga nilimbag na Biblia? Ang paniniwala mo man o hindi sa isang pahayag ay iba sa kung ang pahayag na iyon baga ay nasa Biblia sa isang tiyak na dako.
2)
Ang lahat ng mga tagapagsalin ng NIV ay mga Trinitario na naniniwala na ang
Biblia ay ang Salita ng Dios. (Bilang karagdagang tala, marami sa mga
tagapagsalin ng RSV ay kaduda-duda.)
3) Inaasahan ko na hindi mo inaakala na ang 1 Juan 5:7-8 ang TANGING katibayan
tungkol sa Trinidad sa buong Biblia. Ang ibang mga talata na nagtuturo ng mga
aspekto ng Trinidad, (Iisang di-mapaghihiwalay na Dios, tatlong natatanging
persona, magkapantay sa karangalan, sa likas, datapuwa’t may iba’t ibang
tungkulin, at iba pa) ay itinuturo sa maraming dako, at ang mga iyon ay nasa
NIV.
4)
Ang 1 Juan 5:7-8 ay wala sa kahit isang unang manuskrito ng Bagong Tipan. Ito’y
nasa 8 manuskritong Griego lamang sa kabuuan (kasama ang mga
manuskrito ng Gitnang Panahon), at sa apat sa mga iyon ito’y wala sa teksto
kundi nasa gilid ng pahina.
5)
Ang 1 Juan 5:7-8 ay wala sa Bizantinong Leksiyonaryo (K, L, P), kaya’t inaasahan ko na
hindi mo inaakala na ang Bizantinong Leksiyonaryo ay nagkakaila rin sa
Trinidad. Sa katunayan, bukod sa 4 na iyon, walang manuskritong Griego,
Armenio, Siriako, Etiope, Coptic o maging ng unang Vulgata na mayroon nito, kaya’t
ang lahat baga ng mga manuskritong ito ay hindi naniniwala sa Trinidad?
6) Sa wakas, maraming unang manunulat ng iglesia ang sumulat tungkol sa
Trinidad, at ginamit nila ang halos bawa’t talatang masusumpungan upang
suportahan ang Trinidad. Datapuwa’t wala sa kanila ang gumamit ng 1 Juan 5:7-8.
Ang mga manunulat ng iglesia na nagpatunay sa Trinidad mula sa kasulatan (nang
hindi gumagamit, mangyari pa, ng 1 Juan 5:7-8); sa wari sina Tertuliano,
Novaciano, Clemente ng Alejandria, Atanasio, Hilario, at nang lumaon si
Agustin, at ang lahat ng iba pa ay hindi nakababatid ng mga salitang iyon. Ang
mga unang manunulat ng iglesia na tumukoy sa 1 Juan, datapuwa’t hindi bumanggit
sa 1 Juan 5:7-8, ay kinabibilangan nina Ireneo, Clemente ng Alejandria,
Tertuliano, Hipolito, Origenes, Dionisio ng Alejandria, Jeronimo, Gregorio
Nacianceno, Ambrosio ng Milan, Agustin ng Hipona, Quodvultdeus.
Sa kabilang panig, may
isang wari’y pagtukoy mula kay Cipriano ng Cartago (c.246-258 A.D.) Gayon
man, kawili-wili ang The Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series
vol.7 talababa gamma p.323. Sinasabi nito sa isang bahagi, “Inakala na ang mga
ito [ang mga karagdagang salita] ay sinipi ni S[an] Cipriano sa kaniyang akda
tungkol sa Pagkakaisa ng Iglesia; at ang pagsiping ito, kung isang katotohanan,
ay magiging lubhang mahalaga, sapagka’t iuurong nito ang kanilang pagkatanggap
sa isang maagang panahon. Datapuwa’t si Tischendorf (Gk. Test., Ed., viii, ad.
Loc.) ay nagbibigay ng mga dahilan upang paniwalaan na ang pagsipi ay sa anyo
lamang, at sa katunayan ay sa huling sugnay ng talatang 8.”
Gayon
man, kahangalan ang ipahayag na ang lahat ng mga unang manunulat ng iglesiang
ito, na marami sa kanila ay sumulat tungkol sa Trinidad, ay nagkaila sa
Trinidad sapagka’t hindi sila tumukoy sa 1 Juan 5:7-8.
Kaya’t batay sa anim na kadahilanang iyon, kung sa hinaharap ay marinig mo
ang sinoman na nagsasabi ng kasinungalingan na ang NIV ay nagkakaila sa
Trinidad, inaasahan ko na sila’y iyong itutuwid. Kung sinasabi mo ito sa iba,
at kung ikaw ay isang tapat na Cristiano, kung gayo’y aking ipagpapalagay,
batay sa naunang kaalaman, na titigil ka na sa pagsasabi nito.
Kung ikaw ay sumasang-ayon doon, maaari nating talakayin ang unang paksa, o
ang ibang mga talata kung iyong nais. Kung ikaw ay hindi sumasang-ayon, kung
gayo’y sa palagay ko ay lalong kapakipakinabang na pag-usapan muna ang
itinuturo ng Biblia tungkol sa katapatan at paninirang-puri.
T: Sa 1 Juan 5:7,8, paanong pahihintulutan ng Dios na madagdag ang isang pangungusap sa Biblia?
S: Ang 1 Juan 5:7,8 ay malamang na isang pangungusap na idinagdag. Nalalaman natin ito sapagka’t mayroon tayong patotoo ng mga manuskritong Griego. Mapasama man o hindi ang pangungusap na ito, hindi nito binabago ang doktrinang Cristiano.
Ayon kay Aland et al, ito’y nasa kategoryang “A” na ang pangungusap na ito ay wala sa orihinal na manuskrito. Sa ibang salita, ang kategoryang “A” ay “halos tiyak” na ang 25 pinagtatalunang salita sa 1 Juan 5:7-8 ay isang pagdaragdag nang lumaon.
Ang mga Muslim lalo na ay hindi nararapat magkaroon ng malaking suliranin sa tanging usaping ito. Wala tayong katulad na patotoo tungkol sa mga pagbabago ni ‘Uthman sa Qur’an sapagka’t sinunog niya ang mga sipi ng Qur’an na maaaring gamitin ng iba upang suriin siya. Iilan ang natitira ngayon, sa isang Museo sa Cairo, at nagpapakita nga ang mga ito ng mga pagbabago.
Bilang halimbawa, si ‘Ubai bin Ka’b, isa sa mga kalihim ni Mohammed, ay may mga karagdagang sura, at nag-aalis ng mga 12 sura na nasa Qur’an ngayon (The Fihrist p.61 talababa 43-48). Si Abu Musa, ng Basra, ay mayroon ding teksto na katulad ng kay ‘Ubai. (Suyuti, Itqan I, p. 65; Ibn Abi Dawud, Masahif, pp. 180-181, gayon din si Noeldeke, Geschichte des Quran’s, pp. 33-38.)
T: Sa 1 Juan 5:13, paano natin malalaman na tayo’y mayroong buhay na walang hanggan, yamang inakala ng mga taong patungo sa impierno sa Mateo 7:21-23 na nalalaman nilang sila’y may buhay na walang hanggan? Sa ibang salita, ang katiyakan ng kaligtasan ay walang gaanong kabuluhan kung hindi natin kailanman malalaman kung tayo’y may huwad na katiyakan.
S: Tatlong punto na dapat isaalang-alang sa sagot.
Maaari tayong magkaroon ng tunay na katiyakan batay sa biyaya ng Dios, hindi sa ating sarili:
Ang mga mananampalataya ay makapagtitiwala sa kanilang buhay na walang hanggan. 1 Juan 4:17; 5:11-19; 3:24;4:13; Efeso 3:12
Hindi lamang tayo inililigtas ng Dios, kundi tinatatakan at iniingatan din Niya tayo. Efeso 1:13-14; Judas 24; 1 Timoteo 1:14
Huwag kailanman kalimutan na tayo’y binili sa halaga, ang dugo ni Jesus. 1 Corinto 6:20; 7:23; 2 Pedro 2:1; Mga Gawa 20:28
Nararapat tayong sumampalataya at magpahayag na si Jesus ay Panginoon upang maligtas. Roma 10:9-13; 1 Pedro 1:23
Nararapat tayong tumawag sa Panginoon upang maligtas. Mga Gawa 2:21; 22:16; Joel 2:32; 1 Corinto 1:2; Sofonias 3:9
Ito’y isang kaloob ng biyaya, hindi kinita sa pamamagitan ng mga gawa. Walang anomang kagalingan sa ating panig ang makapagliligtas sa atin. Efeso 2:8-9; 2 Timoteo 1:9; Tito 3:5; Mga Gawa 26:20; Roma 3:23-24; 4:5; 6:14-15; 9:32; 11:5-6; Galacia 3:2,3,10-14
Ang tunay na pananampalataya ay nagbubunga, sapagka’t ang pananampalatayang walang mga gawa ay patay. Santiago 2:14-26
Ang lahat ng tunay na mananampalataya ay nagsisikap na sumunod sa Dios at ipahayag ang pag-ibig sa Dios at sa mga tao. 1 Juan 3:14-15
Ang mga tao ay maaaring magkaroon ng huwad na katiyakan at huwad na pagbabalik-loob:
Nararapat nating siyasatin ang ating sarili, sapagka’t ang mga huwad na Cristiano ay maaaring madaya. 2 Corinto 13:5
Ang mga mananampalataya ay nararapat magsikap hanggang sa katapusan upang matiyak ang kanilang pagasa. Hebreo 6:11
Ang ilan ay maaaring magkaroon ng huwad na katiyakan ng kaligtasan Jeremias 17:10, kahit na sila’y:
May anyo ng kabanalan; nakaaalam ng mga kasulatan. 2 Timoteo 3:5; Juan 5:39-47
Sumasampalataya (sa diwang pangkaisipan, hindi sa diwang nakapagliligtas), nabautismuhan. Mga Gawa 8:13,20; Santiago 2:19
Kahit man lamang sa kanilang sarili ay naniwalang sila’y nagsipanghula sa pangalan ni Jesus, nangagpalayas ng mga demonio, at nagsigawa ng maraming gawang makapangyarihan. Mateo 7:21-23; 2 Tesalonica 2:9-10
Minsang nakatakas sa kabulukan ng sanglibutan sa pamamagitan ng pagkakilala sa ating Panginoon at Tagapagligtas. 2 Pedro 2:17-22
Maaari at nararapat nating subukin ang ating katiyakan sa pamamagitan ng pagtingin kung ang ating buhay, karanasan, at doktrina ay umaayon sa sinasabi ng Biblia.
Tayo’y may pananagutang ingatang mabuti ang ating buhay at doktrina. 2 Timoteo 1:14; Colosas 1:23; Mga Kawikaan 22:5
Huwag sumunod sa karunungan ng sanglibutang ito. Colosas 2:8-9; Santiago 3:15; 1 Corinto 1:17-27; 2:6,8,14; 2 Corinto 1:12
Magtiyaga. Hebreo 10:23,36; Hebreo 12:1,12-13; 1 Juan 2:24; 1 Corinto 13:7; Roma 5:3-4; Santiago 1:3-4,12; Santiago 5:11; 2 Pedro 1
T: Sa 1 Juan 5:14-15, bakit hindi natin laging tinatanggap ang ating idinadalangin?
S: Nililimitahan ito ng 1 Juan 5:14 sa pagsasabing ang ating hinihingi ay “ayon sa kaniyang kalooban”. Tinatalakay ng Santiago 4:3 ang hindi natin pagtanggap ng ating hinihingi sapagka’t ito’y para sa ating kalooban, datapuwa’t hindi sa kalooban ng Dios. Tingnan din ang pagtalakay sa Mateo 7:7-11; 2 Corinto 12:7, at 2 Corinto 12:8 (ang tinik ni Pablo) para sa higit pang sagot.
T: Sa 1 Juan 5:16-17 ano ang “kasalanang hindi ikamamatay” laban sa “kasalanang ikamamatay”?
S: May ilang iba’t ibang pananaw:
Kamatayang pisikal: Ang ilang pagsuway ay lubhang mabigat upang kunin ng Dios ang mananampalataya at iuwi nang maaga, gaya nina Ananias at Safira sa Mga Gawa 5:1-11, at ng ilang taga Corinto sa 1 Corinto 11:29-30. Sinasabi ng When Critics Ask p.541 na maaaring ito rin ang ibig sabihin ni Pablo nang isulat niya ang 1 Corinto 5:5 na ibigay ang isang mananampalataya kay Satanas sa ikawawasak ng laman upang ang kaniyang espiritu ay maligtas. Tingnan din ang The Complete Book of Bible Answers p.70-72 para sa higit pang kaalaman sa pananaw na ito.
Pagpatay sa kapuwa: Kung ang isang tao ay pumatay ng iba, ang ilan ay naniniwala na hindi tayo malayang idalangin na siya’y maligtas sa parusang kamatayan. Gayon man, ito’y sa wari ay sumasalungat sa halimbawa ng kasulatan tungkol kay Saulo ng Tarso na pagkatapos ng kaniyang pagbabalik-loob ay naging si Pablo. Binabanggit ng Believer’s Bible Commentary p.2325 ang di-pangkaraniwang pananaw na ito, nang hindi ito sinasang-ayunan.
Pamumusong laban sa Espiritu Santo: Inaakala ng ilan na ito’y maaaring tumukoy sa huling kamatayang espirituwal dahil sa pamumusong laban sa Espiritu Santo. Binabanggit din ng Believer’s Bible Commentary p.2325 ang pananaw na ito, nang hindi ito sinasang-ayunan.
Kamatayang espirituwal: Ang ilang Cristiano ay nagpapakahulugan dito na ang isang mananampalataya ay maaaring sumuway sa Dios nang gayon katagal na anopa’t maiwawala niya ang kaniyang kaligtasan. Yamang ang tinatalakay ni Juan ay ang buhay at kamatayang espirituwal, hindi pisikal, sa lahat ng iba pang dako, malamang na iyon din ang kaniyang tinatalakay rito. Tingnan ang Hard Sayings of the Bible p.742-744 para sa higit pang kaalaman sa pananaw na ito. Si Agustin sa kaniyang Homiliya 10 sa 1 Juan ay nagsasabi, “Ang ‘kasalanan’ nga ng isang kapatid, ‘na ikamamatay’, ay inaakala kong yaong kapag, pagkatapos ng pagkilala sa Dios sa pamamagitan ng biyaya ng ating Panginoong Jesucristo, ang isa ay lumalaban sa kapatiran, at sinusulsulan ng mga sulo ng pagkapoot laban sa biyaya mismo na sa pamamagitan nito ay ipinakipagkasundo siya sa Dios.” Sinabi ni Agustin na ito’y marahil may kaugnayan sa pamumusong ng isa sa mga kapatid laban sa Espiritu Santo. Pinagtitibay ni Agustin na ang kasalanang ito ay ang pagtalikod ng isang Cristiano sa pananampalataya hanggang sa kamatayan. Tingnan ang Nicene and Post-Nicene Fathers First Series vol.7 p.527 para sa siping ito.
Apostasiya: Naniniwala ang ilan na ito’y tumutukoy sa isang taong tumatalikod sa pananampalataya, katulad ng sa Hebreo 6. Kung sila’y mamatay sa kalagayang yaon, kung gayo’y sa kahulihulihan, sila’y hindi kailanman pinili bilang isa sa mga hinirang ng Dios. Sinasang-ayunan ng Believer’s Bible Commentary p.2325 ang pananaw na ito. Gayon man, may ilang tao na tumalikod sa pananampalatayang Cristiano, at saka pagkaraan ng isang panahon ay nagbalik. Sa wari ay ang mga taong yaon, samantalang sila’y nakaalis, ay nararapat pa ring idalangin upang sila’y magbalik.
Konklusyon: Anoman ang ibang kahulugan na inaakala ng ilan na taglay nito, tiyak na tumutukoy rin ito sa kamatayang pisikal.
T: Ang 1 Juan 5:16-17 baga ay tumutukoy sa konseptong Katoliko ng “mga kasalanang mortal” laban sa “mga kasalanang benyal”?
S: Hindi. Sinasabi ng doktrinang Katoliko na ang isang mananampalataya ay paroroon sa Impierno kung siya’y gumawa ng isang kasalanang mortal at namatay bago tumanggap ng kapatawaran at/o absolusyon sa kasalanan. Paroroon pa rin sila sa Langit, bagaman may lalong mahabang pananatili sa purgatoryo, dahil sa mga kasalanang hindi mortal, o benyal.
Itinuturo ng Biblia na lubos tayong iniligtas ni Jesus sa lahat ng ating mga kasalanan sa Hebreo 7:25. Bagaman nanaisin ng mga tunay na mananampalataya na magsisi sa lahat ng kanilang mga kasalanan, ang biyaya ng Dios, hindi ang ating mga gawa, ang nagdadala sa atin sa Langit.
T: Sa 1 Juan 5:18, hindi baga tayo “ginagalaw” ni Satanas, o maaari baga tayong “maliglig” ni Satanas na gaya ng trigo sa Lucas 22:31?
S: Walang magagawa si Satanas kung hindi ito pahihintulutan ng Dios. Gaya ng ipinakikita ng aklat ni Job, kinailangang humingi ng pahintulot si Satanas upang panlabas na maapektuhan ang kalagayan at katawan ni Job.
Gayon man, marahil ang pinakadakilang kapangyarihan ni Satanas ay nasa pagdaraya at pagtukso. Sa isang tiyak na antas, ang impluwensiya ni Satanas sa isang Cristiano ay hanggang sa antas lamang na “ikinikiling ng Cristiano ang kaniyang tainga” upang makinig kay Satanas.
T: Sa 1 Juan 5:19, paanong ang buong sanglibutan ay nasa ilalim ng “kapangyarihan” (o impluwensiya) ng masama?
S: Tingnan ang pagtalakay sa Roma 8:19-22 at Efeso 2:2 para sa sagot.
T: Sa 1 Juan 5:21, ano ang tiyak na kahulugan ng pag-iingat sa iyong sarili sa mga diosdiosan?
S: Ang salitang Griego para sa Mangagingat/ lumayo ay phulaxate, ang aoristong pautos ng phulasso (Strong’s 5442). Maaari itong mangahulugan ng pagbabantay laban sa, pag-iingat mula sa, pag-iingat, o pag-iwas. Bagaman kasama rito ang “huwag mong iwan si Jesus at sumamba sa mga diosdiosan sa halip”, ito’y sa katunayan ay nangangahulugan ng lalong higit pa roon. Ang mga Griego at mga Romano ay may hilig sa sinkretismo, at maaaring may tukso sa mga diosdiosan o sa ibang mga dios bukod kay Jesus. Nang lumaon ay ginawa ng mga Gnostikong Hermetiko ang mismong ibinabala ni Juan, sa pinakatitik na paraan. Pinagsama nila ang paniniwala sa kapangyarihan ni Jesus at ang kapangyarihan ni Hermes, ni Zeus, ni Hercules, at ng iba pa.
Kung minsan ay tinutukso ni Satanas ang mga Cristiano na talikuran ang Cristianismo, lalo na sa harap ng pagpapahirap o ng ibang pag-uusig, at maraming ulit na si Satanas ay lalong tuso kay sa roon. Kung minsan ay ibig nating panghawakan ang isang kasalanan bukod sa pagsunod kay Cristo. Kapag ginagawa natin ito, ang kasalanang yaon ay isang diosdiosan sa atin. Bagaman maaari nating subukang panghawakan iyon at si Cristo rin, hindi tayo magkakaroon ng buong-pusong pagtatalaga kay Cristo hanggang sa ating pasanin ang ating krus at ibaba ang diosdiosang kasalanang yaon.
T: Sa 1 Juan 5:21, katanggap-tanggap baga na magkaroon ng mga larawang inanyuan ng mga diosdiosan sa iyong bahay kung hindi mo naman sinasamba ang mga ito?
S: Hindi. Kahit na wala kang anomang hilig na sambahin ang mga diosdiosan, ito’y mali pa rin dahil sa tatlong kadahilanan.
1. Ang paggawa at pagsamba sa mga diosdiosan ay isang paglapastangan sa Dios. Ang paghahain sa mga diosdiosan ay paghahain sa mga demonio, gaya ng ipinakikita ng 1 Corinto 10:19-21 at Deuteronomio 32:17. Ang paghanga sa mga katangiang pansining ng isang diosdiosang mahusay ang pagkakagawa ay tulad ng paghanga sa mabubuting katangian ng isang bagay na ginawa at ginamit ni Satanas upang panatilihin ang mga tao sa pagkabulag na espirituwal. Sa pabirong pananalita, kung mag-iingat ako ng mga diosdiosan sa aking bahay, iingatan ko ang mga ito sa tabi ng aking mga kagamitang pang-ritwal ni Satanas na mahusay ang pagkakagawa. Gayon man, yamang wala ako at ayaw kong magkaroon ng anomang kagamitang pang-ritwal ni Satanas sa aking tahanan, wala rin akong anomang lugar para sa mga diosdiosan.
2. Ang mga diosdiosan ay maaaring maging katitisuran ng iba. Kahit na ang ibang tao ay hindi natutuksong sambahin ang iyong diosdiosan, nagbibigay ka pa rin ng masamang halimbawa, na ipinakikitang ang pagsamba sa diosdiosan ay hindi dapat seryosohin nang labis.
3. Sa wari ay lalong mahirap ang magkaroon ng matibay na patotoo sa mga taong sumasamba sa diosdiosan (mga Hindu, mga Budista, at iba pa), kung sasabihin mo sa kanila na nararapat silang tumalikod sa mga diosdiosan at maglingkod sa Dios na Buháy upang makapasok sa Langit, datapuwa’t mayroon ka pa ring mga diosdiosan sa iyong tahanan.
T: Paano natin nalalaman na ang 1 Juan ay tunay na isinulat ni Juan?
S: May apat na pangunahing kadahilanan.
1. Kinilala ng unang iglesia na ito’y mula kay Apostol Juan. Lalo na, ang Sulat 69 ni Cipriano (c.246-258 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 2:18-19 at nagsasabing ito’y kay apostol Juan. Sinisipi rin niya ang “sulat ni Juan” sa Treatise 12 ikatlong aklat 2.
2. Si Tertuliano (c.213 A.D.), samantalang tumutukoy sa 1 Juan 2:23; 4:2-3; at 5:1, ay nagsasabing ang lahat ng ito ay sinabi ni Juan. (Against Praxeas 28). Sa de Corona (198-220 A.D.) kab.10 ay sinasabi niya na “sinasabi ni Juan, ‘Mga anak ko, mangagingat kayo sa mga diosdiosan’” (1 Juan 5:21).
3. Nang lumaon si Agustin (c.400 A.D.) sa kaniyang unang homiliya sa 1 Juan, ay nagsasabing ito’y isinulat ni Juan na sumulat ng Evangelio.
4. Ito’y may katulad na estilo ng 2 at 3 Juan at ng Evangelio ni Juan.
Sa lubhang di-malamang na pangyayari na tayo’y mali, at ang unang iglesia ay lubos na namali tungkol sa may-akda ng 1 Juan, kung itinalaga pa rin ng Dios na ang 1 Juan ay maging kasulatan, ano ang kaibhan kung ito man ay kay Juan o hindi?
T: Sa 1 Juan, paano natin nalalaman kung ang mayroon tayo ngayon ay isang mapagkakatiwalaang pagkakaingat ng orihinal na isinulat?
S: May di-kukulangin sa apat na kadahilanan.
1. Nangako ang Dios na iingatan ang Kaniyang salita sa Isaias 55:10-11; Isaias 59:21; Isaias 40:6-8; 1 Pedro 1:24-25; at Mateo 24:35.
2. Katibayan ng unang iglesia. Narito ang mga manunulat na tumukoy sa mga talata sa 1 Juan.
Ignacio (c.110-117 A.D.) ay sumisipi sa kalahati ng 1 Juan 3:7a at nagpapahiwatig sa 1 Juan 3:10 sa Ignatius’ Letter to the Ephesians kab.14 p.55
Policarpo (100-155 A.D.) ay sumisipi sa kalahati ng 1 Juan 4:3a,c (13 sa 34 na salitang Griego, na may mga puwang) Polycarp’s Letter to the Philippians kab.7 p.34
Justino Martir (135-165 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 3:1b ayon sa The Greek New Testament 4th revised edition ni Aland et al. p.318. Gayon man, hindi ko pa ito napatutunayan sa mga sinulat ni Justino na nasa akin.
Ireneo (182-188 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 4:1,2 at 1 Juan 5:1 bilang mula sa “kaniyang alagad sa kaniyang sulat”. Sinisipi rin niya si Juan bilang mula sa kaniyang alagad sa evangelio. Irenaeus Against Heresies aklat 3 kab.16.8 p.443
Ang Muratorian Canon (170-210 A.D.) ANF vol.5 p.603 canon 4 ay bumabanggit sa Sulat ng 1 Juan. Sinisipi rin nito ang 1 Juan 1:1 bilang kay Juan sa kaniyang mga sulat sa canon 1.
Clemente ng Alejandria (193-217/220 A.D.) ay nagsasabing ang 1 Juan 4:16 ay kay Juan. Clemente ng Alejandria Fragment 3 p.575
Tertuliano (198-220 A.D.) ay sumisipi sa bahagi ng 1 Juan 1:1 bilang isang “Patotoo ni Juan” sa A Treatise on the Soul kab.17 p.197
Tertuliano (198-220 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 4:18 bilang kay Juan. Scorpiace kab.12 p.645-646
Origenes (225-254 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 1:5 bilang isinusulat ni Juan sa kaniyang Sulat. de Principiis ni Origenes aklat 1 kab.1.1 p.242
Origenes (240 A.D.) ay sumisipi sa kalahati ng 1 Juan 1:1 sa Commentary on the Song of Songs aklat 1 kab.4 p.26.
Origenes (225-254 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 1:5 bilang mula sa Sulat ni Juan. de Principiis ni Origenes aklat 1 kab.1.1 p.242
Origenes (225-254 A.D.) ay sumisipi na ang Dios ay ilaw mula sa “Pangkalahatang Sulat ni Juan” (1 Juan 1:5) Origen’s Commentary on John aklat 2 kab.18 p.336
Origenes (240 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 2:12-14 sa Commentary on the Song of Songs Paunang Salita p.26.
Origenes (235 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 2:15-17 sa Exhortation of Martyrdom kab.38 p.182-183.
Origenes (235 A.D.) ay naglalahad sa sariling pananalita ng 1 Juan 3:16 sa Exhortation of Martyrdom kab.41 p.185.
Origenes (240 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 4:7 sa Commentary on the Song of Songs Paunang Salita p.32. Nagpapahiwatig din siya sa 1 Juan 4:7 sa akda ring yaon aklat 2 kab.4 p.123
Origenes (240 A.D.) ay sumisipi sa kalahati ng 1 Juan 4:16 bilang “Kasulatan” sa Commentary on the Song of Songs Paunang Salita p.32-33.
Novaciano (250-257 A.D.) ay sumisipi sa kalahati ng 1 Juan 4:12 bilang kay Juan. Treatise on the Trinity kab.18 p.627
Anonymous Treatise Against Novatian (254-256 A.D.)
Anonymous Treatise on Rebaptism (c.250-258 A.D.) kab.13 p.677 ay sumisipi sa 1 Juan 4:7,8 bilang kay Juan na evangelista. Tumutukoy rin ito sa 1 Juan 5:6,7-8
Cipriano ng Cartago (c.246-258 A.D.) ay bumabanggit sa “Sulat ni Juan” at saka sumisipi sa 1 Juan 2:21,22 sa Treatises of Cyprian - Testimonies kab.79 p.552.
Cipriano ng Cartago (c.246-258 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 1:8,9 at nagsasabing, “Sa kaniyang sulat, itinatakda ni Juan…”. Treatises of Cyprian Treatise 8 kab.3 p.476.
Dionisio ng Alejandria (246-265 A.D.)
Metodio (270-311/312 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 3:21 ayon kay Aland et al. ika-4 na binagong edisyon p.815. Gayon man, hindi ko pa ito napatutunayan sa mga sinulat ni Metodio na nasa akin.
Fileas ng Thmuis (pinugutan ng ulo 307 A.D.) ay sumisipi sa ¼ ng 1 Juan 4:18 sa Sulat sa bayan ng Thmuis ANF vol.6 p.162
Pedro ng Alejandria (306,285-311 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 2:1 sa The Canonical Epistle canon 11 p.276.
Pagkatapos ng Nicea
Eusebio ng Cesarea (323-326 A.D.) Eusebius’ Ecclesiastical History
Hilario ng Poitiers (355-367/368 A.D.)
Atanasio (367 A.D.) ay hindi tumutukoy sa anomang tiyak na talata sa 1,2,3 Juan, datapuwa’t itinatala niya ang mga aklat ng Bagong Tipan sa Festal Letter 39 p.552
Faustino (ika-4 na siglo)
Filon ng Carpasia (ika-4 na siglo)
Zeno (ika-4 na siglo) ay tumutukoy sa 1 Juan 4:20
Synopsis Scripturae Sacrae (350-370 A.D. o ika-5 siglo) ay nagtatala sa Hebreo (ni Pablo), Santiago, 1 at 2 Pedro, 1, 2, 3, Juan, Judas bilang kasulatan. Sinisipi nito ang buong 1 Juan 1:1.
Cheltenham Canon (=Mommson Catalogue) (c.360-370 A.D.)
Basilio ng Capadocia (357-378/379 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 3:23 bilang “si Juan man ay sumusulat”. On the Spirit kab.5.9 p.7
Sinodo ng Laodicea (sa Frigia) (343-381 A.D.) canon 60 p.159 ay nagtatala sa mga aklat ng Matandang Tipan at ng Bagong Tipan. Ang Canon 59 p.158 ay nagsasabing ang mga kanonikong aklat lamang ng Matanda at Bagong Tipan ang maaaring basahin sa iglesia.
Cirilo ng Jerusalem (c.349-386 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 2:22 bilang sa Apostol sa Lecture 10.14 p.61
Cirilo ng Jerusalem (c.349-386 A.D.) (pahiwatig) ay bumabanggit sa pitong sulat nina Santiago, Pedro, Juan, at Judas. Catechetical Lectures Lecture 4 kab.36 p.27-28
Ambrosio ng Milan (370-390 A.D.)
Gregorio Nacianceno (330-391 A.D.)
Paciano ng Barcelona (342-379/392 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 5:16 (mga kasalanang ikamamatay) bilang kay Juan. On Penitents kab.4.3 p.75
Gregorio ng Nisa (c.356-397 A.D.) ay nagsasabing “si Juan sa isa sa kaniyang mga Pangkalahatang Sulat” at sumisipi sa 1 Juan 2:1. Ipinahihiwatig nito na may iba pang mga sulat. Against Eunomius aklat 2 kab.14 p.128
Didimo na bulag (398 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:20; 3:13,21; 5:21
Ang sismatikong si Lucifer ng Cagliari, Cerdeña (361-c.399 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:18; 3:13; 4:3,20; 5:2
Epifanio ng Salamina (360-403 A.D.)
Maximo ng Turin (ika-4/ika-5 siglo) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:6
Papa Inocencio I ng Roma (ca.405 A.D.)
Maximino (ika-4/ika-5 siglo) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:1
Rufino (374-406 A.D.)
Juan Crisostomo (-407 A.D.) ay sumisipi mula sa 1 Pedro at 1 Juan vol.14
Cromacio (407 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:18
Orosio/Hosio ng Braga (414-418 A.D.)
Konsilyo ng Cartago (218 obispo) (393-419 A.D.)
Jeronimo (373-420 A.D.) ay tumatalakay sa mga aklat ng Bagong Tipan. Tahasan niyang binabanggit ang bawa’t isa sa apat na evangelio, ang mga sinulat ni Pablo sa pitong iglesia, ang Hebreo, ang pagsulat ni Pablo kay Timoteo, kay Tito, at kay Filemon. Saka tinatalakay ni Jeronimo ang Mga Gawa ng mga Apostol. Saka niya tinatalakay ang pitong sulat nina Santiago, Pedro, Juan, at Judas. Sa wakas ay tinatalakay niya ang Apocalipsis ni Juan. Sulat 53 kab.9 p.101-102.
Jeronimo (373-420 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 3:21
Agustin ng Hipona (388-430 A.D.) ay bumabanggit sa Apostol Juan at tumutukoy sa 1 Juan 4:7 sa The City of God aklat 17 kab.5 p.342
Sozomeno (370/380-425 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:16 bilang “mga Kasulatan”. Sozomen’s Ecclesiastical History aklat1 kab.22 p.256
Juan Casiano (419-430 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 1:1-2 bilang kay Apostol Juan sa Seven Books aklat 5.6 p.584
Marcos Eremita (pagkatapos ng 430 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 4:3
Paulino ng Nola (431 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 3:13
Socrates’ Ecclesiastical History (c.400-439 A.D.) ay nagpapahiwatig sa 1 Juan
Cirilo ng Alejandria (444 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 4:3
Hesiquio ng Jerusalem (pagkatapos ng 450 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 3:21
Speculum (ika-5 siglo)
Konsilyo ng Calcedonia (451 A.D.)
Quodvultdeus (c.453 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:7-8,20
Leon I ng Roma (440-461 A.D.) ay nagsasabing ang 1 Juan 4:2,3 ay kay Juan na evangelista Sulat 28.3 p.42. Gayon din ang 1 Juan 1:7 bilang kay apostol Juan sa Sulat 28.3 p.42
Leon I ng Roma (422-461 A.D.) ay sumisipi sa 1 Juan 4:2,3 tungkol sa Anticristo bilang kay Apostol Juan. Sermon 34.5 p.149
Teodoreto ng Ciro (c.466 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 4:3
Prospero ng Aquitania (426-455 A.D.)
Varimadum (445/480 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:7-8,10,20
Vigilio (484 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 5:1,18
Juan ng Damasco (706-749 A.D.) “...pitong Pangkalahatang sulat, samakatuwid baga’y isa ni Santiago, dalawa ni Pedro, tatlo ni Juan, isa ni Judas...” Exposition of the Orthodox Faith aklat 4 kab.17 p.90
3. Katibayan ng mga erehe at ng ibang mga manunulat
Pseudo-Hipolito (222-235/6 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:18 bilang kay Juan. Fragment 10 p.244
Ang ereheng si Prisciliano (385 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 4:3; 5:7-8
Ang ereheng si Pelagio (416-418 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:6
Ang Donatistang si Ticonio (pagkatapos ng 390 A.D.) ay tumutukoy sa 1 Juan 2:18; 3:14; 4:3
4. Ang pinakamatatandang manuskrito ng 1 Juan na nasa atin ay nagpapakita na may mga pagkakaiba-iba sa mga manuskrito, datapuwa’t walang mga kamaliang may kahalagahang teolohiko.
p9 (=papyrus Oxyrhynchus 402) 1 Juan 4:11-12,14-17 ikatlong siglo. Ang The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts p.70 ay may larawan ng manuskritong ito, at sinasabi nito na ang sulat-kamay ay hindi ng isang sanay na eskriba, ito’y isinulat nang walang ingat, at ang ilan sa mga pagbaybay ay hindi maunawaan.
ika-3 siglo - 1968 - The Text of the New Testament
ika-3 siglo - 1998 - Aland et al. ikaapat na binagong edisyon
p74 (=Bodmer 17) Mga Gawa 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; Santiago 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15,18-22,25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 Pedro 1:1-2,7-8,13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 Pedro 2:21; 3:4,11,16; 1 Juan 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17;5:3-4,9-10,17; 2 Juan 1,6-7,13; 3 Juan 6,12; Judas 3,7,12,18,24 (ika-7 siglo)
ika-7 siglo - 1968 - The Text of the New Testament ay may Santiago 2:4 at 1 Pedro 1:12
ika-7 siglo - 1975 - Aland et al. ikatlong edisyon
ika-6 na siglo - 1998 - Aland et al. ikaapat na binagong edisyon
Vaticanus [B] (325-350 A.D.), Sinaiticus [Si] (340-350 A.D.), at Alexandrinus [A] (c.450 A.D) ay may buong 1 Juan.
Bohairic Coptic [Boh] ika-3/ika-4 na siglo
Sahidic Coptic [Sah] ika-3/ika-4 na siglo
Peshitta Siriako [Syr P] 375-400 A.D.
Ephraemi Rescriptus [C] ika-5 siglo
Armenio [Arm] mula sa ika-5 siglo
Georgiano [Geo] mula sa ika-5 siglo
Etiope [Eth] mula c.500 A.D.
Nararapat banggitin na ang 1 Juan 5:7-8 ay isa sa tatlo o apat na pinakakilalang pagkakaiba-iba ng manuskrito sa Biblia. Gayon man, maging ito ay walang kahalagahang teolohiko, sapagka’t ang mga talatang ito ay walang itinuturo tungkol sa Trinidad na hindi matatagpuan sa ibang dako.
Tingnan ang www.BibleQuery.org/1 John Manuscripts.html para sa higit pang kaalaman tungkol sa mga unang manuskrito ng 1 Juan.